Tuesday, 30 October 2012

ရတုဆက္ဆက္ ခ်ီတက္ေစ . . .


( ႏုိ၀င္ဘာလ ၂ ရက္ေန႔မွာ မဂၤလာသက္တန္း ပုလဲရတုတိုင္မယ့္ အန္တီတင့္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္ အမွတ္တရ )


“ . . . အသြင္မတူတာေတြ ညွိၾကရင္းနဲ႔ . . .
. . . မျပင္ႏိုင္တာကို ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔ . . .
. . . မာနေလးမ်ား ေလွ်ာ့ခ်ရင္းကြယ္ . . .
. . .  ၾကည္ျဖဴခဲ့ၾကတယ္ . . . ”

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက အမွတ္ထင္ထင္ရွိေနခဲ့ဖူးတဲ့ စိုးလြင္လြင္ရဲ႕ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ။
ဒါေပမယ့္ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ျမင္ရင္ ပစ္ခတ္ၿပီး ရင္ခုန္ပစ္လုိက္ခ်င္တဲ့ ကာလသားေပါက္အရြယ္ဆိုေတာ့လည္း သီခ်င္းစာသားရဲ႕ အတိမ္အနက္ကို ဂဃနဏေတာ့ သေဘာမေပါက္ခဲ့ရိုးအမွန္။ အရြယ္ကေလးရလာၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို အရွင္လတ္လတ္ႀကီးေရာက္ေတာ့မွပဲ အႏွီသီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို အႏုလံု၊ ပဋိလံု စဥ္းစားမိပါေလေရာ။ ရူးတုန္းမိုက္တုန္းအရြယ္၊ တစ္ခ်စ္တည္းခ်စ္ေနခ်င္တဲ့ အရြယ္က အမွန္တရားေတြဆိုတာကလည္း ရင့္က်က္လာတဲ့ အခုအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ျပန္ေတြးတုိင္း ရယ္စရာ၊ ျပန္ေျပာတိုင္း ရွက္စရာႀကီးေတြ ျဖစ္လို႔။

ဦးဟန္ၾကည္ခပ္ငယ္ငယ္ လူပ်ဳိတက္စအရြယ္တုန္းက မာတာမိခင္ႀကီးက ” ငါ့သား…ခ်စ္တယ္ႀကဳိက္တယ္ဆိုတာ သမီးရည္းစားအရြယ္မွာပဲ နားေထာင္လို႔ေကာင္းတာ…အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀ကိုေရာက္လာရင္ နားလည္မႈက ပိုအေရးႀကီးတယ္…“ လို႔ ၾသ၀ါဒေပးခဲ့ဖူးေပမယ့္ အသိဥာဏ္ကို အရြယ္တိမ္သလႅာဖုံးေနခဲ့တာမို႔ အေလးအနက္မထားခဲ့မိရုံတင္မကဘဲ ” ေမေမ့ႏွယ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တန္ဖိုးမထားေလျခင္း ” လို႔ေတာင္ အထင္မွားခဲ့မိေသး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သက္ရလာတဲ့ သည္ေန႔၊ သည္အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ မာတာမိခင္ႀကီး ေျပာေလ့ရွိတဲ့ နားလည္မႈတရားကို မ်ဳိးဆက္သစ္ကေလးေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းေနရျပန္ေရာ။ အႏွီလိုလက္ဆင့္ကမ္းေနရင္းက သည္ဘက္ေခတ္ ၿမီးေကာင္ေပါက္၊ က်ီးအေတာင္ေပါက္ကေလးေတြက သူရို႕ဆရာ ဦးဟန္ၾကည္ကို ေမတၱာတရားကို နားမလည္တဲ့ ရုပ္၀ါဒသမားႀကီးလို႔ ကြယ္ရာမွာ ေခါင္းစဥ္တပ္ၾကမွာလည္း ေျပးၾကည့္မိသလို သေဘာေပါက္ပါရဲ႕။

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ့ ေ၀ါဟာရႁကြယ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဘူးပါရဲ႕။ “ ငါေတာ့ အိမ္ေထာင္ရက္သား က်ခ်င္သကြာ… ” တဲ့။ သူ႕စကားကို အထာမေပါက္တဲ့ ခပ္အူအူ ဦးဟန္ၾကည္အေလာင္းလ်ာက “ အသက္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာကြာ…အိမ္ေထာင္ေရးစကား မေျပာစမ္းပါနဲ႔…” လို႔ ဟန္႔လိုက္မိေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားက “ ေအးေလ…အဲဒါေၾကာင့္ ငါက အိမ္ေထာင္အၾကာႀကီး မက်ဘဲ ရက္သားပဲ က်ခ်င္တာေပါ့…” လို႔ ျပန္ေျပာပါေလေရာ။ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ နားလည္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို အနက္ဖြင့္ဖို႔ အေတြးတိမ္ေနေသးတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ရင္လည္း အႏွီအိမ္ေထာင္က ရက္သားေလာက္ပဲ အသက္ရွည္မွာ ေသခ်ာသကိုး။ စလယ္၀င္အိုး ဖင္မမည္းခင္ထိမေရာက္ဘဲ၊ ႏို႔ဆီဗူး တစ္ဗူး၀င္အိုး ဖင္မည္းေအာင္ေတာင္ သက္ဇိုးရွည္ရင္ ကံေကာင္း။

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး တစ္အိုးတစ္အိမ္ ( စကားလံုး လွလွသံုးရရင္ ႏွစ္ေယာက္တစ္ကမၻာ ) ထူေထာင္ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ တစ္ကယ္ေတာ့ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား အေၾကာင္းဆက္၊ ေပါင္းဖက္ၾကတာကလား။ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကိုယ့္မိဘ၊ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ကိုယ့္ပံုစံနဲ႔ကိုယ္ သီးျခားစီ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကတဲ့ လူသားႏွစ္ေယာက္ ကာလရွည္ အတူလက္တြဲဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ရုံတန္ရုံ နားလည္မႈရွိရုံနဲ႔ ဘယ္ရလိမ့္တုန္း။ ေဆြမေတာ္ မ်ဳိးမစပ္တဲ့ လင္မယားကို အသာထား၊ တစ္အူထံု႔ဆင္း ေမာင္ႏွမ၊ ညီအစ္မခ်င္းေတာင္ တစ္အိမ္တည္း အတူေနဖို႔ ထင္သေလာက္လြယ္တာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး။ နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္ အေတာ္အတန္ျမင့္မားလို႔ လင္ကိုယ္မယား အဆင္ေျပေျပ ေပါင္းဖက္နိုင္ဦးေတာင္ သူ႕မိသားစုနဲ႔ ကိုယ့္မိသားစု သဟဇာတျဖစ္ျဖစ္ သင့္ျမတ္ဖို႔က်ျပန္ေတာ့ စည္းရုံးေရးစြမ္းရည္္နဲ႔ ညွိႏႈိင္းေပးႏိုင္စြမ္း လိုလာျပန္ေရာ။

သူမ်ားအိမ္ေထာင္ေတြေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မေျပာတတ္ေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ အေျခခံျခင္း၊ ႀကီးျပင္းတဲ့ေဒသခ်င္း၊ အႀကဳိက္ခ်င္း လားလားမွကို မတူတာကလား။ အႏွီလို မတူညီတာေတြထဲက ျပင္ႏိုင္တာေတြကို ညွိၾက၊ ႏႈိင္းၾက၊ မျပင္ႏိုင္ၾကတာေတြကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ၾကနဲ႔ လူူးကာလွိမ့္ကာ ျဖတ္သန္းလိုက္ခဲ့ၾကတာ အခုဆိုရင္ ဘာရတုလို႔ ေခၚရမွန္းမသိလို႔ အြန္လိုင္းေပၚတက္ေမႊၾကည့္ေတာ့ သံျဖဴရတု ( Tin anniversary ) လို႔ေခၚတဲ့ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုအတြင္းကို ၀င္လာပါပေကာ။

 ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္တည္း ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ သီးသန္႔လြတ္လပ္မႈကို တန္ဖိုးထားသေလာက္၊ ေမာင္ႏွမေတြ တၿပံဳႀကီးနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ မဒမ္ဟန္ၾကည္က်ျပန္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေႏြးေထြးေဖာ္ေရြမႈကို ပိုၿပီးတန္ဖိုးထားျပန္ေရာ။ ဦးဟန္ၾကည္က တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးလူလူ စာအုပ္ကေလးဖတ္၊ စာေလးေရး၊ သီခ်င္းေလး နားေထာင္ေနရုံနဲ႔တင္ ေလာကစည္းစိမ္ေတြ႕တတ္ေပမယ့္ မဒမ္ဟန္ၾကည္က်ေတာ့ လင္စံုမယားဖက္ လက္ခ်င္းဆက္ၿပီး ဟိုဟိုသည္သည္ သြားသြားလာလာလုပ္တာမ်ဳိးကိုပဲ အာသီသ ပိုရွိတတ္တာကိုး။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ရဲ႕ အလိုကိုလိုက္တာ ေဘးကင္းသဟဲ့ဆိုၿပီး ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေဘးခ် အျပင္သြားၾကျပန္ရင္လည္း တစ္ေရးၿပီး ေနာက္တစ္ေရး ေပၚတတ္ျပန္ေသးသဗ်ား။ မဒမ္ဟန္ၾကည္က မိန္းမပီပီ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္ၿပီး ေတြ႕ကရာ စားခ်င္ေပမယ့္ ေဆးပညာေလး မေတာက္တေခါက္ တတ္ေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က်ေတာ့ ဆိုင္နဲ႔ကႏၷားနဲ႔ က်က်နန သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ စားခ်င္ျပန္တာကိုး။ အႏွီေတာ့လည္း တစ္ခါတစ္ေလမွာ သူစားခ်င္တဲ့ေနရာကို ကိုယ္လိုက္စား၊ ေနာက္တစ္ခါက်ရင္ ကိုယ္စားခ်င္တဲ့ေနရာမ်ဳိးမွာ သူလိုက္စားၿပီး ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းရျပန္ေရာ။

အစားအေသာက္က်ျပန္ေတာ့လည္း ေရငန္ေသာက္၊ ျမက္ေျခာက္စားတဲ့ အညာသား ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းသူ မဒမ္ဟန္ၾကည္က ျပဒါးတစ္လမ္းသံတစ္လမ္း။ ပဲႀကဳိက္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ ပဲကိုၾကည့္လို႔ေတာင္မရတဲ့ မဒမ္ဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ ထမင္း၀ိုင္းကို စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေရာ။ ပဲနဲ႔အာလူးခ်က္တဲ့ ေန႔မ်ားဆိုရင္ ဦးဟန္ၾကည္က ထမင္းကို ၀က္ေခါင္းထိုးစားသေလာက္ မဒမ္ဟန္ၾကည္က တို႔ကနန္း၊ ဆိတ္ကနန္း။ သူ႕အႀကဳိက္ငါးဟင္းခ်က္တဲ့ ေန႔ဆိုရင္လည္း ဦးဟန္ၾကည္က စားတယ္ဆိုရံု မည္ကာမတၱ။ မဒမ္ဟန္ၾကည္က အစပ္ႀကဳိက္၊ ဦးဟန္ၾကည္က အစပ္ပါရင္ ထမင္းမစားႏိုင္ျပန္။ မဒမ္ဟန္ၾကည္က ၾကက္ဟင္းခါးသီးကို ႀကဳိက္သေလာက္၊ ဦးဟန္ၾကည္က အႏွီ ဘုေတြထစ္ေတြ ေထာင္းလေမာင္းထေနတဲ့ အရုပ္ဆိုးဆိုး ၾကက္ဟင္းခါးသီးျမင္ရင္ လႊင့္ပစ္လိုက္ခ်င္တာမွ လက္ကိုယားလို႔ေနေရာ။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာမွာ တစ္ေယာက္စီေနက်ရင္ေတာ့ ကိုယ္စားခ်င္ရာပဲ စားျဖစ္မွာ ေသခ်ာေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ နားလည္မႈေပးရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀ဆိုျပန္ေတာ့လည္း သူ႕ဘက္၊ ကိုယ့္ဘက္ ေျပလည္ေအာင္ ၾကားခ်ယူရတာကလား။

အစားအေသာက္ကိစၥတင္ဘယ္ကလိမ့္တုန္း။ ခံစားၾကတဲ့ ဂီတအမ်ဳိးအစားခ်င္းကလည္း မတူေရးခ်မတူ။ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္တို႔၊ ဆရာၿမဳိ႕မၿငိမ္းတို႔၊ ဆရာေရႊျပည္ေအးတို႔၊ သဟာယ ဆရာတင္တို႔ကို တေလးတစားရွိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ ခ်မ္းခ်မ္းတို႔၊ ေနေနတို႔၊ N ကိုင္ရာတို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကိုမွ နား၀င္ပီယံရွိတဲ့ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ျဖစ္ေနၾကျပန္ေတာ့ တစ္ေယာက္က သူအားသန္တဲ့ ဂီတကို ခံစားေနရင္ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရုံပ။ အႏွီလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ကိုယ္နားေထာင္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းကို MP3 ေျပာင္းၿပီး ကိုယ့္ဖုန္းထဲမွာ ထည့္ထားလိုက္ရုံ။ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း အႏွီအဆိုေတာ္ေတြဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို တစ္လုံးမွ နားမလည္သလို၊ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကလည္း Beethoven တို႔ Chopin တို႔ကို ၾကည့္လို႔ကို မရတာကလား။ အႏွီေတာ့လည္း ညွိလို႔မရႏိုင္တဲ့ အရာကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကစတမ္းေပါ့ေလ။ သို႔ေပမင့္ အေနာက္တိုင္းက POP သီခ်င္းေတြကို ခံစားလို႔ရတာခ်င္းေတာ့ ဘံုယူလို႔ရေသးလို႔ ေတာ္ေပေသးရဲ႕။ The Corrs အဖြဲ႕ကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ခံစားလို႔ရတာမို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အိမ္ကပ္တဲ့ေန႔ဆိုရင္ The Corrs နဲ႔ ၿငိမ့္ၾကရတာ ထံုးစံ။

က်န္တဲ့အေသးအဖြဲကိစၥေတြ မတူတာကို ေဘးဖယ္လို႔ရတယ္ထား ဘာသာတရား ယံုၾကည္မႈပိုင္းမွာလည္း တစ္လိုင္းစီ။ ဦးဟန္ၾကည္က မိရိုးဖလာအဆင့္ထက္ပိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ။ ႏွစ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ကစၿပီး ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္အထိ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္တိုင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ပိဋကတ္စာေတြ သင္ခဲ့၊ တက္ခဲ့တဲ့လူ။ မဒမ္ဟန္ၾကည္က က်မ္းစာေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ခရစ္ယာန္စစ္စစ္ႀကီး။ အႏွီေတာ့လည္း သူ႕ဘက္ကိုယ့္ဘက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္ေရးေပါ့ေလ။ တစ္ေယာက္ကိုခ်စ္လို႔ တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘာသာကို ေျပာင္းလဲကိုးကြယ္ၾကတာမ်ဳိးကိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္မ၀င္စားတာအမွန္။ ကိုယ္စြဲၿမဲယံုၾကည္တဲ့ ဘာသာေရးယံုၾကည္ခ်က္ကို အခ်စ္အတြက္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ေျပာင္းလဲပစ္တာမ်ဳိးကိုလည္း ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အယံုအၾကည္မရွိ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ကိုယ့္ဘ၀ထဲေရာက္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ကို္ယ့္မိဘဘိုးဘြား အစဥ္အဆက္ ကိုးကြယ္အားထားခဲ့တဲ့ ဘာသာတရားဆိုင္ရာ ခံယူခ်က္ကို ေျမလွန္ပစ္တယ္ဆိုတာ မရိုးသားမႈ မဆန္ေပဘူးလား။ အႏွီေလာက္ေတာင္ စြဲၿမဲမႈမရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အထင္ႀကီးလို႔ကို မရတာကလား။

ဘယ္လိုမွ ညွိလို႔မရႏိုင္တဲ့ ညွိလုိ႔လည္း မရေကာင္းတဲ့ ဘာသာေရးကိစၥမွာ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္နားလည္မႈေပးလိုက္ၾကေတာ့ အဆင္ကိုေခ်ာလို႔ဗ်ား။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ရဲ႕ အႀကဳိက္ဆံုး စာအုပ္က ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ႕ စာအုပ္ေတြျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာလည္း သမၼာက်မ္းစာ ကိုးကားခ်က္ေတြ ပါေနျပန္ေရာ။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ဘုရားေက်ာင္းသြားရင္ ဦးဟန္ၾကည္လိုက္ပို႔၊ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ ၀င္ေဆြးေႏြး၊ အိမ္မွာ အလွဴခံလာရင္ မဒမ္ဟန္ၾကည္က အလွဴေငြထည့္နဲ႔ နားလည္မႈေပးလိုက္ၾကတာ အခုဆိုရင္ အိမ္၀မွာ အလွဴခံရပ္ရင္ အလွဴခံပုဂၢဳိလ္က ဦးဟန္ၾကည္ကို ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္ေတာင္ သေဘာမထားဘဲ “ ဆရာမေရ…အလွဴခံ…” လို႔ တန္းေအာ္ေတာ့တာကိုး။ သားသမီးေတြ ထြန္းကားလာရင္လည္း မိဘလႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ ဘာသာ၀င္အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္တာကို သေဘာမေတြ႕တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ သူႀကဳိက္တဲ့ဘာသာတရားကို သူ႕ဖာသာ ယံုၾကည္ခြင့္ေပးၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီးသား။ ဟုတ္သေလ မိဘနဲ႔ သားသမီးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လင္နဲ႔မယားပဲျဖစ္ျဖစ္ သံသရာတို႔ လားရာဂတိတို႔ဆိုတာ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ပုဂၢလိက လြတ္လပ္ခြင့္ကိုး။

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မတူပံုမ်ားေတာ့ စိတ္ေနစိတ္ထားခ်င္းလည္း တျခားစီ။ မိဘေတြရဲ႕ ပံုသြင္းေပးမႈနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က Independent type ဘယ္သူ႔ကိုမွ မမွီတြယ္ခ်င္ အားမကိုးခ်င္  ကိုယ့္အတြင္းစည္းထဲ သိပ္အ၀င္မခံခ်င္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ေဖးေဖးမမနဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့  Dependent type မဒမ္ဟန္ၾကည္က အစစအရာရာ ဦးဟန္ၾကည္ကို အားထားခ်င္ေနျပန္ေရာ။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲဆိုရင္ အ၀တ္အစား၀ယ္ရင္ေတာင္ ဦးဟန္ၾကည္က လွတယ္ေျပာမွ ၀ယ္တဲ့အထိ။ အျပင္ထြက္ဖို႔ အ၀တ္လဲျပန္ရင္လည္း သူ၀တ္ထားတာ လွရဲ႕လား ေမးရတာ အေမာ။ “ မိန္းမရယ္ မင္းစိတ္ထဲမွာ လွတယ္ထင္ရင္ ၀တ္သာ၀တ္စမ္းပါ…အႏွီေလာက္ေတာ့ လြတ္လပ္ခြင့္ရွိသင့္ပါတယ္” လို႔ ေျပာလိုက္မိတုန္းကမ်ား စိတ္ေကာက္လို႔ကို မၿပီးေတာ့တာရယ္။ အစစအရာရာ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ သည္ဘက္ေခတ္ႀကီးမွာ ကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္း တရားေဟာဖန္မ်ားမွပဲ အႏွီဒုကၡကင္းေတာ့တာကလား။ သို႔ေပမင့္ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကို ဒုတိယ ဦးဟန္ၾကည္ျဖစ္ေအာင္ ပံုသြင္းတာ သဘာ၀မက်သလို၊ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ဒုတိယ မဒမ္ဟန္ၾကည္ျဖစ္သြားရင္ ဘယ္နိပ္ေတာ့မလဲ။ ကိုယ္စီရွိထားၾကတဲ့ သီးျခားအလွတရားေတြ ပ်က္စီးကုန္ေပမေပါ့။

ဒါတင္ဘယ္ကဦးမလဲ။ အစိုးရေက်ာင္းမွာ လူလားေျမာက္ခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က အျပင္ေလာကမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ေလေတာ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ၊ အက်င့္စရုိက္ဆိုးေတြနဲ႔ အသားတက်ရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ဘာသာေရးေက်ာင္းမွာ လူလားေျမာက္ၿပီး ဘာသာေရးပတ္၀န္းက်င္မွာ အသားက်ခဲ့တဲ့ မဒမ္ဟန္ၾကည္အတြက္ေတာ့ အျပင္ေလာကရဲ႕ သာမန္လူေတြဟာ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းေနျပန္ေရာ။ လူညစ္တစ္ေယာက္၊ လူေကာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရင္ ဦးဟန္ၾကည္က အထိုက္အေလ်ာက္ သင့္တင့္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ေပမယ့္ မဒမ္ဟန္ၾကည္က်ေတာ့ စိတ္မေျဖႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္တာ သဘာ၀။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းကို ဂရုမထားမိရင္ အေရပါးလြန္းတယ္လို႔ ေဒါမနႆပြားစရာ ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ အလိုက္သင့္အလ်ားသင့္ အဆင္ေျပေအာင္ ညွိႏိႈင္းေပးရျပန္ပါရဲ႕။

မဒမ္နဲ႔ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔က အႏွီလိုကြာျခားခ်က္ေတြမ်ားေပမယ့္ သူမ်ားကို ကူညီခ်င္စိတ္ရွိတာက်ေတာ့ တူသဗ်ား။ တစ္ဖက္သားကို အားနာတတ္တဲ့ အသံုးမက်တဲ့ အက်င့္ခ်င္းလည္း တူသဗ်ား။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တစ္ဖက္သား အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာကိုလည္း ေၾကာက္တတ္ၾကသဗ်ား။ ကိုယ့္ကို အကူအညီလာေတာင္းရင္ ႏွစ္ေယာက္လံုးက မရွိရွိတာ ရွာႀကံၿပီး အကူအညီေပးပံုခ်င္းကလည္း တူေနျပန္လြန္းလို႔ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္သတိေပးေနၾကရေသးရဲ႕။ ရွိစုမယ့္စုေလးေတြ သူမ်ားကို စိတ္တူကိုယ္တူ အကူအညီေပးလိုက္မိလို႔ ေရေသာက္ေနရေပါင္းကလည္း မေရႏိုင္ဘူးကိုး။ သူ႕မိဘ၊ ေဆြမ်ဳိးဘက္ကို ပံ့ပိုးဖို႔ကိစၥဆိုရင္ ဦးဟန္ၾကည္က တက္တက္ႁကြႁကြ ဦးေဆာင္သလို၊ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ မိဘေတြကို ပံ့ပိုးဖို႔ဆိုရင္လည္း မဒမ္ဟန္ၾကည္က ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ရွိလြန္းျပန္ေရာ။

အႏွီေလာက္ နားလည္မႈေတြ ျပည့္ေနေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ ကေတာက္ကဆျဖစ္စရာ၊ စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္စရာေတြ မရွိေတာ့ဘူးရယ္လို႔ေတာ့ မထင္ေလနဲ႔။ တစ္ပါးစပ္တည္းမွာ အတူရွိေနတဲ့ လွ်ာနဲ႔သြားပဲ မကိုက္မိၾကဘဲ ဘယ္ေနလိမ့္မတုန္း။ ကိုယ့္ဘက္ကမွန္တယ္ထင္တဲ့ ကိစၥေတြဆိုတာလည္း သူ႕ဘက္ကၾကည့္ျပန္ရင္ မွားခ်င္မွားေနတတ္တ့ဲ ဒြႏၲယာႀကီးမွာ မထင္မွတ္တဲ့ အေသးအဖြဲေလးေတြကလည္း ျပႆနာျဖစ္တတ္ေသးတာကိုး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမႈိက္ကစၿပီး ျပသာဒ္မီးမေလာင္ဖို႔၊ အပ်က္အပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြး မထြက္ဖို႔ကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက သတိထားရပါရဲ႕။ အိမ္တြင္းေရးျပႆနာေတြကို အျပင္မထုတ္ဖို႔ တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္တြင္းမီးကို အိမ္ျပင္မသယ္ဖို႔၊ အိမ္ျပင္က ျပႆနာေတြကို အိမ္သယ္မလာဖို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးက အေလးဂရုျပဳၾကလြန္းလို႔သာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုတိုင္လာခဲ့တာကလား။

ကိုယ့္ေနာက္ကို ျပန္လွည့္လိုက္ေတာ့ ဆယ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ကာလက တကယ့္ကို တိုတိုေလးပဲကိုး။ သို႔ေပမယ့္ ေရွ႕ကိုေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ဘ၀ခရီးဆိုတာ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ ရွည္လြန္းေနျပန္ေရာ။ အႏွီဘ၀ခရီးႀကီး တေလွ်ာက္လံုး လင္ကိုယ္မယား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္မႈရွိရွိ၊ ေဖးေဖးမမနဲ႔ ေအာင္ေအာက္ျမင္ျမင္ ျဖတ္သန္းသြားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ႀကဳိေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ ရင္ေမာစရာႀကီးပ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္သည္ဆိုတာမ်ဳိးကလည္း သည္ေကြ႕မွာ သည္တက္နဲ႔ေလွာ္၊ ဟိုေကြ႕ေရာက္ရင္ ဟိုတက္နဲ႔ေလွာ္ၿပီး မီးစင္ၾကည့္ကၾကရတာကို အသားက်ေနၿပီးသား မဟုတ္လား။ အိမ္ေထာင္ေရးစကားပံုထဲမွာေတာ့ “ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ ရန္သူေတြ အ၀ိုင္းခံထားရတဲ့ ရဲတိုက္နဲ႔ တူတယ္ ” လို႔ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ အနက္ေပးထားပါရဲ႕။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အျပင္ကလူေတြက အထဲ၀င္ခ်င္ၿပီးေတာ့ အထဲကလူေတြက အျပင္ထြက္ခ်င္ၾကလို႔ ဆိုပဲ။ လူၿပဳိႀကီး၊ အၿပဳိႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ သူႀကီးမင္းတို႔၊ မင္းဧရာတို႔၊ ကိုဘႀကဳိင္တို႔၊ ေဒၚေခ်ာတို႔၊ ဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္တို႔၊ မိုးေငြ႕တို႔၊ စန္းထြန္းတို႔ ကေတာ့ အထဲ၀င္ခ်င္ၾကေပမေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ဆယ္ႏွစ္တာအတြင္းမွာ အျပင္ထြက္ခ်င္စိတ္မေပၚခဲ့တာပဲ ဂုဏ္ယူရတာပါ့ဗ်ာ။

ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အိမ္ေထာင္သက္တစ္ေလွ်ာက္ ညွိခဲ့ရ နားလည္ေပးခဲ့ရ၊ ေလာေလာဆယ္မွာ ညွိေနဆဲ နားလည္ေပးေနရဆဲ၊ ေနာင္လာမယ့္ သက္တန္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း ညွိေနရဦး နားလည္ေပးေနရဦးမယ့္ မတူညီမႈေပါင္းစံုကို ကိုယ့္၀မ္းနာကိုယ္သာသိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က အိမ္ေထာင္သက္ ရွည္ၾကာေလးျမင့္ေအာင္ စာနာနားလည္မႈေတြနဲ႔ ထိန္းသိမ္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြစံုတြဲေတြကို အင္မတန္မွ ေလးစားၿပီး အထြတ္အျမတ္ထားမိပါရဲ႕။ အျပင္ေလာကက အႏွီလို မိတ္ေဆြေတြကိုေတာ့ စကားစပ္မိတိုင္း အိမ္ေထာင္သက္အတြက္ ေလးစားေၾကာင္း ေျပာျဖစ္စၿမဲ။ ဘေလာ့ရြာေပၚမွာေတာ့ ဂုဏ္ျပဳပို႔စ္ေပါ့ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘေလာ့ရြာရဲ႕ အရိုေသခံျဖစ္ၿပီး လာမယ့္ႏို၀င္ဘာ ၂ ရက္ေန႔မွာ အိမ္ေထာင္သက္ ပုလဲရတုတိုင္မယ့္ အန္တီတင့္ တို႔စံုတြဲကို အခုပို႔စ္နဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ပါရဲ႕။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ၁၀ ႏွစ္တာအတြင္းမွာ ေတြ႕ႀကံဳျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ညွိယူရျခင္း၊ နားလည္မႈေပးရျခင္းဆိုတဲ့ အခက္အခဲေတြဟာ အန္တီတင့္တို႔ ႀကံဳေတြ႕ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်ရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုပဲ ရွိဦးမွာ ေသခ်ာသကိုး။ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ အိမ္ေထာင္သာယာစိုျပည္ေအာင္ သည္ေလာက္ႏွစ္ေတြၾကာတဲ့အထိ မယိုင္မလဲ တည့္မတ္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါအန္တီတင့္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ အရိုအေသ အေလးအျမတ္ျပဳရင္း ေနာင္လာမယ့္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ သာယာခ်စ္ၾကည္ေလးျမတ္စြာနဲ႔ ေႏြးေထြးခ်မ္းျမေသာ မိသားစုဘ၀ကို ဆက္လက္တည္ေဆာက္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္။             

စာႁကြင္း။                        
ပို႔စ္ေရးဖို႔ အြန္လိုင္းေပၚတက္ၾကည့္ေတာ့ Tin anniversary အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးရမယ့္ပန္းက Daffodil ဆိုပါလား။ Pearl anniversary အတြက္က်ေတာ့ Lily ေပးရမတဲ့။ အန္တီတင့္ရဲ႕ အိမ္ဦးသခင္ကေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိဘူး။ ပန္းဆိုရင္ စပယ္ပန္းနဲ႔ သေျပပန္းေလာက္ပဲ သိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ အႏွီ anniversary ေရာက္ရင္ ကိုင္း မဒမ္ဟန္ၾကည္ေရ မင့္ဖာသာ ႀကဳိက္တဲ့ပန္းပဲ ရွာ၀ယ္ေခ်ေတာ့လို႔ပဲ ေျပာရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိပါရဲ႕။ ( ေခါင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္ေဆာင္း၊ ဗိုက္မွာ ေခါင္းအံုး ကပ္ၿပီး ေျပာရင္ ပိုၿပီးေဘးကင္းမယ္ )

15 comments:

kokoseinygn said...

အေ၇းအသားေကာင္းတာေတြကို
ဖတ္သြားတယ္ဆရာ....
တကယ္ေတာ႔အိမ္ေထာင္ေ၇း ခိုင္မာတည္တံ
ဖို႔ဆိုတာဆရာေၿပာတဲ႔ အခ်က္ေတြေပၚမွာ
မ်ားစြာမူတည္ေနပါေၾကာင္း

ဘုန္း ၂ ေတာက္ said...

အင့္ ကုိယ္တုိင္အေတြ႕အႀကဳံမရွိေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဆရာေျပာသလုိပဲ အသြင္မတူတာကို ညွိႏုိင္ဖုိ႔၊ မျပင္ႏုိင္တာကို ခြင့္လြတ္ဖုိ႔၊ မာနေတြ ေလွ်ာ့ခ်ထားဖုိ႔နဲ႔ အျပန္အလွန္နားလည္မႈရွိဖုိ႔က သိပ္အေရးႀကီးတယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။
ခင္မင္တဲ့

ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

အျပင္ထြက္ဖို႔ အ၀တ္လဲျပန္ရင္လည္း သူ၀တ္ထားတာ လွရဲ႕လား ေမးတယ္ဆိုတာ ဦးဟန္ၾကည္႔မ်က္စိထဲမွာ လွေနေစခ်င္လို႔ ေမးတာေပါ႔ .. သေဘာမေပါက္လိုက္တာ
ဆရာၾကည္တို႕ေတာ႕ ဗိုက္ေခါက္ဆြဲလိမ္ခံရဖို႕ေတာ႕ နီးပါျပီ။ :P
ဆယ္စုႏွစ္ေတာင္ ရွိလာျပီ ဆိုမွျဖင္႔ သံေယာဇဥ္ေတြ တိုးလို႕ တိုးလို႕ ခ်ည္ေႏွာင္မိျပီေပါ႔ေနာ
ပုလဲရတုမွသည္ ေရႊရတု စိန္ရတု ရတုမ်ားစြာကို ခ်စ္ခင္ျခင္း ၾကင္နာျခင္း နားလည္ျခင္း၊ အျပန္အလွန္ေလးစားျခင္း၊ စာနာေႏြးေထြးျခင္းတို႕ျဖင္႕ တြဲလက္ခိုင္ခိုင္ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ပါေစ လို႕ ဆရာၾကည္နဲ႕ မဒမ္ၾကည္တို႕အတြက္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါေၾကာင္းရွင္..

အိမ္မက္ေစရာ said...

ဆရာဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးကို ေလးစားဂုဏ္ျပဳရင္း အန္တီတင့္တို႔ စံုတြဲရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး ပုလဲ ရတုမွ သည္ ေနာင္ရတုအဆက္ဆက္ တည္တံ့ သာယာပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္..
အိမ္မက္

စံပယ္ခ်ိဳ said...

အိမ္ေထာင္ရက္သားေလးက်ခ်င္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းကုိလဲ
ခ်ီးက်ဳးမိပါတယ္
အိမ္ေထာင္ေရးဟာ ရန္သူေတြ အ၀ုိင္းခံထားရတဲ႔ ရဲတုိက္
ၾကီးနဲ႔တူတယ္ ဆုိတဲ႔စကားေလးကုိလဲသေဘာက်မိတယ္ဆရာေရ
တီတင္႔နဲ႔အတူမိသားစုအားလုံး
ပုလဲ ရတုမွ သည္ ေနာင္ရတုအဆက္ဆက္ တည္တံ့ သာယာပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္ရွင္
ဆရာ႔မိသားစုလဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႔သီတင္းကြ်တ္ေလးျဖစ္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းႏုတ္ဆက္ပါတယ္
ခင္မင္တဲ႔ jasmine

Nwai La said...

ဆရာေရ ... ဆရာတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးက မိုက္လိုက္တာ
စိန္ေခၚမႈေတြ အျပည္႔ပါပဲလားဗ်ာ
မတူတာေတြျပည္႔တာကို ညွိယူရတာ
ကစားပြဲ ကစားရသလိုပဲ ေနမွာေပါ႔
ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔မွာပဲ
ခံယူခ်က္ေတြလည္း မိုက္တယ္
Independent Type ဆိုတဲ႔ ၀ါဒကိုေလ

မိုးေငြ႔........ said...

ဟင္...ဆရာကလဲ တီတင့္အတြက္ေရးရင္းနဲ႔ ဘယ္ႏွာ့ သာမီးတို႔ကပါရျပန္သတုန္း...

May Khin said...

ဆရာဦးဟန္ၿကည္ရွင္
အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာအၿပန္အလွန္နားလည္မႈ.
ေတြထားၿပီးမတူတာေလးေတြညွိယူၿကရင္
ဆရာတို.လိုေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ႕အိမ္ေထာင္တစ္ခု
ရရွိၾကရမွာပါ။အန္တီေလးတို႕အိမ္ေထာင္ေရးလည္းဒီလိုပဲ
နားလည္မွဳေလးေတြနဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္စြာတည္ေဆာက္ေနၾက
ရတာပါ။အားေပးသြားပါတယ္ခင္တဲ႕အန္တီေလးေမခင္

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

တစ္ေယာက္ထဲ ေနရတာေတာင္ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စိတ္အလုိမက် ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ သူႀကီးမင္း။ ဆရာဟန္တုိ႔လုိ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု၊ တီတင့္တုိ႔လုိ ဆယ္စုႏွစ္ သုံးခု၊ အဲဒိလုိ အိမ္ေထာင္ဘက္နဲ႔ အတူတူ ေပ်ာ္ျမဴးရႊင္ၿပဳံးၿပီး အခ်ိန္ေတြကို ကုန္လြန္ေစတာကုိ (အားမက်မိသည့္တုိင္ း)) စိတ္ထဲကေတာ့ တကယ္ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ တကယ့္အာဂစုံတြဲေတြပါလားလုိ႔ ဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။
ဆရာေရ.. ရပ္ကြက္ထဲမွာ လင္မယားအခ်င္းခ်င္း ေဆာ္ပေလာ္တီးၾကတာေတြကုိ ျမင္ရ ၾကားရဖန္မ်ားေတာ့ ဒီလုိဘ၀ေလးနဲ႔ဘဲ အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါရဲ့။ း))

ဆရာဟန္လဲ ရာစုႏွစ္တုိင္ေအာင္ ခ်စ္မၿငီးေလးနဲ႔ ၾကင္နာယုယစြာ ျဖတ္သန္းႏုိင္ပါေစ။ တီတင့္လဲ ပုလဲရတုမွသည္ ႏွစ္ေပါင္းရာစုတုိင္ေအာင္ ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကင္ၾကင္နာနာ ျဖတ္သန္းႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

အလင္းသစ္ said...

ဆရာေရးလိုက္ျပီဆိုရင္ ဖတ္ရတာ တယ္စ်ာန္ဝင္သဗ်ာ... တီတင့္တို႕တင္မက ဆရာတို႕စံုတြဲပါ ရတုဆက္ဆက္ ေပ်ာ္ရႊင္ စံုမက္ႏိုင္ၾကပါေစ.... :)

ဆူးသစ္ said...

ဂုဏ္ျပဳပို႕စ္ကိုဖတ္ခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ေရးတာေတာ့ကိုဟန္ၾကည္ပဲရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕။အိမ္ေထာင္ေရးရဲ႕နားလည္မႈဆိုတာေလးေတြကိုေျပာသြားတာကၽြန္ေတာ္လည္းေလ့လာမိပါရဲ႕။အိမ္ေထာင္သည္ေတြကေတာ့ဒီလိုခ်ည္းပါပဲဗ်ာ။နားလည္မႈကိုပဲအေျခခံၿပီးသြားၾကရတာမဟုတ္လား။ကီးပက္ရၿပီလားဗ်ဳိ႕။

san htun said...

ၾဆာဟန္.တစ္ေယာက္တည္းေတာင္ ညိႈလို ့မရႏိုင္တာ..ႏွစ္ေယာက္ညိႈဖို ့ကေတာ့...ၾဆာဟန္တို ့ ဇနီးေမာင္ႏွံေရာ၊ တီတင့္တို ့ ဇနီးေမာင္ႏွံေရာ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ ့ ရတုအဆက္ဆက္ ခ်ီတက္ႏိုင္ပါေစ..း)

mstint said...

စာေရးေကာင္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ပို႔စ္ေလးဖတ္ၿပီး တစ္ဘဝစာအတြက္ ျဖတ္သန္းၾကရတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံ စံုတြဲမ်ားစြာထဲက ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ မဒမ္ဟန္ၾကည္တို႔ စံုတြဲေလးအေၾကာင္း ၾကည္ႏူးစြာဖတ္သြားတယ္။ ၁၀ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကာလကို ေက်ာ္ျဖတ္လာၿပီးတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံအတြက္ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဆိုတာလည္း အခက္အခဲမရွိ ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္ေက်ာ္သြားႏိုင္မယ္္္ဆိုတာ တီတင့္ အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲၿပီး ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုအတြက္ အဓိကက်တဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီးနဲ႔ တြဲဖက္ညီတဲ့ ပါရမီျဖည့္ဖက္တို႔ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ယံုၾကည္မႈ နားလည္မႈနဲ႔ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈတို႔သာ အဓိကလို႔ထင္မိတယ္။ အခုလို တီတင့္နဲ႔ အိမ္ဦးသခင္တို႔ရဲ႕ အႏွစ္(၃၀) ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးေရးေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) said...

ခက္တယ္ ဆရာရယ္ ဘယ္ႏွယ္ေၾကာင့္ သည္သစ္ပုတ္ပင္ကို ဆြဲထည့္ေနရသတုန္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပံဳးျပဳံးေပါ့ သိုေပသိ သူၾကီးမင္းတို႔ ကိုဘၾကိဳင္တို႔ကေတာ့ နံရံနဲ႕ေခါင္းနဲ႕ ေျပးေဆာင့္ေနမလားဘဲ း)။

ွဆရာ့ရဲ႕ ပိုစ့္ကိုဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နားလည္းခံယူထားတာေတြနဲ႕ အေတာ္တိုက္ဆိုင္ေနတာကို ေတြ႔ေနရျပန္ေရာဗ်ာ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ရွိရွိ ဘယ္ေလာက္ဘဲ သိသိ နားလည္မွဳ႕မရွိဘဲနဲ႕ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးသာယာဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး ဆရာ နဲ႕ ဆရာကေတာ္တို႔ရဲ႕ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္မွဳ႕ေတြကိုေတာ့ တကယ့္ကို ေလးစားမိတယ္ ဗ်ာ......။

ပုလဲရတုရွင္ တီတင့္တို႔ရယ္ ဆယ္စုႏွစ္ရွင္ ဆရာတို႔ ရယ္ သည့္ထက္မက နားလည္းမွဳ႕ရွိစြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ

အျဖဴေရာင္နတ္သမီး said...

သူမ်ား ရတုေတြကို အားက်လိုက္တာ..
ကေတာက္....
ဟင္း...
ဘဝ...ဘဝ.....

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .