Sunday, 27 February 2011

ငါနဲ႔ေ၀းရာ . . .

ငါနဲ႔ေ၀းရာ...
 တစ္ေယာက္ထဲလဲ၊ ရင္ထဲမေပ်ာ္
ငယ္ေဖာ္နဲ႔လဲ၊ ရင္ထဲမရႊင္
သံေယာဇဥ္လဲ၊ တြယ္ငင္မပတ္
လြမ္းတတ္ျခင္းပါ၊ ကင္းလိုပါ၏
ကဗ်ာေပါေသာ၊ စာေပေတာမွာ
ေန႔ေရာညပါ၊ ေမြ႕ေပ်ာ္ပါရင္း
ငါဆိုသည္ပါ ေမ့ခ်င္ၿပီ။    ။
ဟန္ၾကည္
(၂၇.၂.၂၀၁၁)
တနဂၤေႏြေန႔

လူတစ္ေယာက္မွမရွိဘဲ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုခုမွာ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အနားယူလိုက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲေလ။




Friday, 25 February 2011

ဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏႈိးလို႔ရယ္ . . .

ေနာက္ထပ္ ၈ရက္ၿပီးရင္ 
ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေလးေတြ စာေမးပြဲေျဖရပါေတာ့မယ္။ ပိတ္ရက္ပါေပါင္းရင္ေတာ့ စာေမးပြဲကာလဟာ ၁၀ရက္ၾကာပါလိမ့္မယ္။ 
စာေမးပြဲၿပီးရင္ ခရီးသြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။

http://www.theautochannel.com/news/2008/07/11/092725.1-lg.jpg 
ၾကည့္ရင္းရႈရင္း အားေတြက်၊ မုဒိတာေၾကာင့္ ကုသိုလ္ရ...

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ စိတ္ပမ္းလူပမ္းနဲ႔ ေနထြက္ေန၀င္ ေက်ာင္းသားအေရး၊ စာေမးပြဲကိစၥ၊ သင္ၾကားမႈပိုင္းဆိုင္ရာေတြနဲ႔ နပန္းလံုးရတဲ့ၾကားမွာ ေ၀ဖန္တာေတြ၊ တိုက္ခိုက္တာေတြနဲ႔ နပန္းလံုးေနရတာမို႔ ၾကာရင္ကိုယ္ပါ လံုးပါးပါးသြားႏုိင္ပါတယ္။ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုး လူမႈေရးမရွိ၊ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္၊ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အထိအေတြ႕မရွိဘဲ ေက်ာင္းသားေတြသာ ကိုယ့္ကမၻာျဖစ္ေနတာမို႔ ၀ါသနာအရင္းခံေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္ အင္မတန္ၿငီးေငြ႕ပင္ပန္းစရာ အလုပ္ပဲျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

http://2.bp.blogspot.com/_JMgD8p6ATS8/THdJushag3I/AAAAAAAAACA/w4k0_il8Bmo/s1600/stress.gif 
အလုပ္ေတြက ေတာင္လိုပံု၊ တာ၀န္ေတြလည္း ထမ္းမကုန္...
 
၀ါသနာအရင္းခံနဲ႔မို႔သာ ပင္ပန္းသမွ်ခံႏုိင္ရည္ရွိေပမယ့္ တစ္ေန႔ကုန္လို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေျခကုန္လက္ပန္းက်စၿမဲပါ။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနရစ္ခဲ့ရွာတဲ့ အိမ္ရွင္မခမ်ာလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ၿငီးေငြ႕မယ္ဆိုတာ ဖြင့္မေျပာေပမယ့္ ခံစားလို႔ရေနပါတယ္။ ကိုယ္က အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ သင္ခန္းစာေတြျပင္ဆင္ရ၊ စာေတြဖတ္ရ၊ ကိုယ့္သင္ၾကားမႈ တိုးတက္လာေအာင္ ေလ့လာရနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးမနားမေန လုပ္ေနရေတာ့ ကိုယ္၀ါသနာ၊ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္ ေက်နပ္ေပမယ့္ သူ႔မွာေတာ့ သူမ်ားလင္ကိုယ္မယားေတြလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားသြားလာလာေနခ်ိန္နည္းတာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္မယ္ဆိုလည္း ညစ္ခ်င္စရာပါ။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း သင္ၾကားေရးကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၀ါသနာပါတယ္လို႔ဆိုေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အာရုံေတြၿငီးေငြ႕လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ငန္းခြင္မ၀င္ခင္ အိမ္မွာရွိေနခ်ိန္မွာပဲ အဲဒီလို စိတ္မ်ဳိးတစ္ခါတစ္ရံ ၀င္တတ္ၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ေရာက္ရင္ေတာ့ 
ခဏနဲ႔ပဲ အလုပ္ထဲမွာ အလြယ္တကူ စီးေျမာေပ်ာ္၀င္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တသားတည္းျဖစ္သြားတတ္တာ အင္မတန္မွ ကံေကာင္းတယ္လို႔ဆိုရမွာပါ။ ဒါကလည္း သင္ၾကားမႈမွာ ၀ါသနာႀကီးလြန္းတာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္အယူအဆတစ္ခုကလည္း ကိုယ့္ကို ၾကာၾကာမၿငီးေငြ႕ေအာင္ ပံ့ပိုးတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီစာသင္ႏွစ္တစ္ခုၿပီးရင္ေတာ့ အေနာက္တိုင္းသားေတြလို အားလပ္ရက္ရွည္တစ္ခုယူၿပီး ခရီးရွည္ထြက္ဦးမွလို႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။

http://www.allmyanmar.com/new%20allmyanmar.com/inle%20lake%20leg%20rower%20myanmar%20burma.jpg 
သြားခ်င္လွတဲ့ အင္းေလးကန္၊ ေရပတ္လည္ကို ေတာင္၀န္းရံ...

ခရီးထြက္ဖို႔ စိတ္ကူးျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ္ေနတဲ့ေဒသနဲ႔ အလြန္အလွမ္းကြာလြန္းတဲ့ ေနရာေတြကိုိ စိတ္ကူးလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ျပန္ပါ။ ခရီးပမ္းမယ့္ ဒဏ္နဲ႔ ရမယ့္အပန္းေျဖ စိတ္ၾကည္ႏႈးမႈမမွ်မတ ျဖစ္သြားရင္ ရွိစုမယ့္စု ဖြတ္ကလိဒဂၤါးေလးေတြ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလြန္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းက ပုဂံကိုပဲ သြားျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ ပုဂံကို ခပ္ငယ္ငယ္အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ေဘာ္ဒါေက်ာင္းသားေတြနဲ႔တစ္ခါ၊ ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀က ေပ်ာ္ပြဲစားခရီးတစ္ခါ စုစုေပါင္းႏွစ္ခါေတာ့ ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမ်ားစိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုသြားရတဲ့ ခရီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ ထိုက္သင့္တဲ့ ၾကည္ႏႈးမႈမ်ဳိး မရခဲ့ရိုးအမွႏ္ပါ။

http://1.bp.blogspot.com/_na70Aw8gBm4/TC1oovk3eEI/AAAAAAAAHCU/_jmcjqJ_4Q4/s400/Weekly+Eleven+Journal.gif 
အင္းေရျပင္မွာ ေရေတြရွား၊ သြားခ်င္စိတ္ကို ခ်ဳိးႏွိမ္ထား...

ကိုယ္က ခရီးတစ္ခုသြားရင္ 
ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္၊ နားခ်င္ရာနား၊ စားခ်င္ရာစားလို႔ စိတ္ေရာကို္ယ္ပါ အနားယူခ်င္တဲ့လူမ်ဳိးပါ။ ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္ကေတာ့ ခရီးသြားရင္ အစီအစဥ္ေတြခ်၊ ခရီးစဥ္ေတြဆြဲနဲ႔ 
( တကၠသိုလ္မွာ Family အတြင္းေရးမွဴးလုပ္ၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားခရီးေပါင္းမ်ားစြာ စီစဥ္ေပးခဲ့ျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်င့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕) စံနစ္တက် ခရီးထြက္တာမို႔ ခရီးစဥ္ေခ်ာေမြ႕ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထင္သေလာက္ အပမ္းမေျပလွပါ။ ေနရာတကာ ကိုယ့္ခရီးစဥ္ အဆင္ေခ်ာဖို႔ စိတ္ထဲမွာရွိေနမိတာေၾကာင့္ ကိုယ့္စီမံကိန္းနဲ႔ ကိုယ္ ပိတ္မိေနၿပီး ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ ရတာကလြဲလို႔ စိတ္အပမ္းေျပမႈ ရသင့္သေလာက္ မရတာပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါ ခရီးသြားရင္ေတာ့ ဘာမွႀကိဳတင္မစီစဥ္ေတာ့ဘဲ ေရာက္ရာေပါက္ရာကို စိတ္ထင္သလို သြားလိုက္ဖို႔ အားသန္မိပါတယ္။

http://3.bp.blogspot.com/_zp_eKXDTiU0/SRXp3d3q3QI/AAAAAAAAD30/jI-tMtajBdA/s400/air+bagan+crash.jpg 
ဒါမ်ဳိးျဖစ္မွာ ေၾကာက္ပါတယ္၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ တို႔မ၀ယ္... 


http://myanmar-jtpc.com/images/horse%20cart1.jpg 
ရိုးရာကိုပဲ အားေပးမယ္၊ ျမင္းလွည္းေလးနဲ႔ ေလွ်ာက္လို႔လည္...

ဒီလို ခရီးသြားဖို႔ စိတ္ကူးယဥ္ထားမိတဲ့ အတြက္ အလုပ္လုပ္ရာမွာ အရင္ကလို ၿငီးေငြ႕တာေတြ၊ ပင္ပန္းတာေတြ သိပ္မရွိေတာ့ဘဲ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ပိုၿပီးေပ်ာ္ရႊင္တက္ႁကြလာတာ ခံစားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အစစအရာရာ စံနစ္တက်ရွိလွတဲ့ အေနာက္တိုင္းသားေတြက Vacation trip ေတြကို တန္ဖိုးထားၾကတာ ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရင္ထဲကပါ အျမတ္တႏိုးရိွလွတဲ့ ျမန္မာ့သမိုင္းရဲ႕ အေမြ၊ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ ရာဇ၀င္အစျဖစ္တဲ့ ပုဂံဆိုတဲ့ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ ေရွးၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းကို ေရာက္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ဆြဲေဆာင္မႈ ေၾကာင့္လည္း ပါသင့္သေလာက္ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀က ပုဂံၿမိဳ႕အ၀င္ သရပါတံခါးကို ေရာက္တိုင္း ခံစားရတဲ့ ဇာတိပုည၊ ဂုဏ္မာနကို ရင္ထဲမွာ ပူပူေႏြးေႏြး ျပန္ခံစားလာရသလိုပါ။

http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs062.snc6/167280_495085552634_611552634_6194455_2545019_n.jpg 
သရပါကို လွမ္းအျမင္၊ ဇာတိမာန္တို႔ ေခါင္းေထာင္ခ်င္...
တစ္ရက္တစ္ရက္ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ပုဂံကုိ ခရီးထြက္ဖို႔ တစ္ရက္နီးလာၿပီဆိုတဲ့ အသိက ပင္ပမ္းသမွ်ကို တစ္၀က္မက သက္သာေစပါတယ္။ မသြားရေသးတဲ့ ဒီခရီးစဥ္အတြက္ အိမ္ရွင္မနဲ႔အတူ ႀကိဳတင္ၿပီး ေတြးရေျပာရတာလည္း အရသာ တစ္မ်ဳိးပါ။ ပုဂံကို စိတ္စြဲလြန္းတာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ညဘက္အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ဘူးဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာရပ္ရင္း တသြင္သြင္စီးၿပီး လွခ်င္တိုင္းလွေနတဲ႔ ဧရာ၀တီျမစ္ေပၚမွာက်ေနတဲ့ ေနလံုးနီနီႀကီးကို ၾကည့္ေနတယ္လို႔ အိပ္မက္မက္မိပါတယ္။

http://i627.photobucket.com/albums/tt352/Thu-Rein/Bagan%20Trip/SANY0176.jpg 
ဘူးဘုရားနဲ႔ ျမစ္ဧရာ၊ အိပ္မက္မွာလည္း ၾကည္ေမြ႕စြာ...

ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီခရီးကို သြားဖို႔စီစဥ္ျခင္းဟာ တစ္ကိုယ္ရည္ စိတ္အပမ္းေျဖျခင္းဆိုတာထက္ လာမယ့္စာသင္ႏွစ္မွာ စိတ္သစ္၊ လူသစ္၊ အေတြးအျမင္သစ္ေတြနဲ႔ တပည့္သစ္ေတြကို အင္တို္က္အားတိုက္ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးႏိုင္ေအာင္ ရည္ရြယ္ရင္းက အဓိကမို႔ အတၱကို အေရာင္တင္ရုံမဟုတ္ပဲ ပရဟိတ စိတ္ကေလးပါ ပါေနေသးတာေၾကာင့္ သြားကိုသြားသင့္တဲ့ ခရီးျဖစ္တယ္လို႔ ကိုယ့္တရားကိုယ္ စီရင္ၿပီး အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္ေနမိသလို က်န္ေနေသးတဲ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြကိုလည္း ၾကည္ႏႈးေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ တက္တက္ႁကြႁကြ ပို႔ခ်ႏိုင္ေအာင္ ပံ့ပိုးေပးလိုက္တာေၾကာင့္ အင္မတန္ အက်ဳိးရွိတာေတာ့ မျငင္းသာေအာင္ ေသခ်ာေနပါေၾကာင္း။     ။

Thursday, 24 February 2011

လမင္းကို ေခြးေဟာင္ခံရျခင္း . . .

 စာေမးပြဲေျဖဖို႔ ရက္နီးေနပါၿပီ။
၉ရက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။
ကိုယ္စိတ္တိုင္းက်ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိသလို၊ စိတ္တိုင္းမက်ေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနဆဲပါ။

ႏွစ္က်ေက်ာင္းသားေတြ (ကိုယ္တို႔အေခၚ ႏွစ္ေဟာင္းတန္းေက်ာင္းသားေတြ) မွာေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းကို သြားစရာမလိုတာေၾကာင့္ စာသင္ခ်ိန္ပိုရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သင္ခန္းစာတစ္မ်ဳိးတည္းကိုပဲ ေခါင္းထဲည့္ထားရတာမို႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ကင္းကင္းနဲ႔ ပညာသင္ယူခြင့္ရပါတယ္။ သင္ၾကားေရးေရာ၊ စည္းကမ္းပိုင္း၊ စာသင္ခ်ိန္ပိုင္းပါ ကိုယ္စီမံတဲ့အတိုင္း တစ္သေ၀မတ္ိမ္း လိုက္နာႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရတာေၾကာင့္ အခုလို ကာလမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ ေနႏိုင္ၾကပါၿပီ။ သူတို႔အဖို႔ကေတာ့ သင္ၿပီး၊ ေက်ညက္ၿပီးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ျပန္ေႏႊးရင္း အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔ အာရုံစိုက္ရုံပဲ လုပ္စရာလိုပါေတာ့တယ္။

ႏွစ္တက္ေက်ာင္းသားေတြ ခမ်ာမွာေတာ့
ဒီကာလဟာ စိတ္ေရာ၊ ကိုယ္ပါ ပင္ပန္းဆင္းရဲလြန္းတဲ့ ကာလပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ခမ်ာ ေက်ာင္းတစ္ဖက္၊ အျပင္သင္တန္းတစ္ဖက္နဲ႔ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုး တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း နားခ်ိန္ရယ္လို႔ လံုး၀မရွိဘဲ တပင္တပန္း ပညာသင္ယူၾကရရွာပါတယ္။ တျခားေဒသက အထက္တန္းေက်ာင္းေတြလို မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္တို႔ေဒသက အထက္တန္းေက်ာင္းက တကၠသိုလ္၀န္တမ္းေက်ာင္းသားေတြကို မနက္ခင္း၈နာရီကစၿပီး ေက်ာင္းတက္ခိုင္းပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာ သံုးနာရီခြဲ ေက်ာင္းလႊတ္ၿပီး ၆နာရီကေန ၁၀နာရီအထိ ညတန္းအခ်ိန္ပို ေခၚသင္ပါတယ္။ စေနေန႔တိုင္း မနက္တစ္ပိုင္းလံုး အခ်ိန္ပို ရွိပါေသးတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔တစ္ရက္ပဲ နားခ်ိန္ရၾကတာပါ။ နယ္ေျမမေအးခ်မ္းတဲ့ ကာလေရာက္ျပန္ေတာ့ ညေန၂နာရီခြဲကို ေက်ာင္းလႊတ္ေပးၿပီး ၄နာရီကေန ည၈နာရီအထိ ညတန္းဆိုၿပီး သင္ပါေသးတယ္။ သင္လည္း သင္ႏိုင္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ခ်ီးက်ဴးရမလိုပါ။

တျခားေဒသေတြမွာ ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ၿပီးတာနဲ႔ တကၠသိုလ္၀င္တန္းေတြကို ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္ခ်ိန္ (Private Study) ေပးေလ့ရွိၾကေပမယ့္ ဒီၿမိဳ႕မွာေတာ့ စာေမးပြဲႀကီးမေျဖခင္ ၁၄ရက္ပဲ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္ခ်ိန္ေပးပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္ရက္ နည္းနည္းပဲ ရတာေၾကာင့္ သူတို႔ေလးေတြခမ်ာ အခ်ိန္ကို ဘယ္လိုစီမံခန္႔ခြဲရမွန္း မသိေတာ့ဘဲ ပ်ာယာခတ္ၾကရတာ မ်ားပါတယ္။ ဒီကာလေလးအတြင္းမွာ သူတို႔ကို စာေမးပြဲအေထာက္အကူျပဳေပးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေပးရတဲ့ ကိုယ္တို႔ Private Teacher ေတြမွာလည္း အင္မတန္ စိတ္ပင္ပန္းပါတယ္။ ကိုယ္ပင္ပန္းတာကို စာမဖြဲ႕ေပမယ့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ စာေမးပြဲမွာ အေျခမလွမွာ၊ သူတို႔ဘ၀ေတြ သူမ်ားထက္ ေအာက္က်ေနာက္က်ျဖစ္မွာ စိတ္ပူရတဲ့ စိတ္ပင္ပန္းမႈကေတာ့ ဘာနဲ႔မွ ႏႈိင္းမရေအာင္ ဆိုးလွပါတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြသာ မ်ားလြန္းၿပီး ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္ခ်ိန္ ေကာင္းေကာင္း မရွိခဲ့ၾကတာမို႔ သင္ခန္းစာအမ်ားစုကို ျမင္ဖူး၊ ၾကားဖူးရုံသာသာကလြဲၿပီး ဘာက္ုိမွ တိတိက်က် မမွတ္မိၾကေသးတဲ့ ဒီႏွစ္တက္ေက်ာင္းသားေလးေတြကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ကူညီေပးေနရင္းက မလိုအပ္ဘဲ ပင္ပန္းလြန္းေနတဲ့ ဒီကေလးေတြကို သနားမိပါတယ္။

http://cdn.learners.in.th/assets/media/files/000/211/044/original_Teacher_0.JPG?1285428682 
ဆရာေရာ တပည့္ပါ ရႊင္လန္းတက္ႁကြ...

 ႏိုင္ငံတကာက ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္မိရင္ ကိုယ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြလို မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ပိုင္ယံုၾကည္မႈ အျပည့္၊ က်န္းမာေရး၊ ႀက့ံခိုင္မႈ အျပည့္၊ ဗဟုသုတ အျပည့္၊ ရွိၾကတဲ့ အျပင္ လူမႈေထာက္ကူျပဳ သင္ခန္းစာေတြျဖစ္တဲ့ ဂီတ၊ အားကစား စတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြမွာလည္း စြမ္းစြမ္းတမန္ ရွိၾကတာ အင္မတန္ အားရစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ သူတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ၾကည့္ရင္ အၿမဲလိုလို ရႊင္လန္းတက္ႁကြေနၾကသလိုပါ။ ကိုယ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြခမ်ာမွာေတာ့ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း စာသင္ခန္းထဲမွာပါ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနၿပီး အားကစားခ်ိန္၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီခ်ိန္ေတြဆိုတာ အခ်ိန္စာရင္းမွာပဲ ထည့္ဆြဲၿပီး အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာပါ စာေတြ ဖိသင္တာခံေနရတာေၾကာင့္ မရႊင္မပ်မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔ ရွဴနာ၊ ရႈိက္ကုန္းေလးေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ၾကည့္လိုက္ရင္ ပညာကိုစြမ္းစြမ္းတမန္ႀကိဳးစားတဲ့ ရုပ္ေပါက္ေနေပမယ့္ တကယ္တန္းၾကရင္ မွန္းသေလာက္မ၀င္၊ ထင္သေလာက္ မဟုတ္တာေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ မလိုအပ္ပဲ ပံုႀကီးခ်ဲ႕ၿပီး ပင္ပန္းေအာင္ လုပ္တာခံေနရတယ္လို႔ပဲ မေထာက္မညွာေျပာလိုက္ရင္လည္း ကိုယ့္ကို စိတ္ခုၾကပါဦးမယ္။ ကို္ယ့္တိုင္းျပည္အနာဂတ္၊ ကိုယ့္ကေလးေတြရဲ႕ ပန္းတိုင္အတြက္ အမ်ားမုန္းတာခံရလည္း ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ အၿပံဳးပ်က္မယ့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။


http://www.sahavicha.com/UserFiles/Image/teacher_in_classroom(1).jpg 
ရႊင္ျမဴးၾကည္သာ သင္ၾကားပါ...

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အနာဂတ္အတြက္ ပံ့ပိုးေပးေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ Private Teacher ေတြမွာလည္း ဆူးၾကားက ဘူးခါးေတြ သာသာပါ။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက ခ်စ္စြာေသာ ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္တာကို တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ခံၾကရပါတယ္။ ၀ါသနာႀကီးလြန္းလို႔သာ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ေနတာမို႔ ဘာမဆို ကေလးေတြမ်က္ႏွာက္ိုၾကည့္ၿပီး သည္းခံရေပမယ့္ ပါရမီမရင့္ေသးတဲ့ သာမန္လူသားေပမို႔ စိတ္ထဲမွာေတာ့ နည္းနည္းမွ မေက်နပ္တာ အမွန္ပါ။


http://www.unesco.org/education/efa/ed_for_all/img/teacher.jpg 
ေနရာအရြယ္ သာမည၊ သင္ယူျခင္းသည္ အဓိက...
ကိုယ္လည္း ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကာစ အသက္၁၇၊ ၁၈ အရြယ္က
အညာကမူလတန္းေက်ာင္းကေလးမွာ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး လုပ္အားေပး ေက်ာင္းဆရာ ၂ႏွစ္တိတိလုပ္ခဲ့ဖူးတာမို႔ အစိုးရ၀န္ထမ္းဆရာေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္ကေတာ့ ပညာမာနနဲ႔မို႔ ကိုယ့္ကေလးေတြ အျပင္က်ဴရွင္ယူရင္ ငါပဲညံ့လို႔ျဖစ္မယ္လို႔ယူဆၿပီး တရား၀င္၀န္ထမ္း မဟုတ္ေပမယ့္ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေကာင္းေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ သင္ၾကားေရးကို အျပည့္အ၀အာရုံစို္က္ၿပီး ကေလးေတြ အျပင္က်ဴရွင္ယူစရာမလိုေအာင္ အင္တိုက္အားတိုက္သင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမလိုအားမရျဖစ္တာကလြဲၿပီး အျပင္က်ဴရွင္ဆရာေတြအေပၚ ၀န္တိုစိတ္၊ မေစၧရစိတ္ တစ္စိုးတစ္စိမွ မေပၚခဲ့ဖူးပါ။ ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္တာေတြလဲ မလုပ္ခဲ့ပါ။ သူနဲ႔ကိုယ္ အၿပိဳင္သင္ရင္ ကေလးေတြ ပညာေရး ပိုတိုးတက္တယ္လို႔ပဲ အေကာင္းျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အျပင္ဆရာေတြနဲ႔လဲ ခင္ခင္မင္မင္ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အျပင္ဆရာဘ၀ေရာက္ေတာ့မွ ရည္မွန္းခ်က္တူသူခ်င္း မိတ္ေဆြမဖြဲ႕ႏိုင္သူေတြနဲ႔ ႀကံဳရပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ဆရာကမွ ေက်ာင္းသားေတြ ဒုကၡေရာက္ေအာင္ မလုပ္ၾကပါ။ ဆရာဟူသမွ်ဟာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈကို ေရွးရႈၾကသူေတြခ်ည္းပါ။ ဒီလို ပန္းတိုင္တူၾကသူခ်င္း ညီညီညြတ္ညြတ္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကရင္ ပိုၿပီးေတာ့ အက်ဳိးရွိၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ ပိုေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းမွာ ေသခ်ာပါလ်က္က ပူးေပါင္းမယ့္အစား မၾကား၀ံ့မနာသာ ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္ေနတာ ႀကံဳရေတာ့ အံ့ၾသလို႔မဆံုးႏိုင္ပါ။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္နဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြအတြက္ အင္မတန္မွ ရင္ေလးမိပါတယ္။

က်ဴရွင္ပေပ်ာက္ေရးဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးကို 
တရား၀င္မဟုတ္ပါဘဲနဲ႔ ပါးစပ္ကေန တြင္တြင္ေျပာ(သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အျပင္က်ဴရွင္ျပစားၾကပါတယ္)ၿပီး ကေလးေတြ အျပင္က်ဴရွင္ယူခ်ိန္မရွိေအာင္ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း ေက်ာင္းမွာပဲ ေခၚထားၿပီး စာေတြဖိသင္တာမ်ဳိးကေတာ့ အင္မတန္မွ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလြန္းလွတဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကားထဲက ေျမဇာပင္ျဖစ္ရရွာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြမွာ နားခ်ိန္၊ ကိုယ္ပိုင္ခ်ိန္ဆိုတာ လံုး၀မရွိေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းၾကရပါေတာ့တယ္။ ဒါကို မျမင္တာလား၊ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ဒီလိုသာလုပ္ေနရင္ ကိုယ္တို႔ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀၊ အနာဂတ္က ဘယ္လိုမွ လွပမွာမဟုတ္ေတာ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးတစ္ေယာက္ေအာင္ျမင္မႈရသြားရင္ ဆရာစိတ္အျပည့္အ၀နဲ႔ ၾကည္ႏႈး၀မ္းသာရမွာျဖစ္သလို ကေလးတစ္ေယာက္ စာေမးပြဲက်သြားရင္ ဘယ္မွာပဲက်က် စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမွာပါ။ အခုေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းသား၊ ကိုယ့္ေက်ာင္းသား အစြဲေတြထားၿပီး ပညာေရး ၀န္ေဆာင္မႈေပးတာ အနႏၱဂိုဏ္း၀င္လို႔ ေခၚႏိုင္ပါ့မလား စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။

စာသင္ခန္းထဲမွာ အျဖဴနဲ႔အစိမ္းဆင္တူ ၀တ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားဟူသမွ် ကိုယ့္တပည့္လို႔ ယူဆရမယ့္ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းက ကိုယ့္ဆီမွာ က်ဴရွင္ယူတဲ့ကေလးကိုပဲ ကိုယ့္ကေလးလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး အျပင္က်ဴရွင္ ယူတဲ့ကေလးကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားလို႔ မသတ္မွတ္ျခင္းဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ကေပးတဲ့ လစာကိုယူၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ကို သစၥာေဖာက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းက်င့္၀တ္ကို မေလးစား၊ မလုိက္နာျခင္းလဲ မည္ပါတယ္။ ဒီျပစ္မႈဟာ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ အႀကီးေလးဆံုး ျပစ္မႈေျမာက္ပါတယ္။ ျပစ္မႈဆိုတာထက္ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ က်င့္၀တ္ကို ေဖာက္ဖ်က္သူလို႔ ေခၚႏိုင္တာမို႔ ပညာေရးေလာက အမ်ားႀကီးနစ္နာပါတယ္။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္ရင္ ဒီအျပဳအမူမ်ဳိး လံုး၀မလုပ္သင့္ဘူးလို႔လည္း ရင္ထဲ၊ အသည္းထဲက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

တိုင္းျပည္လို႔ခ်ီေျပာျပန္ရင္ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ စကားႀကီး၊ စကားၾကယ္ေျပာတယ္လို႔ စကားတင္းေျပာၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္အတြက္ အနာဂတ္တိုင္းျပည္ဆိုတာ ကိုယ့္လက္ထဲက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ကိုယ့္အလုပ္အေပၚမွာ တာ၀န္ယူျခင္းဟာ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္ဟာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ ဘာကိုမဆို အမွန္အတိုင္းျမင္ၿပီး အရာရာကို ရင္ဆိုင္ရဲဖို႔ လိုပါတယ္။ လိုအပ္ရင္ မိမိထက္ ပညာ၊ ဂုဏ္သိကၡာႀကီးမားသူထံ ကိုယ့္ကေလးေတြကို အပ္ႏွံသင့္ရင္ အပ္ႏွံေပးရပါလိမ့္မယ္။ မလိုအပ္ဘဲ တလြဲဆံပင္ေကာင္းလို႔ မရပါ။ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကိုယ္မကုသႏိုင္တဲ့ လူနာကို ပိုတတ္ကၽြမ္းတဲ့ သမားေတာ္ဆီပို႔ၿပီး ကုသမႈခံယူေစျခင္းဟာ လူနာကို တကယ္ခ်စ္ျခင္း၊ ဂရုစို္က္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ပဲ ငါ့လူနာ၊ ငါပဲဂရုစိုက္မယ္ဆိုတဲ့ မ်က္ကန္းမာနနဲ႔ လူမိုက္ေစတနာကို လက္ကိုင္ထားၿပီး မႏိုင္မနင္း ကုသေနရင္ ၾကားထဲက လူနာအသက္ဆံုးရႈံးရမွာ မလြဲပါ။ ဒီအခ်က္ကို ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ သိေစခ်င္ပါရဲ႕။

အခုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါ။ တစ္ခါက ျပည္နယ္အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ေစတနာ့၀န္ထမ္း အျဖစ္ အဂၤလိပ္စာျပေပးဖို႔ ကိုယ္volunteer လုပ္ဖူးပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဆယ္တန္းမွာ အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့ၿပီး ေဆးတကၠသိုလ္တက္ခဲ့သူ၊ အဂၤလိပ္စာ ေလ့လာမႈ ၁၃ႏွစ္သက္တမ္း ရွိသူတစ္ေယာက္ဟာ (အခုထိေတာ့ ထင္သေလာက္ မကၽြမ္းက်င္တာမွန္ေပမယ့္) ဆယ္တန္းရိုးရိုးေအာင္ၿပီး ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနသူထက္ေတာ့ ပိုၿပီးကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္တာ ကေလးကစ သိပါတယ္။ ကိုယ္က အဲဒီလို ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားလို႔ ဘႀကီးႏြားကို အလကားေက်ာင္းေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာကို အဲဒီေက်ာင္းက ဆရာမ်ားက အဲဒီဆရာလာသင္ရေအာင္ ငါတို႔က သူေလာက္မတတ္လို႔လား၊ ဘာလားဆိုၿပီး ေစတနာ့၀န္ထမ္းရဲ႕ ေစတနာကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ပီသစြာနဲ႔(ရွႈင္ေတာ္ဘုရားေဟာေတာ္မူတဲ့ တရားေတာ္ကို ေျပာင္းျပန္က်င့္သုံးၿပီး) ေစာ္ကားၾကပါတယ္။ ေစတနာကေန ေ၀ဒနာျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရတဲပ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ကိုယ့္ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကို ရင္ေလးေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကမ္းလွမ္းခ်က္ေလးကို ျပန္ရုပ္သိမ္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ပညာေရးေလာကမွာ စိတ္အနာဆံုးက ကေလးေတြရဲ႕ အသိဥာဏ္ကို ဖြင့္လွစ္ေပးဖို႔ မႀကိဳးစားဘဲ ဒါေပးရင္ ဒါယူဆိုတဲ့ စံနစ္ကို က်င့္သံုးၿပီး တစ္ဖက္ပိတ္မူနဲ႔ သင္ၾကားမႈေပးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ငါတြက္သလိုတြက္မွ အမွတ္ေပးမယ္ က်န္တဲ့နည္းနဲ႔တြက္ရင္ အမွတ္မေပးဘူးဆိုတာမ်ဳိးကေတာ့ အင္မတန္မွ ေသးသိမ္ညံ့ဖ်င္းတဲ့ စိတ္ထားလို႔ပဲ မေထာက္မညွာေျပာရပါလိမ့္မယ္။ သင္စားဖူးေသာ အသီးမ်ားကိုေဖာ္ျပပါ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဆရာမက “ပန္းသီး၊ ၾကက္ေမာက္သီး၊ စပ်စ္သီး” လို႔ ေျဖေပးထားတာကို ေက်ာင္းသားက သူစားဖူးတဲ့ အသီးအတိုင္း “ငွက္ေပ်ာသီး၊ ဆီးသီး၊ သစ္ေတာ္သီး” လို႔ေျဖရင္ အမွတ္မေပးတာ အင္မတန္မွ ရွက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ဆရာမပီသတဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးရဲ႕ ျဖန္႔ထြက္ေတြးလိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ခ်ဳိးႏွိမ္ပစ္ၿပီး ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္ကို အညြန္႔က်ဳိးေအာင္ လုပ္ပစ္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္က အားကိုးရမယ့္ ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ေမြးထုတ္ဖို႔ ႏိုင္ငံေတာ္က အားကိုးတႀကီး လစာေပးထားတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ မလုပ္သင့္ဆံုးလုပ္ရပ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အသီးဆိုတာ ျမင္သာေအာင္ ဥပမာေပးျခင္းပါ။ သခ်ၤာလို ဘာသာရပ္မွာ ပိုိလို႔ဆိုးပါတယ္။ ဖြင့္ေတြးရမယ့္ ဘာသာရပ္ကို ဆရာျဖစ္သူက သူတတ္တဲ့ နည္းတစ္နည္းနဲ႔ ခ်ဳပ္ၿပီး အမွတ္ေပးစည္းမ်ဥ္းခ်လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကေလးမွ အမ်ားႀကီးနစ္နာသြားပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္း စာစစ္စည္းမ်ဥ္းမွာေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ ပင္ကိုညာဏ္ရည္ကို ဦးစားေပးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္က မူ၀ါဒခ်မွတ္ထားေပမယ့္ ဆရာျဖစ္သူက အေကာင္အထည္မေဖာ္ဘဲ ႏိုင္ငံေတာ္ကို သစၥာေဖာက္ျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ပညာတတ္ေတြဟာ ည့့့ံသထက္ ညံ့သြားဖို႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။

ပညာေရးေလာကမွာ တရား၀င္ရွစ္ႏွစ္(တကယ္ဆိုရင္ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးကတည္းက ဆယ္တန္းစာ စသင္ခဲ့တာမို႔ ၁၅ႏွစ္ထဲ ေရာက္လာပါၿပီ) ရွိလာၿပီမို႔ အျမင္မေတာ္တာေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနပါၿပီ။ သင္ခဲ့တဲ့ ပညာနဲ႔ တက္ခဲ့တဲ့တကၠသိုလ္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ငဲ့ညွာေနတာေၾကာင့္ ပါးစပ္က ဘာမွ ထုတ္မေျပာျဖစ္ေပမယ့္ ၿမိဳသိပ္ထားရတာေတြလည္း တနင့္တပိုးပါ။ 
အမနာပ ေျပာခံရတိုင္းမွာ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ပုုဒ္ျဖစ္တဲ့
“ျပစ္မရွိျပစ္ရွာ
လမင္းကို ေခြးေဟာင္လို႔
ေရႊလေရာင္ေျပာင္မပ်က္တယ္
ထြန္းလ်က္ပင္သာ။

ျမေရႊဂူပတၱျမားကိုလ
၀က္မ်ားက ျငဴစူစြာ
ညႊံလူးကာတိုက္နဲ။

ပြတ္ေလေလ
ဂူေရႊမွာအေရာင္ထြက္တယ္
ဖိုးလထက္ကဲ”
ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို အံႀကိတ္ၿပီး ရြတ္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖရပါတယ္။ စိတ္မေျပေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့လည္း ေနသာထိုင္သာေတာ့ ရွိသြားတာ ေသခ်ာပါရဲ႕။ အေကာင္းလုပ္ေနတာကို အေကာင္းျမင္မခံရဘူးဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလလည္း စိတ္ပ်က္သြားတတ္တာလည္း မညာခ်င္ပါ။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ဒီေလာကကို အင္မတန္ျမတ္ႏိုးၿပီး ကိုယ့္တိုင္းျပည္တိုးတက္ဖို႔ ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းေတြ အမ်ားအျပားေမြးထုတ္ေပးရမယ္ဆိုတာ အမွန္အတိုင္းျမင္ၿပီးျဖစ္တာာမို႔ ဒီေလာကကိုပဲ ဆက္ၿပီးဖက္တြယ္ေနဦးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ၿပီးလည္း ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ဆရာမပီသသူေတြရဲ႕တိုက္ခိုက္တာေတြကို ခံေနရဦးမွာပါ။ 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခြးေဟာင္တိုင္း ထႀကည့္ေနရရင္ အိပ္ေရးပ်က္တာပဲ အဖတ္တင္ရုံရွိမွာမို႔ ကိုယ္ေလာက္မွ ပညာမတတ္သူေတြ၊ ကိုယ္ေလာက္မွ တုိုင္းျပည္အေပၚတာ၀န္မေက်သူေတြရဲ႕ ေျပာစကားေတြကို တစ္ခြႏ္းမွ လက္တံု႔မျပန္ဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထူးခၽြန္ဆံုးျဖစ္ေအာင္၊ ကိုယ္လက္လွမ္းမီသမွ် ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို အေတာက္ပဆံုးျဖစ္ေအာင္ အေရာင္တင္ေပးရင္း ဒီတိုင္းျပည္က သင္ေပးတဲ့ ပညာနဲ႔ ဒီတိုင္းျပည္နဲ႔ ဒီႏိုင္ငံသားေတြ အေပၚ တာ၀န္ေက်ႏိုင္သမွ်ေက်ေအာင္ ဆက္ႀကိဳးစားပါဦးမယ္။

Wednesday, 23 February 2011

ဂဠဳန္ဆားခ်က္ျခင္း . . .

ဒီရက္ပတ္အတြင္း စာေရးဖို႔စိတ္ကူးအျပည့္ရွိေပမယ့္ 
အခ်ိန္အားမရေအာင္ အလုပ္မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္ပါ။ အတန္းတင္စာေမးပြဲႀကီးေျဖဖို႔ကလည္း ၁၀ရက္ပဲ လိုေတာ့တာမို႔ ေက်ာင္းသားေရာ၊ ဆရာပါ မနားမေန အာရုံစိုက္ေနရခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပညာေရးစံနစ္အရ အေျခခံပညာအထက္တန္းအဆင့္ အခုအေခၚ 
Grade 11 အဆင့္စာေမးပြဲဟာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမယ့္ အေရးအႀကီးဆံုးအရာ ျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း အနာဂတ္အတြက္ ဒီကာလဟာ မေပါ့ဆသင့္တဲ့ ကာလျဖစ္တယ္လို႔ဆိုရင္လည္း မမွားပါ။

http://www.irrawaddymedia.com/bur/images/stories/High%20School%20Exam%201.jpg 
ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ထြက္ခဲ့မွ၊ မိဘဆရာ ဘ၀င္က်...

ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့ကာလျဖစ္ေပမယ့္ 
ကေလးေတြဆိုတာ မိဘနဲ႔ဆရာက ၾကပ္ၾကပ္မတ္မတ္ အုပ္ထိမ္းမႈ၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈေတြ လုပ္မေပးရင္ မျမင္ရေသးတဲ့ အနာဂတ္ကို ေခါင္းထဲၾကာၾကာသြင္းေလ့ မရွိၾကတာေၾကာင့္ ဆရာေတြခမ်ာ ဒီရပ္ပတ္ေတြမွာ ကေလးေတြကို ပိုးေမြးသလို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေမြးၾကရရွာပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ေခတ္ကေတာ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ ေလလြင့္ပ်က္စီးစရာ ေနရာနဲ႔ အေထာက္အကူပစၥည္းသိပ္မရွိခဲ့တာမို႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ ပညာေရးကိုပဲ အျပည့္အ၀ အာရုံစိုက္ဖို႔ဆိုတာ သိပ္မခဲယဥ္းတဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပန္းေျဖစရာ၊ စိတ္ထြက္ေပါက္ေပးစရာေတြ မႈိလိုေပါက္ေနတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ အေပ်ာ္အပါးမက္တဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ သဘာ၀အတိုင္း ပညာေရးကို အာရုံစိုက္မႈ က်ဆင္းလာသလို အေပ်ာ္အပါးနဲ႔ေတြ႕ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းဖို႔လည္း အင္မတန္မွ ခက္ခဲလာပါေတာ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခတ္ဆိုတာ ေရွ႕ကိုသာခ်ီတက္ရမွာ သဘာ၀မို႔ တိုးတက္မႈကို အျပစ္တင္ေနမယ့္အစား ကေလးေတြကို ေခတ္နဲ႔အညီထိန္းသိမ္းႏိုင္ေအာင္ပဲ အေလးထားၿပီး ႀကိဳးစားရမွာပါ။ ဆရာေမာင္မိုးသူေျပာတဲ့စကားလို ေခတ္မီမီကမၻာၾကည့္ၾကည့္ျမင္မွပဲ ကေလးေတြရဲ႕ဘ၀ လွပပါလိမ့္မယ္။

http://4.bp.blogspot.com/_A59OnwjMMGE/TSTJeQ6Q79I/AAAAAAAAIf8/o2_J6KROf8w/s1600/800px-mandalay_med_school1.jpg 
ဆရာ၀န္ျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားမည္...

ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းသားေတြအေၾကာင္းကိုပဲ အခ်ိန္ျပည့္ေခါင္းထဲထည့္လို႔ အေကာင္းဆံုးႀကဳိးစားေနရင္း ဘယ္သေကာင့္သားကျမန္မာမႈျပဳၿပီး ျမန္မာဇာတ္သြင္းလိုက္မွန္းမသိတဲ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ တစ္ျဖစ္လဲ St.Valentine's day ကိုပါေမ့သြားတာေၾကာင့္ အိမ္သူသက္ထားဇနီးမယားရဲ႕ အၿငဳိျငင္ကိုပါ ခံလိုက္ရတဲ့အထိပါ။ အိမ္ရွင္မဆိုတာ ဘ၀ခရီးကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ မခြဲမခြာသြားၾကမယ့္သူေတြျဖစ္တာမို႔ ခဏတာစိတ္ဆိုး၊ စိတ္ေကာက္တာဟာ စိတ္ဆင္းရဲစရာေကာင္းမွန္း ေကာင္းေကာင္းသိထားေပမယ့္ တစ္ႏွစ္တာပဲေတြ႕ႀကံဳရမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထိခိုက္ေရးကိုပဲ ဦးစားေပးခဲ့ရပါရဲ႕။ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားအတြက္နဲ႔ အိမ္ရွင္မအတြက္တို႔ ထိပ္တိုက္ဆံုရင္ ကေလးေတြကိုပဲ ဦးစားေပးရင္း အိမ္ရွင္မကို မ်က္ႏွာခ်ဳိ မၾကာခဏေသြးရတာကို ေမာင္မင္းႀကီးသား၊ မယ္မင္းႀကီးမေလးမ်ား သိေတာ္မူၾကၿပီး စြမ္းစြမ္းတမန္ႀကဳိးစားေတာ္မူၾကရင္ေတာ့လည္း အတိုင္းထက္အလြန္ပါ။

ဒါေပမယ့္ လူငယ္ဆိုတာ လူငယ္ပဲျဖစ္တာမို႔ 
ေနၿမဲတိုင္းေန၊ ေလၿမဲတိုင္းေလေနၾကတဲ့  သေကာင့္သားေလးေတြက ရွိေနဆဲပါ။
ဘယ္လိုေနေန၊ ဘာေတြပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကို ျမင့္ႏိုင္သမွ်အျမင့္ဆံုးအထိ ႃမွင့္တင္ေပးဖို႔ဆိုတာ ကိုယ္တို႔ဆရာေတြရဲ႕ အလုပ္ျဖစ္တာမို႔ ကိုယ္ကေတာ့ သူတို႔ကိုစာက်က္ခိုင္းမေနေတာ့ဘဲ ကိုယ္တုိင္ပဲ ေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ၿပီး က်က္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔စာဖတ္ဖို႔ပ်င္းေနရင္ ကိုယ္ကပဲ၀ိုင္းဖတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တြက္စာေတြကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္လုပ္မွရမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ေမာင္ပ်င္း၊ မပ်င္းေလးေတြအတြက္ သင္ပုန္းေပၚမွာ တြက္ၿပၿပီးရင္ ဖ်က္ပစ္လိုက္ၿပီး ျပန္တြက္ခိုင္းယူရပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းဟာ ႏိုင္ငံတကာပညာေရးစံခ်ိန္အရ သင္ၾကားမႈနည္းစံနစ္ေတြထဲမွာ အညံ့ဖ်င္းဆံုးျဖစ္တဲ့ Spoon feeding education, Parrot learning education ျဖစ္မွန္း သိေပမယ့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကို How ထက္္ Why ကို ပိုၿပီးအေလးအနက္ထားေအာင္၊ ဆက္စပ္ေတြးေခၚတတ္ေအာင္၊ ျဖန္႔ေတြးတတ္ေအာင္ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားေပးခဲ့ၿပီး အေရးအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ဒီကာလမွာေတာ့ စာအုပ္ေဟာင္းႀကီးကို ဖုန္ခါၿပီးျပန္ကိုင္ရသလို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ဆရာ့ဆရာမ်ားသံုးခဲ့ၾကတဲ့ သင္ၾကားမႈနည္းစံနစ္ေဟာင္းႀကီးကိုပဲ မခ်စ္ေသာ္လည္းေအာင့္ခါနမ္းရေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ နည္းနည္းမွ ဘ၀င္မက်မိတာအမွန္ပါ။

ဒါေပမယ့္ 
ဘ၀င္က်ျခင္းမက်ျခင္းထက္ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေအာင္ျမင္မႈကိုပဲ ေရွးရႈရမယ့္ တာ၀န္ရွိသူျဖစ္တာမို႔ ဘာဘာညာညာမေတြးအားေတာ့ဘဲ ေက်ာင္းသားေတြ အရုိးစြဲေနတဲ့သင္ၾကားမႈ နည္းစံနစ္မွတပါး ဒီအခ်ိန္မွာ က်န္တာအားကိုးရာမရွိေတာ့ပါ။ ေခတ္မီသင္ၾကားမႈနည္းစံနစ္ေတြကို ေလ့လာလိုက္စားၿပီး လိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့ေပမယ့္ ဒီနည္းစံနစ္ေတြဟာ ပင္ကိုခံယူလိုစိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပဲ အဆင္ေျပတာကို အေတြ႕အႀကံဳကေပးတဲ့ အသိေၾကာင့္ သိၿပီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ေတာ့ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း အသံျပာေအာင္ စာ၀ိုင္းက်က္လိုက္၊ ေျခေထာက္ေတြ ေသြးေတာင့္မတတ္ သင္ပုန္းေရွ႕မွာ တြက္ျပလိုက္၊ ေက်ာင္းသားေတြၾကားကို ႁကြက္တတ္မတတ္လွည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ရွင္းျပလိုက္နဲ႔ မၾကာမီလာေတာ့မယ့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲႀကီးကို ႀကိဳဆိုဖို႔ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ အင္တိုက္အားတိုက္လံုးပန္းေနရပါေၾကာင္း။   ။

စာႁကြင္း။     ။ 
ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြကို 
ထူးခၽြန္ေအာင္ပံ့ပိုးႏိုင္ဖို႔ ဆရာတစ္ေယာက္ဟာ ပညာေရးနည္းစံနစ္၊ နည္းဗ်ဴဟာနဲ႔ ေက်ာင္းသားစိတ္ပညာကအစ နားလည္တတ္ကၽြမ္းထားဖို႔ လိုအပ္တာကို ေကာင္းေကာင္းသိေပမယ့္ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ပညာေရးဘာသာရပ္ကို ေလ့လာဖို႔ ရည္ညႊန္းစာအုပ္နည္းပါးတဲ့အျပင္ လူတစ္ေယက္ကို ဘြဲ႕တစ္ခုသာယူႏိုင္တဲ့ စံနစ္ျဖစ္တာမို႔ ပညာေရးတကၠသိုလ္ကိုလည္း မသြားႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ အြန္လိုင္းေပၚက ပညာေရးဆိုဒ္ေတြကိုပဲ ဦးဟန္ၾကည္ အားကိုးေနရပါတယ္။ ပညာေရးပါရဂူေတြေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြဖတ္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုတိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနေပမယ့္ အားမရႏိုင္တာေၾကာင့္ အြန္လိုင္းကေန ပညာေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဒီပလိုမာတစ္ခု ထပ္ယူဖို႔ႀကိဳးစားတဲ့အခါမွာေတာ့ အခက္အခဲေတြ တစ္ပံုတပင္ရွိေနပါေတာ့တယ္။

ၿမဳိ႕မဟုတ္၊ ေတာမဟုတ္ေဒသက ဦးဟန္ၾကည္မွာ သူမ်ားတကာေတြလို Credit Card ေတြလည္းမရွိ၊ ႏိုင္ငံံျခားဘဏ္မွာ အေကာင့္လည္းမရွိတာေၾကာင့္ အခေပးရတဲ့့ ဒီပလိုမာေတြကို ယူဖို႔ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခမဲ့အြန္လိုင္းဒီပလိုမာကိုသာ အားကိုးရေတာ့မွာမို႔ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေနခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ဘယ္တကၠသို္လ္မွာ ဘယ္လိုသင္ယူရမယ္ဆိုတာ အခုထိေကာင္းေကာင္း သေဘာမေပါက္ႏိုင္ပါ။

ႏိုင္ငံတကာထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔အတြက္မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို
တိုးတက္တဲ့နည္းစံနစ္ေတြနဲ႔ သင္ၾကားေပးႏိုင္ဖို႔ကိုသာ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ထားတာမို႔ ဒီပလိုမာဆိုတာထက္ စံနစ္တက် ပို႔ခ်ေပးမယ့္ အြန္လိုင္းပညာေရးကို ဘယ္ကရႏိုင္မယ္ဆိုတာ သိရရင္ကေလးေတြအတြက္ အင္မတန္အက်ဳိးမ်ားမယ့္ ကိစၥျဖစ္တာမို႔ နားလည္တတ္ကၽြမ္းသူမ်ားက လမ္းညႊန္ေပးၾကဖို႔ မတတ္သာတဲ့အဆံုး ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားလို႔ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။     ။
 

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .