Friday, 21 February 2014

“ ခ်င္းေတြ . . . ”


မေန႔က ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀ ရက္ေန႔ဆိုေတာ့ “ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔ ”...


 

 ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔ဆိုေတာ့ မဒမ္ၾကည္တို႔ေန႔ေပါ့ေလ...ျပည္ေထာင္စုဖြား တိုင္းရင္းသားစစ္စစ္ မဒမ္ၾကည္က ဗမာ တစ္မတ္ ကရင္ တစ္မတ္ ခ်င္း ငါးမူး ေသြးေႏွာထားတာဆိုေတာ့ ခ်င္းေသြးပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုရေတာ့မွာပဲ...ခက္တာက အေမကရင္နဲ႔ အေနမ်ားသလို ေျမျပန္႔ေပါက္ျဖစ္ျပန္ေတာ့လည္း ခ်င္းစကားကို ဟုတၱိပတၱိ မတတ္ဘူးကိုး...“ မဒမ္ရယ္ မင့္ဟာက ဘယ္လိုခ်င္းပါလိမ့္ ခ်င္းစကားလည္း မတတ္ပါကလား ” လို႔မ်ား စသလိုေနာက္သလို ေျပာမိရင္ “ ခ်င္းျပည္ကို တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဖူးတဲ့ စံပီးေတာင္ ေတာင္ဇလပ္မျမင္ဖူးဘဲ သီခ်င္းထဲမွာ ထည့္ေရးေသးတာပဲ ” လို႔ ဆင္ေျခေပးေလ့ရွိပါသဗ်ား...ဆိုင္တာမဆိုင္တာ အပထား သူ႔ဆင္ေျခနဲ႔သူကေတာ့ ဟုတ္လို႔...

ခ်င္းေသြးမ်ားတဲ့ မဒမ္ၾကည္က သက္မြန္ျမင့္ကိုလည္း ခ်င္းမေလးမို႔ အားေပးသဗ်ား...အဆိုေတာ္ဆိုရင္လည္း စံပီးတို႔ ေဗြမင္းလ်န္တို႔ ဆုန္သင္းပါရ္တို႔မွ နားစြဲသတဲ့ဗ်ား...ဂစ္တာသမားေတာင္မွ lazy club က ဂ်င္ပိကမွ အတီးေကာင္းတယ္ဆိုပဲ...သို႔ေပမင့္ ခ်င္းေတြထဲမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာသမားကလည္း နည္းတာကိုး...တခ်င္းတည္းခ်င္းေနတဲ့ မဒမ္ၾကည္ကို စခ်င္ေနာက္ခ်င္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က “ မင္းတို႔ခ်င္းေတြကလည္းကြာ မိန္းကေလးေတြ ၾကည့္လိုက္ရင္ ဇမ္ႏူးတို႔လို ရုပ္ေတြခ်ည္းပဲ...ေယာက်္ားေလးေတြကို ၾကည့္လုိက္ရင္လည္း ထြဏ္းခမ္တို႔ ရုပ္မ်ဳိးႀကီးပဲ...ပံုကိုမလာပါဘူး ” လို႔မ်ားေျပာလိုက္ရင္ ေဒါေဖာင္းလိုက္တာမွ ေဆြ႕ေဆြ႕ကို ခုန္ေရာ...သူ႔အေဒၚက ဘယ္ေလာက္လွတာ သူ႔ဦးေလးက ဘယ္လိုေခ်ာတာ စသည္စသည္ျဖင့္ လူေခ်ာလူလွ ဋီကာခ်ဲ႕ၿပီး ခ်င္းမေလးေတြလွတာ ရွင္မျမင္ဖူးလို႔ပါဆိုတဲ့စကားနဲ႔ ဦးဟန္ၾကည္ကို ေနာက္ေကာက္ခ်ပစ္လိုက္တာခ်ည္း...

ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ပံုကေတာ့ ေျပာမယံုႀကံဳဖူးမွ သိၾကမယ္ထင္ပါရဲ႕...ေမာ္ဒယ္ အိုင္းရစ္ေလေျပဦးက သူ႔အမ်ဳိးသားနဲ႔အတူ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ေဒသမွာ လုပ္ငန္းလာလုပ္ေတာ့ မဒမ္ၾကည္နဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရင္း ဆံုၾကပါေလေရာ...ေအာင္မယ္ေလး အခုမွေတြ႕ဖူးတဲ့ ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း စကားေတြ ေျပာလိုက္ၾကတာမွ ရႊန္းရႊန္းကိုေ၀လို႔...ေဘးကေန ထိုင္ၾကည့္ေနရင္ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြ စကားေျပာေနၾကတဲ့အတိုင္း...မဒမ္ၾကည့္အေဖ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေယာကၡမ ေတာင္ေပၚခ်င္းႀကီးကေတာ့ သူ႔သမီးကို “ သမီး ဒုကၡတစ္ခုခုနဲ႔ႀကံဳရင္ စစ္တပ္တို႔ ရဲစခန္းတို႔၀င္ၿပီး ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုသာ ေတြ႕ေအာင္ရွာ...အေဖတို႔ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြဆိုတာ အားလံုးအမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲ ” လုိ႔ မွာထားပါသတဲ့...ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါသဗ်ား...ခ်င္းေတြၾကည့္လိုက္ရင္ စစ္တပ္ထဲမွာခ်ည္း...

ခ်င္းလူမ်ဳိးသဘာ၀ကိုက ေယာက်္ားမွန္ရင္ စစ္သားေလာင္းေတြ မုဆိုးေတြလို႔ သတ္မွတ္ထားတာကိုး...ေတာတိုးေတာင္တက္ အၾကမ္းပတမ္းသြားၾကလာၾကရတယ္ဆိုတာ သူရုိ႕လူမ်ဳိးအတြက္ ထမင္းစားေရေသာက္...ခ်င္းေတြ စစ္သားလုပ္တာ ဘယ္ေလာက္၀ါသနာသလဲေတာ့ မေမးေလနဲ႔...ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေယာက္ဖေလးေယာက္လံုး စစ္ထဲမွာခ်ည္းရွိေနၾကတာသာ ၾကည့္ၾကေပေရာ့...

မဒမ္ၾကည္တို႔အမ်ဳိးက ရြာတည္တဲ့အမ်ဳိးဆိုေတာ့ သူရို႕ေဒသမွာေတာ့ လူႀကီးေတြလို႔ ေခၚရမယ္ထင္ပါရဲ႕...သူရို႕အေဖ့ရြာက ေအာင္ဆန္းသူရိယ ဗိုလ္တိုက္ခၽြန္းရဲ႕ဇာတိ လြီဗန္းရြာနဲ႔ သိပ္မေ၀းဘူးဆိုကိုး... “ မဒမ္ရယ္ မင္းတို႔ခ်င္းျပည္သြားၿပီး လူႀကီးလုပ္ရရင္ အေတာ္နိပ္မယ္ ” လို႔မ်ား စကားစလိုက္မိရင္ မဒမ္ၾကည္တို႔ ၀မ္းသာခ်က္ကေတာ့ ေဆြ႕ေဆြ႕ကိုခုန္ေရာ...သို႔ေပမင့္ “ ခ်င္းေတာင္မွာ ၀တ္စရာမရွိလို႔ ေစာင္ပတ္ေနရရင္ေတာ့ ျပႆနာပဲ ” လို႔ ဆက္ေျပာလိုက္ရင္ ခ်င္းေတာင္က အိႏၵိယနဲ႔နီးတာမို႔ စတီးပစၥည္းေကာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေပါတဲ့အေၾကာင္း ႏြားေနာက္ေတြေမြးထားၾကေတာ့ စားစရာေပါတဲ့အေၾကာင္းေတြ ထံုးစံမပ်က္ ထြက္လာပါေလေရာ...“ ကိုင္းဗ်ာ...ခင္ဗ်ားေျပာတာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ ခင္ဗ်ာ့ရြာေရာက္ေအာင္ တစ္ညနဲ႔ႏွစ္ရက္ ေျခလ်င္ႀကိတ္ရတာေတာ့ မနိပ္ပါကလား ” လို႔ ႏိုင္ေပါက္ကိုဖိတြယ္မွပဲ ပါေတာပိတ္ေတာ့တာကလား...

ဟုတ္သေလဗ်ာ...ခ်င္းေတာင္ဆိုတာ အင္မတန္မွ သြားေရးလာေရးခက္တာကိုး...ဟိုးအရင္ကဆိုရင္ ခ်င္းျပည္တက္ဖို႔ စစ္တပ္သံုး TE ကားႀကီးေတြနဲ႔ သြားၾကရတာဆိုပဲ...အခုေရာဘယ္လိုလည္းလို႔ေမးရင္ ထူးမျခားနားလို႔ပဲ ေျပာရင္ေကာင္းမယ္ထင္ပါရဲ႕...မံုရြာကေန ေက်ာက္ထုဘက္အထိ ကားလမ္းႀကီးေဖာက္ထားလိုက္ေတာ့ အရင္ကထက္ေတာ့ သြားလမ္းသာမွာေပါ့ေလ...သို႔ေပမင့္ သူရို႕ခ်င္းရြာဆိုတာက ဟိုေတာင္ သည္ေတာင္ေတြေပၚမွာ တည္ထားၾကတာဆိုေတာ့ ၿမဳိ႕ေပၚကေန ရြာအေရာက္ေတာ့ ေလွ်ာက္ေပဦးေရာ့ တေညာင္းဆုိတာမ်ဳိးခ်ည္း...

တကယ္ေတြးၾကည့္ရင္ ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြခမ်ာ သနားစရာ...သြားေရးလာေရး ခက္လုိက္ပံုမ်ားကေတာ့ တစ္နယ္နဲ႔တစ္နယ္ စကားမေပါက္တာကိုပဲၾကည့္ေပေရာ့...မင္းတပ္ခ်င္းက စကားတစ္မ်ဳိး မတူပီခ်င္းက တစ္ဘာသာ...က်န္တာေတြကလည္း မူကြဲေတြဆိုေတာ့ ဘာသာစကားကို အမ်ဳိးစံုေနေရာ...သြားေရးလာေရး ခက္ခဲေတာ့ ဆရာ၀န္ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါကလည္း ခ်င္းေတာင္ေဟ့ဆိုရင္ သိပ္မသြားခ်င္...ေက်ာင္းဆရာဆိုတဲ့ ငတိကလည္း ခ်င္းေတာင္တန္းလား ႏိုးႏိုး ဆိုတာေတြခ်ည္း...ၾကာေတာ့လည္း ေတာင္ေပၚသား ခ်င္းကေလးေတြခမ်ာ စာမတတ္ေပမတတ္ကေလးေတြခ်ည္း ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ...အထိုက္အေလ်ာက္ကေလး ေက်ာင္းေနဖူးတဲ့ ခ်င္းကေလးေတြလည္း အရြယ္ေရာက္ရင္ တပ္ထဲ၀င္ၾက...ခက္တာက စစ္တပ္ဆိုတာကလည္း ပညာအရည္အခ်င္းက လိုျပန္တာမို႔ ရာထူးရာခံႀကီးႀကီးရဖို႔ဆိုတာကလည္း သိပ္မလြယ္...တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပည့္၀ျပည့္၀ အတန္းပညာနည္းၿပီဆိုမွျဖင့္ တပ္ၾကပ္ႀကီးဘ၀ေလာက္နဲ႔ အရိုးထုတ္ၾကရတာေတြခ်ည္း...ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေယာက္ဖႀကီး ေျမျပန္႔ေပါက္ခ်င္းခမ်ာ စစ္သက္ ၁၀ႏွစ္ကို အေတာ္ႀကီးေက်ာ္မွ ဒုအရာခံဗိုလ္ဆိုတာေလး ျဖစ္တာကိုပဲ ၾကည့္ေပေရာ့...

ျပည္နယ္ျပည္မ ျပႆနာေတြ ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ ခ်င္းေတြက တစ္ခုေတာင္းသတဲ့...သူရို႕ေတြဟာ ျပည္မနဲ႔ အတူေနပါ့မယ္...သူရို႕ကို ေက်ာင္းေတြေဆာက္ေပးပါ လမ္းေတြေဖာက္ေပးပါလို႔ ေတာင္းၾကသတဲ့...လြတ္လပ္ေရးရၿပီးတာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာလာၿပီျဖစ္တဲ့ သည္ဘက္ေခတ္အထိ သူရို႕လိုအပ္တာေတြ ဘယ္သူကမွ ဂရုတစိုက္ ျဖည့္ေပးတာ သတိမထားမိေပါင္ဗ်ာ...သည္ေတာ့လည္း အခုအခ်ိန္အထိ နတ္စားတဲ့ ခ်င္းေတြ ရွိေနေသးတာ အဆန္းမဟုတ္ေပဘူးေပါ့...တိုးတက္ခ်င္တဲ့ ခ်င္းလူငယ္ေတြက်ေတာ့လည္း သူရို႕ေဒသမွာ တိုးတက္ေအာင္ ႀကဳိးစားဖို႔ မလြယ္ေလေတာ့ ဟိုႏိုင္ငံထြက္ သည္ႏိုင္ငံထြက္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကရပါေလေရာ...တကယ္တမ္းတြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္တစ္ျပည္လံုးမွာ အၿငိမ္းခ်မ္းဆံုးျပည္နယ္ဆိုတာ ခ်င္းျပည္နယ္တစ္ခုတည္း ရွိတာကလား...ခက္တာက ဘယ္ေလာက္ပဲၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ေျပာေျပာ တိုးတက္မႈဆိုတာက သည္အတုိင္းျဖစ္လာတာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး...တိုးတက္ေအာင္ ႀကဳိးစားၾကမွ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးေပးၾကမွ တိုးတက္ေတာ့မေပါ့...

ျပည္နယ္မွ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ခ်င္းေတြခမ်ာ ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားတဲ့ ခ်င္းေတြျပန္လာၾကရင္ ပညာေတြသယ္လာႏိုးႏိုး ေဆး၀ါးေတြ သယ္လာႏိုးႏိုးနဲ႔ ေမွ်ာ္ေမာႀကီးေတြျဖစ္လို႔...သို႔ေပမင့္ ေတာင္ေပၚကဆင္းပဟဲ့ဆိုတာနဲ႔ ေတာင္ေပၚျပန္တက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ သိပ္မလြယ္ေတာ့ဘူးကိုး...ဟိုႀကဳိးနဲ႔ၿငိ သည္ႀကဳိးနဲ႔တြယ္ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီး ခ်င္းျပည္မျပန္ႏိုင္ၾကေတာ့တာ ေယာကၡမႀကီးက အစ...

ခ်င္းတိုင္းရင္းသားေန႔ကို သတိထားလိုက္မိလို႔ ခ်င္းေတြအေၾကာင္း မီးခိုးႁကြက္ေလွ်ာက္စဥ္းစားလိုက္ျပန္ေတာ့လည္း အိမ္ေထာင္သက္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္လာတဲ့အထိ မဒမ္ၾကည့္ပါးစပ္ကေျပာၿပီး လက္ေတြ႕တစ္ခါမွ ခ်က္မေကၽြးဖူးေသးတဲ့ “ ခ်ာမူပသီး ” ဆိုတဲ့ ခ်င္းဟင္းတစ္မ်ဳိးကို ကိုယ္စိတ္ထင္သလို ေတြးၿပီး အရသာခံေနရတာကလည္း ဖီလင္တစ္မ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ...

အင္း မဒမ္ၾကည္ခ်က္ေကၽြးမဲ့ ခ်ာမူပသီးကလည္း ဆရာမင္းလူရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ပေတး ခ်က္မယ့္ “ အိလ်ာနိပေလာင္ ” ဆိုတဲ့ ဟင္းႀကီးနဲ႔ နင္လားငါလား ထင္ပါရဲ႕... း)။ ။

13 comments:

မီးမီးငယ္ said...

အိလ်ာနိပေလာင္
ဒီနံမည္မၾကားဖူးဘူး..
ဆရာမင္းလူရဲ႔ဝတၱဳထဲကဟုတ္လား..
ၾဆာရယ္ညႊန္းေပးစမ္းပါအုံး..ဖတ္ခ်င္လို႔၊
(တေရးႏိုးထေအာ္သံလို႔ဘဲမွတ္လိုက္ပါ.. ဟီး)
ဒါနဲ႔..ခ်င္းေတြက တကယ္ရုိးသားၾကပါတယ္။
ေက်ာင္းေနတုံးက ခ်င္းသူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးေပါ့၊
အကိုငယ္ရဲ႔ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းကခ်င္းေလ..။
ေဒသေကာလိပ္မွာေနတုံးသိခဲ့ၾကတာ၊
ေက်ာင္းတက္ၿပီး ၄လေလာက္ၾကာမွ အဲ့လူကားနက္ႀကီး
နဲ႔လာတာျမင္ေတာ့ အကိုကေမးတယ္ မင္းအေဖက
ဝန္ႀကီးကားေမာင္းတာလားတဲ့။ အဲ့ေခတ္က 929 ဆိုလား၊
ကားနက္ႀကီးကို ဝန္ႀကီီးေတြစီးတာေလ။
သူကလည္းဟုတ္တယ္လို႔ဘဲေျဖတာ။
ဖိနပ္သဲႀကိဳးျပတ္လို႔ တြယ္အပ္ေေတြရွာၿပီး မယ္ငီးတို႔၊
ႀကံဖန္ေပးခဲ့ရေသးတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးတပဲြ၁က်ပ္ဝယ္စားဖို႔ေတာင္
အေၾကြေတြလိုက္လိုက္ေတာင္းတဲ့သူ။
က်မတို႔ေမာင္ႏွမ က်ဳိင္းတုံျပန္ေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္း
ကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္ေျပာၿပီး ကားနက္ႀကီးေပါ့ဗ်ာ..
ခန္႔ခန္႔ႀကီးစီးလို႔၊ တားစီးတာေတြျပာျပာသလဲ၊
ဖယ္ေပးျခင္း အေလးျပဳေပးျခင္း၊
ဒါမ်ဳိးေတြခံစားလိုက္ရေသးတယ္။
ေနာက္မွသိတာက သူ႔အေဖက ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီဝင္တဲ့။
တေဆြလုံးတမ်ဳိးလုံးတကယ္ရုိးတာပါဗ်ာ…။
ဟင္းဟင္း..ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမလည္း အားလုံးနဲနဲအူၿပီးအ
ပါတယ္ေလ…ဟီးဟီး…

Ma Tint said...

ဆရာဟန္ရဲ႕ အိမ္သူသက္ထား ခ်င္းမေလး မဒမ္က တီတင့္နဲ႔လဲ ေသြးနည္းနည္းစပ္ပံုရတယ္ တီတင့္လဲ ကရင္ေသြး ၅၀% ပါတယ္ဆရာဟန္ရဲ႕ ... :)
ခ်င္းျပည္နယ္အေၾကာင္းေလး ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက တကၠသိုလ္မ်ား ေျခလ်င္ေတာင္တက္အသင္းနဲ႔ ဗစ္တိုရိယေတာင္ကို မင္းတပ္ကေန တဆင့္တက္ခဲ့တာကို သတိရမိတယ္ ဆရာဟန္ေျပာသလိုပဲ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ သြားရတာ အေတာ္ေလးခက္ခဲပင္ပန္းပါ့ ....
ခ်င္းမေလးကို ေနာက္ရင္းေျပာင္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ဆရာဟန္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကို သေဘာက်တယ္...

ေမတၱာျဖင့္
တီတင့္

Anonymous said...

က်မလည္းခ်င္းျပည္ေတာင္ပုုိင္းေကာေျမာက္ပုုိင္းေကာကြင္းဆင္းအလုုပ္လုုပ္ဖူးတယ္။ ရြာစဥ္စခန္းခ်ျပီးအလုုပ္လုုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအရင္းတစ္ေယာက္ကလည္းခ်င္းဆုုိေတာ့ခ်င္းဓေလ့နဲ ့မေ၀းလွဘူး။
၀ိတုုိရိယေတာင္၊ ကေနဒီေတာင္ေတြလည္းကြင္းဆင္းအလုုပ္လုုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေတာင္ဇလပ္ေတြေ၀တဲ့အခ်ိန္ဆုုိ၀ိတုုိရိယေတာင္တက္ရတာေမာတယ္ေတာင္မထင္မိဘူး။ ေမႊးျပီးေအးေနတဲ့ေလကလည္းအရသာ။ ျမက္ရုုိင္းေတာထဲထုုိင္အရုုိင္းပန္းခင္းေလးေတြခံစားငွက္ေလးၾကည့္။ ခ်င္းျပည္သြားဖုုိ ့ဆုုိအျမဲတက္ၾကြခဲ့တာ။ ခ်င္းျပည္ကဆရာဆရာမေတြနဲ ့လည္းအလုုပ္ရုုံေဆြးေႏြးပဲြေတြဦးေဆာင္လုုပ္ခဲ့တယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအဓိကလုုပ္ေပးဖုုိ ့လိုုတယ္။ အေျခခံလမ္းကရွိျပီးသား။ အဂၤလိပ္ေဖါက္ခဲ့ေတာ့ကြန္တုုိလိုုင္းအတိုုင္းေဖါက္ထားတာ။ ကတၱရာေကာင္းေကာင္းအဆင့္မီွမွီလုုပ္ေပးဖုုိ ့လိုုတယ္။
မဒမ္ၾကည္ကဘယ္ဖက္ကလည္း။ ခ်င္းမေလးေတြလွရင္ဘယ္သူမွမမီွဘူးေနာ့္။ သိပ္အၾကည့္ခံတာ။ဒါေၾကာင့္ၾဆာဟန္လည္းေၾကြခဲ့တာေပါ့ေနာ့္။
အုုိင္အိုုရာ

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ခ်င္းဆုိတာနဲ႔ ခ်င္း၀တ္စုံေလးေတြနဲ႔ က်က္သေရရွိလွတ့ဲ သက္မြန္ျမင့္ကုိ ေျပးျမင္လုိက္တာဘဲ ဆရာဟန္။ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းတာ မေကာင္းတာေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔ၾကည့္ေနရတာနဲ႔တင္ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ညစ္ညမ္းစိတ္နဲ႔ ဖီလင္လုိမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းတဲ့အျမင္မ်ိဳးနဲ႔ပါ။ သူ႔မ်က္ႏွာက ေအးခ်မ္းမႈေတြကို လူေတြကို ကူးစက္ေအးခ်မ္းေစသလုိလုိ ခံစားမိတယ္။

ခ်င္းျပည္နယ္တုိ႔ နာဂေတာင္တန္းတုိ႔ဆုိတာ တစ္ရြာမွာ စကားဘာသာတစ္မ်ိဳးဆုိသလုိ ျဖစ္ေနၾကတာ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးကလဲ မေကာင္း တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာလည္ဓေလ့လဲ မရွိၾကေတာ့ စကားလဲ မတူၾကေတာ့ဘူး။

တိရစၦာန္မွာ ျမင္း၊ လူမွာ ခ်င္းတဲ့။ အလွတရားကို တင္စားေျပာၾကတာေလ။ ၾကားဖူးတာ။

ခ်င္းအမ်ိဳးသားေန႔မွစၿပီး ခ်င္းျပည္နယ္ႀကီးတုိးတက္ေအာင္ျမင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

ဆရာဟန္တုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလဲ ရာသက္ပန္ ခ်စ္ခင္ႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္း။

စံပယ္ခ်ိဳ said...

ခ်စ္စရာေကာင္းျပီးျဖဴစင္လွတ႔ဲခ်င္းမေလးကုိဆရာအရယူတတ္သာပဲေနာ္.......
လွပတဲ႔ခ်င္းေတာင္တန္းေတြဆီ ေနာက္တခါ သြားခ်င္ေသးတယ္ဆရာေရ....

San Htun said...

ေက်ာင္းမွာတုုန္းက ခင္စန္းလ်ံဆိုုတဲ့ ခ်င္းေလးကိုု မခင္စန္းဆိုုၿပီး ေနာက္ၾကတယ္...ခ်င္းေတြက စည္းလံုုးတယ္...လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းရင္ေတာ့ ခ်င္းၿပည္ကိုု ေရာက္ဖူးခ်င္မိသား...

San Htun said...

By the way..ဆရာမင္းလူရဲ ့ အဲဒီစာအုုပ္နာမည္ ေၿပာပါဦး...

Anonymous said...

i want to vist Chin state. it is so beautiful!!
Exactly, some Chin are so beautiful..... i believe most of our race are simple ,honest and lovely.
I am 50%Karen,

naunggyain

MgMyo said...

ဖတ္လို႕ ေကာင္းတယ္ ဆရာ ေဒသဗဟုသတေလးရပါ့ း)

အစ္မတို႕ အမ်ိဳးခ်စ္ပံုေလးက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ၾကည္နူးစရာေလး ဖုန္းဆက္ျပီး ေျပာအံုးမွ အစ္မအေၾကာင္း ဆရာ ဘေလာ့မွာ တင္ေရးထားတယ္လို႕ ဘာဟင္းဆိုလား ခ်က္ေကြ်းရင္ က်ေနာ့္လည္းဖိတ္အံုးလို႕ း)))

ေန၀သန္ said...

ျဆာဟန္႕မဒီက ခ်င္းမွန္းလံုး၀မသိဘူး.. ကရင္ရုပ္ေလးထြက္ေနလို႕ေလ... :D

ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

blackroze said...

ခ်ာမူပတီး ကို
အျမန္ဆံုးစားရပါေစ ဆာဟန္

ျမတ္ပန္းႏြယ္ (Myat Pan Nwe) said...

ခ်င္းျပည္နယ္ေလးက သိပ္ၿပီးေရာက္ဖူးခ်င္တဲ႔ ျပည္နယ္ေလးတစ္ခုထဲမွာပါတယ္။ မႏွစ္တုန္းက သြားမယ္စီစဥ္ၿပီးကာမွ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ႔ ေရာက္ေအာင္ သြားရမယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ေတာ႔ ခ်ာမူပတီးဆိုတာကို ပတ္ရွာၿပီး စားခဲ႔ရမယ္။ ဆရာနဲ႔ ျမတ္.. ဘယ္သူအရင္စားဖူးသြားမလဲေနာ္။ ;)

ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

ဒီရက္ပုိင္း ဟားခါးခရီးထပ္သြားအုံးမယ္ၾဆာ း)

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .