Thursday, 3 November 2011

ေမာင္ျဖဴဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္း . . .

သူငယ္ခ်င္းေမာင္ျဖဴအေၾကာင္းေရးလက္စကို ဆက္ေရးရပါဦးမယ္။

ေမာင္ျဖဴရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ ၀ိေသသတစ္ခုကေတာ့ အစားအေသာက္ကို အာရုံထားျခင္းပါ။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ေရာင္းသမွ်ထဲက သူမစားဖူးတဲ့ အစားအစာဆိုတာ မရွိရေလေအာင္ အင္မတန္ ၀ါယမစိုက္ပါတယ္။ အစားတစ္လုပ္အတြက္ မႏၲေလးတစ္ၿမဳိ႕လံုး ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ သြားရမယ္ဆိုလည္း ၀န္မေလးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ႀကံဳတဲ့ေနရာမွာ ေတြ႕တဲ့အစားအစာကို ပါးစပ္ထဲထိုးသြပ္လိုက္ရင္ ကိစၥၿပီးတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ေတာ့ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးဆန္႔က်င္ေနတဲ့ အက်င့္ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

မႏၲေလးတကၠသိုလ္ထဲက အမ်ုဳိးသားေဆာင္တစ္ခုမွာ ေမာင္ျဖဴေနတဲ့အခ်ိန္က အိမ္မွာအိပ္ရမွာ စိတ္မပါတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က သူ႔အခန္းမွာ မၾကာမၾကာ သြားအိပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ စာၾကည့္လိုက္၊ ေလေပါလိုက္၊ ျငင္းလုိက္ခုန္လိုက္နဲ႔ ညဥ့္နက္မွပဲ အိပ္ျဖစ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ တစ္မနက္ခင္းမွာ မနက္စာစားဖို႔ အျပင္ထြက္ၾကေတာ့ အစားအိုး ေမာင္ျဖဴက ရွမ္းေခါက္ဆြဲသြားစားၾကဖို႔ အဆိုျပဳပါတယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ သူ႕ေနာက္လိုက္ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေခါင္းညိတ္ၿပီးသားပါ။ ဒီလိုနဲ႔ စက္ဘီးတစ္ေယာက္တစ္စီး စီးၿပီး မနက္ခင္းစာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ရွာပံုေတာ္ထြက္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္တိုင္း ေမာင္ျဖဴစားၾကည့္ၿပီးလို႔ စိတ္တိုင္းမက်တဲ့ဆိုင္ျဖစ္ေနတာမ်ားပါတယ္။ ဟိုဆိုင္၊ ဒီဆိုင္ ေၾကးမ်ားလာရာမွာ က်ဳံးေဘးနားက ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ေရာက္မွပဲ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က “ အိုေခ ” ဆိုတဲ့ သေကၤတျပပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္၀န္းထဲကေန မနက္ ၇ နာရီေလာက္က အူတၾကဳတ္ၾကဳတ္နဲ႔ ထြက္လာခဲ့လိုက္ၾကတာ တကယ္တန္းစားရတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ၈ နာရီထိုးေနပါၿပီ။ အစားေကာင္းတစ္ခု စားရဖို႔အေရးမွာ အဲဒီေလာက္ ဒုကၡခံႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်ီးက်ဴးရမလိုပါ။

သူ႔ရဲ႕အက်င့္ကို သိသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျပင္သြားၿပီး တစ္ခုခုစားမယ္ႀကံတိုင္း “ လမ္းေလွ်ာက္ စားေသာက္ဆိုင္ အဘိဓာန္ ” ေမာင္ျဖဴကို ေမးရျမန္းရတာ ထံုးစံတစ္ခု ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ဒီကိုယ္ေတာ္ကလည္း အဲဒီဘက္မွာ တကယ့္ပါရဂူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ဆိုင္မွာ ဘယ္အစားအစာေကာင္းတယ္ဆိုတာကို ဒက္ခနဲ၊ ဒက္ခနဲ ေျဖနိုင္စြမ္းရွိတာေၾကာင့္ ဒီေန႔အထိ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာထိုင္ျဖစ္တိုင္း ေမာင္ျဖဴကို သတိရေနမိပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းေရာက္လို႔ ေလးငါးလေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဆးေက်ာင္းေရာက္လာရင္ ဘီယာေသာက္တတ္ရမယ္လို႔ ႃမြက္ၾကားလိုက္တဲ့ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္းေဆးရုံက ေဆးရုံအုပ္ ပါေမာကၡႀကီးရဲ႕ ၾသ၀ါဒကထာကို အျပည့္အ၀လိုက္နာၿပီး ဦးဟန္ၾကည္တို႔တစ္ေတြ ဘီယာေဘးဘာေလး ကိုင္တတ္ေနပါၿပီ။ ညေနခင္းပိုင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး တစ္ခုခု စားျဖစ္ၾကရင္ ဦးဟန္ၾကည္က စည္ေလးတစ္ခြက္ေလာက္နဲ႔ ေမွ်ာခ်တတ္ေပမယ့္ ေမာင္ျဖဴကေတာ့ အစားကိုပဲ ဦးစားေပးေလ့ရွိပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္တစ္ညမွာေတာ့ ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ ဦးဟန္ၾကည္ကို ဘီယာေသာက္ဖို႔ ဇြတ္ေရာ အတင္းပါ ေခၚပါေတာ့တယ္။ ဒကာရွိရင္ အညာထိ လိုက္ေသာက္ဖို႔ ၀တၱရားရွိသည့္အတုိင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အလွဴကို ဒါနေလးေျမာက္ဖို႔ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ လိုက္ၿပီး အားေပးျဖစ္ပါတယ္။ မေသာက္စဖူး အေသာက္ထူးတာေၾကာင့္ “ ဘယ္သူသင္ေပးလိုက္တာလဲ ” လို႔ တအံ့တၾသ ေမးမိေတာ့ သူ႕အေဖက သင္ေပးသြားပါသတဲ့။ “ ေယာက်္ားဆိုတာ အကုန္တတ္ထားရမယ္ ငါ့သား ” လို႔္လည္း ၾသ၀ါဒ ေႃခြသြားပါေသးသတဲ့။ အေဖ့စကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ေနတဲ့ ေမာင္ျဖဴ ဘီယာေသာက္ပံုက တစ္မ်ဳိးပါ။ တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ အရသာခံေသာက္ရမယ့္ ဘီယာကို တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္ ကုလားေမာ့ ေမာ့ပါေတာ့တယ္။ ဘီယာငွဲ႕ေပးေနတဲ့ စားပြဲထုိုးေလးခမ်ာ သူ႕ေဘးက မခြာရရွာေတာ့ပါ။ ငွဲ႕ေပးလိုက္ ေသာက္ခ်လိုက္၊ ထပ္ငွဲ႕ေပးလိုက္ အျပတ္ရွင္းလိုက္နဲ႔ စည္းခ်က္ညီလႈပ္ရွားလိုက္ၾကရာမွာ ခုနစ္ခြက္ေျမာက္မွာေတာ့ သေကာင့္သား မဟန္ေတာ့ဘဲ ဥၾသဆြဲပါေတာ့တယ္။

မ်က္ႏွာပူတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းကို တြဲၿပီး အိမ္မွာလိုက္အိပ္ဖို႔ ေျဖာင္းဖ်ယူရပါတယ္။ သူ႔ဆိုင္ကယ္ကို သူငယ္ခ်င္းအေဆာင္မွာ သြားၿပီးအပ္မယ္လုပ္တဲ့အခါ “ ငါ၀ူးေတးပါ၀ူးကြ ” လို႔ ကန္႔ကြက္ပါေတာ့တယ္။ မမူးဘူးဆိုေပမယ့္ “ ၀ူးခ်င္တိုင္း၀ူး ” ေနတဲ့ ေမာင္ျဖဴအေၾကာင္းကို ေနာေက်ၿပီးသားျဖစ္တာမို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ကိုယ့္ဆိုင္ကယ္ ကိုယ္ခြၿပီး ခပ္မွန္မွန္စီးလာၾကရာမွာ အိမ္နဲ႔မနီးမေ၀းအေရာက္မွာ ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး လမ္းေဘးေရေျမာင္းထဲကို “ ဗြမ္း ” ခနဲျမည္ေအာင္ ကားကားႀကီးက်သြားပါေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကယ္တျခား လူတျခားျဖစ္ၿပီး ကန္စြန္းပင္ေတြ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္းရွိေနတဲ့ ေရေျမာင္းထဲကို က်သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေျပးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ေျမာင္းထဲကေန တက္မလာေသးဘဲ ကုန္းကုန္းကြကြ လုပ္ေနပါေရာလား။ “ ေဟ့ေကာင္ႀကီး ဘာေတြျဖစ္လို႔လဲဟ ” လို႔ ေအာ္ေမးေတာ့ “ ေအးတြ…နာ့ဖိနပ္ေပ်ာက္တြားရို႕ လိုက္စမ္းေနတာ ” လို႔ လွ်ာေလးအာေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ လူမွန္းမသိေအာင္ မူးေနေပမယ့္ ဖိနပ္ကို သတိရႏိုင္ေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။ ခဏၾကာေတာ့ လမ္းေပၚကို ကုတ္ကတ္တက္လာၿပီး ကန္စြန္းရိုးေတြ၊ ေရညွိေတြ ပြစာႀကဲေနတဲ့ သူ႔ဖိနပ္ကို ေကာက္စြပ္လိုက္မွပဲ ဇာတိက ျပန္ေပၚပါေတာ့တယ္။ ဖိနပ္ကို ဘယ္ညာ ေျပာင္းျပန္ ေကာက္စြပ္ထားသကိုး…

အိမ္က လူႀကီးေတြ ခရီးသြားတိုင္း ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ ဦးဟန္ၾကည္အိမ္မွာ အေဖာ္အျဖစ္ လာအိပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေမာင္နီ၊ ေမာင္ညိဳတို႔ပါ ၀ိုင္းၿပီးအားျဖည့္လိုက္ရင္ အင္မတန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွပါရဲ႕။ အဲဒီလိုညမ်ဳိးမွာ တစ္ညလံုး ေလကန္ၾက၊ စားၾကေသာက္ၾကၿပီး လင္းအားႀကီးမွ အိပ္ရာ၀င္ျဖစ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ မနက္လင္းလို႔ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္ယူေကာင္းေနခ်ိန္မွာ စားဖိုမွဴးႀကီးေမာင္ျဖဴက အၿမဲတမ္း မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ေလ့ရွိပါတယ္။ သူျမင္ဖူး၊ စားဖူးတဲ့ ဟင္းေပါင္းစံုကို မီးဖိုထဲမွာ ရွိသမွ် ဟင္းခ်က္ပစၥည္းေတြ မကုန္မခ်င္း အသံုးခ်ၿပီး လက္စြမ္းျပေလ့ ရွိပါရဲ႕။ ဟင္းခ်က္စရာေတြ ကုန္သြားေပမယ့္ သူ႔ပညာက မကုန္ႏိုင္ေသးတာမို႔ သူမီးဖိုေခ်ာင္၀င္တိုင္း မ်က္လံုးျပဴးရသူက ဦးဟန္ၾကည္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါသားမွာ တစ္ပတ္စာ ရိကၡာအျဖစ္၀ယ္ေလွာင္ထားတဲ့ ၾကက္ဥ အလံုး ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကို သူ႕ပညာစြမ္းျပၿပီး အကုန္ေျပာင္ေအာင္ ခ်က္၊ ျပဳတ္၊ ေၾကာ္၊ ေလွာ္ပစ္လိုက္ကတည္းက သူလာအိပ္တိုင္း သူ႕အရင္ အိပ္ယာကထၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ကို အာဏာသိမ္းရတာလည္း တကယ့္အမွတ္တရပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

တစ္ညမွာလည္း အိမ္မွာသူငယ္ခ်င္းေတြ စုအိပ္ၾကရင္း ေမာင္ျဖဴက Dry Gin တစ္ပုလင္း၀ယ္လာၿပီး “ ငါ…ဂ်င္တစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးလို႔ စမ္းၾကည့္မလို႔… ” လို႔ အဆိုျပဳလာပါေရာ။ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္၊ ဖြယ္တယ္တယ္ ဂ်င္အရက္ကို ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ က်န္သူငယ္ခ်င္းေတြက နည္းနည္းပဲ ေသာက္ၾကည့္ေပမယ့္ “ မူးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုဟာလည္း မသိဘူးကြ…ငါေတာ့ မူးေအာင္ေသာက္ၾကည့္မယ္ ” လို႔ ေမာင္ျဖဴက ေႁကြးေၾကာ္ပါေတာ့တယ္။ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ငွဲ႕လိုက္၊ ကုလားေမာ့ေမာ့လိုက္နဲ႔ ပုလင္း သံုးပံုတစ္ပံုပဲ က်န္တဲ့အထိ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက မမူးေသးပါ။ ပါးစပ္ကလည္း တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ မမူးေသးတဲ့အတြက္ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ နားမခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က ခပ္တည္တည္နဲ႔
“ ကိုင္း…သူငယ္ခ်င္းေရ…အိုက္သကြာ…ပန္ကာဖြင့္ထားလိုက္မယ္္ ” ဆိုေတာ့ အေၾကာင္းမသိတဲ့ ေမာင္ျဖဴက ေခါင္းညိတ္ျပပါတယ္။ အထာေပါက္တဲ့ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမာင္ျဖဴကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ ဂ်င္ရဲ႕သဘာ၀က ေလတိုက္ေလ ပိုမူးေလျဖစ္တာမို႔ ပန္ကာဖြင့္လို႔ ဆယ့္ငါးမိနစ္မျပည့္ခင္မွာတင္ ေမာင္မင္းႀကီးသားလည္း “ ငါ့လခြမ္း…မူးသဟ ” လို႔ ထေအာ္ပါေတာ့တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာတင္ ဥၾသသံုးခါေလာက္ဆြဲအၿပီးမွာ ဆက္တီေပၚတင္ ေခါင္းစိုက္သြားတဲ့ ေမာင္ျဖဴကို “ ဘယ္လုိလဲ သူငယ္ခ်င္း…မူးတယ္ဆိုတာ သိပလား… ” လို႔ ခပ္ရြတ္ရြတ္ေမးတဲ့အခါ “ ေအးတြ…ေကာင္းေတာင္းေတာင္းပဲ ” လို႔ ဗလံုးဗေထြး ျပန္ေျဖပါေသးရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ မနက္မိုးလင္းလို႔ ေခါင္းမထူႏိုင္ေအာင္ ေခါင္းကိုက္၊ အာေခါင္ေျခာက္ၿပီး ဂ်င္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသင္ခန္းစာရသြားေတာ့တာမို႔ “ ဂ်င္ဆိုတဲ့ အသံၾကားရင္ ကေလးကစားတဲ့ ဂ်င္ေတာင္ ေနာက္တစ္ခါ မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးေဟ့.. ” လို႔ က်ဴးရင့္ပါေတာ့တယ္။

တစ္ရက္မွာ ေမာင္ျဖဴနဲ႔အတူ မဟာမုနိဘုရားကို သြားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ( ဦးဟန္ၾကည္တို႔က ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက အဲဒီလို ဘုရား၊ တရားနဲ႔ေနတာေနာ…ညေနပိုင္းေရာက္ရင္သာ ဘီယာဆိုင္ေရာက္ၾကတာ… ) အဲဒီမွာတင္ ဘုရားမွာေတြ႕ရတဲ့ ခပ္ရြယ္ရြယ္ လူငယ္တစ္သိုက္က ေမာင္ျဖဴကို “ ဆရာ ” ခ်င္း မိုးမႊန္ေအာင္ေခၚၿပီး တရိုတေသ စကားလာေျပာၾကတာကို ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ မႀကံဳစဖူး ထူးလွတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနရပါရဲ႕။ အဲဒီ သူငယ္တစ္အုပ္ျပန္ထြက္သြားမွ
“ ဘယ္သူေတြလဲ သူငယ္ခ်င္း ” လို႔ ေမးရပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့မွ ငါလည္း ေခသူမဟုတ္ပါဘူးကြ ဆိုတဲ့ အၿပဳံးမ်ဳိး ၿပံဳးျပၿပီး “ ငါ စာသင္ေပးခဲ့တဲ့ တပည့္ေတြကြ ” လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ တယ္ဟုတ္ပါလားလို႔ ခ်ီးက်ဴးမယ္ႀကံရုံရွိပါေသး သေကာင့္သား ဆက္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ အခ်ီးက်ဴးေစာခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ကို အျမန္ပိတ္လိုက္ရပါေရာလား။ ေျပာပံုက “ မႏွစ္က သႀကၤန္တုန္းကကြာ…အဲဒီတပည့္တစ္အုပ္နဲ႔ငါနဲ႔ မူးၿပီး ေထြလာဂ်ီတက္ေမာင္းၾကည့္တာ သူမ်ားအိမ္ၿခံစည္းရိုးကို ၀င္တိုက္မိၿပီး ကံေကာင္းလို႔ မေသၾကတယ္ ” တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ဆရာပါလိမ့္။ သူမ်ားအထင္ႀကီးေအာင္ မေနတတ္တဲ့၊ မေနခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါပဲ။

ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္ေတာ့ အင္မတန္ရွိတဲ့သူပါ။ သူစိတ္ေကာင္းရွိေၾကာင္းကို သူ႕ေခါင္းမွာရွိတဲ့ ခ်ဳပ္ရာေတြက သက္ေသခံပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီခ်ဳပ္ရာေတြရဲ႕ ရာဇ၀င္က ဒီလိုပါ…

ေမာင္ျဖဴရဲ႕ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဂ်ဴနီယာတန္းက ကေလးမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ႀကဳိက္တာေၾကာင့္ ဗ်ဴဟာစံုဖြင့္ၿပီး လုံုးပမ္းေနပါသတဲ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းမွာ သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ခုက ဆိုးဆိုးရြားရြား ရွိထားခဲ့တာမို႔ ေမာင္ျဖဴက ကေလးမနဲ႔ ဘယ္လိုမွ သေဘာမတူႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ပါေလေရာ။ သူ႕အဆိုကေတာ့ ကေလးမေလးကို ႏွေျမာလို႔ပါတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ကေလးမဆီ မၾကာမၾကာသြားၿပီး အဲဒီတစ္ေယာက္ကို မႀကဳိက္ဖို႔ တရားေဟာေတာ္မူပါေတာ့တယ္။ တကယ္ဆို သူကလည္း အဲဒီေကာင္မေလးကို ႀကဳိက္တာ မဟုတ္ျပန္ပါ။ အဲဒီေကာင္မေလးကလည္း သူ႕ကိုျပန္ႀကဳိက္ဖို႔ ေနေနသာသာ အိပ္မက္ေတာင္ ထည့္မမက္တာ ေသခ်ာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အက်ဳိးဆက္ကို ဘာမွမေတြးဘဲ ေစတနာအရင္းခံၿပီး ကာကြယ္ေရးလုပ္ေနတဲ့ ေမာင္ျဖဴကို ကာယကံရွင္သူငယ္ခ်င္းက မ်က္မုန္းက်ုဳိးပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေမာင္ျဖဴက တစ္ေဆာင္ တစ္ခန္းထဲမွာ အတူေနၾကတာပါ။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္း ပိုက္ဆံျပတ္တိုင္းလည္း ဒကာေတာ္ ေမာင္ျဖဴက စရိတ္စက အၿမဲခံေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္သားမွာေတာ့ ေမာင္ျဖဴတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီမိန္းကေလးကိစၥနဲ႔ ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ စကားမ်ားၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွလည္း သူတို႔ဇာတ္ထုပ္ကို ဦးဟန္ၾကည္တို႔ သိရေတာ့တာပါ။

တစ္ေန႔လည္ခင္းမွာေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေမာင္ျဖဴအပါအ၀င္ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္နဲ႔အတူ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ေက်ာင္းသားထံုးစံ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း၊ ကိုယ္ေကာင္းေၾကာင္း ထိုင္ေျပာေနျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ဦးဟန္ၾကည္ေဘးမွာကပ္ထိုင္ေနတဲ့ ေမာင္ျဖဴရဲ႕ေခါင္းကို တစ္ခုခုနဲ႔ ရိုက္ခ်လိုက္တဲ့အသံ “ ေျဖာင္း ” ခနဲ ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း စတဲ့၊ ေနာက္တဲ့အေနနဲ႔ ဖိုင္တြဲနဲ႔ ေခါင္းကို ရိုက္သြားတယ္လို႔ ထင္မိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္မွာ လက္ဖက္ရည္စားပြဲေပၚကို ခံုက်ဳိးစေတြ ေထြးခနဲက်လာေတာ့မွ အလန္႔တၾကားထၿပီး ေဘးဘီကို ၾကည့္မိပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ျဖဴရဲ႕ေခါင္းမွာလည္း နားသယ္စပ္ကေန ေသြးေတြ စီးက်လာပါၿပီ။ ထံုးစံအတိုင္း သူကာဗာေပးေနတဲ့ မိန္းကေလးကို ႀကဳိက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အလစ္၀င္ရိုက္သြားတာပါ။ အငိုက္မိသြားတဲ့ ေမာင္ျဖဴလည္း ေသြးျမင္မွ သတိ၀င္လာၿပီး လြယ္အိတ္ကို ႏႈိက္ပါေတာ့တယ္။ အေျခအေနကို သံုးသပ္မိသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္အုပ္လည္း ေမာင္ျဖဴကို ၀ိုင္းတားၿပီး အသင့္ေတြ႕တဲ့ ဆိုက္ကားနဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔မ်က္ေစာင္းထိုးမွာရွိတဲ့ ေဆးရုံႀကီးကို ေခၚသြားရပါေတာ့တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ထိုင္ခံုပုန႔ဲ အျပားလိုက္ရိုက္သြားလို႔သာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ေဆးရုံေခၚသြားလို႔ ရတာပါ။ တကယ္လို႔သာ ခံုေစာင္းနဲ႔သမသြားရင္ေတာ့ ရင္ခြဲရုံကို တန္းပို႔ရဖို႔ ေသခ်ာေနပါရဲ႕။

အျပင္လူေတြ ရိုက္မႈ၊ ႏွက္မႈျဖစ္ရင္ ျပႆနာကို အရင္ရွင္းရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ေက်ာင္းနဲ႔၊ ကိုယ့္ေဆးရုံျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေဆးရုံေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေခါင္းကဒဏ္ရာကို ခ်ဳပ္ရပါေတာ့တယ္။ ႏိုင္လြန္ႀကဳိးနဲ႔ တရႊိရႊိျမည္ေအာင္ ခုနစ္ခ်က္ခ်ဳပ္ခံလိုက္ရတာကို သတၱိခဲေမာင္ျဖဴက အံတစ္ခ်က္မႀကိတ္ဘဲ ခံပါတယ္။ ၾကည့္ေနရတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔မွာသာ အူေတြယား၊ ၾကက္သီးေတြထလာပါရဲ႕။ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းကို လူနာေစာင့္ေပးရင္း ေဆးရုံမွာ သံုးေလးညအိပ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကရေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကေတာ့ ေခါင္းမွာပတ္တီးႀကီးအေဖြးသားနဲ႔ အစားမပ်က္ အေသာက္မပ်က္ ရွိေနပါရဲ႕။ ေက်ာင္းသားခ်င္းျဖစ္တဲ့ ကိစၥကို ေက်ာင္းမွာပဲ ေျဖရွင္းေလ့ရွိတာမို႔ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ရဲ႕ ၾကား၀င္ျဖန္ေျဖေပးမႈနဲ႔ ျပႆနာက ၿပီးသြားေပမယ့္ ေမာင္မင္းႀကီးသားရဲ႕ ေခါင္းမွာေတာ့ ေသရာပါ အမာရြတ္ႀကီး က်န္ေနခဲ့ပါေရာလား။ စိတ္မွတ္မရွိတဲ့ သေကာင့္သားကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္လေလာက္အၾကာမွာ သူ႕ကိုရိုက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လည္ပင္းျပန္ဖက္ၿပီး တြဲၿမဲတိုင္းတြဲလွ်က္ရွိပါေတာ့တယ္။ ၾကားထဲက မ်က္စိလည္ရသူေတြက ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားပါ။ ဇာတ္လမ္းနိဂုံးခ်ဳပ္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔အသည္းေက်ာ္ ကေလးမေလးက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ရန္ကို ေၾကာက္ရွာတာေၾကာင့္ အတန္းတူ ငတိတစ္ေကာင္နဲ႔ ခါေတာ္မီ အျမန္တြဲသြားပါေတာ့တယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ တျခားေဆးတကၠသိုလ္မွာတက္ေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ညီမကို သေကာင့္သား ျမင္သြားပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ျဖဴက ပါးစပ္က ဘာမွမေျပာဘဲ သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားလို မိန္႔မိန္႔ႀကီးလုပ္ေနတာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္လည္း စိတ္ေအးလက္ေအး ေနမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အိမ္ရွင္မေလာင္းကို ဦးဟန္ၾကည္ ကြယ္ရာမွာ
 “ ကၽြန္ေတာ္ဗ်ာ…ဟန္ၾကည့္ညီမကို ႀကဳိက္ေနတာ…ဒီေကာင္ႀကီး စိတ္ဆိုးမွာစိုးလို႔ မေျပာရဲဘူး… ” လို႔ ရင္ဖြင့္ေတာ္မူပါေတာ့တယ္။ အိမ္ရွင္မေလာင္းက အေၾကာင္းစံုျပန္ေျပာလို႔ သေကာင့္သားအေၾကာင္း သိရေပမယ့္ သက္ေသမခိုင္လံုျပန္တာေၾကာင့္ ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္းကို ေဘးမဲ့ေပးထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

တစ္ခါတစ္ခါမွာ ေမာင္ျဖဴေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားကို အခုထိ ျပန္သတိရေနမိပါေသးတယ္။ “ ငါတို႔ေက်ာင္းၿပီးရင္ တစ္ေဆးရုံထဲ အတူေလွ်ာက္ရေအာင္ကြာ ” တဲ့။ “ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ” လို႔ေမးတဲ့အခါ “ ဟ…မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားလို႔ရတာေပါ့ကြ ” လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဒီမွာတင္ ဦးဟန္ၾကည္က “ ဟေကာင္ရ…ငါတို႔တစ္ေတြ မိန္းမရကုန္ၾကရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ” လို႔ျပန္ေမးေတာ့ “ မိန္းမေတြ သူတို႔ဖာသာ အိမ္မွာေနရစ္ၾကပါေစေပါ့.. ” လို႔ ခပ္တည္တည္ပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒီစကားကိုသာ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အိမ္ရွင္မၾကားရင္ေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားကို ငရုတ္က်ည္ေပြ႕နဲ႔ သမမွာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘ၀ခရီးကို ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ကုိယ္ သြားေနၾကရၿပီျဖစ္တာမို႔ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ျဖဴနဲ႔ ဦးဟန္ၾကည္ မဆံုျဖစ္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေရႊမန္းၿမဳိ႕ကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ ျပန္မေရာက္ျဖစ္တာ ဆယ္ႏွစ္၀န္းက်င္ရွိသြားပါၿပီ။ ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ေနမွန္းလည္း စံုစမ္းလို႔မရပါ။ က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို စံုစမ္းတဲ့အခါမွာလည္း ဘယ္သူနဲ႔မွ အေပါက္အလမ္းသိပ္မတည့္တဲ့ ေမာင္ျဖဴအေၾကာင္း မသိၾကပါ။ တစ္ခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ မႏၲေလးမွာပဲ ေဆးခန္းဖြင့္ထားေၾကာင္း မေရမရာ ေျပာၾကပါရဲ႕။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ တက္ရွာျပန္ေတာ့လည္း နည္းပညာကို နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မ၀င္စားတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ရွာလို႔မေတြ႕ျပန္ပါ။ အမ်ားနဲ႔ အေစးမကပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းႀကီးတစ္ေယာက္ လူနာေတြနဲ႔ သဟဇာတျဖစ္ပါ့မလားလို႔လည္း စိတ္ပူမိပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ျဖဴနဲ႔ တစ္ေခါက္တစ္ခါ ျပန္ဆံုခြင့္ ရခ်င္ပါေသးတယ္။ ခ်စ္စြာေသာ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ျဖဴတစ္ေယာက္ အစစအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ပါေစ။ ဦးဟန္ၾကည္လို အလိမၼာ၊ အိမ္ပါ ဇနီးမယားအနိပ္နဲ႔ သမီးသားအစိတ္ရပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းမ်ားလည္း ေတာင္းေပးလိုက္မိပါေတာ့တယ္။                  

ေမာင္နီနဲ႔ ေမာင္ညိဳရဲ႕ အေၾကာင္းေတြကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ဆက္ေရးပါဦးမယ္။ တိုင္းရင္းသူ ေဒၚေခ်ာေျပာသြားသလို သူငယ္ျပန္ေနတဲ့(ငယ္ဘ၀ကို ျပန္လြမ္းေနတဲ့) ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ လြမ္းခ်င္းေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အားေပးေတာ္မူၾကတာ ေက်းဇူးဥပကာရ အထူးတင္ရွိပါရဲ႕။       

11 comments:

ေမာင္ဘႀကိဳင္ (ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

ၾဆာ နည္းနည္းရွည္တယ္ ကူးသြားတယ္ အိမ္မွာဖတ္မယ္ၾဆာ း)

ေမာင္ဘႀကိဳင္ (ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) said...

ကဗ်ာတပုဒ္ေရးထားတယ္ၾဆာ
အေမ႔ေန႔အတြက္ ျပာသုိလျပည္႔ေန႔ မန္းမဂၢဇင္းအတြက္တပုဒ္လာေတာင္းတယ္ၾဆာ အေမ႔ကဗ်ာေရးမယ္ဆုိ အေဖ႔မ်က္ႏွာေျပးျမင္ၿပီး အေမ႔ကဗ်ာသတ္သတ္မေရးျဖစ္ဖူးၾဆာ ဒါနဲ႔ ႏုပ်ဳိသူမ်ားကုိေရးျဖစ္တယ္ၾဆာ စာမ်က္ႏွာေပၚမလႊတ္ရဲဖူးၾဆာ

ခ်စ္သူေမာင္ said...

ဟုတ္တယ္ဦးဟန္ၾကည္ေရ.......ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ
အြန္လိုင္းမွာရွာၾကည္႕ရတာေမာေနၿပီ တစ္ေကာင္...အဲ
တစ္ေယာက္တေလမွေယာင္လို႕မေတြ႕မိပါဘူး
အျပင္မွာေတြ႕ေတာ႕ေျပာတယ္ေလဟဲ႕...နင္ကသိပ္ေခတ္မွီ
ေနတယ္ေပါ႕ေလတဲ႕...စိတ္နာစရာပဲတခါတေလကိုယ္ကငေပါႀကီးျဖစ္လို႕ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္ကလူေတြမ်ားတယ္ခက္
အဲတာေၾကာင္႕သားသမီးတြဲေလာင္းနဲ႕ဘုတ္ထိုင္းႀကီးေတြျဖစ္လို႕..... :P အင္းလြမ္းလာၿပီဗ်ာငယ္ဘ၀ကို

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင္႕
ခ်စ္သူေမာင္

blackroze said...

ၾဆာဦးဟန္ၾကည္ေရ
ငယ္ဘဝေလးဖတ္ျပီး
ျပံဳးျပံဳး ..ျပံဳးျပံဳးနဲ႕
သေဘာက်ေနတုန္းရွိေသးတယ္
ဇတ္လမ္းလည္းဆံုးေရာ
ေမာင္ျဖဴတေယာက္ ဘယ္ေနရာေရာက္ျပၤီး
ဘာေတြလုပ္ေနမွန္း
အဆက္အသြယ္ မရွိေတာ့ဘူးဆိုလို႕
စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသြားတယ္ဆရာရယ္..

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ေမာင္ျဖဴအေၾကာင္းၿပီးေတာ့ ၾကားျဖတ္အေနနဲ႔ ဆရာနဲ႔ မဒမ္န႔ဲ အၾကာေပါင္း အေၾကာင္းပါခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးလဲ လုပ္ပါဦးဆရာရယ္။ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ စိတ္၀င္စားလြန္းလုိ႔။ အၿပိဳးပုိင္ အျပဳိင္မ်ားပုိးခဲ့ရသလားလုိ႔။ း))

ခင္မင္လွ်က္

Angelhlaing(May everybody be happy and healthy! said...

တစ္ေယာက္ခ်င္း အေၾကာင္းေလးေတြ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္အကို... ဘယ္အခ်ိန္ေတြးေတြး ၾကည္နူးစရာ အၿပည့္နဲ႕ ..ငယ္ဘဝေတြ ေပါ့ ေနာ္.
အဆက္သြယ္မရေတာ့တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမေလး တစ္ေယာက္ကို ဘယ္နားရွာရမွန္းမသိ.... :(

ဒုတ္ိယလူ said...

(ဦးဟန္ၾကည္လို အလိမၼာ၊ အိမ္ပါ ဇနီးမယားအနိပ္နဲ႔ သမီးသားအစိတ္ရပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းမ်ားလည္း ေတာင္းေပးလိုက္မိပါေတာ့တယ္။)
ဆရာေရ ဒီတစ္ေခါက္ အေနာ့္စီ လာရင္ ဒီလို
စုေပးခဲ့ေနာ္.း)p
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

(ဒုတိယ)

san htun said...

ဦးဟန္ၾကည္ၾကီး ေမာင္ၿဖ ူနဲ ့ ၿပန္လည္ဆံုေတြ ့ ႏိုင္ပါေစ...

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ဆရာဟန္တို႕မ်ား သူ႕သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေျပာရင္း သူ႕မဒမ္ၾကည္အေၾကာင္း ကပ္ၾကြားသြားေသးတယ္.. ဟင္းဟင္း..
အားက်မခံျပန္ၾကြားလိုက္ရလို႔....
ဟုတ္တယ္ ကိုကိုေမာင္ေျပာတာ ေထာက္ခံတယ္. သူငယ္ျပန္တာ ျပီးသြားရင္ မဒမ္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ပံု ဆံုပံု ေမတၱာမွ်ပံု စတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ငယ္မူငယ္ေသြးေလးေတြနဲ႔ လုပ္ပါဦး.. ဖတ္ပါရေစ...
ဒီလို အလိမၼာအိမ္ပါ ဇနီမယား အနိပ္ကေလးကိုရဖို႕ ဘယ္လို ဗ်ဴဟာေတြ သံုးခဲ႔တယ္ဆိုတာ ေနာင္လာေနာက္သားေတြကိုလည္း ေျပာျပသင္႕တယ္ဆရာဟန္.. း)

ဆူးသစ္ said...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကခင္မင္စရာ တကယ္ေကာင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရွိခဲ့တာဘ၀ထဲမွာအမွတ္ရစရာပါ။ ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းသလိုလြမ္းဖို႔လည္းေကာင္းတယ္။ဆက္ေရးပါဦးခင္ဗ်ာ။

မအိမ္သူ said...

ဆရာ့ရဲ႕ ငယ္မူျပန္္ သူငယ္ခ်င္းအလြမ္းေလးေတြကို စိတ္၀င္တစားဖတ္သြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ငယ္ဘ၀ဆိုတာေတြကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး ျပန္ေတြးလိုက္ရင္ တမ္းတစရာေလးေတြေတာ့ ရွိတတ္ၾကတာခ်ည့္ပါပဲဆရာေရ။

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .