Tuesday, 31 August 2010

ထာ၀ရ ေက်ာင္းသားႀကီး . . .

ညေနကဖုန္းထဲက ဓာတ္ပံုေတြေရာ၊ ေပၚတင္ထားျဖစ္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြေရာ ျပန္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အမွတ္တရရိုက္ျဖစ္တဲ့ ပံုေလးေတြျပန္ေတြ႕ပါတယ္။ တပည့္ေတြပံုေတြၾကည့္ရင္း စာသင္ႏွစ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး တက္ညီလက္ညီ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို သတိတရျဖစ္မိပါေတာ့တယ္...


ဒါကေတာ့ ကုိယ့္ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ဆယ္တန္းမေျဖခင္ အမွတ္တရရိုက္ထားတာပါ။ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတာ့ ပံုထဲမွာ မပါေတာ့ဘူးေပါ့။ စာေမးပြဲမေျဖခင္ တစ္ရက္အလိုမွာ ရိုက္ျဖစ္တဲ့ပံုပါ။ ကင္မရာ အဆင္သင့္မပါလို႔ N72 ကင္မရာနဲ႔ပဲ ရိုက္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ရက္မွာ စာေမးပြဲေျဖမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအားလံုး တက္တက္ႁကြႁကြေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိေနတာျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဘာမွ ဖိစီးမႈမရွိတဲ့ အေျခအေနေပါ့။ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ အေကာင္းဆံုး အေနအထားဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။


ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ ေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီးေတာ့ ေအာင္ပြဲခံတဲ့ အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကရင္း အမွတ္တရ ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ မ်က္စိသိပ္မေကာင္းရွာလို႔ ကိုယ္တို႔နဲ႔ မလိုက္ခဲ့ႏုိင္ပါဘူး။ က်သြားရွာတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္လည္း မပါခဲ့ပါဘူး။ သူတစ္ေယာက္ပဲ ကြက္က်န္ခဲ့တာဆိုေတာ့လည္း အားငယ္သြားတယ္ျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ္လည္း နားလည္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ အတင္းအၾကပ္မေခၚခဲ့ေတာ့ဘူးေလ။ ႀကိဳးစားတဲ့ကေလးမို႔ ေနာက္ႏွစ္တစ္ခါ အခြင့္အေရးျပန္ေပးရမွာေပါ့။ ဘ၀ကို အလြယ္နဲ႔ အရႈံးမေပးမိေအာင္


ေရွ႕ဆံုးတန္း ဘယ္စြန္ကတစ္ေယာက္(ေဘာဂတြဲ)နဲ႔ အလယ္ကတစ္ေယာက္(၀ိဇၹာတြဲ)တို႔က ေဘာဂေဗဒ ၇၄မွတ္နဲ႔ တစ္သက္တာအမွတ္တရ ျဖစ္က်န္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါ။ မၾကာခင္ တကၠသိုယ္ေတြတက္ၿပီး ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ၀င္ဆံ့ၾကေတာ့မယ့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြကိုျမင္တိုင္း ဒီႏွစ္ေက်ာင္းသားသစ္ေတြအတြက္လည္း ဒီလိုေအာင္ျမင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးရမယ္ဆိုတဲ့အသိ အၿမဲ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာဆိုတာ ထာ၀ရ ေက်ာင္းသားႀကီးျဖစ္တာမို႔ ကိုယ္ကေတာ့ဆယ္တန္းေအာင္မွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ဆယ္တန္းစာေတြခ်ည္းပဲ ႏွစ္တိုင္းျပန္ျပန္က်က္ေနရတာမို႔ပါ...

အင္းေလ...ဒါဟာ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ဘ၀၊ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈပါပဲ...

Monday, 30 August 2010

ဟစ္တလာကို လြမ္းမိျခင္း . . .

ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုသြားလည္ရင္းနဲ႔ နာဇီေတြရဲ႕ ဆိုးရြားရက္စက္မႈေတြအေၾကာင္း ေရးထားတာ ဖတ္မိတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။
နာဇီဂ်ာမန္ေတြဟာ တကယ္ပဲ ရက္စက္လြန္းပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ “မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ”ပါ။ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးမ်ားသည္ အျခားလူမ်ဳိးမ်ားထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္သည္ဆိုတဲ့ အယူအဆႀကီးက ဆိုးလြန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာသားလွလွနဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေပးရရင္ေတာ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္လို႔ေခၚရမယ္ထင္ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆိုရင္ေတာ့ ဟစ္တလာဆိုတာ ဂ်ာမန္ေတြရဲ႕ရင္ထဲက အမ်ဳိးသားသူရဲေကာင္း ျဖစ္ေနမယ္ထင္ပါတယ္။

တကယ္လို႔သာ ဟစ္တလာဟာ လြန္ကဲလြန္းတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကို ခၽြန္းအုပ္ၿပီး သူတပါးတိုင္းျပည္ေတြကို နယ္ခ်ဲ႕တာ၊ ဂ်ဴးေတြကို မ်ဳိးျဖဳတ္တာမ်ဳိးေတြသာ မလုပ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူ႔ကိုဒီေလာက္ထိ ရာဇ၀တ္ေကာင္စာရင္း သြင္းခံရမယ္မထင္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူလုပ္ခဲ့တာေတြထဲမွာ ေကာင္းတာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ေျပာစရာရွိတာက မေကာင္းတာေတြမ်ားလြန္းတဲ့အခါက်ေတာ့
ေကာင္းကြက္ကေလးေတြဆိုတာ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီေပါ့။

ကဲ...ဟစ္တလာ ဘာေတြမ်ား ေကာင္းခဲ့သလဲ...

တိုင္းျပည္အတြက္ သူလုပ္ေပးခဲ့တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတြကို အကုန္ေျပာျပန္ရင္ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္တယ္လို႔ ေျပာခံရမွာကို ဗမာပီပီေၾကာက္တာမို႔ အၾကိဳက္ဆံုးေလးေတြကိုပဲ ေရြးႏုတ္တင္ျပေတာ့မယ္။

ဟစ္တလာဟာ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးေတြကို က်န္းမာႀကံ႕ခုိင္မႈရွိေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခုေျပာစရာလိုတာက ဟစ္တလာဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္ကိုေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္မေပးခဲ့တာပါပဲ။ သူကိုယ္တိုင္လူပ်ဳိႀကီးျဖစ္ေနလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕လိင္စိတ္မူမမွန္အေနအထားေၾကာင့္လားေတာ့ မသိပါ။ သူေျပာတဲ့စကားကေတာ့ ဂႏၴ၀င္ပါပဲ။
ဂ်ာမန္အမ်ဳိးသမီးေတြအတြက္ ေယာက်္ားပီသတဲ့ ကမၻာ႔အေကာင္းဆံုး ေယာက်္ားေကာင္းေတြ ဖန္တီးေပးထားပါတယ္” တဲ့။
သူ႕အေျပာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္တုတ္တုတ္ပါပဲ။

သူလုပ္တဲ့အထဲမွာ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ “လုပ္အားေပးစခန္း”ေတြပါ။ အဲဒီစခန္းေတြကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ အမ်ားအျပား အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါတယ္။ အဲဒီစခန္းေတြကို အသက္၁၈ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေယာက်္ားေလးတိုင္း ၆လသြားရပါတယ္။ အဲဒီစခန္းေတြကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘယ္အလႊာကေပါက္ဖြားတဲ့ ေယာက်္ားေလးမဆို တူညီ၀တ္စံု၀တ္ၿပီး တေျပးညီစည္းကမ္းေအာက္မွာ ေနရထိုင္ရပါတယ္။

လုပ္အားေပးစခန္းေတြမွာ မနက္၅နာရီခြဲတာနဲ႔ အားလံုးအိပ္ရာထရပါတယ္။ တစ္တုိင္းျပည္လံုးက စခန္းတိုင္းမွာ တစ္ခ်ိန္တည္း ထရတာပါ။ ၆နာရီထိုးတာနဲ႔ တန္းစီရပါတယ္။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ မေျပာေတာ့ပါ။ မနက္သတ္မွတ္ခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ စခန္းတိုင္းက လူငယ္အားလံုး လမ္းေဖာက္တာ၊ ေျမရိုင္းေတြေဖာ္တာစတဲ့ အလုပ္ၾကမ္းေတြကို လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ဘယ္သူမွ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစား မရွိပါ။ အားလံုးတေျပးညီလုပ္ရတာပါပဲ။ ေန႔လည္ပိုင္း အနားယူၿပီးတာနဲ႔ ညေနပိုင္းမွာ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးသင္တန္းငယ္ေတြရွိပါတယ္။ ညပိုင္းမွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြရွိၿပီးေတာ့ သတ္မွတ္ခ်ိန္မွာ အိပ္ရပါတယ္။ စခန္းသြင္းကာလ ၆လလံုး ဒီပံုစံအတိုင္းလည္ပတ္ပါတယ္။

ဒီစခန္းေတြရဲ႕အားသာခ်က္ေတြက..

(၁) လူငယ္အားလံုး က်န္းမာႀကံ႕ခိုင္လာတယ္
၆လေလာက္ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ၿပီးတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဆိုတာ မႀကံ႕ခိုင္ဘဲေနရိုးလား။ က်ားက်ားလ်ားလ်ားနဲ႔ တကယ့္ေယာက်္ားေကာင္းႀကီးေတြ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။

(၂) လူငယ္အားလံုး တစ္စိတ္တည္း၊ တစ္၀မ္းတည္း ျဖစ္လာတယ္
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ၆လလံုးလံုး တစ္မိုးတည္းေအာက္မွာ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း လုပ္ေနၾကရတဲ့ လူငယ္ေတြဟာ သာတယ္နာတယ္ဆိုတာေတြ၊ ခ်မ္းသာတယ္ဆင္းရဲတယ္ဆိုတာေတြ ကြာျခားမႈမရွိေတာ့ပဲ တစ္ေသြးတည္း တစ္သားတည္းျဖစ္လာပါတယ္။ အလုပ္စခန္းသဘာ၀အရ ေငြေၾကး၊ ရာထူးထက္ အပင္ပန္းခံႏိုင္မႈက ပိုအေရးပါတာမို႔ ဆင္းရဲသားသားသမီးေတြဟာလည္း အဲဒီစခန္းေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကို ထူေထာင္ခြင့္ရၾကပါတယ္။

(၃) စည္းကမ္းနဲ႔ေနတတ္သြားၾကတယ္
အထူးေျပာစရာမလိုပါ။ အလုပ္စခန္းဆိုေပမယ့္ စစ္စခန္းလိုပဲ ထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ စည္းကမ္းေသ၀ပ္မႈပိုင္းမွာ ေျပာစရာမလုိေအာင္ ေကာင္းသြားပါတယ္။

(၄) အလုပ္တိုင္းကိုမေၾကာက္မရြံ႕လုပ္ရဲလာတယ္
မ်ားေသာအားျဖင့္ ပညာတတ္၊ ပိုက္ဆံရွိသားသမီးမ်ားဟာ အလုပ္ၾကမ္းဆိုရင္ သူတို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ သေဘာထားတတ္ပါတယ္။ ဒီစခန္းေတြမွာက်က်နန က်င့္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ အလုပ္တိုင္းကို လုပ္ရဲလာပါတယ္။

(၅) ေခါင္းေဆာင္ေတြေမြးထုတ္ေပးႏိုင္တယ္
ဟစ္တလာက ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေမြးတဲ့ အလုပ္ကို အထူးတလည္ အေရးေပးပါတယ္။ ဒီစခန္းေတြမွာ လူငယ္ေတြကို က်က်နနေလ့လာၿပီး ေခါင္းေဆာင္မႈစြမ္းရည္ရွိတဲ့ လူငယ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး တကယ့္ကိုစံနစ္တက် ေလ့က်င့္ေပးပါတယ္။ စခန္းမွာလဲ လက္ေတြ႕ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္သားေတြထဲမွာ ဂ်ာမန္စစ္သားေတြဟာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းစြမ္းရည္ ျပည့္၀မႈအေကာင္းဆံုး ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒီစခန္းေတြရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဂ်ာမန္ေတြအတြက္ စစ္သားေတြေမြးထုတ္ေပးတာပါပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ နယ္ခ်ဲ႕ဖို႕ဆိုပါစို႕။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလြဲရင္ က်န္တာအားလံုးေကာင္းပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ဟစ္တလာအတြက္မမွားဘဲ စစ္မ်က္ႏွာသာ ႏွစ္ဖက္မဖြင့္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ တကယ့္စစ္သားေကာင္းေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဂ်ာမန္စစ္တပ္ႀကီးကို ဥေရာပႏုိင္ငံေတြ အရႈံးေပးၿပီး ကမၻာ့ေျမပံုပါ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားမယ္ထင္ပါတယ္။

ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္က ခ်ာတိတ္ေလးေတြကို အားမရတိုင္း ဒီစခန္းေတြကို ေျပးေျပးျမင္တာပါပဲ။ ဒီေခတ္ခ်ာတိတ္ေလးေတြၾကည့္ရတာ ဖင္ရွဴးေလးေတြ၊ ဖလံေလးေတြ ျဖစ္ေနၿပီး က်ားက်ားလ်ားလ်ားမရွိ အလွႀကိဳက္ေနၾကလြန္းတာ ျမင္ရတာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပါ။ တကယ္လို႔မ်ား လိုအပ္လာလုိ႔ စစ္တိုက္ၾကရရင္ေတာင္ လက္ပစ္ဗံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ကိုင္ၿပီးပစ္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီခ်ာတိတ္ေတြသာ ဟစ္တလာလက္ေအာက္ ပို႔လိုက္ရရင္ေတာ့ေလ...

Sunday, 29 August 2010

ကၽြန္းဦးသစ္ပင္မ်ား . . .

အေရွ႕ကၽြန္း - ကုကၠိဳပင္
ေတာင္ကၽြန္း - သေျပပင္
အေနာက္ကၽြန္း - ထိန္ပင္
ေျမာက္ကၽြန္း - ပေဒသာပင္
တာ၀တႎသာ - ပင္လယ္ကသစ္ပင္
အသူရာျပည္ - သခြတ္ပင္
ဂဠဳန္ျပည္ - လက္ပံပင္

ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း အတြဲ(၁) ၊ အပိုင္း(ခ) ထဲမွာ ေတြ႕လို႔ ေကာက္ႏုတ္ထားတာပါ။ ဗုဒၶက်မ္းစာလာ အယူအဆျဖစ္ပါတယ္။ အခုတေလာ စာေႁကြးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္ေနလို႔ ေကာက္ႏုတ္ေ၀ငွစရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါတယ္။ ဖတ္ၫႊန္းဆရာ ျဖစ္ေနရင္လည္း ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ဖတ္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိဖို႔မွမဟုတ္ဘဲ၊
သူမ်ားကိုမွ်ေ၀ ေပးဖို႔မဟုတ္လား။


ဒါေၾကာင့္ ဗဟုသုတျဖစ္စရာေလးေတြေတြ႕ရင္ ဖတ္ၿပီးၫႊန္းပါဦးမယ္...

ၾကားရၾကားရ နား၀မသက္သာ . . .ျမင္ရျမင္ရ ရင္၀မသက္သာ . . .

ကိုမ်ဳိး IR ; အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္မွာ Mood နဲ႔ Expression ဘယ္ဟာ ပိုအေရးပါတယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ။ ကိုယ္ဆိုရတဲ့ သီခ်င္းရဲ႕Theme နဲ႔ Melody နဲ႔ေရာ ဆိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါသလား။

ထူးအိမ္သင္ ; Expression ဆိုတာ Mood ရွိမွ လာတာဗ်။ Mood ေကာင္းမွ Expression ေကာင္းႏိုင္မွာ။ ဒီႏွစ္ခုက တြဲေနတာကုိး။ ေကာင္းဖို႔ ရဖို႔ဆိုတာကလည္း ကိုယ္ဆိုမယ့္ သီခ်င္းရဲ႕ Melody နဲ႔ Theme ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႔ ကို ဆိုႏိုင္မယ့္ အေနအထားမ်ဳိးရွိမွ ေကာင္းႏိုင္မယ္လို႔ ထင္တာပဲ။

ကိုမ်ဳိးIR ရဲ႕အေမးကို ကိုထူးအိမ္သင္ ေျဖထားတာပါ။
ထူးအိမ္သင္ဆိုတာ ဒီဘက္ေခတ္ ေနာက္ေပါက္ခ်ာတိတ္ေတြအသာထားဦး သူနဲ႔တန္းတူ အဆိုရွင္ေတြထဲမွာေတာင္ ဂီတသီအိုရီပိုင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ တန္းတူတဲ့သူ ေတာ္ေတာ္ရွားတဲ့ ပါရမီရွင္ပါ။ ပါရမီအျပင္ ေလ့လာလိုက္စားမႈ၊ အာရုံ၀င္စားမႈ၊ ဂီတအေပၚထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ျဖဴစင္မြန္ျမတ္ျခင္း၊ သစၥာရွိျခင္း စတာေတြပါ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ တကယ့္ဂီတ ပညာရွင္ပါ။

အဲဒီဂီတပညာရွင္ ကိုငွက္(ကိုထူးအိမ္သင္) ေျပာထားတဲ့ စကားေလးကို သေဘာက်လို႔ စကားခ်ီးေနတာပါ။ Mood ေကာင္းမွ Expression ေကာင္းမွာပါတဲ့။
မွန္လိုက္တာ။ ဒီစကားကို တနဂၤေႏြညေနပိုင္းမွာ Melody World မွာ ဆရာႀကီးတစ္ဆူလုပ္ေနတဲ့ ေဒၚႏြဲ႕ယဥ္၀င္း သိေစခ်င္လိုက္တာ။

ဒီေဆာင္းပါးကို သူဖတ္ျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းရမယ္။
ဖတ္ၿပီးရင္လည္း ကိုယ့္ကိုေမတၱာပို႔ပါလို႔လည္း ေျပာရလိ္မ့္ဦးမယ္။

တနဂၤေႏြ ညေနတိုင္းမွာ အမ်ားသိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္း ျမ၀တီရုပ္သံကေန အဆိုရွင္သစ္ေလးေတြကို ေျမေတာင္ေႃမွာက္ေပးေနတဲ့ Melody World အစီအစဥ္လႊင့္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ကေလးေတြလည္း ႀကိဳးစားၾကပါတယ္။ အင္း...ဒါေပမယ့္ ဂီတေလာကအတြက္ ၾကိဳးစားရတာထက္ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္းႀကိဳက္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတာပိုမ်ားပါတယ္။

ေရးေနရင္းမွပဲ သြားသတိရတယ္။ ဒီဘေလာ့ကို ျမန္မာျပည္မွာ ဖတ္လို႔မွမရတာ။ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္းမဖတ္ျဖစ္ေတာ့တာ ေသခ်ာသြားၿပီ။ အဆဲမခံရေတာ့တာထက္ သူမသိႏိုင္တာေတြးမိရင္ စိတ္ေတာင္မေကာင္းဘူးေလ။
ရွိေစေတာ့ ေရးလက္စနဲ႔ ဆက္ခ်လိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေနာ။

အထက္ကစကားကုိ ျပန္ဆက္ရရင္ Melody World မွာ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္းႀကီးစိုးေနတာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ၾကာေနၿပီဆိုေတာ့ သူ႔ေျခသူ႔လက္ေတာင္ ျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။ လူ႔စိတ္သဘာ၀အရ ေနရာတစ္ခုမွာၾကာရွည္ေနရၿပီဆိုတာနဲ႔ ေနရာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မာန္၊ မာနေတြ ၀င္လာရုံသာမက အေလးထားမႈလည္းေပါ့လာတတ္ပါတယ္။ ေနာက္...သူမ်ားအေပၚ ေလးစားမႈလည္း က်လာတတ္တာ သဘာ၀ပါ။

ဘာေၾကာင့္ေျပာရသလဲဆိုရင္ ဒီဘက္ပိုင္းမွာ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္းလုပ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလးအခ်ဳိးမေျပျဖစ္လာတယ္ ထင္ရလို႔ပါ။ တစ္ခါက အဲဒီအစီအစဥ္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္က ျမန္မာသီခ်င္းေလးနဲ႔၀င္ၿပိဳင္ပါတယ္။ အဲဒါ ဆရာမႀကီးက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းေတြနဲ႔ မၿပိဳင္ရဘူးတ့ဲ။ ေကာင္းပါေလ့။ အဲဒါေတြက သီခ်င္းမဟုတ္ဘူးလို႔မ်ား ဆရာမႀကီးသတ္မွတ္ေလေရာ့သလား။ ဂီတကိုျမတ္ႏိုးရင္ ဘယ္ဂီတမဆို လက္ခံရမယ္ဆိုတာ လားလားမွ သိအံ့မထင္ပါ။

လာၿပိဳင္ရွာတဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း တစ္ခါတစ္ခါ ပစ္ပစ္ခါခါေ၀ဖန္လိုက္တာ ကေလးေတြေတာ့မသိဘူး။ ကိုယ့္မွာၾကားထဲကေန သနားလိုက္တာ။ ကေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ရွက္ရွာမလဲ။ တကယ့္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးၾကည့္ေနတဲ့ အစီအစဥ္မွာ၊ အမ်ားေရွ႕မွာ။ ေစတနာကေတာ့ ေစတနာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေတြကို အားေပးၿပီးတြဲေခၚရမွာမဟုတ္လား။ တကယ္ဆိုရင္ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ ဂီတေလာကမွာ ဒီေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူူး။ သူ႔ေခတ္ကဆိုရင္ ေဟမာေန၀င္းနဲ႔၊ ေမဆြိေနာက္မွာ တကယ့္အေ၀းႀကီးမွာပါ။ အခုက်ေတာ့ သူကဆရာမႀကီးေလနဲ႔ အဆိုရွင္သစ္ေလးေတြကို ဖဲ့လိုက္တာ ရစရာကို မရွိဘူး။ သူ႔အတြက္ ဒီအစီအစဥ္က မထူးဆန္းေပမယ့္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေလးေတြအတြက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အားခဲရတာပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕နယ္က လာၿပိဳင္တဲ့ကေလးေတြဆို ပိုေတာင္ဆိုးပါေသးတယ္။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုယ္ ဘယ္လိုမ်က္ႏွာမ်ဳိးေလးေတြနဲ႔ ျပန္ရရွာမလဲ။

တကယ္ဆိုရင္ အစီအစဥ္တစ္ခုကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳသူဆိုတာ နာယကဂုဏ္၆ပါးနဲ႔ ျပည့္စံုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

နာယကဂုဏ္ ေျခာက္ပါး
ထႁကြ၊ ႏုုိးၾကား၊ သနား၊ သည္းခံ
ေ၀ဖန္၊ ေထာက္ရႈ
ဤေျခာက္ခု
ႀကီးသူ႔က်င့္၀တ္တာ။ ။

ဒါမွပဲ ေနာက္လိုက္ပဲျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားမွာျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့...
ႏြဲ႕ယဥ္၀င္းက ကေလးေတြကို တစ္ခါတည္း Expression ဂါထာရြတ္ၿပီး လႈပ္ခိုင္း၊ ရမ္းခိုင္းေနတာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလိုက္တာ။ ၾကာလာေတာ့ ကေလးေတြမွာ အဆိုေတာ္နဲ႔ေတာင္မတူေတာ့ဘဲ အအျပဇာတ္ကေနတာနဲ႔ပဲ တူလာပါေတာ့တယ္။
သီခ်င္းအေပၚမွာ အာရုံ၀င္စားၿပီး ခံစားခ်က္ရွိလာရင္ သူ႔ဟာသူ Expression ေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ Expression ဆိုတာ မဆလာပါပဲ။ အဓိကက ဟင္းေကာင္းဖို႔ပါ။ မဆလာပါရင္ ပိုေကာင္းတာမွန္ေပမယ့္ မဆလာခ်ည္းထဲေတာ့ စားလို႔မရႏိုင္ပါ။ သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲဆိုတာေၾကာင့္ အေရးႀကီးတာက အဆိုပါပဲ။ လႈပ္ရွားမႈေလးေတြပါရင္ ပိုေကာင္းတာမွန္ေပမယ့္ အဆိုထက္ အလႈပ္ကိုဦးစားေပးေနတာ ျမင္ရေတာ့ မဆလာခ်ည္းပဲ စားေနရသလို ပူစပ္ပူေလာင္ႀကီး ျဖစ္ရပါတယ္။ ကေလးေတြကို ပထမပိုင္းက အျမင္ကတ္မိေပမယ့္ ၾကာလာေတာ့လည္း သနားတာက ပိုလာပါေရာ။

ေနာက္စိတ္ပ်က္စရာတစ္ခုက ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ကေလးေတြ သီခ်င္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ သီခ်င္းရဲ႕Trend ထက္ သူတို႔အသံေကာင္းေၾကာင္းကိုပဲ အၿပိဳင္အဆိုင္ျပေနၾကတာပါပဲ။ မလိုအပ္ဘဲ အသံတုန္ပစ္တာ၊ စည္းေပါက္တဲ့အထိ အသံရွည္ရွည္ဆြဲဆိုတာေတြမ်ားလြန္းပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သီခ်င္းဆုိတဲ့ေနရာမွာ နားဆင္သူပရိသတ္ အတြက္ရည္စူးၿပီးဆိုရတာမ်ဳိးပါ။ အသံေကာင္းတုိင္းစြတ္ဆြဲေနေတာ့ ပရိသတ္ကို ေစာ္ကားသလိုျဖစ္ေနပါေရာ။ အင္း...ဆရာမႀကီးက ဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ ေျပာေတာ္မမူပါဘူးဗ်ား။

L ဆိုင္းဇီဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္မေလးတစ္ေယာက္ အဆိုေတာ္မင္းေဂါင္ရဲ႕ ေရစီးေၾကာင္းသံေယာဇဥ္သီခ်င္းကို ျပန္ဆိုလိုက္တာ ရွိသမွ်အသံကုန္ထုတ္ၿပီး ဆြဲႏိုင္သမွ်ဆြဲဆိုပစ္လိုက္တာ ၾကားကတည္းက ေရစက္ကို ကုန္သြားပါေရာလား။ မူရင္းအဆိုေတာ္ကို မေလးစားရာေရာက္သလို ပရိသတ္ကိုလည္း ပိုက္ဆံယူၿပီး ႏွိပ္စက္သလိုပါပဲ။ ၾကားရၾကားရ နား၀မခ်မ္းသာလြန္းလို႔ သီခ်င္းဆိုရင္ မူရင္းသီခ်င္းပဲ နားေထာင္ေနရတာၾကာပါေပါ့။ ျမန္မာလိုနားေထာင္ခ်င္ရင္လည္း ကိုထီးတို႔၊ ကိုတိုးတို႔၊ ကိုငွက္တို႔နဲ႔ပဲ ၿငိမ့္လိုက္ေတာ့တယ္။

အင္း...မေနႏိုင္တာကိုေတာ့ ေရးထုတ္လိုက္ၿပီ။ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္းပရိသတ္မ်ား ဖတ္မိရင္လည္း ေမတၱာေတာ္အနႏၲရမွာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။ ရွိပါေစေတာ့ေနာ...

တစ္ခါတစ္ခါ ဒါမ်ဳိးေလးေတြလည္း ေျပာေပးဦးမွ...

Saturday, 28 August 2010

ေကာသလမင္းအိပ္မက္ ၁၆ခ်က္ . . .

ေကာသလမင္းအိပ္မက္ ၁၆ခ်က္ကို ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက သိေပမယ့္ တိတိက်က်မသိခဲ့ပါ။ ဘုရားသြားတဲ့အခါမွာ ေစာင္းတန္းေတြမွာ ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြမွာ အၿမဲေတြ႕ေပမယ့္ သတိေကာင္းေကာင္းမမူမိတာေၾကာင့္ အခုအရြယ္ထိ ခပ္၀ါး၀ါးပဲ သိရုံပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ebook တစ္အုပ္ရလို႔ ၁၆ခ်က္လံုး က်က်နန သိရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္လိုေယာင္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ ျပန္ေ၀ငွေပးလိုက္ပါတယ္။ အနက္ပါျပန္ေပးလိုက္ပါတယ္။

၁။ နန္းရင္ျပင္တြင္ ႏြားနက္ႀကီးေလးေကာင္ ေ၀ွ႔ရန္ဟန္ျပင္ၿပီးမွ မေ၀ွ႔ေတာ့ဘဲ ေရွာင္ထြက္သြားၾကသည္
ေကာင္းကင္တြင္ မိုးတိမ္မ်ားမည္းေနေသာ္လည္း တကယ္တမ္းမရြာျခင္း

၂။ သစ္ပင္တို႔သည္ အရြယ္ငယ္ငယ္ႏွင့္ ပြင့္ၾကသီးၾကသည္
ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ျဖင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကၿပီး သားသမီးတို႔ ေမြးဖြားၾကျခင္း

၃။ ေမြးကင္းစ ႏြားကေလး၏ႏို႔ကို ႏြားမႀကီးကစို႔သည္
သားသမီးမ်ားကို မိဘတို႔က မွီခိုေနထိုင္ၾကရျခင္း

၄။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ႏြားႀကီးမ်ားကို မသံုးဘဲ ႏြားငယ္မ်ားကို ထမ္းပိုးတတ္ၿပီး ၀န္ကုိရုန္းေစသည္
ပညာရွိသက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကိုေဘးဖယ္၍ ငယ္ရြယ္သူမ်ားကိုသာ တာ၀န္ႀကီးမ်ားေပးအပ္ၾကျခင္း

၅။ ေခါင္းႏွစ္လံုးရွိေသာျမင္းသည္ ေခါင္းႏွစ္လံုးစလံုးႏွင့္ အစာစားသည္
တရားစီရင္ရာတြင္ တရားသူႀကီးမ်ားက တရားလို၊ တရားခံႏွစ္ဘက္စလံုးထံမွ လာဘ္ယူၿပီး ဆံုးျဖတ္ၾကျခင္း

၆။ တစ္သိန္းတန္ေသာ ေရႊခြက္တြင္ ေျမေခြးအားက်င္ငယ္စြန္႔ေစရန္ အလုအယက္ေတာင္းပန္ၾကသည္
ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ လူယုတ္ထံတြင္ မိမိတို႔၏ အမ်ဳိးေကာင္းသမီးကို လက္ထပ္ပါရန္ ေတာင္းပန္ၾကျခင္း

၇။ က်စ္ေနဆဲျဖစ္ေသာ ႀကိဳးအဖ်ားကို ကုတင္ေအာက္တြင္ ၀ပ္ေနေသာ ေျမေခြးက ခိုးစားသည္
လင္ရွာေဖြထားေသာ ေငြေၾကးမ်ားကို မယားျဖစ္သူက ေနာက္ကြယ္တြင္ ေဖာက္ျပန္သံုးစြဲျခင္း

၈။ လူမ်ားသည္ ေရမရွိေသာ အိုးငယ္မ်ား၀ိုင္းေနသည့္ ေရျပည့္အိုးႀကီးကို ၀ိုင္း၍ေရျဖည့္ေနၾကသည္
ဆင္းရဲေသာတိုင္းသူျပည္သားမ်ားက ခ်မ္းသာေသာဘုရင္ကို အခြန္မ်ားဆက္သၾကရျခင္း

၉။ ေရစပ္ၾကည္ၿပီး ေရလည္တြင္ေနာက္ေနေသာ ေရအိုင္တြင္ သတၱ၀ါမ်ား ေရေသာက္ေနၾကသည္
လူတို႔သည္ အခြန္အခႀကီးျမင့္ေသာ ၿမိဳ႕တြင္မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေတာသို႔ေျပာင္းေရႊ႕ေနၾကရျခင္း

၁၀။ ထမင္းတစ္အ္ိုးတည္းမွ အေပ်ာ့၊ အမာ၊ ပံုမွန္ထမင္း သံုးမ်ဳးိရသည္
ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္ၿပီး တိုင္းျပည္တစ္ခုထဲတြင္ပင္ ေရႀကီးျခင္း၊ မိုးေခါင္ျခင္းတို႔ ျဖစ္ရျခင္း

၁၁။ တစ္သိန္းတန္ ေက်ာက္မ်က္တို႔ကို ပုန္းရည္၊ ရက္တက္ရည္ႏွင့္ လဲ၍စားၾကသည္
ဘုရားေဟာ တရားေတာ္ကို ေငြေၾကးယူ၍ ေဟာေျပာၾကျခင္း

၁၂။ ေရဗူးမ်ားသည္ ေရေအာက္သို႔ ႃမုပ္ၾကသည္
ပညာရွိမ်ား တိမ္ႃမုပ္ေနၾကရျခင္း

၁၃။ ေႃမြကို ဖားက ကိုက္စားသည္
အသက္ႀကီးသူမ်ားက ငယ္ရြယ္ေသာမယားကိုယူထားၾကျခင္းေၾကာင့္ မယား၏ အႏိုင္က်င့္ျခင္းကို ခံရျခင္း

၁၄။ ေက်ာက္ဖ်ာသည္ ေရေပၚတြင္ ေပၚေနသည္
ပညာမဲ့ လူယုတ္မာတို႔သာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားၾကျခင္း

၁၅။ က်ီးယုတ္ကို ဟသၤာမ်ားက ၀ုိုင္းရံခစားေနၾကသည္
ပညာမဲ့လူယုတ္မာကို ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းခစားၾကရျခင္း

၁၆။ က်ား၊ ျခေသၤ့တို႔ကို ဆိတ္မ်ားက လိုက္လံကိုက္စားၾကသည္
လူယုတ္မာမ်ားက မင္းႏွင့္ေပါင္း၍ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ႏွိပ္စက္ၾကျခင္း

ေကာသလမင္းအိပ္မက္ ၁၆ခ်က္ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီး မက္ေတာ္မူခဲ့တာပါ။ တစ္ညတည္းမွာ အဲဒီအိပ္မက္ ၁၆ခုလံုးမက္ေတာ့ မင္းႀကီးကေၾကာက္ၿပီး ပညာရွိအမတ္ေတြကိုေမးပါသတဲ့။ အဲဒီမွာ ပညာရွိေတြကလည္း မင္းႀကီးအသက္စိုးရိမ္ရတယ္ဆိုၿပီး သတၱ၀ါ စံုတြဲေတြဖမ္းၿပီး ယာဇ္ပူေဇာ္မယ္ျပင္ပါေရာ။ ဒါေပမယ့္ မင္းႀကီးက ဘုရားရွင္ကို သြားၿပီးေမးေတာ့မွပဲ အမွန္အတိုင္းသိၿပီး သတၱ၀ါေတြ ေဘးလြတ္ရပါသတဲ့။ ေၾကာက္စရာပညာရွိေတြပါပဲ...

သံဓိ႒ာန္ . . .

“အကယ္၍ ငါသည္ . . .

ပညာ
တစ္ေရြးသားမွ်သာ တတ္ေျမာက္သည္ျဖစ္အံ့ . . .

ထိုတစ္ေရြးသားမွ်ေသာ ပညာသည္ . . .

ငါ့ႏုိင္ငံ၊ ငါ့လူမ်ဳိးအတြက္သာမက . . .

လူသားအားလံုးအတြက္ ျဖစ္အံ့သတည္း”

Friday, 27 August 2010

ဥေပကၡာ ဘယ္လိုျပဳရမယ္ . . .

ပညာေရးနယ္ပယ္ထဲကို ကိုယ္ေရာက္ေနခဲ့တာ ဒီႏွစ္ဆုိရင္ ခုနစ္ႏွစ္ေျမာက္ပါၿပီ။
ဆရာမ်ဳိးစံု၊ ေက်ာင္းသားမ်ဳိးစံုလည္း ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရွင္ႀကီး၀မ္းေရာ၊ ရွင္ငယ္၀မ္းပါ စံုေအာင္၀င္ခဲ့ဖူးတယ္မ်ား ေျပာရမလားမသိပါ။

လုပ္သက္ၾကာလို႔ ၀ါရင့္လာတာနဲ႔အမွ် အေျခအေနေတြကို ကိုယ္တြယ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္လည္း တိုးတက္လာပါၿပီ။ ႏုစဥ္အခါကေတာ့ အခက္အခဲတစ္ခုခုမ်ားႀကံဳရင္ ေခါင္းေတြပူၿပီး၊ ပ်ာယာခတ္ေနေအာင္ အေျဖရွာရပါတယ္။ ဒီဘက္ကာလပိုင္းမွာေတာ့ ျပႆနာေတြကိုရင္ဆိုင္ရာမွာ သူ႔အလိုအေလ်ာက္ေျဖရွင္းၿပီး ျဖစ္သြားေလ့ရွိပါတယ္။ ပညာသိထက္၊ အာရုံသိ ပိုအားေကာင္းလာတယ္လို႔ပဲ ဆိုရေတာ့မလိုပါ။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင့္က်က္လာတယ္ေျပာေျပာ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္တစ္ခုက အားနည္းတဲ့လူေတြအေပၚမွာ အႏိုင္က်င့္တာေတြ႕ရင္ ဘယ္လိုမွစိတ္မထိမ္းႏုိင္ေအာင္ စိတ္တိုတတ္တာပါပဲ။ ေဒါသထြက္ရင္ ကိုယ္ပဲအသက္တိုမွန္းသိေပမယ့္ မထြက္ဘဲေနလို႔မရတာ တကယ္ကိုဆိုးပါတယ္။ ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါးထဲမွာ ခက္ပါတယ္လို႔ေျပာၾကတဲ့ မုဒိတာတရားကို ပြားႏိုင္ေပမယ့္ ဥေပကၡာတရားကို ပြားလို႔ကိုမရႏိုင္တာ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ထဲက အဆိုးဆံုးနဲ႔ အႀကီးမားဆံုးအားနည္းခ်က္ပါ။

ဥေပကၡာတရားကို ပြားဖို႔ခက္ေနရတဲ့ၾကားထဲမွာ ကို္ယ္က်င္လည္ေနရတဲ့ ပညာေရးေလာကဆုိတာကလည္း အျမင္မေတာ္တာေတြ ဒုနဲ႔ေဒးဆိုေတာ့ ေဒါသမထြက္ရတဲ့ရက္ မရွိသေလာက္ေတာင္ ရွားေနပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အျပစ္လုပ္ရင္၊ အမွားအယြင္းတစ္ခုခုရွိရင္ စိတ္ရွည္၊ သည္းခံႏိုင္သေလာက္ လူႀကီးေတြ၊ ဆရာေတြ နည္းလမ္းမက်ရင္ ဘယ္လိုမွကို သည္းခံလို႔မရပါ။ ပညာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြဘက္က အားနည္းခ်က္ေတြမ်ားေတြ႕မိရင္ အသားေတြပါတုန္ေအာင္ စိတ္တိုတတ္ပါတယ္။

အခုလည္း တစ္သက္နဲ႔တစ္ကို္ယ္ မၾကားဖူးတာၾကားရတာေၾကာင့္ ေဒါသအေတာင့္လိုက္ထြက္ရျပန္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ စာသင္တဲ့ဆရာက သူ႔အိမ္မွာ က်ဴရွင္လာတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ water cooler ၀ယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ေက်ာင္းသားေတြဆီက ပိုက္ဆံေတာင္းပါသတဲ့။ ေတာင္းတာမွ ႏွစ္ခါေတာင္ေတာင္းတယ္ဆိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ ၀ယ္လဲမ၀ယ္ပါဘူးတဲ့။ ၀ယ္ျဖစ္တယ္ထားပါဦး ကိုယ့္အိမ္အတြက္ပစၥည္းကိုေတာ့ ကိုယ့္ေငြနဲ႔ကိုယ္ ၀ယ္သင့္ပါတယ္။ အခုလိုမ်ဳိး ေခါင္းစဥ္လွလွေလးတပ္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြေပၚက လူလည္က်တာေတာ့ စိတ္ဓာတ္ယုတ္ညံ့လြန္းပါတယ္။ ျပန္ေျပာခြင့္ မရွိတဲ့ေက်ာင္းသားေတြဆီက ညစ္ညာၿပီးေတာင္းတာကေတာ့ ေအာက္တန္းက်လြန္းတာကို ေတြးမိတိုင္း ေဒါသေတြအေတာင့္လုိက္ ထြက္ရပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီမွာစာသင္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြဟာ လကုန္ရင္ မီတာခလည္း ေပးၾကရပါသတဲ့။ ေက်ာင္းသားေတြဆီက ေငြကို တကယ့္သပိတ္၀င္၊ အိတ္၀င္ႀကံခ်က္ကေတာ့ ပက္စက္လြန္းလိုက္တာ။

အထက္ကေျပာခဲ့တာကို အံ့ၾသတယ္ဆိုရင္ ဒါအကင္းပဲရွိေသးတယ္လို႔မ်ား ေျပာရပါလိမ့္မယ္။
က်ဳရွင္တစ္ခုမွာ ေက်ာင္းသားေတြသင္တန္းေၾကးသြင္းတာ ေနာက္က်ရင္ လမ္းမထြက္ၿပီး ထိုင္ထလုပ္ခို္င္းပါသတဲ့။ ရက္ေတာ္ေတာ္ေလးလြန္ေအာင္ လစာမသြင္းႏိုင္ေသးရင္ေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားကို ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီး မိဘနံမည္နဲ႔တကြ သင္တန္းေၾကးမသြင္းေသးတဲ့အေၾကာင္းကို လူျမင္ကြင္းမွာ ကပ္ထားပါသတဲ့ဗ်ား။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တဲ့ ပညာေစ်းသည္မ်ားပါလိမ့္။ ေတြးရင္းေတြးရင္း က်ည္ေပြ႕နဲ႔ ကန္ေတာ့ခ်င္စိတ္ပါ တဖြားဖြားေပၚလာေအာင္ ၾကည္ညိဳမိပါရဲ႕။
အဲဒီခ်စ္စရာေကာင္းလွပါေသာ က်ဴရွင္ဆရာက သူ႔ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေျပာလို႔၊ဆိုလို႔မရတဲ့ ေက်ာင္းသားဆုိရင္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီး ရုပ္ဖ်က္၊ ေအာက္မွာစာတန္းထိုးၿပီး ကပ္ေလ့ရွိပါသတဲ့။ ေက်ာင္းသားျဖစ္သူရွက္ၿပီး ေနာက္မလုပ္ရဲေအာင္ပါတဲ့။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဆံုးမနည္း။ ေက်ာင္းသားျဖစ္သူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဂုဏ္သိကၡာကို တစ္စက္ကေလးမွ ထည့္မစဥ္းစားတာ ဘယ္လိုမွစဥ္းစားလို႔မရပါ။ ေက်ာင္းသားကို လူစာရင္းမွ သြင္းရဲ႕လားလို႔ပဲ ေမးရေတာ့မလိုပါပဲ။

ေလးစားစရာေကာင္းလွတဲ့ အဲဒီဆရာရဲ႕ ေကာင္းသတင္းေလးေတြက မကုန္ေသးပါ။ ၿမိဳ႕မွာ စတိတ္ရႈိးေတြ၊ ဇာတ္ပြဲေတြရုံသြင္းရင္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ လက္မွတ္တုေတြလုပ္ေပးပါသတဲ့။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေခါင္းပါးလိုက္တဲ့လူပါလိမ့္။ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို ေလး၊ ငါးေထာင္ဆိုရင္ အေစာင္၂၀ဆိုရင္ပဲ ကန္ထရုိက္ခမ်ာ ေငြတစ္သိန္းနီးပါးေလာက္ နာရွာပါေရာ။ ကိုယ္ဆရာႀကီးလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ သူမ်ားစီးပြားေရးပ်က္စီးရတာကို နည္းနည္းေလးမွေတာင္ စဥ္းစားမိရဲ႕လားမသိပါ။

တကယ္ဆိုရင္ ဒီကိစၥဟာ ဘာပဲေျပာေျပာ ခိုးမႈပါပဲ။
ဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ ဆံုးမရမယ့္အစား ခိုးမႈက်ဴးလြန္ေအာင္ေတာင္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေနတာ ဘာေၾကာင့္မ်ား မရွက္သလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ေတာင္မရပါ။ ေက်ာင္းသားဆိုတာမ်ဳိးကေတာ့ ကိုယ့္ဆရာလုပ္ရင္ ဘာမဆို အထင္ႀကီးၿပီးသားမို႔ ဆရာလုပ္တာကို အဟုတ္ႀကီးထင္သြားရင္ ကေလးေတြေနာင္ေရး ရင္ေလးစရာႀကီးပါ။ သင့္ရာအပ္ပို႔ ဆရာတို႔ဆိုတဲ့စကားက ေက်ာင္းသားေတြကို ငရဲပို႔ရမယ္လို႔မ်ား ေတြးမိတဲ့ဆရာထင္ပါရဲ႕ေလ။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ၾကားထဲကေနရွက္လို႔မဆံုးေတာ့ပါ။ စိတ္လည္း မတိုခ်င္ေတာ့ပါ။ ဆရာေရာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာက ပိုသြားပါေတာ့တယ္။

တစ္ရက္တစ္ရက္လည္း မျမင္သင့္တာေတြ၊ မၾကားသင့္တာေတြ မၾကာမၾကာၾကားေနရတာမ်ားေပမယ့္ ဘယ္လိုမွလည္း အေရမထူႏိုင္ပါ။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပညာေရးကိုတိုးတက္ျမင့္မားေအာင္လုပ္ဖို႔ အားလံုးမွာတာ၀န္ရွိၾကတာမို႔ ေက်ာင္းဆရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်ဴရွင္ဆရာပဲျဖစ္ျဖစ္ နည္းလမ္းမက်တာေတြျမင္ေနသမွ် ေဒါသထြက္၊ စိတ္တိုျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။

စိတ္တို၊ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ၾကားကပဲ ဆရာဆိုတာ ဘယ္လိုဆိုတာကိုျပဖို႔ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ႀကိဳးစားေနျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးကအထင္ေသးၾကတဲ့ ပညာေရးေလာကသားေတြရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အစြမ္းရွိသေရြ႕ အားထုတ္ေနဦးမွာပါ။ ႏွမ္းတစ္လံုးထဲနဲ႔ ဆီမျဖစ္ခ်င္ေနပါေစ။ တာ၀န္ေက်ဖို႔ အေရးႀကီးတာမို႔ အမ်ားႀကီးမလုပ္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေသာ စံျပပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေစရမယ္ေလ။

ကိုယ္က ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ မဟုတ္လား...

Thursday, 26 August 2010

အေျခအေနတိုင္းတြင္ အေကာင္းျမင္ . . .

မေန႔က ကိုယ့္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ ေခါင္းေျခာက္ရပါတယ္...

ေက်ာင္းသားက လိမၼာေရးျခားရွိတဲ့ပံုေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘက္ေခတ္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႕စည္းပံုမ်ဳိးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ပိန္ပိန္ေညာင္ေညာင္ေလးေပါ့။ လူေပ်ာ့သေလာက္လည္း စိတ္မမာတဲ့ေက်ာင္းသားဆိုရင္ မမွားပါဘူး။
ကိုယ္သူတို႔ကို စာသင္ေပးေနတာ သံုးလေက်ာ္လာပါၿပီ။ဒါေပမယ့္ ဘာျပႆနာမွ ႀကီးႀကီးမားမားမေတြ႕ဖူးပါ။ ကိုယ္လုုိခ်င္သေလာက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ မေပးႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ရတာေလာက္ပဲရွိခဲ့တာပါ။ လိုခ်င္တဲ့ပံုစံ၀င္ေအာင္ဆိုတာကလည္း တစ္ရက္တစ္မနက္ထဲနဲ႔ လုပ္ယူလို႔မရႏိုင္တာေၾကာင့္ ျပႆနာလို႔လဲ မထင္ပါ။

မေန႔ကေန႔လည္ပိုင္းကေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘဆီက ဖုန္း၀င္လာပါတယ္။ သားျဖစ္သူက ေက်ာင္းကဆရာမနဲ႔ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္မယ္ေျပာေနလို႔ ဆရာေျပာေပးပါဦးတဲ့။ ကိုယ္လည္းေခါင္းေတာ္ေတာ္ႀကီး သြားပါေရာ။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္းမရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ပါးစပ္က ေက်ာင္းထြက္ေတာ့မယ္ေျပာတာ ကိုယ့္တစ္သက္မွာ ဒီတစ္ခါပဲ ၾကားဖူးေသးတာကိုး။ ဆရာမနဲ႔ သူနဲ႔သိပ္အေစးမကပ္တာေတာ့ အရင္တစ္ခါကတည္းက ကိုယ္သိထားပါတယ္။

ကိုယ့္မွာကလည္း တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း အလုပ္ခ်ိန္ေတြျပည့္ေနတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားမိဘကို ညေနစာသင္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားကိုလႊတ္လိုက္ဖို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းသင္တန္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေရာက္လာေတာ့လည္း သိပ္ေတာ့ပံုမပ်က္ပါ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီေက်ာင္းသားကို ဗဟုိုျပဳလို႔ က်န္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြကိုပါ စိတ္ဓာတ္အင္အားတိုးတက္ေစမယ့္ ဆံုးမစကားေတြကို တစ္နာရီနီးပါးေျပာရပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ထံုးစံပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္မွာ အခက္အခဲတစ္ခုခု ႀကံဳေနရင္ အဲဒီျပႆနာကို အေျချပဳၿပီး က်န္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြကိုပါ သံုးသပ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရင္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ျပႆနာေျဖရွင္းႏိုင္စြမ္း တိုးတက္လာတာေၾကာင့္ပါ။

စာသင္ခ်ိန္အၿပီးမွာေတာ့ ေက်ာင္းထြက္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားရဲ႕အိမ္ကိုသြြားၿပီး ေက်ာင္းသားမိဘေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးရပါေတာ့တယ္။ မေဆြးေႏြးလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုးအခ်ိန္၊ အေရးအႀကီးဆံုးႏွစ္အပိုင္းအျခားမွာ ေပါ့ေပါ့ဆဆသေဘာထားလို႔မွ မျဖစ္တာဘဲ။

ျဖစ္စဥ္က ဒီလိုပါ...

ေက်ာင္းသားက ကိုးတန္းတုန္းက အဲဒီဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္ယူပါတယ္။ ေက်ာင္းသားက ညာဏ္ရည္ေလးလဲ မဆိုးေတာ့ ဆရာမစိတ္ႀကိဳက္ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာလည္း ပါခဲ့ပါတယ္။ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ သူ႔ဆရာမက သူ႔ဆီမွာ က်ဴရွင္ဆက္ယူဖို႔လာေခၚပါသတဲ့။ ေက်ာင္းသားမိဘက သူ႔ဆီမွာမထားဘဲ ကိုယ့္ဆီမွာအပ္ေတာ့ ဆရာမလည္း နဲနဲေတာ့စိတ္ခုသြားပါေရာတဲ့။

ဒါကေတာ့ ျဖစ္တတ္တဲ့သဘာ၀ပါ။
ဘယ္သူမဆုိ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံုခံစားရမွာပဲေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လိုက္ေခၚဖို႔အိပ္မက္ေတာင္မမက္ဖူးတာမို႔ ဒါမ်ဳိးေတြမႀကံဳဖူးပါ။ တကယ္လို႔ ႀကံဳရင္ေတာင္ ဘယ္သူသင္သင္ ေအာင္ဖို႔၊ တတ္ဖို႔ အေရးႀကီးတာမို႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္သင္ေပးတဲ့သူဆီေရာက္ရင္ မုဒိတာေတာင္ပြားမိပါဦးမယ္။ အေရးႀကီးတာက ရွက္သြားတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းရမလဲဆုိတာပါ။

ေက်ာင္းသားရဲ႕ေျပာစကားအရဆိုရင္ အဲဒီဆရာမက သူ႔ကိုပဲပစ္မွတ္ထားၿပီး အၿမဲစာေမးေမးၿပီး ရိုက္ပါသတဲ့။ အရိုက္လြတ္တဲ့ရက္ တစ္ရက္မွမရွိဘူးလို႔ဆိုပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္တို႔ငယ္စဥ္ကတည္းက ႀကံဳေနက်အျဖစ္မ်ဳိးပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ အရိုက္လြတ္ေအာင္ စာကိုမရမကက်က္တာေၾကာင့္ ပိုၿပီးေတာ့ အရည္အေသြးျပည့္လာခဲ့ပါတယ္။ ခုျပန္ေတြးေတာ့ အျပစ္ရွာတတ္တဲ့ဆရာမကိုေတာင္ ေက်းဇူးတင္ေနမိပါေရာ။

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားထဲမွာလည္း ကိုယ္ငယ္ငယ္ကလိုစိတ္ထားမ်ဳိးထားႏိုင္တဲ့ေက်ာင္းသားမ်ဳိးက ဒီဘက္ေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ရွားသြားပါၿပီ။ အမ်ားစုကေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်သြားၾကတာမ်ားပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာကို မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္သြားၿပီး ေက်ာင္းေနမေပ်ာ္ေတာ့တာေၾကာင့္ စာပါညံ့သြားေလ့ရွိပါတယ္။
အခုပဲၾကည့္ပါ...
ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းမွာမေပ်ာ္ေတာ့တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထြက္ဖို႔တာစူတဲ့အဆင့္ ေရာက္သြားပါၿပီ။ အဲဒါကို ဆရာမကိုေျပာျပန္ရင္လည္း “ငါကေကာင္းေစခ်င္လို႔စာေမးတာ၊ ရိုက္တာ”လို႔ပဲ ျပန္ေျဖမွာပါပဲ။ သူေျဖတာမွန္ေကာင္းမွန္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ “ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္စာၾကည့္လာေအာင္လုပ္တဲ့နည္းလမ္းထဲမွာ တုတ္နဲ႔ရိုက္တဲ့နည္းလမ္းဟာ ေအာက္တန္းအက်ဆံုးပါပဲ။ ပညာသင္ၾကားမႈနည္းစနစ္ထဲမွာ အယုတ္ည့ံဆံုးနည္းလမ္းပါ။
ရိုက္တိုင္းသာ စာေတာ္မယ္ဆိုရင္ စကၤာပူကႀကိမ္ရိုက္သမားေတြကို ပညာေရးဌာနမွာ တြဲၿပီးခန္႔ထားရုံပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။

အထက္ကျဖစ္စဥ္ကို ျပန္သံုးသပ္ရင္ ဆရာမေရာ၊ ေက်ာင္းသားပါ ႏွစ္ဘက္လံုးအားနည္းခ်က္ေတြရွိတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆရာမဆုိတာကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔သိပ္မဆိုင္သလို သိပ္လည္းမေျပာခ်င္တာေၾကာင့္ ထဲထဲ၀င္၀င္ မေဆြးေႏြးေတာ့ပါ။ ကို္ယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားအပိုင္းကိုပဲ ေျပာခ်င္တာပါ။

ျမန္မာျပည္ပညာေရးေလာကမွာ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕လုပ္ပို္င္ခြင့္ေတြဟာ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ မ်ားလြန္းေနပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ အျပစ္ေသေသခ်ာခ်ာမသိရဘဲ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမတာမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းသားအရွက္ကြဲေအာင္ လူေရွ႕မွာ အျပစ္ေပးတာမ်ဳိးေတြကို ေဖာဖာသီသီလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ေက်ာင္းသားမိဘကို ေခၚၿပီးဆူတာေျပာတာမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းသားကို ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရုံုးခန္းပို႔ၿပီး ဆံုးမတာမ်ဳိးေတြလည္း လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ဒီကိစၥမ်ဳိးေတြ လုပ္လာတာၾကာၿပီ္ျဖစ္တဲ့ ဒီၿမိဳ႕ကေလးမွာ ဒါေတြဟာ ဆရာေတြရဲ႕ တရား၀င္လုပ္ပိုင္ခြင့္လိုမ်ဳိး ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ဒါဟာတရားနည္းလမ္းမက်မွန္း သတိထားမိပံုမရေတာ့ပါ။ အမွားၾကာရင္ အမွန္ျဖစ္လာတတ္တဲ့ သဘာ၀ပဲဆိုပါေတာ့။

ဒါကို ကိုယ့္ေက်ာင္းသားက ေကာင္းေကာင္းသေဘာမေပါက္တာ ပထမအခ်က္ပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က
သူ႔မွာ တိက်ေသခ်ာတဲ့ ပန္းတိုင္ေပ်ာက္ေနတာပါပဲ။ ခိုင္မာတဲ့ပန္းတိုင္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားသာဆိုရင္ ဒီလိုျပႆနာမ်ဳိးကို ေခါင္းထဲေတာင္ ထည့္စဥ္းစားမွာ မဟုတ္ပါ။ သူ႔ဘ၀အတြက္ အေရးပါတဲ့ ပညာေရးကိုပဲ အာရုံစိုက္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သေဘာထားမျပည့္၀တဲ့ ဆရာမနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ကိစၥကုိ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနမွာေတာင္မဟုတ္ပါ။ အခုေတာ့ ကုိယ့္ေက်ာင္းသားမွာ ပန္းတိုင္ႀကီးႀကီးမားမား၊ ရည္မွန္းခ်က္ခိုင္ခုိင္မာမာ မရွိတာေၾကာင့္ ဒီျပႆနာဟာ သူ႔အတြက္ ေရးႀကီးခြင့္က်ယ္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
ဆရာမက သူ႔ကိုမဲၿပီးစာေမးတယ္ဆိုေပမယ့္ စာေမးေတာ့စာရတယ္လို႔သာ သေဘာထားလိုက္ရင္ အားလံုးေျပလည္သြားမွာပါ။

အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႕လဲဆိုရင္ ေက်ာင္းမွာ သင္ခန္းစာေတြက ကို္ယ္သင္တာထက္ကို ႏွစ္ခန္းေလာက္ေက်ာ္တက္သြားၿပီဆိုတာပါပဲ။ ဆယ္တန္းသခ်ၤာမွာ အခန္း၅ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလးအခ်ိန္ယူၿပီးသင္ရပါတယ္။ သခ်ၤာအေျခခံနည္းတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဆိုရင္ တစ္လခြဲေလာက္ အျပင္းအထန္ေလ့က်င့္ေပးမွ ကၽြမ္းက်င္တဲ့အဆင့္ကိုေရာက္ပါတယ္။ အဲဒီသင္ခန္းစာကို စာသင္ခ်ိန္ေလးငါးခ်ိန္ေလာက္နဲ႔ အၿပီးသင္လိုက္တဲ့ေနာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမတတ္တာ ေက်ာင္းသားရဲ႕ အျပစ္လို႔မေျပာသင့္ပါ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ကာလမွာ သတ္မွတ္သင္ရိုးကို ကုန္ေအာင္သင္ရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ကိုယ္လည္း ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကာစက လုပ္အားေပးေက်ာင္းဆရာ ႏွစ္ႏွစ္လုပ္ဖူးတာေၾကာင့္ပါ။ တိုေတာင္းတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြကို တတ္ေအာင္မသင္ႏိုင္တာ ဆရာမရဲ႕အျပစ္မဟုတ္တာေၾကာင့္ အျပစ္မတင္ပါ။ အျပစ္တင္စရာရွိတာက မတတ္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး ရိုက္တာႏွက္တာကိုပါပဲ။ ဒါက်ေတာ့ တရားလက္လြတ္လြန္းတာေၾကာင့္ ကိုယ္သေဘာမေတြ႕ပါ။

ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားအရွက္ရေအာင္ ဆူတာဆဲတာေတြလဲလုပ္ပါသတဲ့။ အဲဒီမွာ တစ္ခုေျပာစရာရွိတာက သူ႔က်ဴရွင္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကိုက်ေတာ့ ေက်ာင္းမွာသိပ္ၿပီး မဆူတာ၊ မဆဲတာကိုပါပဲ။ ေက်ာင္းသားဆိုတာကလည္း နားလည္တတ္တဲ့ အရြယ္ေရာက္ၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ေတြးေတြးၿပီး စိတ္နာတာမ်ဳိးျဖစ္လာတတ္တာမ်ဳိးပါ။

ကိုယ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဘာျပႆနာမွ မလိုခ်င္တာမို႔ ေက်ာင္းသားမိဘကိုလည္း ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း ေက်ာင္းသားကိုပါ အားေပးရပါေတာ့တယ္။ ဆရာမကိုေတာ့လည္း ကိုယ္ဘာမွမေျပာလိုပါ။ သူလုပ္တာကလည္း သူ႔လုပ္ပိုင္ခြင့္ထဲကေန လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ ေျပာလို႔လည္းရမွာမဟုတ္ပါ။ ေျပာလို႔ရလည္း မေျပာခ်င္ပါ။ အဲဒီအရြယ္ေတြဆိုတာ သူ႔စရိတ္နဲ႔သူလႊတ္ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ေျဖေတြးေလးေတြးၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ အေနအထားအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရုံပဲ ရွိေတာ့တာပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားကို အခက္အခဲေတြကေန ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားနည္း၊ ညစ္ပတ္တတ္တဲ့ အထက္လူႀကီးနဲ႔ေတြ႕ရင္ အဆင္ေျပေအာင္ ေျဖရွင္းနည္းေတြကို ေလ့က်င့္ေပးခြင္႔ရေတာ့မွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္ကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ က်ိတ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။

ေက်ာင္းသားတိုင္းေက်ာင္းေနေပ်ာ္လို႔ စာေတာ္ၾကပါေစ....


Wednesday, 25 August 2010

မေမ့ႏိုင္ေသာ . . .

ေက်ာင္းသားဘ၀ကို သတိရလိုက္တာ...

အသက္ရွင္သန္ေနသမွ် ရင္ထဲမွာ အၿမဲတမ္းသတိတရနဲ႔ လြမ္းေနျဖစ္မွာ တကၠသိုယ္ေက်ာင္းသားဘ၀ပဲျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အပူအပင္ တစ္စက္ကေလးမွမရွိတဲ့ ပီဘိလူငယ္ဘ၀၊ ဘာေရာင္ေတြမွ မစြန္းထင္ေသးတဲ့ အရြယ္၊ ဘ၀ရဲ႕ အေတာက္ပဆံုးေန႔ရက္ေတြကို ဘယ္လိုမွမေမ့ႏုိင္တာကို အျပစ္တစ္ခုလို႔ထင္ရင္လည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးခံဖို႔ အသင့္ပါပဲေလ။

အေပါင္းအသင္းနည္းခဲ့တဲ့ ကိုယ္ေတာင္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိတရရွိေနေသးရင္ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္းေနခဲ့တဲ့ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ဘယ္ေလာက္မ်ား သတိရေနၾကမလဲ။ အင္း ျမစ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါမခ်ဳိးႏိုင္တာ သိေပမယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္ရခ်င္ပါေသးတယ္။

တကယ္ဆိုရင္ ကို္ယ္တုိ႔တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က စာေမးပြဲေတြနဲ႔ နပန္းလံုးေနရတာမ်ားပါတယ္။ အၿမဲတမ္းလိုလို စာေမးခံရ၊ အဆဲအဆိုခံရနဲ႔ဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြအတြက္ကေတာ့ နည္းနည္းမွေပ်ာ္စရာေကာင္း မယ္ထင္မွာမဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာမ်ဳိးကလည္း ျဖစ္သမွ်ဘ၀အေျခအေနမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ၾကတာခ်ည္းပဲမို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္တာပါပဲ။

ေဆးေက်ာင္းသားတို႔ထံုးစံ လူနာေတြေရွ႕မွာ အိေႁႏၵၾကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔ေနရတာလည္း တကယ္ဆိုရင္ မလြယ္တဲ့ကိစၥပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အားရပါးရရယ္ခ်င္ေပမယ့္ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ၿပီး ၿပံဳးရုံေလာက္ပဲ ၿပံဳးျဖစ္ေအာင္ က်င့္ရတာလည္း သိပ္ေတာ့မစားသာတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ၾကာေတာ့လည္း ကိုယ္တို႔မွာ စက္ရုပ္သာသာျဖစ္လာပါေရာ။ ဒါေပမယ့္..
ကိုယ္တို႔ကေတာ့ အဲဒီလိုအျဖစ္မခံပါ။ ဒါေၾကာင့္ တရား၀င္ေပါခြင့္ရေအာင္ အၿမဲလိုလို ႀကံေလ့ရွိပါတယ္။
ဒါကေတာ့ မၾကာမၾကာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္တာပါပဲ။

ေဆးရုံတစ္ရုံကေန ေနာက္တစ္ရုံေျပာင္းရရင္လည္း ၀ဒ္ေျပာင္းပါတီလုပ္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္ရက္ေတြမွာလည္း ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးစံုတပ္ၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ကိုယ္တို႔ကို ျမင္ရတဲ့သူေတြကေတာ့ ဘုရားစူးေဆးေက်ာင္းသားေတြလို႔ေခၚၾကမွာ မလြဲပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ေပါခြင့္ရသေလာက္ေတာ့ အားရပါးရေပါၾကတာကိုး။

အင္း...အခုေတာ့လည္း
ေက်ာင္းသားဘ၀ဆုိတာ မနီးမေ၀းမွာ မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔ မပီ၀ိုးတ၀ါးပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဆံုျဖစ္တာကလြဲလို႔ အျပင္မွာ မေတြ႕ႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။ တကယ္လို႔ ျပန္ေတြ႕ျဖစ္ၾကရင္ေတာင္ အရင္တုန္းက ေက်ာင္းသားဘ၀လိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေတာ့မွာ မဟုတ္တာ ႀကိဳသိေနပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ အသက္အရြယ္ဆိုတာ ေျပာင္းျပန္အခ်ဳိးက်တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို
ၾကာေလသိေလ
ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ပိုလြမ္းေလပါပဲေနာ္...

Monday, 23 August 2010

ေနာက္ကြယ္ကေန ပံ့ပိုးေစခ်င္ . . .

ဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ သင္ၾကားမႈမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေရာ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပံ့ပိုးမႈေတြအမ်ားႀကီးလိုအပ္ပါတယ္။ သူမ်ားကိုပံ့ပိုးေပးၾကမယ့္သူေတြျဖစ္ေပမယ့္လည္း သူတို႔ကိုယ္တိုင္မွာလည္း သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ ပံ့ပိုးမႈေတြရဖို႔လည္း လိုအပ္္ေနပါေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ မျပည့္စံုမႈေတြ ရွိေနရင္ သူမ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ဖို႔ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

ဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ ရုပ္၀ထၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ေတြဆိုတာကေတာ့ လူအမ်ားျမင္သာတဲ့ အခ်က္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူမ်ားတကာနဲ႔တန္းတူ ၀တ္ဆင္လိုမႈ၊ ေနထိုင္လိုမႈ၊ လူေနမႈ အဆင့္အတန္း စတာေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမျမင္ေပမယ့္ အရာေရာက္တဲ့ ပံ့ပိုးမႈတစ္ခုကေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေတြဆီက နားလည္ေပးမႈပါပဲ။

ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ဆုိုတာ အခ်ိန္္ေပးရင္ေပးသေလာက္ အနားယူခ်ိန္ရွားပါးလွပါတယ္။ စာသင္ခ်ိန္သာမက စာသင္ခ်ိန္ျပင္ပမွာပါ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ျဖည့္ဆည္းေပးေနရသူေတြျဖစ္လို႔ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္နည္းလွပါတယ္။ ဒါေတြအျပင္ သင္ၾကားမႈနည္းစနစ္ေတြ၊ ေက်ာင္းသားစိတ္ပညာေတြ၊ သင္ရိုးၫႊန္းတန္းေတြျပင္ဆင္ေနရတာေတြေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြအေပၚမွာ တာ၀န္မေက်တာမ်ဳိးေတြ ရွိလာႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သင္ၾကားေရးဆိုတာ ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ ေက်ာင္းသူေတြပါ တရင္းတႏွီးရွိေအာင္ ႀကိဳးစားမွ ပိုထိေရာက္ႏိုင္တာမ်ဳိးပါ။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ စိတ္ထားနဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျပင္ေလာကသားေတြျဖစ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြဘက္က နားလည္မႈလြဲမွားတာေတြလည္း ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။

အဲဒီလို အေနအထားမ်ဳိးေတြႀကံဳလာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြခမ်ာ သူတို႔ရဲ႕လုပ္ငန္းကတစ္ဖက္၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ကတစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဗ်ာမ်ားရပါေတာ့တယ္။ တစ္ဖက္ကိုမွ အႏိုင္ေပးလို႔မရႏိုင္တဲ့ အရာေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔ပဲ စိတ္ဆင္းရဲ၊ ကိုယ္ဆင္းရဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ဒီဒုကၡမ်ဳိးကို ပညာေရးေလာကထဲကို ၀င္ကာစနဲ႔၊ အိမ္ေထာင္က်ကာစ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြ ခံစားရေလ့ရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္စလံုးအတြက္ အက်ဳိးလံုး၀မရွိႏိုင္တဲ့ အရာျဖစ္လို႔ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြ အေနနဲ႔ သတိထားသင့္လွပါတယ္။ ဆရာဆိုတာမ်ဳိးဟာ သင္ၾကားမႈအတြင္းမွာ သင္ၾကားေရးကလြဲလို႔ က်န္တာဘာမွ ေခါင္းထဲမွာ မထည့္အားပါ။ ထည့္ထားရင္လည္း သင္ၾကားမႈ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါ။
ဒါေၾကာင့္...
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေတြကလည္း ထိုက္သင့္သေလာက္ ၀ိုင္း၀န္းကူညီဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။

ျမန္မာ့ပညာေရး တိုးတက္ျမင့္မားေရးအတြက္ ေနာက္ကြယ္ကေန စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပံ့ပိုးကူညီမႈေတြ ေပးၾကမယ့္ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေတြကိုလည္း အေလးတယူရွိသင့္ပါရဲ႕ေနာ္...

Wednesday, 18 August 2010

ဘာလာေပးေပး မရခ်င္ဘူး . . . ဘယ္သူန႔ဲမွ မလဲႏိုင္ဘူး . . .

အလုပ္ထဲမွာ ဘယ္အလုပ္အမြန္ျမတ္ဆံုးလဲ...

လူႏွင့္လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ဳိးျပဳမယ့္ အလုပ္သာဆိုရင္ အလုပ္အားလံုးကေတာ့ မြန္ျမတ္တာခ်ည္းပါပဲ။

ဘယ္အလုပ္ကေရာ တုိင္းျပည္အတြက္ အေထာက္အပံ့အျပဳႏိုင္ဆံုးလဲ...

မၼာအာဇီ၀က်တဲ့ လုပ္ငန္းအားလံုးပါပဲ။ လမ္းေဘးမွာ ပလတ္စတစ္တို႔ ေရသန္႔ဗူးတို႔လုိက္ေကာက္တဲ့ ခ်ာတိတ္ေလးေတြလည္း တိုင္းျပည္အတြက္အေရးႀကီးပါတယ္။ စာလံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ တင္စားခ်င္ရင္ ဒုတိယသန္႔ရွင္းေရး ဌာနက တာ၀န္ခံေလးေတြေပါ့။

ဘယ္အလုပ္က တိုင္းျပည္ကို အက်ဳိးအျပဳဆံုးလဲ...

ီေမးခြန္းကေတာ့ ေျဖရတာနည္းနည္းၾကပ္ပါတယ္။ ေမးခြန္းခ်င္းတူေပမယ့္ အေျဖခ်င္းမတူႏိုင္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးပါ။ ၿပီးေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနေတြ၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေတြ၊ ေခတ္ကာလ အပိုင္းအျခားအလိုက္ အေျဖေတြကြဲျပားႏိုင္ပါေသးတယ္။

တိုင္းျပည္မၿငိမ္သက္ေသးတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး၊ သူတပါးက်ဴးေက်ာ္ေစာ္ကားတာကို ခံေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ တပ္မေတာ္ဟာ အေရးအႀကီးဆံုးနဲ႔ တိုင္းျပည္ကို အက်ဳိးအျပဳဆံုးပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းကာစ အေနအထားမ်ဳိး၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ေနဆဲကာလမ်ဳိးမွာ ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြက တုိင္းျပည္ကို အက်ဳိးအျပဳဆံုးပါ။
ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးတိုးတက္မႈရွိလာတဲ့အေျခအေနမ်ဳိးမွာ ႏိုင္ငံေရးပညာရွင္၊ ဥပေဒပညာရွင္၊ သမိုင္းပညာရွင္ေတြက အေရးပါပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္အေနအထားက ဖြံ႕ၿဖိဳးစျပဳလာတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးဆိုေတာ့ ဘယ္သူေတြမ်ား တိုင္းျပည္အတြက္အေရးအပါဆံုးျဖစ္ေနပါလိမ့္..

ဒါကို ကိုယ္မၾကာမၾကာစဥ္းစားၿပီးေျဖၾကည့္ပါတယ္။
သူမ်ားေတြ သေဘာတူမတူေတာ့ ကိုယ္မသိပါ။ သိလည္းမသိခ်င္ပါ။ သိေအာင္လည္း မႀကိဳးစားခ်င္ပါ။
ဒီေန႔ေခတ္က ပညာေခတ္ႀကီးပါ။ ေက်ာက္ေခတ္၊ ေၾကးေခတ္၊ သံေခတ္ စတဲ့ေခတ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာေပါ့
အင္အားႀကီးသူက ေအာင္ႏိုင္စၿမဲ”ပါ။
ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့
ညာဏ္ႀကီးသူကသာ ေအာင္ႏိုင္တဲ့ေခတ္”ေရာက္ေနပါၿပီ။

ဒီေတာ့ ညာဏ္ႀကီးေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္သူေတြဟာ တိုင္းျပည္တိုင္းမွာ အေရးပါလာပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အင္အားေတြပါ။ ႏိုင္ငံတကာ အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ထိန္းၫွိၾကသူေတြပါ။ သူတို႔ေတြဟာ ဘယ္သူေတြပါလိမ့္။

ဟုတ္ကဲ့...
ကုိယ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ဘယ္သူမွအထင္မႀကီးတဲ့ ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြပါ။ သူတို႔ေတြေကာင္းရင္ေကာင္းသေလာက္ တိုင္းျပည္တိုးတက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ သူတို႔ကတိုင္းျပည္တိုင္းရဲ႕ ေရေသာက္ျမစ္ေတြလည္း ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ေရေသာက္ျမစ္အားေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို အပင္ရွင္သန္ႀကီးထြားတဲ့ သာဓကလိုပဲ သူတို႔ေတြ စြမ္းရည္ျပည့္၀ရင္ ျပည့္၀သလို တိုင္းျပည္အင္အားျပည့္၀မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။

အရင္ေဆာင္းပါးေတြမွာ ကိုယ္ေရးခဲ့သလို အဲဒီၤဆရာဆရာမေတြကုိ ဘယ္သူမွအေလးထားတန္ဖိုးထားၾကျခင္း မရွိၾကပါ။ အမ်ားစုက အိမ္သာလိုသေဘာထားၾကပါေသးရဲ႕။ ဆိုလိုတာက လိုမွသတိရၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေမ့ထားၾကတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။

မညာတမ္း၀န္ခံရရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း အေစာပိုင္းကာလေတြက အဲဒီလိုခပ္ညံ့ညံ့လူစားထဲကတစ္ေယာက္ပါ။ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြ အေရးပါမွန္းသိေပမယ့္ ထူးေထြၿပီး ေလးစားရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ရိုး အမွန္ပါ။ ကိုယ္တိုင္က အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းတကၠသိုလ္ တက္ခဲ့တာေၾကာင့္ ရိုးရိုး၀ိဇၹာဘြဲ႕ျဖစ္တဲ့ ပညာေရးဘြဲ႕ကို အထင္မႀကီၤးတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို္လည္း ဆယ္တန္းတုန္းက အမွတ္နည္းနည္းရခဲ့လို႔ လုပ္စားစရာမရွိတာေၾကာင့္ ပညာေရးဘက္၀င္တဲ့သူေတြလို႔ ခပ္တိမ္တိမ္ေတြးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ပညာေရးေလာကထဲကို စ၀င္ေတာ့ေတာင္ ဒီအလုပ္ရဲ႕မြန္ျမတ္မႈကို အရသာမခံတတ္ခဲ့ေသးပါ.။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေျခာက္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ ဒီေလာကထဲမွာ က်င္လည္ၿပီးတဲ့ အခုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ေလာကမွာ အမြန္ျမတ္ဆံုးနဲ႔ အေရးအပါဆံုးအလုပ္ဆိုတာ ပညာေရးပါလားဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီးသေဘာေပါက္လာပါေတာ့တယ္။

တကယ္ဆို ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြဆိုတာ အားလံုးရဲ႕ ဘ၀သခင္ေတြပါ။
သူတို႔ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ဘ၀ေတြနဲ႔ ကိုယ္တို႔ေတြ ရွင္သန္လူလားေျမာက္ၾကရတာပါ။

အခုေနအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ တန္ခိုးရွင္တစ္ဦးဦးက ကိုယ့္ကို တိုင္းျပည္မွာမင္းႀကိဳက္တဲ့ရာထူးေပးမယ္လို႔လာေျပာရင္ေတာင္ ကိုယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာပဲဆက္လုပ္မယ္ဗ်ာလို႔ ခပ္ၿပံဳးၿပံံဳးေလးေျပာျဖစ္မွာ အေသခ်ာႀကီးေသခ်ာေနပါရဲ႕...

Tuesday, 17 August 2010

ေလးစား ဂုဏ္ယူ ...

လူေတြဟာ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ဘာေၾကာင့္မ်ားအထင္မႀကီးၾကတာလဲ...

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ဆရာ၊ဆရာမေတြကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ အထင္ႀကီးေလးစားမႈအားနည္းလို႔ပါ

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြမွာ
ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေလးစားတဲ့သူေတာ့မ်ားပါတယ္။ ဒီလိုပဲ အထင္မႀကီးတဲ့သူေတြလည္း မ်ားပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေလးစားတဲ့သူေတြကိုယ္တိုင္က အထင္မႀကီးျခင္းပါပဲ။ ၾကာေတာ့ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားမႈပိုင္းမွာ အားနည္းလာပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားျခင္းနဲ႔ အလုပ္အေပၚမွာ ဂုဏ္ယူျခင္းတို႔ဟာ တုိက္ရုိက္အခ်ဳိးက်ေနတာျဖစ္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္ဆိုင္ရာ မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

မေပ်ာ္ရင္ထြက္ၿပီး တျခားအလုပ္လုပ္စားေပါ့လို႔ ေျပာမယ္ဆို္ရင္လည္း ေျပာသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို ၀န္ထမ္းခ်င္းပဲနားလည္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အေၾကာက္ဆံုးက အလုပ္ကေနထြက္ရမွာကိုပါပဲ။ ၀န္ထမ္းေလာကမွာ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ သိုက္သုိက္၀န္း၀န္း ကူညီေျဖရွင္းၾကတဲ့ သဘာ၀ေၾကာင့္ အျပင္ေလာကမွာ မစြန္႔စားရဲေတာ့တာလဲပါပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အလုပ္အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတာလဲပါပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အေပါက္ဆိုးၿပီး ေစတနာမပါတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အလုပ္ကိုေတာ့ သူသံေယာဇဥ္ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အျပင္ေလာကကုိ ေၾကာက္တာနဲ႔ လက္ရွိေလာကကို သံေယာဇဥ္တြယ္တာ ႏွစ္ခ်က္နဲ႔ပဲ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဟာ အျပင္ထြက္ဖို႔ အခြင့္အေရးနည္းလာပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္...
ဆရာ၊ ဆရာမေတြရတဲ့လစာက ေအာက္တန္းစာေရးလစာနဲ႔ ထူးမျခားနားျဖစ္ေနပါတယ္။ တာ၀န္ၾကေတာ့ သူတို႔ခမ်ာ မႏိုင္ရင္ကာႀကီးထမ္းၾကရတာပါ။ အိမ္မွာစား၀တ္ေနေရး မေျပလည္တာနဲ႔အမွ် အလုပ္အေပၚမွာ စိတ္နာသလိုလိုျဖစ္လာေလ့ရွိပါတယ္။ ဒၤီၾကားထဲမွာ လူအမ်ားစုက တန္ဖိုးဆိုတာကို ၀င္ေငြနဲ႔တိုင္းတာေလ့ရွိတတ္တာေၾကာင့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြခမ်ာ ထိုက္တန္တဲ့အတင္ႀကီး အားက်မႈကို မခံၾကရတဲ ေသာကကုိလည္း ရင္စည္းခံၾကရျပန္ပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ သူ႔စိတ္နဲ႔သူ ပဍိပကၡျဖစ္ၿပီး သင္ၾကားေရးမွာ ထိခိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဆရာျဖစ္သူက သူ႔အလုပ္ကို တန္ဖိုးထားမႈက်ဆင္းလာတာနဲ႔အမွ် သူ႔ေက်ာင္းသားေတြလည္း ပညာေရးကို ေလးစားမႈနည္းလာပါေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေပးသူကိုယ္တိုင္က တန္ဖိုးထားၿပီး အျမတ္တႏိုးရွိတဲ့အရာကို ေပးမွ ယူသူကလည္း ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏုိးရွိမွာမို႔ပါ။

ဒါေၾကာင့္ ပညာေရးတိုးတက္လာေအာင္ ပညာေရးပဲ့ကိုင္ရွင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို သူတို႔ဘ၀အတြက္ အာမခံခ်က္အျပည့္ရွိႏိုင္ေလာက္တဲ့ ၀င္ေငြမ်ဳိးရွိသင့္ေၾကာင္း ေတြးမိပါတယ္။ ထိုက္တန္တဲ့ ၀င္ေငြမ်ဳိးဖန္တီးေပးတာေတာင္မွ ဆရာ၊ဆရာမေတြဘက္က ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈပိုင္းတက္မလာရင္ေတာ့လည္း
ေက်ာင္းသားေလးေတြပဲ ကံဆိုးၾကတယ္လို႔ပဲ မွတ္ရမယ္ထင္ရဲ႕...

Saturday, 14 August 2010

ကိုငွက္ အလြမ္းမေျပ . . .

ကိုငွက္ေရ...
မ်က္ရည္ဆိုတာ
သာမန္အေျခ
ေ၀လို႔မရ
သမုဒယရဲ႕
အႏုသယႏြယ္
ခင္တြယ္သူမ်ား
ခြဲခြာသြားမွ
အမ်ားအားျဖင့္

ပြင့္ေ၀တတ္တဲ့ လြမ္းပန္းပြင့္...

ေယာက်္ားမ်က္ရည္...

ေတာ္ရုံေ၀ခဲ
ရင္အသည္းမွာ
ဒဏ္ရာထိခတ္
ေသမတတ္လြမ္း
သည္းေျခႏြမ္းမွ
ေႁကြက်တတ္ေသာ
ရင္ဖြင့္လႊာ...

ကိုငွက္ေရ...

ပုဂၢဳိလ္မစြဲ ခင္လည္းမခင္

သံေယာဇဥ္လဲ မတြယ္ဘဲႏွင့္

ရင္ထဲႏြမ္းလ်
တမ္းတခါခါ
လြမ္းမိပါသည္
ဂီတာျမင္တိုင္းေၾကကြဲေန...


ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္က လရိပ္ျပာျပာ

ရွာမေတြ႕ႏိုင္ အလင္းဆိုင္မွာ

ဒဏ္ရာ၀တ္စံု မလံုၿခံဳေသး

ေတြေ၀ေလးကန္ အထီးက်န္စြာ

မဟာ၀ီရ အိုဗုဒၶကို

စိတ္ကတိုင္တည္ မ်က္ရည္လည္မိ

ကိုငွက္သိမွသိပါစ...။ ။


ဟန္ၾကည္
၁၅.၈.၂၀၁၀ ( တနဂၤေႏြေန႔ )


ထူးအိမ္သင္ေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ဒီကဗ်ာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာေတးေရးဆရာေတြထဲမွာ အလကၤာေက်ာ္စြာ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း ၿပီးရင္ ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ ေနာက္မွာေတာ့ ထူးအိမ္သင္ကို အေလးစားဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဂီတတစ္ခုအတြက္ ဘ၀ပါရင္းၿပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကတဲ့ ဂီတအႏုပညာ
ရွင္ေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေႁကြလြင့္ကုန္ၾကတဲ့ေနာက္ ေနာက္ထပ္မဆံုးရႈံးခ်င္ေတာ့ပါ။ ျမန္မာ့အႏုပညာစစ္စစ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ ဂီတေတြ ရွင္သန္တိုးတက္ပါေစ...

သူငယ္ခ်င္းေရ . . .

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ပြဲပဲတဲ့
ေျပာတဲ့သူေတြေတြ ေျပာၾကတယ္
မျဖစ္သင့္ဘူးထင္တယ္ေနာ္
အရာရာကိုသာတိုက္ေနရရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ တိုက္ပြဲက်ေတာ့မွာပဲ
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အၿမဲရွင္သန္ေနတဲ့ သူရဲေကာင္းဆုိတာ ၾကားမွမၾကားဖူးခဲ့တာပဲ...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ဘ၀ဆိုတာ အိပ္မက္ရွည္တဲ့
ေျပာတဲ့သူေတြ ေျပာၾကျပန္တယ္
မျဖစ္သင့္ဘူးထင္တယ္ေနာ္
အိပ္မက္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္စီမံခြင့္မွ မရွိတာပဲ
ဘ၀ကိုေတာ့ ကိုယ္စိတ္ႀကိဳက္စီမံခြင့္ရေအာင္ ႀကိဳးစားလို႔ရႏိုင္ေသးတယ္ေလ...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ဘ၀ဆိုတာ ကဗ်ာတဲ့
ေျပာတဲ့သူေတြ ေျပာၾကေသးတယ္
မျဖစ္သင့္ဘူးထင္တယ္ေနာ္
ကဗ်ာေလာက္လွတာ ဘယ္အရာမွမရွိတာပဲ
ဘ၀ကေတာ့ ကဗ်ာေလာက္အၿမဲ မလွႏိုင္ျပန္ဘူးေလ...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ဘ၀ဆိုတာ ခရီးပါတဲ့
ေျပာတဲ့သူေတြ ေျပာၾကျပန္ေရာ
မျဖစ္သင့္ဘူးထင္တယ္ေနာ္
ခရီးမွန္ရင္ လာရာ၊ လားရာ ရွိရမွာေပါ့
အခုေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ဘယ္မွာစလို႔ ဘယ္မွာဆံုးမယ္ သိမွမသိႏိုင္ပဲကိုး...

သူငယ္ခ်င္းေရ...
ဘ၀ဆိုတာ ဘ၀သာမို႔
ဘာသာမျပန္
အဘိဓာန္မထုတ္
ခပ္ကုပ္ကုပ္ပဲ
သရုပ္သကန္ ေ၀ဖန္ခြဲျခား
ရန္မမ်ားေၾကး...

ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ စိတ္မညစ္ပဲ
ႏွစ္၊ လ၊ ရာသီ
မတည္ေရြ႕လ်ား
ေန႔ရထားနဲ႔၊ ညရဲ႕လမင္း
ခံစားရင္းေလ
လဲေနသူေတြ ထူပါစို႔ . . .။ ။

ဟန္ၾကည္
၁၄.၈.၂၀၁၀ ( စေနေန႔ )



Friday, 13 August 2010

ငါ . . .

ငါပိုင္ဆိုင္တာ



ငါပိုင္ဆိုင္တာ
ဘာမွမရွိ
ငါသိငါတတ္ ငါမွတ္သမွ်
သာမညသာ...

ငါေနထိုင္ရာ
ေမာဟရြာမွာ
ေဖြရွာေသာက အတၱစည္းစိမ္
မ်က္ရည္အိမ္မွာ
ဒဏ္ရာတို႔နဲ႔ေပ်ာ္ေမြ႕သူ...

ငါျဖတ္သန္းရာ
သံသရာမွာ ျပန္တစ္ရာနစ္
ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း ေၾကကြဲျခင္းႏွင့္
အသစ္သစ္ေသာ ဘ၀ေတာမွာ
မေမာႏိုင္စြာ ေနရာရွာရင္း
ေသာကရြာစဥ္ရွည္ဦးမည္။ ။

ဟန္ၾကည္
၁၃.၈.၂၀၁၀ ( ေသာၾကာေန႔ )




အလြယ္တကူ တတ္ၾကေစ . . .

မနက္ပိုင္းက စာသင္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို subject ဆိုတာ ဘာကိုေခၚသလဲလို႔ေမးမိတယ္။ အေျဖကရွင္းပါတယ္။
မသိဘူးဆရာ”တဲ့...

ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ က်န္တဲ့ေက်ာင္းသားေလးေတြကိုပါ ေမးၾကည့္တယ္။
အေျဖက ထူးမျခားနားပါပဲ။ “မေျပာတတ္ဘူး” “သေဘာမေပါက္ဘူး
စကားလံုးကြာေပမယ့္ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ အတူတူပါ။ သူတို႔ေလးေတြ Grammar အေျခခံ ဘာတစ္ခုမွမရွိတာ သနားစရာပါ။ အေျခခံဘာမွမရွိဘဲ အဆင့့့္ျမင့္အဂၤလိပ္စာေတြသင္ယူေနၾကတာ ဘယ္လိုမွမျဖစ္သင့္ပါ။
ဥပမာေပးရရင္ ေလးတိုင္စင္ေထာင္ၿပီး ႏွစ္ထပ္တိုက္ေဆာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသလိုပါပဲ။

ဒါနဲ႔ ကေလးေတြကမ်ား အင္မတန္ကို ညံ့ဖ်င္းလြန္းေနတာလားဆိုတာ သတိထားၾကည့္ေတာ့လည္း သူ႔အတန္းနဲ႔သူ ထိုက္သင့္တဲ့ဉာဏ္ရည္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ သင္ေပးရင္လည္း တတ္လြယ္ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား အဂၤလိပ္စာအေျခခံ ညံ့ၾကတာလဲဆိုတာ တီးေခါက္ၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ခမ်ာ အေျခခံအဂၤလိပ္သဒၵါကို တစ္ခါမွ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မသင္ခဲ့ရတာ သြားေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္တို႔ ဆရာေတြဘက္က လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိခဲ့ၾကလို႔ပါ။ ကိုယ့္အယူအဆကေတာ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ထူးခၽြန္မႈရွိုျခင္း၊ မရွိျခင္းဆိုတာ ဆရာအေပၚမွာ ၇၅ရာခုိင္ႏႈန္းမူတည္ပါတယ္။
ေလာကမွာ ေခြးကေလးေတြကိုေတာင္ လက္ေပးသင္လို႔ရႏိုင္တာျဖစ္လို႔ လူသားစင္စစ္ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို သင္လို႔မရဘူးဆိုတာ ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။

ဒါနဲ႔...
ေက်ာင္းသားေတြကို subject ဆိုတာ ကတၱားကိုေခၚတဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး ကတၱားဆိုတာ ဘာကိုေခၚသလဲလို႔ ထပ္ေမးမိပါတယ္။ အဲဒီမွာ အရင္ကလိုပဲ ထူးမျခားနားအေျဖ ထပ္ရျပန္ပါေရာ။ ကိုယ့္မွာ စိတ္တိုဖို႔ေတာင္ သတိမရေအာင္ သနားမိပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ ျမန္မာသဒၵါကိုပါ ေက်ေက်လည္လည္ မရွိတာ ထပ္ေတြ႕ရျပန္တာပါပဲ။ ဒီဘက္ေခတ္က ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာသဒၵါကို အေလးတယူမရွိတာ တကယ္ကိုဆိုးပါတယ္။ adjective ဆိုတာကို နာမ၀ိေသသန လို႔အဓိပၸာယ္ဖြင့္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ နာမ၀ိေသသနဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ေက်ာင္းသားကို “နာမ၀ိေသသနဆိုတာ နာမ္ကို အထူးျပဳေၾကာင္း” ထပ္ရွင္းရပါတယ္။ နာမ္ဆိုတာေတာင္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ေက်ာင္းသားေလးေတြအတြက္ “နာမ္ဆိုတာ သက္ရွိသက္မဲ့၊ ျဒပ္ရွိျဒပ္မဲ့တို႔ရဲ႕ အမည္ဟူသမွ်ကို ေခၚေၾကာင္း” မီးခိုးႁကြက္ေလွ်ာက္ ရွင္းရပါေတာ့တယ္။

တကယ္လို႔သာ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို သူ႔အဆင့္ သူ႔အတန္းနဲ႔ညီတဲ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာမ်ဳိးေတြ ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့ရင္ ကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးဆိုတာ ေပ်ာ္စရာႀကီးျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခုေတာ့ အေျခခံပညာ အထက္တန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကို ေရာက္ေနၾကေပမယ့္ အလယ္တန္းအဆင့္သာသာ အေျခခံေလးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ အရာရာအခက္အခဲေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတဲ့ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ ပညာသင္ရတာ ဘယ္မွာေပ်ာ္ရွာၾကေတာ့မလဲ။

ကိုယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြကို ေပ်ာ္ေစခ်င္ပါတယ္။ တက္တက္ႁကြႁကြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ပညာသင္ယူေနၾကတာကို ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေလာက္ က်က္သေရရွိတဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ဳိးမရွိေတာ့ပါ။ တိုင္းျပည္အတြက္ အလားအလာေကာင္းေတြကို ျမင္ရတာမို႔ ၾကည္ႏူးဖို႔ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္မွာ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ႀကံဳေနရတဲ့ အဂၤလိပ္စာ အေျခခံအားနည္းတဲ့ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းကေတာ့ ျမန္မာသဒၵါကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖို႔ပါပဲ။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ မိခင္ဘာသာစကားေရာ အဂၤလိပ္စာပါ တစ္ေျပးညီတိုးတက္လာမွာျဖစ္လို႔ အေနာက္တိုင္းကို အထင္ႀကီးလြန္းၿပီး (လံုး၀အထင္ႀကီးစရာမလိုဘူးလို႔ မဆိုလိုပါ) ကိုယ့္ရိုးရာ၊ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈကို ေလးစားမႈမရွိတဲ့ ပညာတတ္ေတြ နည္းလာပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီဘက္ေခတ္ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ ရူပေဗဒဘာသာရပ္မွာလည္း အားနည္းၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေမးခြန္းသဘာ၀ကိုက သင္ခန္းစာအားလံုးကို စံုစံုလင္လင္ေမးေလ့ရွိတဲ့ ဘာသာျဖစ္တာကလည္း ေက်ာင္းသားငပ်င္းေလးေတြကို ဒုကၡလွလွႀကီးေတြ႕ေအာင္ လုပ္သလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေမးခြန္းေမးတဲ့ပံုစံက သဘာ၀က်ပါတယ္။ သဘာ၀မက်တာက တစ္ပြဲတိုးလုပ္ခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြတနဲ႔ ပညာပြဲစားဆရာတစ္ခ်ဳိ႕ပါ။ ဒီဘာသာရပ္ကို ေအာင္ေစခ်င္ရင္ေတာ့ တတ္ေအာင္သင္ေပးမွျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္...ဒီဘာသာရပ္ရဲ႕ ေမးခြန္းထုတ္ပံုက တြက္နည္းရဲ႕လွည့္ကြက္ေတြသာမက ေမးခြန္းရဲ႕လွည့္ကြက္ေတြ အစံုအလင္ထည့္တတ္တာပါပဲ။ ဆရာအမ်ားစုုက ရူပေဗဒ အားနည္းတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို ဒီတစ္ဘာသာထဲကို ဖိၿပီးလုပ္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာလံုး၀ မွားပါတယ္။ ေမးခြန္းလွည့္ကြက္ေတြကို နားလည္ႏိုင္ဖို႔ မ်ားမ်ားတြက္ခိုိင္းတဲ့နည္းထက္ အဂၤလိပ္စာကို နည္းနည္းအားစုိက္ေပးလိုက္ရင္ ပိုလြယ္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ပိုသက္သာသြားမွာပါ။

ခရီးတစ္ခုကို သြားဖို႔လမ္းေပါင္းမ်ားစြာရွိပါတယ္။ ေရာက္တာခ်င္းတူေပမယ့္ လမ္းတိုတုိကေန သက္သက္သာသာေရာက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ စြမ္းအင္နဲ႔ အခ်ိန္ကို မလုိအပ္ဘဲျဖဳန္းတီးရာ မေရာက္ေတာ့ဘဲ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြအတြက္ ပညာေရးပန္းတိုင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ေရာက္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။

ကေလးေတြအတြက္ ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ပညာေရးနည္းစံနစ္ေတြကိုသံုးၿပီး တိုးတက္တဲ့ပညာေရးလူ႔ေဘာင္သစ္ကို ထူေထာင္ႏိုင္ၾကပါေစ...

Thursday, 12 August 2010

အမွီ . . .

ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေႃမ႔
ရင္ေငြ႕ေႏြးေႏြး
အေတြးထဲမွာ
ေပ်ာ္လိုက္တာ . . .

ေလာကအေမာ
ေသာကေတာက
ေခတၱေ၀းကြာ
အေမ့ရြာကို
ၾကည္သာခ်မ္းျမ
ျပန္ေရာက္ရေၾကာင္း
ညကအိပ္မက္မက္ခဲ့ျခင္း...။ ။


ဟန္ၾကည္
၁၂.၈.၁၀ ( ၾကာသပေတးေန႔ )

Wednesday, 11 August 2010

မဆံုျဖစ္ခဲ့ေသာ . . .

ေစာေစာက အလုပ္ကိုလာရင္း လမ္းမွာေဆး/မန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းတစ္ေယာက္နဲ႔လမ္းမွာဆံုတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀က အတူတူကဗ်ာေတြေရးခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ဆံုသြားေတာ့ ကိုယ္လည္းသူ႔ကုိ ရုတ္တရက္ လွမ္းမေခၚျဖစ္ဘူးေလ။ ကိုယ္က ဆိုင္ကယ္ေပၚကျဖစ္ေနၿပီး သူကသူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတာဆိုေတာ့ သူလည္းသတိမထားမိလိုက္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ သတိထားမိဦးေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ပံုမတူေတာ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုသူမမွတ္မိဖို႔မ်ားပါတယ္။ တကယ္ဆိုကိုယ္ကအရင္မွတ္မိတာဆိုေတာ့ ကိုယ္ကပဲစေခၚသင့္မွန္းသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမွန္းေသေသခ်ာခ်ာသိပါရဲ႕နဲ႔ လွမ္းမေခၚျဖစ္လိုက္ဘူး။
ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္းအ့ံအားသင့္တာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္ထင္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တို႔ေက်ာင္းကေက်ာင္းၿပီးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြကို ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွာ တာ၀န္ခ်ေပးတာမ်ားလို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းကိုမွ ျပန္ေတြ႕ရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့မိရိုး အမွန္ပါ။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ တာ၀န္နဲ႔လား၊ အလည္အပတ္လားေတာ့ မသိပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို လွမ္းေခၚဖို႔ ႏႈတ္ဆြံ႕ေနတာေတာ့ အမွန္ပါ။

ၿပီးမွ စိတ္ေျပာင္းသြားၿပီး ျပန္လွည့္ရွာေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ပါ။ ဘယ္ၾကားကိုမ်ား ၀င္သြားပါလိမ့္ဆိုၿပီး လိုက္ရွာေသးေပမယ့္ လံုး၀ကိုရွာလို႔မေတြ႕ေတာ့တာပါ။ အဲဒီေတာ့မွ စိတ္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိုက္တာ လြန္ပါေရာ။ ကိုယ္တို႔ဘ၀ေတြဆိုတာ ေက်ာင္းေနဘက္ေတြ ျပန္ဆံုၾကဖို႔အေရး ေတာ္ေတာ္ေ၀းပါတယ္။ တာ၀န္ကိုယ္စီနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ျပန္႔ႀကဲေနၾကရတဲ့ ဘ၀ေတြမဟုတ္လား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းမ်က္ႏွာ ျပန္ျမင္ရေတာ့ အရင္ကလြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကဖူးတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို လြမ္းလိုက္တာေလ...


Tuesday, 10 August 2010

အေမ...


အေမဆိုတာ
ႏွလံုးသားရဲ႕ကဗ်ာသံသရာရဲ႕ အားအင္
၀ိညာဥ္ရဲ႕ အလင္း
ခ်စ္ျခင္းတို႔ရဲ႕ သခင္
ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အႏွစ္
သကၠရာဇ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ရွင္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္ထဲက ထာ၀ရသစၥာရွင္
ေႏြလြင္ျပင္က လတစ္စင္း
အေမ့ကိုလြမ္းရင္း ရွင္သန္မယ္ . . .

Mother Logo

အေမနဲ႔ခြဲေနခဲ့ရတာ အခုဆိုရင္ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္လို႔ ခုနစ္ႏွစ္ထဲကို ၀င္လာပါၿပီ။
အေမေနလို႔မွေကာင္းပါရဲ႕လား။

အေ၀းေရာက္သားဘ၀ဆိုေတာ့လည္း အေ၀းကလြမ္းရုံကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူးအေမ။
ခပ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက သားအေပၚယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ အားကိုးရွာတဲ့အေမ့ကို လြမ္းလိုက္တာအေမရယ္။ အေမသင္ေပးတဲ့ပညာနဲ႔ ထမင္းစား၊ အေမေပးတဲ့ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အသက္ရွင္ေနေပမယ့္ အခုအခ်ိန္အထိ အေမ့အတြက္ဘာတစ္ခုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္မေပးႏိုင္ေသးတာ ျပန္ေတြးမိရင္ ၀မ္းနည္းတယ္္ဗ်ာ။

ဒါေပမယ့္အေမရယ္...
မတတ္ႏိုင္ေသးတာတစ္ခုကို ထိုင္ၿပီးစိတ္ညစ္မခံနဲ႔ဆိုတဲ့ အေမ့စကားကို သားအၿမဲသတိရပါတယ္။ အေမ့ဆီျပန္လာဖို႔ မလြယ္ေသးတဲ့အေျခအေနမွာ ထိုင္လြမ္းေနလို႔လဲ ဘာမွမထူးတာ သားသိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမ့ကိုလြမ္းတဲ့ အလြမ္းေတြကို အလုပ္နဲ႔ေျဖတယ္။ အေမ့ကို သတိရတဲ့ရက္ေတြမွာ ခါတိုင္းထက္အလုပ္ကို ႏွစ္ဆတိုးလုပ္တယ္။ အေမသင္ေပးတဲ့ပညာနဲ႔ လူေတြအက်ဳိးကို ခါတိုင္းထက္ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ေဆာင္ရြက္တယ္။ အေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဘ၀မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ သားႀကိဳးစားတယ္။ အေမမႀကိဳက္တာ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ထိန္းသိမ္းပါတယ္ အေမ။


ဒါေၾကာင့္ သားအလုပ္ႀကိဳးစားေနတာ အေမ့ကိုခ်စ္လို႔၊ လြမ္းလို႔ပါအေမ။ အေမနဲ႔ျပန္ေတြ႕ခြင့္ရတဲ့တစ္ေန႔ေန႔မွာ အေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ပံုစံမ်ဳိးသားျဖစ္ေနရပါေစမယ္။ အေမအနီးမွာ မရွိေပမယ့္ အေမ့စကားေတြကို ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္ရင္း အေမ့ဆႏၵေတြကို ျဖည့္ပါ့မယ္။

အေ၀းေရာက္သားရဲ႕ အေမ့ကို တမ္းခ်င္းပါအေမ...

Monday, 9 August 2010

ဘ၀ရထားေပၚမွာ . . .

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ခဏတာေလးပါ။ ေန႔ျမင္၊ညေပ်ာက္ဆိုသလိုပဲ
ေသတဲ့လူေတြေသ က်န္တဲ့သူေတြကမေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ ခရီးေတြဆက္လို႔ေပါ့။ ရင္ဂိုရဲ႕သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကို ငွားၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ ဘ၀ရထားႀကီးေပၚက သံသရာခရီးသည္ေတြပါပဲ။

ခရီးစဥ္အတိအက်မသိရတဲ့ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမွာ ဘယ္ဘူတာမွာ ဘယ္သူေတြဆင္းလို႔ ဘယ္သူေတြတက္လာၾကမယ္ဆိုတာလည္း မခန္႔မွန္းႏိုင္ပါဘူး။ ဘ၀ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ထုိင္ခံုေပၚကေန ခန္႔ခန္႔ႀကီးထိုင္လိုက္ခြင့္ရသူေတြ ရၾကသလိုႀကံဳရာေနရာကေန ျဖစ္သလိုတြယ္ကပ္လိုက္ပါၾကရသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ေနရာထိုင္ခင္းေတြကြဲၾကေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွ မၿမဲတာေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ထိုင္ခံုရသူေရာ၊ ခံုမဲ့လိုက္ရသူပါ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဆင္းသြားရမွာပါ..

ဘ၀ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အတူစီးၾကသူခ်င္း ရင္းႏွီးသူကရင္းႏွီး၊ ခ်စ္ခင္သူေတြကခ်စ္ခင္၊ ရန္ေစာင္သူေတြရန္ေစာင္ၾက၊ ကႀကိဳးေတြစံံုေအာင္ ကၾကေပါ့။ အခ်င္းခ်င္းရိုင္းပင္းကူညီသူေတြ ရွိသလို၊ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ ႏုိင္ထက္စီးနင္းလုပ္သူေတြလည္း ပါေလရဲ႕။ ေနရာထိုင္ခင္းေပၚမူတည္လို႔ မာနတက္သူေတြတက္၊ ေဒါသထြက္သူေတြထြက္၊ ေမာဟတက္သူေတြတက္၊ ေသာကပြက္သူေတြပြက္လို႔ မဆံုးေသးတဲ့ခရီးစဥ္တစ္ခုအေပၚမွာ မေသခ်ာတဲ့ အနာဂတ္ကို ေမ့ထားလို႔ မေရရာတဲ့လက္ရွိအေနအထားအေပၚမွာ ခံစားခ်က္စံု၊ အယူအဆအဖံုဖံုနဲ႔ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွဳပ္ေထြးေပြလီေနပါရဲ႕...

တကယ္ေတာ့ အယူအဆေတြဘယ္ေလာက္ကြဲကြဲ၊ ေနရာထိုင္ခင္းေတြ ဘယ္ေလာက္လြဲလြဲ တစ္ခရီးတည္းအတူသြားေနၾကရသူခ်င္းအတူတူမို႔ မၾကည္ျဖဴႏုိင္ရင္ေတာင္ ညီတူညီမွ် စိ္တ္ထားၾကရင္ျဖင့္ ေလာကဘယ္ေလာက္လွလိုက္မလဲ။




Wednesday, 4 August 2010

ခြက္သန္႔ေလးနဲ႔မွ . . .

ဘာသာေရးဆိုတာ လူသားေတြအတြက္ အားအင္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ မွီခိုအားထားရာ အေကာင္းဆံုးေတြထဲက တစ္ခုပါ။ ဘယ္ဘာသာေရးမဆို ဆံုးမခ်က္ေတြ၊ က်င့္၀တ္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာမို႔ လူနဲ႔လူ႔ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ အင္မတန္အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစပါတယ္။ ဘာသာေရးအဆံုးအမေအာက္မွာ ရွင္သန္ေနထိုင္သူတစ္ေယာက္ဟာ ေလာကဓံကိုခံႏုိင္ရည္ရွိၿပီး စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးပါ ျမင့္မားခိုင္မာပါတယ္။ ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဘာသာေရးတိုင္းဟာ လူသားေတြအတြက္ ေနာက္ဆံုးအားကုိးအားထားျပဳရာပါပဲ။

လူ႔သဘာ၀အရ မျမင္ရတဲ့အရာ၊ မခန္႔မွန္းႏိုင္တဲ့အရာေတြကို ေၾကာက္စၿမဲမို႔ ဘယ္သူမွအတိအက်မေျပာႏိုင္တဲ့ တမလြန္ဘ၀ဆိုတာႀကီးကိုေတာ့ ေၾကာက္ၾကစၿမဲပါ။ ဒါေၾကာင့္ တမလြန္ဘ၀နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အားကိုးအားထားျပဳစရာ တစ္ခုတည္းေသာအရာျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရးကို အေလးထားၾကရတာ သဘာ၀ပါ။
ဘယ္ဘာသာမဆို တမလြန္ဘ၀ကိုေတာ့ အေလးတယူရွိလွတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အယူအဆခ်င္းကြဲၾကေပမယ့္ တမလြန္ကို အေလးအနက္ထားၾကတာခ်င္းေတာ့ အတူူတူပါ။

ကိုယ့္အယူအဆကေတာ့ ဘာသာေရးတိုင္းဟာ မြန္ျမတ္ပါတယ္။ ေလ့လာမိသေလာက္ေတာ့ လူေတြကို မေကာင္းတာေတြလုပ္ဖို႔ လမ္းျပတဲ့ ဘာသာဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ အစြန္းေရာက္ဘာသာေတြကလြဲရင္ေပါ့။

ဒီလိုမြန္ျမတ္အေရးပါလွတဲ့ ဘာသာေရးေတြကို တာ၀န္ယူထိန္းသိမ္းေနရတာျဖစ္လို႔ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြမွာလည္း အင္မတန္မွ တာ၀န္ႀကီးပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ဘာသာတရားေတြရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာဟာ ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းသူေတြအေပၚမွာ အမ်ားႀကီးမူတည္ပါတယ္။ ေလာကဓမၼတာအရ လူအမ်ားစုဟာ အရာရာတိုင္းနီးပါးကို အျမင္အေပၚမူတည္ၿပီး ပထမဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္အထင္မွန္မမွန္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ သံုးသပ္သူကသံုးသပ္ၿပီး အမ်ားစုကသံုးသပ္ေလ့မရွိတာမ်ားပါတယ္။ သံုးသပ္ေလ့ရွိသူထဲက တခ်ဳိ႕တ၀က္ကလည္း သံုးသပ္ဖို႔အခြင့္မသာတာမ်ဳိးျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဘယ္အရာမဆို အရည္အေသြးနဲ႔အႏွစ္သာရတင္မက အျမင္တင့္တယ္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးပါတယ္။
ဘာသာေရးဟာ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းစရာ ပစၥည္းမဟုတ္တာေၾကာင့္ အျမင္တင့္တယ္စရာမလိုတာမွန္ေပမယ့္
အတြင္းမွာ အႏွစ္ျပည့္ေၾကာင္း အျပင္ကေနသိႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမွာေသခ်ာပါတယ္။

လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ ေကာင္းမေကာင္းဆိုတာကို ေသာက္ႀကည့္မွသိမွာပါ။ မေသာက္ရင္ေတာင္ ျမည္းႀကည့္ဖို႔ေတာ့လိုမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အျမင္နဲ႔တင္ဆံုးျဖတ္လို႔မရတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ဖက္ရည္ထည့္တဲ့ခြက္က ညစ္ေပၿပီး ေသာက္ခ်င္စရာတစ္ကြက္မွ မရွိရင္ေတာ့ ေကာင္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ လက္ဖက္ရည္ကို ဘယ္သူမွ ေသာက္ၾကမွာ မဟုတ္ပါ။

အထက္ကဥပမာလိုပဲ ဘာသာတရားဆိုတာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔တူၿပီး ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက လက္ဖက္ရည္ခြက္ေတြနဲ႔ တူပါတယ္။ ခြက္နဲ႔တူတဲ့ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ပံုစံမက်ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းပါတယ္၊ မြန္ျမတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဘာသာတရားကိုမွ လူေတြအေလးထားမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္သိကၡာမက်ေအာင္၊ တန္ဖိုးမေလ်ာ႔ရေလေအာင္
ခြက္ကေလးေတြ သန္႔ဖုိ႔ေတာ့လိုပါတယ္

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .