Friday, 2 September 2011

လူငယ္မ်ားကို စာစီစာကံုးသင္ၾကားျခင္း . . .


ဦးဟန္ၾကည္က သူ႔တပည့္ေတြကို ပင္ကိုအေရးအသား တိုးတက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ တစ္ပတ္မွာ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္တစ္ခုခ်ေပးၿပီး အေရးခိုင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးနဲ႔ ဘာစာကိုမွ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္မေရးခဲ့ၾကဖူးတဲ့ကေလးေတြျဖစ္တာမို႔ အေျခခံပညာရဲ႕ အျမင့္ဆံုးအတန္းျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္၀င္တန္း 
( ဒီဘက္ေခတ္အေခၚ Grade 11 ) ေရာက္ေနၾကေပမယ့္ စာစီစာကံုးကုိ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မေရးတတ္ၾကေသးတဲ့အတြက္ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေနာက္ဆံုးႀကဳိးစားေပးျခင္းအျဖစ္ စာစီစာကံုးေတြေရးခိုင္းတာ၊ ဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ရာ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္တတ္လာေအာင္၊ ဖတ္ျဖစ္လာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတာေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေပးေနရပါရဲ႕။ အဲဒီလိုမွ လုပ္မေပးဘဲ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ၿပီးစတမ္းဆိုတဲ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ သင္လႊတ္လိုက္မိရင္ ဘြဲ႕လက္မွတ္ကို တုိင္မွာခ်ိတ္ၿပီး လူျမင္ေကာင္းေအာင္ႁကြားရုံေလာက္ပဲ အဆင့္ရွိတဲ့ ပညာတတ္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကမွာ ေသခ်ာလြန္းေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။
 
ကေလးေတြကို စာစီစာကံုးေရးခိုင္းတဲ့ေနရာမွာ သူတို႔ဖတ္ေန၊ ကူးခ်ေနၾကတဲ့ နံမည္ေက်ာ္စာစီစာကံုးစာအုပ္ေတြထဲက ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ရပါေသးတယ္။ စာစီစာကံုးအေရးေကာင္းဖို႔၊ စကားေျပအေရးညက္ဖို႔ “ စု၊ တု၊ ျပဳ ” ဆိုတဲ့ အဆင့္အတိုင္း ေလ့က်င့္ရတယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက လမ္းညႊန္ၾကသလို ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီနည္းစနစ္အတိုင္း ေလ့က်င့္ခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ဒီဘက္ေခတ္ ကေလးေတြကိုေတာ့ အဲဒီနည္းစနစ္နဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ပညာေရးကို ကိုင္းညႊတ္အားသန္မႈနည္းလာ၊ အားထုတ္မႈ ေလ်ာ့နည္းလာေနတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ကေလးေတြဟာ “ စု ” တဲ့အဆင့္ကိုေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မလုပ္ခ်င္၊ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ “ ကူး ” တဲ့အလုပ္ကိုပဲ တြင္တြင္ႀကီးလုပ္ေနၾကတာေၾကာင့္ လူမိုက္အားေပးျဖစ္မွာကိုလည္း စိုးရိမ္ရပါေသးရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ တျခားနည္းလမ္း ေရြးစရာလမ္းစမရွိေအာင္ ပ်င္းခ်က္ကမ္းကုန္လြန္းေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ ကူးခ်ရင္းနဲ႔ပဲ စာတစ္လံုးတစ္ေလေလာက္ဖတ္မိသြားရင္လည္း အက်ဳိးမနည္းဘူးဆိုတဲ့ထံုးကို နွလံုးမူၿပီး ကူးခ်ခြင့္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခြင့္ျပဳေပးရမွာ ေသခ်ာေနပါေတာ့တယ္။

အဲဒီလို အေျခခံအေၾကာင္းတရားေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဆရာေတြဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို စာစီစာကံုးအေရးသင္ေပးရာမွာ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံအဆင့္ ျဖစ္တဲ့ “ စု ” တတ္တဲ့အေျခအေနကိုေရာက္လာေစဖို႔ နည္းစနစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္အတိုင္း ေခတ္စနစ္နဲ႔အညီ မက်င့္သံုးလို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ အဲဒီအခ်က္ကို သတိမမူမိဘဲ “ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလို… ” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ေရလဲသံုးၿပီး လမ္းရိုးအတိုင္း ေလွ်ာက္ေနမိရင္ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေခတ္၊ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက အေျခအေနမ်ဳိးမွာ လူျဖစ္လာတာ မဟုတ္တဲ့ ၂၁ ရာစုရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက ေယာင္လို႔ေတာင္ ေနာက္ကလိုက္လာမွာ မဟုတ္ပါ။ အေရးအႀကီးဆံုးအခ်က္က အစစအရာရာ အဆင္သင့္ရေနတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးတတ္လာေအာင္ အရင္ဆံုးက်င့္ေပးဖို႔ လိုအပ္လာပါေတာ့တယ္။

ကေလးေတြကို ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးေစခ်င္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ သူ႔တပည့္ေတြကို စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈရွိေအာင္ ေန႔ရွိသ၍ တြန္းအားေပးေနခဲ့တာေၾကာင့္ ကေလးအမ်ားစုမွာ ကူးခ်ခ်င္တဲ့စိတ္ အထိုက္အေလ်ာက္ နည္းသြားၾကတာလဲ ဆရာတစ္ေယာက္ရႏိုင္တဲ့ မဂၤလာတရားထဲက တစ္ပါးျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အထိုက္အေလ်ာက္ ရင့္က်က္စျပဳလာတဲ့ကေလးေတြကို ယံုၾကည္မႈ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေနပါေစ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းစဥ္ေဟာင္းကို ျပန္သြားၾကဖုိ႔ နည္းေပးလမ္္းျပမလုပ္မိေအာင္ သတိထားေနမွ ေတာ္ရာက်မွာမို႔ သူတို႔ကို ဦးဟန္ၾကည္ ေပးေလ့ရွိတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြက ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ စဥ္းစားရတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြပဲ ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ စာစီစာကံုးစေရးခိုင္းကာစ ေခါင္းစဥ္ေတြကို သူတို႔ပတ္၀န္းက်င္၊ သူတို႔ျမင္ေနက်၊ ေတြ႕ေနက်ျဖစ္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကိုခ်ေရးတတ္ေစဖို႔ ဦးစားေပးတဲ့    “ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္း ”“ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမေမ ” “ ကၽြန္ေတာ္၏ေခြးကေလး ” စတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြကို ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာေတာ့ ကေလးေတြကို ကိုယ့္ဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ စာစေရးဖို႔ ေလ့က်င့္ေပးေနတဲ့အဆင့္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရးနည္းလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြ၊ outline ေတြ ခ်မေပးေတာ့ဘဲ အလြတ္သေဘာနဲ႔ ေရးခ်င္ရာကို ေရးခ်င္သလိုေရးဖို႔ ခြင့္ျပဳထားရပါတယ္။

အဲဒီလို ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရးၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ျမန္မာစာ မီးက်ဳိးေမာင္းပ်က္ေတြကို ဆရာျဖစ္သူက သည္းခံႏိုင္သမွ် သည္းခံရပါေတာ့တယ္။ ေျပာစကားနဲ႔စာ မကြဲတာေတြကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္သမွ်ခြင့္လႊတ္၊ ျပဳျပင္ႏိုင္သမွ် ျပဳျပင္ေပးရပါေသးတယ္။ စာစီစာကံုးရဲ႕ အဂၤါရပ္ျဖစ္တဲ့ နိဒါန္း၊ စာကိုယ္၊ နိဂံုးမပီျပင္တာေတြကိုလည္း နားလည္ေအာင္ ျပန္ရွင္းျပဖို႔ ၀န္ေလးေနလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါ။  တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စာစီစာကံုးမျဖစ္တျဖစ္ေတြကို အရသာရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းကို ေဘးဖယ္လို႔ သည္းခံၿပီးဖတ္ရရုံသာမက တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီအတြက္ မွတ္ခ်က္ေတြေရးေပးရပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို သူ႔ရဲ႕အေရးအသား တိုးတက္လာဖို႔ လိုအပ္တဲ့အႀကံဥာဏ္ေတြလည္း ေပးဖို႔လိုအပ္ပါေသးရဲ႕။ အဲဒီလို မွတ္ခ်က္ေပး၊ အႀကံျပဳရာမွာလည္း အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ မွတ္ခ်က္၊ အႀကံျပဳခ်က္ေတြျဖစ္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးသလို အျပစ္တင္တာမ်ဳိးမျဖစ္ေစဖို႔လည္း သတိထားရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ပုဒ္မွာ ပိုၿပီးအားထည့္ေရးေစဖို႔ သူ႕အေရးအသားထဲက ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို မရွိရွိရာ ရွာႀကံၿပီး ေထာက္ျပေပးဖို႔ကလည္း အင္မတန္မွ အေရပါးၿပီး၊ အသားႏုလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ တိုင္းျပည္က ေက်ာင္းသားေလးေတြအတြက္ အလြန္႔အလြန္ အေရးႀကီးလွပါေသးတယ္။

ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း သံုးေလးပုဒ္ေလာက္ေရးခိုင္းၿပီးလို႔ ေရးသားက်သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သရုပ္ေဖာ္စာစီစာကံုးေတြကို ဆက္ၿပီးေလ့က်င့္ေပးရပါတယ္။ စာစီစာကံုးအမ်ဳိးအစားမွာ သုတနဲ႔ ရသ ႏွစ္မ်ုဳိးရွိေပမယ့္ စာဖတ္တတ္ကာစအရြယ္ကတည္းက အျပင္စာ မဖတ္ခဲ့ေလတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သုတစာစီစာကံုး၊ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပစာစီစာကံုး၊ က်ဳိးေၾကာင္းျပ စာစီစာကံုးေတြဟာ “ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ဘီး ” လို လားလားမွ မအပ္စပ္တာေၾကာင့္ စာဖတ္နည္းေပမယ့္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ပီျပင္ေအာင္ သရုပ္ေဖာ္ႏိုင္ရင္ အဆင္ေျပနိုင္တဲ့ ရသစာစီစာကံုးေတြကိုပဲ ဦးစားေပးၿပီး ေလ့က်င့္ေပးရပါရဲ႕။ ပညာေရးနည္းစနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အင္မတန္မွ ေခတ္မီခ်င္လြန္းလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က Student centered education စနစ္ကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ စမ္းသပ္ေနတာမို႔ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာထက္ ကေလးေတြရဲ႕ ပင္ကိုဗီဇနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တာကို သင္ေပးႏိုင္မွပဲ ပိုအက်ဳိးရွွိမယ္ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီလို ဒုတ္ယအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ နိဒါန္းကိုဘယ္လိုပ်ုဳိး၊ စာကိုယ္ကို ဘယ္လိုပံုစံေရး၊ နိဂံုးကို ဘယ္လိုခ်ဳပ္ စသည္ျဖင့္ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္လာဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံ အခ်က္အလက္ေတြကို စၿပီးေလ့က်င့္ေပးရပါတယ္။ အဲဒီလုိေလ့က်င့္ေပးရာမွာလည္း ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ပံုစံခြက္ထဲမွာ အတင္းရိုက္မထည့္မိေစဖို႔ သတိထားရျပန္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ႀကဳိက္ျဖစ္ဖို႔ထက္ သူတို႔ရဲ႕ပင္ကို ဖန္တီးမႈျဖစ္ဖို႔ကိုပဲ ေရွးရႈၿပီး ဂရုတစိုက္ ပံ့ပိုးဖို႔ဟာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးလွပါရဲ႕။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံျဖစ္ဖို႔ ဦးစားေပးၿပီးေလ့က်င့္ေပးမိရင္ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အေရးအသားပိုင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ “ ဒုတိယ ဦးဟန္ၾကည္ ” အေနအထားက တက္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘဲ လူညြန္႔တံုးသြားမွာ ေသခ်ာေနပါေတာ့တယ္။

ပံုစံက် စာစီစာကံုးျဖစ္လာေအာင္ ေရးတတ္တာတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ အခ်က္အလက္ရွာတတ္ဖို႔၊ ရလာတဲ့အခ်က္အလက္ေတြကို စနစ္တက် ေနရာခ်တတ္ဖို႔၊ အစီအစဥ္တက် ေရးတတ္ဖို႔ ထပ္ၿပီးက်င့္ေပးရပါဦးမယ္။ ဒီအဆင့္ကိုေရာက္လာရင္ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ မရွာႏိုင္ၾကေသးတဲ့၊ မရွာတတ္ၾကေသးတဲ့၊ ရွာဖို႔ပ်င္းေနေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ခ်င္းစီမွာ သံုးႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာ၊ အဆိုအမိန္႔၊ သာဓက စတာေတြကို အဆင္သင့္ခ်ေပးဖို႔ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဆရာေတြက ပ်င္းေနလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါ။ ကေလးတို႔သဘာ၀အရ ဆရာႀကဳိးစားသေလာက္ လိုက္ႀကဳိးစားဖို႔ မေသခ်ာေပမယ့္၊ ဆရာပ်င္းရင္ေတာ့ ဆရာ့ထက္ပိုပ်င္းဖို႔ အာမခံခ်က္အျပည့္ရွိၿပီးသား မဟုတ္ပါလား။ အထိုက္အေလ်ာက္ ေရးတတ္၊ ခၽြတ္တတ္လာတဲ့ ကေလးေတြ စာစီစာကံုးေရးရတာ ေပ်ာ္စျပဳလာတဲ့ ဒီအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သူတို႔လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို လြယ္လြယ္ကူကူ သံုးႏိုင္ေအာင္ အဆင္သင့္ျပင္ေပးျခင္းအားျဖင့္ စာေရးတတ္ကာစမို႔ ရင္ထဲမွာ ေပၚလာေနတဲ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ စာေရးခ်င္စိတ္ကို ပံ့ပိုးေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။

အခ်က္အလက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ေပးထားၿပီး သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အခ်က္အလက္ ရွာတတ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာၿပီး၊ ကိုယ္တိုင္လည္း အခ်က္အလက္ေတြကို ရွာေဖြ၊ စုေဆာင္းၿပီး ေရးတတ္လာတဲ့ အဆင့္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက လိုက္နာခဲ့တဲ့ “ စု၊ တု၊ ျပဳ ” အဆင့္သံုးဆင့္ထဲက ပထမအဆင့္ကို ေက်ာင္းသားေတြ လက္လွမ္းမီလာပါၿပီ။ အဲဒီ “ စု ”တဲ့အဆင့္ကေန ေနာက္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ “ တု ” ၿပီး ကိုယ္တိုင္ “ ျပဳ ” ႏိုင္ၾကပါေတာ့မယ္။ အဲဒီလုိ “ ျပဳ ” ႏုိင္လာတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ဥာဏ္ရည္၊ ပင္ကိုဗီဇကို မူတည္ၿပီး စာေမးပြဲေျဖဖို႔ သံုးေလးလ အလိုေလာက္ ျဖစ္သြားႏိုင္သလို၊ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ တစ္လအလိုေလာက္မွလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ စာေမးပြဲေျဖတဲ့အခ်ိန္အထိ “ တု ” တဲ့အဆင့္ေတာင္ ေရာက္ၾကမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအဆင့္ကို ေရာက္မသြားခဲ့ေပမယ့္ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔က စိုးရိမ္စရာ မလိုလွပါ။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ တပည့္ေတြကို စာစီစာကံုးေရးနည္း သင္ေပးေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က Exam point of view နဲ႔ သင္ေပးေနတာ မဟုတ္လို႔ပါ။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ စာစီစာကံုးဆိုတဲ့ အရာကို ဒီအခ်ိန္၊ ဒီအသက္၊ ဒီအတန္းေရာက္မွ အရွင္လတ္လတ္ ျမင္ၾက၊ ေတြ႕ၾက၊ ေရးၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာစီစာကံုးအမွတ္ ၂၀ ဖိုးမွာ ဂုဏ္ထူးမွတ္ ၁၆ မွတ္ရဖို႔ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေသခ်ာသလို စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုကိုေတာင္ မွန္ေအာင္မေပါင္းတတ္ၾကေသးတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ ေမာင္ပ်င္း၊ မယ္ပ်င္းေလးေတြဆီမွာလည္း ျမန္မာစာကို ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ သိသိသာသာ နည္းေနတာေၾကာင့္ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ ျမန္မာစာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔လဲ မတန္ၾကေသးပါ။ တကယ္ဆိုရင္ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို က်က်နန တိတိက်က်သင္ၾကားေပးဖို႔ပဲ ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ စာစီစာကံုးအေရးအသား ေကာင္းရံုတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ျမန္မာစာ ေအာင္မွတ္ရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သလို အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေသးတာ ေသခ်ာပါရဲ႕။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေန၊ ျမန္မာစကားကို ေျပာေနၾကသူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းအဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ျမန္မာစာကိုေတာ့ က်က်နနနဲ႔ အမ်ားနားလည္ေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ျမန္မာစာကို ပီပီျပင္ျပင္ က်က်နနေရးသားတတ္ျခင္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ အျမင့္ဆံုးဂုဏ္သိကၡာလည္း ျဖစ္ပါေသးရဲ႕။
ဘြဲ႕လက္မွတ္ႀကီးကို မွန္ေပါင္သြင္းလို႔ က်က်နန ခ်ိတ္ထားၿပီး စာတစ္ေၾကာင္းကိုေတာင္ အမ်ားနားလည္ေအာင္ မေရးတတ္တဲ့ အျဖစ္မ်ုဳိး ကေလးေတြကို မေရာက္ေစခ်င္ပါ။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ထိုက္သင့္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ဳိး ဒီေန႔ေခတ္ကေလးေတြ ရွိေစခ်င္တာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ဆႏၵျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမွတ္ေကာင္းေရး၊ ဂုဏ္ထူးထြက္ေရးဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို အသာေဘးခ်ိတ္လို႔ career point of view, cultural point of view ကေန ရႈျမင္ၿပီး စာစီစာကံုးေကာင္းေကာင္းေရးတတ္ဖို႔၊ ကဗ်ာေတြ၊ စကားေျပေတြကို အရသာခံတတ္ဖို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္သင္ေပးေနမိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေျပာရရင္ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔  ျမန္မာစကားေျပကို က်က်နန၊လွလွပပ ေရးတတ္ဖြဲ႕တတ္ရင္ လူငယ္တို႔ ဘာ၀ ႏွလံုးသားက်မ္းစာ၊ ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာကို ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေရးသားတတ္မွာမို႔ ရည္းစားတစ္ေယာက္ရဖို႔အေရးမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ရည္းစားစာ ရွဲဒိုးေရးစားခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔လို ပုဂၢဳိလ္ေတြဆီမွာ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်လို႔ အသနားခံ၊ ေတာင္းပန္ေနစရာ မလိုေတာ့မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေအာင္ ေသခ်ာေနၿပီ မဟုတ္ပါလားေလ။           

ေတာင္းပန္လႊာ။   
လူငယ္ေရးရာက႑လို႔ က႑တစ္ခုဖြင့္ၿပီး ေရးေနေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ လူငယ္အမ်ားစုက ေက်ာင္းသားပတ္၀န္းက်င္ပဲ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါမွာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပို႔စ္ မအပ္စပ္သလို ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ သည္းခံဖို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ။

31 comments:

မိုးယံ said...

ကၽြန္ေတာ္တို႕တုန္းကေတာ့ စာစီစာကံုး စာအုပ္ေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ ဖတ္ၿပီးေလ့လာ ခဲ့ရေပမယ့္ အနီးကပ္ ေမးျမန္းေဆြးေႏြးမယ့္ ဆရာမရွိဘူး...စာသင္ခ်ိန္က်ေတာ့လည္း ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း အေမးအျမန္းထူလို႕ မသင့္ေလ်ာ္တာေၾကာင့္ပါ (အူေၾကာင္ေၾကာင္မို႕ ကိုုယ့္ေမးခြန္းေတြက သူမ်ားေတြအတြက္ မွတ္သားစရာ မပါ၊ မရွိ ျဖစ္လြန္းလို႕)

ကိုးတန္းဆယ္တန္းမွာသာ ဒီလို အင္တာနက္ နဲ႕ အဆင္ေျပရင္ ဆရာဟန္ လဲ ေခါင္းစားခံ လြတ္မွာ မႈတ္ဘူး..။ အခု အခ်ိန္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရင္းႏွီးတာ ကံေကာင္းတယ္မွတ္...ဟီးဟီး။

ဆရာ့အိုင္ဒီယာနဲ႕ တပည့္ေတြ အေပၚထားတဲ့ ေစတနာကို ေလးစားပါတယ္ ဆရာ။

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) said...

ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕အေတြး အရမ္း သေဘာက်တယ္၊ ရည္းစားစာေတာင္ ရွယ္ဒုိး ေရးခဲ့ဘူးတယ္ဆုိတာ ယုံသြားျပီ၊ ေခတ္ေတြ ေျပာင္းေတာ့ ဒီပုိ႕စ္ကုိ ဖတ္ျပီးျပီခ်င္း အၾကံေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ထြက္မလာလုိ႕ စာပဲ ဖတ္သြားတယ္ ဦးဟန္ၾကည္ေရ၊ ေနာင္က်မွ ထပ္ေဆြးေႏြးပါရေစ ...

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...

ဟုတ္တယ္အကို..အေရးနဲ႕အေၿပာ သီးသန္႕စီမဟုတ္ေတာင္ သူ႕ေနရာနဲ႕သူ အဆင္ေၿပေၿပ ၿဖစ္ဖို႕ဆိုတာ တစ္ကယ္ပဲ မလြယ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ္ေတြ႕ဆိုေတာ့.. ငယ္ဘဝမွာ အကိုလိုမ်ိုဳး ဆရာေတြနဲ႕ ေတြ႕ၾကံဳဖို႕ လိုအပ္တာ အမွန္ပဲေနာ္ ....တစ္ကယ္ တန္ဖိုးရွိတဲ႕ ပို႕စ္ေလးပဲအကို.....

ေမဓာ၀ီ said...

ဒီပို႔စ္ေလး မအိပ္ခင္ ဖတ္မိၿပီး သေဘာက်လို႔ ကြန္မန္႔လာေရးတာ ဦးဟန္ၾကည္ေရ။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေန၊ ျမန္မာစကားကို ေျပာေနၾကသူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းအဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ျမန္မာစာကိုေတာ့ က်က်နနနဲ႔ အမ်ားနားလည္ေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ျမန္မာစာကို ပီပီျပင္ျပင္ က်က်နနေရးသားတတ္ျခင္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ အျမင့္ဆံုးဂုဏ္သိကၡာလည္း ျဖစ္ပါေသးရဲ႕။

အဲဒီစာပို္ဒ္ေလးကို သေဘာအက်ဆံုးပဲ။

ခက္တာက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ကိုက အကုန္ အလြတ္က်က္ၿပီး ေျဖေနၾကေတာ့ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ကို ထုတ္မသံုးတတ္ၾကေတာ့ဘူး။ ဦးဟန္ၾကည္တုိ႔လို ဆရာေတြ မ်ားမ်ားရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္ ဆရာျဖစ္သင္တန္းလဲ ဖြင့္ရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။

ဒါနဲ႔ လူငယ္နဲ႔ ရသစာေပေရာ ဆက္မေရးေတာ့ဘူးလား။ ၿပီးသြားတာလား။ က်မပဲ မေတြ႔လိုက္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီပို႔စ္ ေစာင့္ေနတာ ... ခုထိ မေတြ႔လို႔။

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

အခုေခတ္ကေလးေတြ ျမန္မာစာအေရအသားေတာ္ေစဖုိ႔ကေတာ့ ဆရာဟန္ၾကည္တုိ႔လုိ ေစတနာျပည့္၀တဲ့ ဆရာေတြက လက္ပူးလက္ၾကပ္သင္ေပးမွဘဲ အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ စာအေရးအသား ေျပျပစ္တဲ့ အက္ေဆး ေဆာင္းပါး ၀တၳဳတုိေလးေတြကို ေပးဖတ္ရင္လဲ သူတုိ႔အတြက္ မဆုိးေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပ်င္းတဲ့သူက ပ်င္းကုိပ်င္းတာဆုိေတာ့လဲ ကန္႔ကူလက္လွည့္ သင္ေပးရမလုိလုိ ေခတ္ႀကီးကုိးဗ်။
..

ေက်ာင္းအားလုံး ဘေလာ့စေပါ့ တစ္ခုစီ ဖြင့္ေပးၿပီး အင္တာနက္ေပၚ လက္ကျမင္းခုိင္းလုိက္တာကမွ အားေပးတဲ့သူေတြရွိလုိ႔ ဟုတ္သေယာင္ေယာင္။ ဥပမာ။ သူႀကီးမင္းလုိ။ း))))


ခင္မင္လွ်က္

san htun said...

ဆရာက တပတ္တခါ စာစီစာကံုး တပုဒ္ေရးခိုင္းတယ္... စု..တု..ၿပ ု..လုပ္ခဲ့ရပါတယ္..ဂုဏ္ထူးရေက်ာင္းသားေတြရဲ့ စာစီစာကံုးေတြကိုဖတ္ၿပီး ဘယ္လိုေရးလဲေလ့လာ ခဲ့ရပါတယ္..Practice makes perfect ပါ...

မင္းဧရာ said...

ဆရာ....
အေၾကြးထားခဲ့တယ္
အလုပ္ကိုသြားေတာ့မွာမို႔
အျပန္မွ............

ေန၀သန္ said...

ဆရာေတာ့ အေတာ္စိတ္ညစ္မယ္ေနာ္.... ဒီေန႕ေခတ္ (ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္အပါအ၀င္ေပါ့) ေက်ာင္းသားေတြက အားရေက်နပ္စရာ တစ္ခုမွ မရွိဘူးေလ... ျမန္မာစာစီစာကံုးဆိုတာ ေ၀းေပါ့.... အားလံုးကို အလြတ္က်က္မယ္ဆိုတာပဲ... ဒီလုိသာ ေရွ႕ဆက္တိုးၾကမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံေရွ႕ေရးေတာ့ မလြယ္ဘူးဆရာေရ... တကယ္ေတာ့ ပညာေရးရဲ႕ အဓိကအရင္းခံရည္ရြယ္ခ်က္က စဥ္းစားေတြးေခၚခ်င့္ခ်ိန္တတ္ေစဖို႕ ဆိုေပမယ့္... ဒီအဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ျမန္မာျပည္မွာ ေပ်ာက္ေနတယ္ရယ္... ဒီေတာ့ကာ.. ဒီကေန ဆက္ျပိးဆင့္ပြားလာမယ့္ အေတြးအေခၚပညာ၊ သိပၸံပညာရပ္ေတြ တိုးတက္ထြန္းကားလာဖို႕ဆိုတာ ေရႊျပည္ေတာ္ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀းပါပဲ ဆရာရယ္... ဒီလို ေက်ာင္းသားပို႕စ္ေတြ ဖတ္တိုင္း.. တစ္ခါက ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းသားေလး.. ဆယ္တန္းေျဖခါနီးတစ္ရက္မွာ သံုးသံုးလီ ေျခာက္ဆိုတာကိုပဲ အျမဲျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိေတာ့တယ္...


ခင္မင္လ်က
ေန၀သန္

မိုးေငြ႔...... said...

ငယ္ငယ္တုန္းက စာစီစာကံုးေရးရတာအရမ္းေပ်ာ္တယ္....။ စာအုပ္ဖတ္ျပီးအလြတ္က်က္တဲ႔သူေတြရွိေပမယ့္ အဲလိုကူးခ်တာမ်ိဳးမၾကိဳက္ဘူး...။ ကိုယ္ဖတ္ထားတာေလးကို ကိုယ့္အေတြးကိုယ့္အေရးနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ေရးရတာကို ပိုၾကိဳက္တယ္...။ ျပိဳင္ပြဲေတာ့မ၀င္ခဲ႔ဖူးပါဘူး...။

မအိမ္သူ said...

ဆရာ့စာဖတ္ၿပီး ရင္ထဲျဖစ္လာတဲ့ခံစားခ်က္ကို ဘယ္လိုေရးျပရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒီအလြတ္က်က္ေျဖ ကိစၥကို အစာမေက် ဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနတာ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ သခ်ာၤကိုေတာင္ ပုစာၦေကာ အေျဖေကာ အလြတ္က်က္ေျဖၾကသတဲ့။ အဲေတာ့ သူတို႔က်က္ထားတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ စာသားေလးနဲနဲ ေျပာင္းလိုက္ရင္ကို သခ်ာၤက unseen ေတြေမးတယ္ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ကုန္ၾကပါေလေရာ။ မအိမ္သူလဲ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ မကင္းႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းစာသင္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ကေလးေတြ ေက်ာင္းစာကိုလုပ္ဖို႔ အလြန္အင္မတန္ အပ်င္းႀကီးၿပီး ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားနဲ႔ မအပ္စပ္တဲ့အရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတာကို ေတြ႔ေနရတာ အေတာ္ကိုရင္ေလးမိတယ္ဆရာေရ။ ေနရာတကာမွာပါပဲ။ ဆရာ့ကိုေတာ့ တကယ္ကိုေလးစားပါတယ္။ ဆရာ့လို ေစတနာအျပည့္ထားၿပီး ႏွမ္းတစ္ေစ့နဲ႔ ဆီျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ အျခားေသာ ဆရာ/ဆရာမ ႏွမ္းေစ့ငယ္ေလးေတြ ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားႀကီးေပၚလာဖို႔လည္း ဆုေတာင္းမိပါတယ္ဆရာရယ္။

ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ said...

ျမန္မာစာကို ဒါေမးဒါေျဖေတြလုပ္မယ့္အစား ၊ က်က္ျပီးေျဖမယ့္အစား Open Book စနစ္လုပ္ျပီး စာအုပ္ထဲကနဲ႔ မတူေအာင္ေရးႏိုင္မွ အမွတ္ေပးရင္ ပိုေကာင္းေနာ္။ (အခၽြန္နဲ႔ကို မ'သြားျပီ။)

ကၽြန္မတို႔ ေရႊျပည္ၾကီးမွာ ျမန္မာစာကို အေသြးအသား ႏွလံုးသားထဲက တကယ္ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလာေအာင္ ၊ စိတ္မပါတဲ႔သူမ်ားလည္း စိိတ္ဝင္စားလာေအာင္သင္ေပးမယ့္ ဆရာ မ်ားမ်ားလိုအပ္ပါတယ္ရွင္။

ခင္တဲ့
ေမသိမ့္

An Asian Tour Operator said...

စု၊တု၊ျပဳ လုပ္ၿပီး မ်ားမ်ားဖတ္၊ မ်ားမ်ားေရး ရင္တိုးတက္ မွဳရွိမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

ကြ်န္မ အလည္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာသာ
ဆရာလုိလူမ်ဳိးနဲ႔သာသိခြင္႔ရခဲ႔ရင္အခုဆုိ
ေအာင္ျမင္တဲ႔ ကဗ်ာဆရာမျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္ရွင္႔။

ဆရာခ်မ္းေျမ့ပါေစရွင္။
ေလးစားစြာျဖင္႔ jas

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ငယ္တုန္းက စာစီစာကံုးကိုေတာင္ က်က္ျပီး ေျဖၾကသူေတြကို ေတြ႔တိုင္း စာစီစာကံုးကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး အေလ႕အက်င္႕လုပ္ေပးခဲ႔တဲ႔ ငယ္တုန္းက ဆရာဆရာမေတြကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။
က်ဳိးေၾကာင္းျပ စာစီစာကံုးထက္ သရုပ္ေဖာ္ရတဲ႔ စာစီစာကံုးေလးေတြ ပိုႏွစ္သက္မိတယ္
ဥပမာ ရာသီဘြဲ႔ စာစီစာကံုးေလးေတြေပါ႔ဆရာ
မိုးရာသီအေၾကာင္းမ်ား ၁၃မ်က္ႏွာေရးလို႔ ဆရာက အံ႕ၾသယူရတယ္ စာစီစာကံုးေရးတာ သိပ္သေဘာက်ခဲ႔တာ ငယ္ကတည္းကဘဲ။ သူမ်ားေတြေရးတဲ႔ စာစီစာကံုးေတြဆိုလည္း အခ်ိန္ရတိုင္း ဖတ္ျဖစ္တာကိုး
ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ႔ စာေၾကာင္းေလးေတြ ပါရင္လည္း မ်ဥ္းသားျပီး ကူးယူ၊ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္ေရးတဲ႔အခါ္ ျပန္သံုး၊
ဆရာေျပာသလို စုတုျပဳ ေပါ႔ ။
ဆရာဟန္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြအေပၚထားတဲ႔ သေဘာထားကို ေလးစားမိပါတယ္ ဆရာ။

မင္းဧရာ said...

စာစီ စာကံုး.....
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ၾကားဘူးယံု
ေလာက္ပါပဲ ဆရာ............
အခြင့္အေရးေလးမ်ား ရခဲ့ရင္
၀ယ္ဖတ္ခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။

ဒီ ဘ၀ မွာမ်ား အေသေစာခဲ့ရင္
ဆရာ့ ရဲ႕ တပည့္ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္။

အလင္းသစ္ said...

ေခတ္ၾကီးကပဲေျပာင္းလာေလသလား..ခုေနာက္ပိုင္းေတြ ၾကည့္လိုက္ရင္ တကၠသိုလ္မွာ ျမန္မာစာေမဂ်ာ ယူထားတဲ့သူဆို မ်က္လံုးေလး ေမွးျပီးၾကည့္ကုန္ၾကျပီ (အထင္ေသးၾကတာနဲ႕ တူပါရဲ႕..).. တကယ္ဆို သူတို႕ကို ေလးစားရမွာပါ .. ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ျမန္မာစာကို အေလးနက္မထားေတာ့တာ စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး... ေရွးစာေတြထဲကလို "သဒၵါမပိုင္၊ စာမကိုင္နဲ႕" ဆိုတဲ့စကားအတိုင္းဆို ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာစာကို မတတ္ေသးဘူးဆရာ။။ အခြင့္သာခဲ့ရင္ ဆရာတို႕လို ဆရာေကာင္းေတြဆီမွာ ဗဟုသုတေတြ ဆည္းပူးလိုပါေသးတယ္။။။
ေလးစားလ်က္
အလင္းသစ္

မဒမ္ကိုး said...

စု တု ျပဳကိုမွတ္သြားျပီးခ်ိန္မွာ
ေရွ႕ကအကိုေတြအမေတြေရးသလိုပဲေျပာခ်င္တာမို႕ ေရွ႕ကအတိုင္းပဲဆရာေရ ..

ရည္းစားစာရွဲဒိုးေရးနည္းကိုေတာ့
ကိုရင္႕ကိုေတြ႕ရင္မသင္ပါနဲ႕ဆရာ း)

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
မဒိုးကန္

ညိမ္းႏိုင္ said...

အင္း...ကၽြန္ေတာ္တို့တုန္းကလည္း က်က္ေျဖစနစ္နဲ့မကင္း
ခဲ့ဘူးဆရာေရ..သို့ေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္တို့ျမန္မာဆရာတစ္ဦး
က စု၊တု၊ျပုေလးေတြ အျပင္စာဖတ္တာေလးေတြ အားေပး
လို့ နဲနဲေတာ္ေသးရဲ..၊ဒါေတာင္ ျမန္မာစာမွာ ဂေလာက္ပဲ
ရွိတာ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြၾကည့္သိႏိုင္ပါရဲ့....:(
ရည္းစားစာရွဲဒိုးေရးတယ္လား....ေစာေစာကမသိတာနာ
တာပဲဗ်ာ.....:)))))

ေတာက္ပၾကယ္စင္ said...

ဒီေန႔ British Council မွာ စာအုပ္သြားပို႔ၿပီး ညေန အျပန္တြင္ ဘူတာမွာ ထုိင္ခုံေလးေတြ လြတ္တာေတြ႕တာနဲ႔ ေလကလည္း တ၀ူး၀ူးတုိက္ေနတာဆုိေတာ့ ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ ထုိင္ၿပီး မႀကာမီမွာပဲ ဒီေန႔ ဆရာဟန္ႀကည္တုိ႔၊ ေဒၚေခ်ာတို႔၊ အံဋီတင့္တုိ႔ပိုစ္အသစ္တင္တယ္ကြဆုိၿပီး သတိရလာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းထျပန္လာပါတယ္။

ေဒၚေခ်ာက ငယ္ငယ္ကတည္းက အဲဒီလုိ သင္လာခဲ့ရလုိ႔လား မသိ။ အခု စာေတြအေရးေကာင္းေနတယ္ ဆရာ။

ဒီပိုစ္ကို အစအဆုံး သေဘာက်ႏွစ္သက္မိတယ္ ဆရာေရ။ ဘုန္းဘုန္းလည္း ငယ္ငယ္က အဲဒီလုိ မသင္ခဲ့ရတာ ရင္နာမိတယ္ ဆရာ။ သိပ္မႀကာေတာ့ေသာအခိ်န္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ ကေလးေတြကို ဆန္းေဒးစကူးလ္ ျပန္သင္ေပးရေတာ့မယ္။ အဲက်ရင္ ဆရာ့နည္း ဆရာ့ဟန္ေတြကိုလည္း ယူသုံးရမယ္ေလ။ ေနာ္။ ဆရာေရ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ေမဓာ၀ီေတာင္ ထလာမန္႔တယ္ဆုိေတာ့ ဒီပိုစ္က တကယ္တန္ဖုိးရွိလုိ႔ ဆရာေရ႕။

(ဆရာေရ ဆရာသင္ျပေနတဲ့ပုံေလးေတြနဲ႔ဆုိရင္ ပိုၿပီး ဟုိ၀ါျဖစ္မလား မသိဘူးေနာ္။ အိမ္ကေန ေက်ာင္းကို ကင္မရာမသယ္သြားခ်င္လည္း ဆရာ့ဖုံးေလးနဲ႔ပဲ ရုိက္ခဲ့ေလ ဆရာ။ ဆရာက ပုံေတြနဲ႔ မႏွစ္သက္ဘူးဆုိရင္လည္း ဒီအတုိင္းေပါ့ ဆရာရဲ႕။ ေနာ္။ ဟိ )

က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ဆရာ...

ဟန္ၾကည္ said...

အစ္မေမေရ...
“လူငယ္ႏွင့္ ရသစာေပ”ပို႔စ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲကို တင္ဖို႔ျပင္ေနပါၿပီ...ေလာေလာဆယ္မွာ ေရးျဖစ္ေနတဲ့ ပို႔စ္ေတြကို အရင္တင္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ...မွတ္မွတ္သားသားရွိတဲ့ အစ္မေမကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

ဟန္ၾကည္ said...

ေမသိမ့္သိမ့္ေက်ာ္ေျပာတဲ့
open book ကို သေဘာက်မိတယ္...တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးထားျဖစ္ပါတယ္...ကိုယ့္ကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ္ဘုရင္ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါလာမယ္ထင္ပါရဲ႕...အႀကံေပးတဲ့အတြက္ အင္မတန္မွ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...

blackroze said...

သူမ်ားလည္းငယ္ငယ္ကစာစီစာကံုးေကာင္းေကာင္း
မေရးတတ္ဘူး..အဲ..ႀကီးလာေတာ့
ဘယ္လိုလုပ္ျပီး..Blogger ျဖစ္သြားလဲ
မသိပါဘူးအကိုဟန္ၾကည္ရာ...

...အလင္းစက္မ်ား said...

ဆရာေရ..... က်ေနာ္တို ့ မ်ဳိးဆက္ လူငယ္ေတြ ေတာက္ပလာဖို ့ ရာ လူတိုင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ဆရာလို အျမင္က်ယ္တဲ့ ဆရာေကာငး္ေတြ ပိုပိုၿပီး လုိအပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို ့ ကိုယ္တိုင္ စု၊ တု၊ ျပဳ ဆိုတဲ့ ေခတ္နဲ ့ ေလ်ာက္လွမ္းျခင္း မျပဳခဲ့တာ ၀န္ခံရပါမယ္။ အမ်ားစု ေသာက္တဲ့ မိုးခါးေရကို ေသာက္ၿပီး စု၊ တု၊ ၿပီး ကူးၾကတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲ ေမွ်ာပါ စီး၀င္ ခဲ့ၾကတာ ေနာင္ လာ ေနာင္သား မ်ဳိးဆက္ေတြ အတြက္ ရင္ေလးစရာပါပဲဗ်ာ။ အဲ... အျမင္က်ယ္သူ မိဘေတြလက္ထဲက ထြက္လာတဲ့ သားသမီးမ်ားက် ထြန္းေပါက္ေအာင္ ကိုယ္တုိင္သင္ယူေလ့လာ မွတ္သားႏုိင္ျခင္းမ်ားရွိေအာင္ တြန္းအားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။ အမ်ားစု အတြက္ေတာ့ ရင္ေလးစရာပါပဲဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္

ကိုရင္သာေပ်ာ့ said...

ဘုန္းၾကီးနဲ႔ဘီး ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေပးၾကည့္ပါလားဆရာ..

နည္နည္းမ်ား ထူးၿခားလာမလားလို႔ပါ..:P

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ကိုဟန္ ရဲ႕ စာဖတ္ျပီး ေက်ာင္းသားဘဝကို သတိရမိသြားတယ္။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက စာစီစာကုံးေရးရမွာ အင္မတန္ပ်င္းတာ။ စာစီစာကံုး မျဖစ္မေနေရးဖို႔ အတင္းအက်ပ္တိုက္တြန္းတဲ့ ဆရာေတြနဲ႔လည္း မၾကံဳခဲ့တာပါမယ္။ စာေမးပြဲနီးမွာ စာစီစာကံုးကို စာက်က္သလို ဖတ္တာေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနတယ္။

၁၀ တန္းတုန္းက ျမန္မာစာဆရာမနဲ႔ ျပန္ဆံုလို႔ က်ေနာ္ အြန္လိုင္းေပၚမွာ စာေတြေရးျဖစ္တာကို ေျပာျပမိရင္ ဆရာမေတာ့ ရင္ဘတ္ပဲ ဖိမလားမသိဘူး အကိုေရ။

ေမာင္မ်ိဳး said...

က်ေနာ္ သာ စကားေျပာေကာင္းမရွက္တတ္တဲ့သူဆို ၾဆာ့ တပည့္ေလးေတြကို စာစီစာကံုးေလးေတြ မွ်ခ်င္စမ္းပါဘိ ခုေတာ့ေၾကာက္တယ္ဗ် ခေလးေတြကိုေတာင္ေၾကာက္တယ္ း)))

က်ေနာ္တို႕တုန္းကလည္း ဒီလိုပါပဲ ခေလးေတြ စာဖတ္နည္းတာေၾကာင့္လည္းပါမယ္ထင္တယ္ ။

ခ်စ္သူေမာင္ said...

ဦးဟန္ၾကည္ ကၽြန္ေတာ္တက္(ဂ) TAG ပို႕စ္ေပးမယ္ဗ်ာ
နတ္ဆိုးကစတဲ႕ဇတ္လမ္း ဦးဟန္ၾကည္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္ကအိပ္မက္မွာတည္းကနာမည္ရင္းႏွီးေနေတာ႕ တက္(ဂ)ပါတယ္"ဘေလာ႕ဂါဆိုတာဘာလဲ"
ပို႕စ္ကိုအျမန္ဆံုးေရးၿပီးတင္ပါ
စာစီစာကံုပံုစံေရးရန္မလို
ေနာက္ေက်ာင္းသားေတြကိုစါစီစာကံုးေခါင္းစဥ္ေပးမယ္ဆိုယင္"ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သူအေၾကာင္း"ဆိုတဲ႕ေခါင္းစဥ္ေလာက္အနည္းဆံုးေပးၾကည္႕ပါလားဗ်ာ
ခင္လို႕စတာပါTag post ကတစ္ကယ္ေနာ္
အင္းဦးဟန္ၾကည္ေရးမွပျကၽြန္ေတာကတူမေလးရဲ႕စာစီစာကံုးကိုသတိရတယ္သႀကၤန္မတိုင္မီကသႀကၤန္အေၾကာင္းစာစီစာ႕့ုးထဲမွာသိၾကားမင္းကိုအတာအိုးထဲထည္႕ပူေဇာ္တယ္လို႕ေရးထားတာဖတ္၇ေတာ႕ေတာ္ေတာ္ျပင္ယူသင္ယူရဦးမယ္႕သေဘာဆိုတာေတြ႕လာရေတာ႕တာဗ်ာ

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ခ်စ္သူေမာင္

ဟန္ၾကည္ said...

ခ်စ္သူေမာင္ေရ...
ေကာင္းလိုက္တဲ့ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္ပါလား...တပည့္ေတြ၊ တပည့္မေတြ အင္တိုက္အားတိုက္ ေရးလိုက္ၾကမွာ ျမင္ေယာင္ေသးေတာ့တယ္...အဲဒီစာစီစာကံုးေတြကိုမ်ား ေပါင္းခ်ုဳပ္လုပ္ၿပီး ထုတ္ေ၀လိုက္ရလို႔ကေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ေတာ့ နံမည္ႀကီးခ်င္ႀကီး၊ မႀကီးရင္ ထမင္းအိုးကြဲမဲ့ကိန္းဆိုက္မယ္ထင္ရဲ႕...း)))

အင္း မင္းဧရာကတဂ္လိုက္လို႔ ေရးဖို႔ျပင္တုန္း ေနာက္တစ္ေယာက္က ထပ္တက္ဂ္ျပန္ေတာ့လည္း ေရးရေခ်ေသးေပါ့ဗ်ား...

Anonymous said...

မွတ္မွတ္ရရ ေျခာက္တန္းေလာက္တုန္းက ကုိယ္ေရးခဲ့တဲ့ စာစီစာကုံးကုိ ျမန္မာစာဆရာက အတန္းေရွ႕မွာ ဖတ္ျပခ်ီးက်ဴးခဲ့ဖူးတယ္ဆရာ။ လုိအပ္တာေလးေတြလည္း ျပင္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ဆရာေတြဆီက ခ်ီးက်ဴးစကားကုိ ၿငိသြားလုိက္တာ။ ဆယ္တန္းအထိ စာစီစာကုံး တစ္ခုပဲ ခၽြန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာစာ၊ ဘာသာစကားကုိ စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့ကေလးဟာ အကင္းပါးတယ္ေနာ္ဆရာ။ တျခားဘာသာေတြမွာလည္း မခၽြန္ရင္သာရွိမယ္။ အညံ့ႀကီးေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဆရာ့ အေတြ႕အႀကံဳ၊ ဆရာ့ ႀကိဳးစားအားစုိက္မႈေတြအေၾကာင္း အၿမဲလာဖတ္ၿပီး အားက်ေနေၾကာင္းပါ ဆရာ။ ဆရာၾကည္ ႏွင့္ သူ႔ခ်စ္တပည့္မ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ၾကေစသား..။

ေမာင္ဘႀကိဳင္ said...

တုိင္တန္းသလိုမ်ားျဖစ္ေပမလားသိပါဖူး ၾဆာဟန္ေရ
ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ အာဇာနည္ေန႔ အမ်ဳိးသားေန႔ စတ႔ဲ အထိမ္းမွတ္ေန႔ျမတ္စာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ အၿမဲလက္စြမ္းျပတတ္တဲ႔ေမာင္ဘႀကိဳင္ ဆုေတြရပါတယ္
အားကုိးရာေလ႔လာရာကေတာ႔ ျပန္ဆက္စာၾကည္႔တုိက္ေပါ႔ဗ်ာ (ငွားဖတ္ရတယ္)
ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ေမာင္ဘႀကိဳင္ဆုခ်ိတ္တာ ဒုတိယနဲ႔တတိယပါခင္ဗ်ာ႔
ပထမဆုိတဲ႔ေနရာကုိ အတန္းစားတခုရဲ႕ သားသမီးေတြက (ဥပမာ-အရာရွိတဦးဦးရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ကဝင္ၿပိဳင္ရင္)ဆုပ္ကုိင္ထားတတ္ၾကတယ္ း)
တခါတခါ နိဂုံးမေရးတတ္ေတာ႔တ႔ဲ ၿပိဳင္ဘက္ကုိ ဘယ္သုိ႔ဘယ္ပုံေရးေခ် တုိးတိတ္ေျပာမိလို႔ သူကဒုတိယ ကုိယ္ကတတိယနဲ႔ေက်ေက်နပ္ခဲ႔ရတယ္
အမွတ္တရေန႔ေတြထဲမွာ စာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲကရတဲ႔ဆုယူတဲ႔ေန႔ပါ .... မိဘႏွစ္ပါးကေတာ႔ စာေတာ္လုိ႔ရတဲ႔ဆုမဟုတ္လို႔ပါတဲ႔ ဆုေပးပြဲမလိုက္ၾကပါဖူး ေမာင္ဘႀကိဳင္ကလည္း ေမာင္ဘႀကိဳင္ပါ လပတ္စမ္းေတာင္က်ခ်င္က်ေနတတ္တာမ်ဳိး စာစီစာကုံးဆုိရင္ေတာ႔ ေရွ႕ဆုံးကစာရင္းေပးၿပိဳင္တတ္တာမ်ဳိး ဒါေပမယ္႔တခုေတာ႔ေရွာင္တယ္ ေပၚလစီေခါင္းစီးနဲ႔ၿပိဳင္ပြဲေတြကုိ ငယ္ငယ္ကတည္းက မၿပိဳင္တတ္ပါ (ဥပမာ- တပ္မေတာ္ေန႔အထိမ္းမွတ္ပြဲမ်ဳိး)

ၾဆာဟန္ကုိေနာက္မွပုိ႔စ္ေရးၿပီး တုိင္ခ်င္ပါတယ္ ဆရာသမားေတြအေၾကာင္းေပါ႔ း) း)


ေမာင္ဘႀကိဳင္

ေငြလမင္း said...

တကယ့္ေစတနာပါပါနဲ႔ ေရးျပထားတာ ဖတ္ရင္း ဆရာရဲ႔ ေစတနာ ၀ါသနာ အနစ္နာ ေတြကို ျမင္မွိပါတယ္

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .