Tuesday, 15 November 2011

မေ၀ခင္က ေႁကြႏွင့္သည္ . . .

ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္
ေက်ာင္းပ်က္ေနတာ ႏွစ္ရက္ရွိေနၿပီမို႔ ညေနက အဲဒီေက်ာင္းသူရဲ႕ မိဘေတြအိမ္ဘက္ကို လမ္းႀကံဳတာနဲ႔ပဲ ၀င္စံုစမ္းမိပါတယ္။ ေက်ာင္းသူဘယ္ေပ်ာက္ေနသလဲလို႔ ေမးမိတဲ့အခါ ေက်ာင္းသူရဲ႕ အေမျဖစ္သူက မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႔ “ ကၽြန္မတို႔လည္း အဲဒါကိုပဲ လိုက္စံုစမ္းေနတာပါပဲ ဆရာရယ္ ” လို႔ ဆိုပါေတာ့တယ္။ ေသခ်ာပါၿပီ။ ထံုးစံကို ဗုန္းမွန္လို႔ေတာင္ အပ်က္မခံတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ တစ္ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ေယာက်္ားရေလ့ရွိတဲ့ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာနဲ႔အညီ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ ပညာသင္ႏွစ္အတြက္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ အေတာင္ေပါက္သြားပါၿပီ။

http://jollyenglish.edublogs.org/files/2010/04/YoungStudentInClass.jpg

သင္ၾကားမႈသက္တန္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သတိထားမိသေလာက္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ ဒီဘက္ေဒသမွာ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြ အိမ္ေထာင္ေစာေစာက်တာ၊ မိန္းမခိုးေျပးၾကတာ တစ္ခါမွ မႀကံဳဖူးပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသူေတြကေတာ့ အထက္ကေျပာခဲ့သလို တစ္ႏွစ္ကို တစ္ေယာက္ႏႈန္းနဲ႔ မွန္မွန္ႀကီး ခိုးရာလိုက္ၾကပါတယ္။ ေခတ္ႀကီးကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလို၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ေမတၱာပို႔ရမလိုလိုပါ။ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ဗဟုသုတ၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ၊ ဘာသာေရးပါမက်န္ အၿမဲသြန္သင္ဆံုးမေပးေနတဲ့ၾကားက ေဗြေဖာက္ေဖာက္ေနၾကတာေတြကို ေတြ႕ေနရတာမို႔ ဥေပကၡာပါရမီကိုပဲ ေျပာင္းၿပီးျဖည့္ရေကာင္းႏိုးႏိုး စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ ေလာကကို အလွဆင္ဖို႔ စိတ္ကူးေတြ တသီတတန္းနဲ႔ စိုက္ထား၊ ပ်ဳိးထားတဲ့ ပန္းပင္ေလးေတြ ေ၀ကာနီး၊ ပြင့္ကာနီးအခ်ိန္ေရာက္မွ ပိုးကိုက္ကုန္တာကို ျမင္ရတဲ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးခမ်ာ အေတာ့္ကို ခံစားရပါတယ္။ ဆရာတပည့္ဆက္ဆံေရးဆုိတာကလည္း ျမန္မာ့လူ႕ေဘာင္က သတ္မွတ္ထားလို႔သာ ႏွီးႏြယ္ပတ္သက္ေနၾကေပမယ့္ တကယ္တန္းက်ျပန္ေတာ့ ဆိုင္သာဆိုင္၊ မပိုင္ၾကသူေတြက ဆရာေတြပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူမ်ားသားသမီးေလးေတြကို မပိုင္၀က္ေမြးဘ၀နဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေစခ်င္လြန္းတဲ့ ဆရာေတြပဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ရုံပါပဲ။

တဖြဖြသြန္သင္ဆံုးမေနတဲ့ၾကားက လမ္းေၾကာင္းမွားခ်င္တိုင္း မွားေနၾကတဲ့ တပည့္မေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို အိမ္ရွင္မကေတာ့ အားေပးရွာပါတယ္။
“ ရွင့္ကေလးေတြက ရွင္မဆံုးမခင္ကတည္းက ရည္းစားေတြရွိၿပီးသားဆိုေတာ့ ဆံုးမစကားက ဘယ္တိုးေတာ့မလဲ ” လို႔ ေျပာေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္လို႔မဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္လည္း စိတ္ေျဖရာ ရပါေလေရာ။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါရဲ႕။ ေရာဂါေတြကၽြမ္းေနမွျဖင့္ ဘယ္ေဆးက တိုးပါလိမ့္မလဲ။

ဒီဘက္ေခတ္ ကာလသားသမီးမ်ားက က်န္တဲ့ေနရာမွာ ေခတ္မီမမီမေျပာတတ္ေပမယ့္ ရည္စားထားတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေခတ္ကို လြန္ပါေလေရာ။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား ဒီဘက္ကာလမွာ ကေလးဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ ေတြးမိပါရဲ႕။ အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီးဆိုသလို ကိုယ့္အျမင္မွာ ကေလးလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ တပည့္ေလးေတြ မၾကာမၾကာဆိုသလို ကေလးေတြ တိုးလို႔တြဲေလာင္းနဲ႔ ခ်ီတက္ေနၾကတာကို ျမင္ေနရတာလည္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ပါ။ အသက္အရြယ္အရ တည္ၿငိမ္မႈရွိၿပီး ဘ၀ကို အေကာင္းဆံုး ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာေတာင္ အိမ္ေထာင္တစ္ခု သာယာဖို႔ အင္မတန္၀ါယမစိုက္ထုတ္ရတာကို ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ အႏွီကေလးေတြ ဒန္႔ကၽြဲပင္ကို ပုခက္ဘယ္လိုဆင္ၾကသလဲဆိုတာ သိခ်င္စမ္းပါဘိေတာ့တယ္။ အေမ့ႏို႔နံ႔ေတာင္ မစင္ေသးတဲ့ ဒီကေလးေတြကေတာ့ ဒီကိစၥကို အိမ္ေထာင္ျပဳတမ္းကစားေနၾကတယ္လို႔မ်ား ထင္ေနၾကေရာ့သလားမသိ။

ထံုးစံအရ မိန္းကေလးမ်ားက ေယာက်္ားေလးမ်ားထက္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈေစာတာကို ဦးဟန္ၾကည္သတိထားမိၿပီးသား။ ေယာက်္ားေလးေတြ ေဂၚလီရိုက္လို႔ေကာင္းေနတုန္း ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းအရြယ္မွာ တခ်ဳိ႕မိန္းကေလးေတြ ရည္စားထားကုန္ၾကတာလည္း ဦးဟန္ၾကည္အသိ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေတြျပဳကုန္ၾကေအာင္ေတာ့လည္း မိုက္မဲၾကလိမ့္မယ္လို႔ မေတြးမိတာအမွန္။ မီးကိုတိုးၾကတယ္လို႔ သမုတ္ရေအာင္လည္း အႏွီသေကာင့္သားမေလးေတြက ပိုးဖလံမဟုတ္ၾကျပန္။ ဘာကိုမဆို မီးခိုးႁကြက္ေလွ်ာက္ ေတြးရမွ ေက်နပ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ကေလးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳေစာရျခင္းအေၾကာင္းကို ေတြးျဖစ္ရျပန္ပါၿပီ။

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ကေလးဘ၀တုန္းက ေက်ာင္းသားေတြကို အျဖဴ၊ အစိမ္း ေက်ာင္း၀တ္စံုသတ္မွတ္ေပးထားေပမယ့္ ေဘာင္းဘီတို၊ ေဘာင္းဘီရွည္၊ စကတ္ စသည္ျဖင့္ ကိုယ္ႀကဳိက္သလို ၀တ္ခြင့္ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ခုနစ္တန္း၊ ရွစ္တန္းအရြယ္အထိ ကေလးစိတ္မကုန္ေသးဘဲ ေယာက်္ားမိန္းမ နပမ္းသတ္လို႔ေကာင္းတုန္း၊ ေက်ာစီးၿပီး ေထြခင္းလို႔ေကာင္းတုန္း၊ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ဆြဲၿပီး ဒီတိုးတန္း ကစားလို႔ေကာင္းၾကတုန္းပါ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ မေယာင္ရာကို ဆီလူးရမွ စား၀င္အိပ္ေပ်ာ္ၿပီး အေပၚယံအလုပ္ေတြကို ၀ါယမစိုက္ထုတ္လြန္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕မူအတိုင္း လူႀကီးေတြ မ်က္စိပသာဒျဖစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးတစ္ခုနဲ႔ ငါးတန္းအရြယ္ကစၿပီး ေက်ာင္းသားေတြက ပုဆိုး၀တ္ၾကရၿပီး၊ ေက်ာင္းသူေတြက လုံခ်ည္နဲ႔ ရင္ဖံုး၀တ္ၾကရပါသတဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူႀကီးအ၀တ္အစားနဲ႔ ျပန္ျမင္ေနၾကရတဲ့ ဒီေခတ္ေက်ာင္းသားေလးေတြ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ အရြယ္မေရာက္ပဲ ေနပါရိုးလား။ ဒီၾကားထဲမွာ ခပ္ကဲကဲ မိဘမ်ားက သားသမီး ငခၽြတ္ကေလးေတြကို အလွျပင္ပစၥည္းေတြ၊ အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ကေလးေတြ အလုပ္က အလွျပင္ၿပီး ရည္စားထားဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဒါေတြတင္အားမရေသးဘဲ ျမ၀တီ၊ MRTV စတဲ့ ႏိုင္ငံပိုင္ ရုပ္သံလႊင့္ဌာနေတြကလည္း ကေလးေတြ လင္ယူေစာေစဖို႔ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို ေန႔မအား၊ ညမနား အင္တိုက္အားတုိက္ ထုတ္လႊင့္ေပးၿပီး ပါရမီျဖည့္ၾကျပန္ပါေသးရဲ႕။ ဦးဟန္ၾကည္ သတိထားမိသေလာက္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ျပသမွ်၊ ေခြဆိုင္မွာ ေရာင္းသမွ် ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြထဲမွာ ထမင္းစားတာ၊ ေဆးရုံတတ္တာ၊ ရည္းစားထားတာကလြဲလို႔ ဘာတစ္ကြက္မွ အတုယူစရာ၊ ေလးစားအားက်စရာ မေကာင္းပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ အႏွီကိုရီးယားဇာတ္ကားေတြထဲက သရုပ္ေဆာင္မေတြဟာ အားရင္အားသလို “ ဆိုဂ်ဳ ” လို႔ေခၚတဲ့ အရက္ကို ေသာက္ျပၾကပါေသးတယ္။ ေယာက်္ားေလးေတြကို မိန္းမေတြက ၀ိုင္းလိုက္၊ ၀ိုင္းႀကဳိက္ၾကတာကိုလည္း ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ ျပၾကပါေသးတယ္။ မေကာင္းတာဟူသမွ် အတုယူရမွ ေခတ္မီတယ္ထင္ၾကေလတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တုိ႔ရဲ႕ ေရႊျပည္သူမ်ားလည္း ကိုရီးယားစတိုင္၀တ္၊ ကိုရီးယားလို ဆိုဂ်ဳေသာက္ၿပီး ကိုရီးယားလို ရည္းစားထားၾကပါေတာ့တယ္။ ခုနစ္အိုရွစ္ေဆြး အဘြားႀကီး အမယ္ႀကီးေတြေတာင္ သံုးဆစ္ခ်ဳိးဗိုက္ေခါက္ကို လူျမင္ေအာင္ Body fit ၀တ္၊ အမာရြတ္တင္းၾကမ္းနဲ႔ တင္းပုတ္ေျခသလံုးကို ျမင္သူမက္ေစဖို႔ Mini-skirt တို႔ one-quarter short pant  တို႔ကိုစစ္ကူေတာင္း၊ ဆံပင္ကို နီေၾကာင္ၾကားေဆးဆိုးလို႔ ကိုရီးယားစတိုင္ဖမ္းၿပီး ဘီယာဗူးကို လက္ကမခ်ဘဲ Boy friend ရွာဖို႔ လံုးပမ္းေနၾကတာမို႔ အမွားအမွန္မဆင္ျခင္ႏိုင္ေသးတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ သမီးေလးေတြ ခပ္ေစာေစာ လင္ယူၾကတာ ဆန္းေတာ့ဆန္းအံ့မထင္။

ဒီေလာက္ အတုယူမွားစရာေတြ တင္းၾကမ္းျပည့္ေနတဲ့ၾကားထဲမွာ ေခတ္မီခ်င္လြန္းတဲ့ မိဘမ်ားက သားသမီးေတြကို လြတ္လပ္ေရးအျပည့္ေပးထားျပန္တဲ့အျပင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြရဲ႕ သြန္သင္မႈက အားနည္း၊ ဘာသာေရးအဆံုးအမက မရွိ၊ က်န္းမာေရးအသိက နတၱိျဖစ္ၾကျပန္တဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ကေလးေတြမွာ ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ၿပီး၊ ပ်က္ခ်င္သလို ပ်က္ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ တိုးတက္ေနတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာ လိင္ကိစၥကိုလည္း အင္တာနက္ေပၚမွာ၊ MP 4 player ေတြထဲမွာ၊ မိုဘိုင္းဖုန္းေတြထဲမွာ၊ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြမွာအလြယ္တကူရႏိုင္တဲ့ DVD ေခြေတြထဲမွာ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္းေတြ႕ေန၊ ျမင္ေနႏိုင္တာကလည္း လူငယ္ေတြကို အဆင္းဘီးတပ္ေပးသလို ျဖစ္ေနျပန္ပါရဲ႕။ လိင္ကိစၥက္ို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိၾကတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ ဖိုနဲ႔မ သံ၀ါသ အမႈကိစၥဟာ မထူးျခားတဲ့ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္အေနနဲ႔ ေခါက္ရိုးက်ဳိးၿပီးသား ျဖစ္ေနေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အဆံုးအမေအာက္မွာ ဟီရိ၊ ၾသတၱပၸတရားနဲ႔ ေနခဲ့ရတ့ဲအျပင္ လိင္ကိစၥမွာလည္း သိုသို၀ွက္၀ွက္ရွိခဲ့ရာက အခုလုိ ေဖာေဖာသီသီျမင္ႏိုင္ေတြ႕ႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္းေရာက္လာျပန္ေတာ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြမွာ ႏြားငတ္ေရက် ျဖစ္ရတာ ဆန္းေတာ့ မဆန္းလွပါ။ လူတိုင္းမွာရွိစၿမဲျဖစ္တဲ့ တဏွာ၊ ရာဂစိတ္ရိုင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ဖို႔ အသက္အရြယ္၊ အသိအျမင္၊ ကိုယ္က်င့္တရားစတာေတြ လိုျပန္တာမို႔ အဲဒီအခ်က္ေတြ မျပည့္စံုႏိုင္ေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားအရြယ္ကေလးငယ္ေတြဟာ သမီးရည္းစားဘ၀ကို အိမ္ေထာင္သည္အႀကဳိေလ့က်င့္ခန္းကာလလို႔ သေဘာထားၾကပါေတာ့တယ္။

ေယာက်္ား၊ မိန္းမ ႏွစ္ဦးလံုး လိင္ကိစၥပြင့္လင္းတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ေသြးသားဆႏၵကို ေျဖေဖ်ာက္ရုံအတြက္ပဲ အေရးထားၿပီး ျဖစ္လာမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ကိစၥေတြကို မိန္းကေလးကိုယ္တိုင္က ေသြးေအးေအးနဲ႔ ေျဖရွင္းေလ့ရွိတာမို႔ ျပႆနာသိပ္မရွိလွပါ။ သူရို႕လူမ်ဳိးက ဒီကိစၥကို ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ကိုစၥလို႔ပဲ သေဘာထားၾကတာ မဟုတ္ပါလား။ ဒါေပမယ့္
အရွက္နဲ႔ လူလုပ္ၾကတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ သမီးငယ္ေလးေတြခမ်ာမွာေတာ့ မလိမၼာတစ္ခါမိုက္မိရုံနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပန္းေကာင္းအညြန္႔က်ဳိးသြားၿပီလို႔ ယူဆၿပီး ေပါက္တဲ့နဖူးကို မထူးဇာတ္ခင္းၾကရရွာပါေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ေယာက်္ားေလးျဖစ္သူက သန္႔စင္မြန္ျမတ္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး တဏွာရာဂ ေသြးသားဆႏၵေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ကို ေရွ႕တန္းတင္တဲ့လူစားမ်ဳိးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ မိန္းကေလးဘ၀ဟာ နစ္သည္ထက္ နစ္ရုံပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ မဖံုးႏိုင္ မဖိႏိုင္ဘ၀နဲ႔ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္းျဖစ္ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြလည္း မနည္းလွပါ။ မိဘေမာင္ဘြားေတြကို ရင္မဆိုင္ရဲေတာ့ဘဲ ေလလြင့္ပ်က္စီးၿပီး ဘ၀ဇာတ္သိမ္းမလွၾကေတာ့တဲ့ သမီးေလးေတြလည္း ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနၾကၿပီလဲ မသိႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ပန္းတိုင္ေတြကို မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ စြန္႔လႊတ္ၿပီး လတ္တေလာရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာေျပလည္ဖုိ႔ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသူအရြယ္ သမီးေလးေတြေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနပါၿပီလဲ။ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ဆက္မေတြးရဲေတာ့ပါ။ မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။

ကေလးေတြဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္အညြန္႔အဖူးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔တစ္ေတြ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာတဲ့တစ္ေန႔မွာ သူတို႔ေကၽြးတာကို စားၾကရမွာပါ။ သူတို႔စီမံတဲ့အတိုင္း နာခံၾကရမွာပါ။ သူတို႔ဖန္တီးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ ေနၾကရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္တဲ့၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ယေန႔လူႀကီးေတြဟာ အနာဂတ္လူႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ကေလးသူငယ္၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ခ်စ္ကိုခ်စ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီကေလးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းဟာ ကိုယ့္အနာဂတ္ကို တည္ေဆာက္ျခင္းလို႔ ေခၚႏိုင္တာမို႔ ေက်ာင္းေနအရြယ္ကေလးေတြ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး လူမႈဒုကၡေတြနဲ႔ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ႀကံဳၾကရတာမ်ဳိး မျဖစ္ရေလေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးၾကပါစို႔လား။                 

21 comments:

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ဟုတ္တယ္ဆရာေရ...
က်န္တာ မတတ္ခ်င္ေန။ ဒီကိစ္စမွာေတာ့ ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ တတ္ေျမာက္လာၾကမွန္းမသိဘူး။ မ်က္စိေရွ့တင္ ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ဘဲ။ ပါသြားၾကတာေလ။

သူႀကီးမင္းတုိ႔ အရပ္ဘက္မွာလဲ ေလးတန္းေလာက္ ေအာင္ၿပီးရင္ စာတတ္ၿပီဆုိၿပီး ေက်ာင္းရပ္နားကာ အလုပ္ခြင္ထဲ ၀င္ခုိင္း၊ အဲဒီေနာက္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ေလာက္ စဥ္းစားၾကေတာ့တာကလား။

စဥ္းစားမိတာ ရွိေသးတယ္။ ေရႊႏုိင္ငံက ကေလးေတြ အဲဒီဘက္ကိုဘဲ စိတ္အေလးအနက္ထားေနလုိ႔ က်န္တဲ့ ဘက္မွာ မထူးခၽြန္တာမ်ားလားလုိ႔။
ဒီဘက္မွာက အဲဒီကိစ္စ လြယ္လင့္တကူ ရတဲ့အတြက္ ဘာမွ ေၾကာင့္ၾကစိတ္မေနေတာ့ဘဲ တစ္ျခားပညာရပ္ကုိ ေအးေဆး သင္ႏုိ္င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တုိးတက္တာလုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။

အင္းးး
ဒီႏွစ္အတြက္ တစ္ေယာက္ ၿပီးသြားၿပီဆုိေတာ့ လာမဲ့ႏွစ္အတြက္ အားေမြးထားျပန္ဦး ဆရာေရ....

ခင္မင္လွ်က္

ေန၀သန္ said...

ဆရာေရ... ပို႕စ္ေကာင္းေလးပါ... ဟုတ္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိုးတန္းတုန္းကလည္း ႏွပ္ေခ်းေတာင္မစင္ေသးပဲ ေဆာ့လို႕ေကာငး္တုန္း.. ျဖဳန္းဆို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ခိုးရာလိုက္သြားတယ္... တပည့္ေတြအေပၚ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးၾကီးနဲ႕ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေနတဲ့ ဆရာေတြရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါရဲ႕...

အဓိကက ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ပညာေရးစနစ္ၾကီးကို ေျမလွန္ပစ္မွရမယ္... အခုေန ရန္ကုန္ကိုသြားၾကည့္ရင္ ဒူးမေပၚတဲ့မိန္းကေလး အေတာ္ရွားတယ္လို႕ ေျပာသံၾကားတယ္.. ႏိုင္ငံတကာကို အမွီလိုက္သင့္တဲ့ေနရာမလိုက္ပဲ မဟုတ္တဲ့ဘက္က လိုက္ေနေတာ့... အင္း... ရင္ေလးစရာပါပဲဗ်ာ...

ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

သတုိး said...

ေခတ္ႀကီးက အဲလုိျဖစ္ေနတာ ဆရာ။ ဘယ္ႏွယ္ လုပ္ၾကမတုန္း။ ဆရာေတြကလည္း ကုိယ့္အာဏာစက္ေအာက္က လက္တစ္ဆုတ္စာ တပည့္ေတြကုိသာ ေျပာဆုိဆုံးမႏုိင္ၾကတာပါ။ ဒါလည္း ဆရာ ေျပာသလုိ မပုိင္၀က္ေမြး ဘ၀ေတြေလ။ အဓိ္ကကေတာ့ လက္ဦးဆရာ မည္ထုိက္စြာေသာ မိဘေတြပါပဲ။ သူတုိ႔ ႏွစ္ပါးထဲမွာမွ အေမပဲ အခရာ..။ သုိ႔ေသာ္လည္း အေမေတြက ကုိယ့္ ငယ္ဘ၀က လုိခ်င္ဆႏၵ မျပည့္ခဲ့သမွ် သားသမီးကုိ အသက္အရြယ္ အသိ္အေတြးနဲ႔ တန္တာေရာ၊ မတန္တာေရာ ခ်င့္တြက္မေနေတာ့ပဲ ျဖည့္တုိး မြမ္းမံေပးၾကျပန္တာ မဟုတ္လား။
စကားစပ္လုိ႔ star let's sky က ကေလးေတြကုိ သတိရမိတယ္။ သူတုိ႔ ၀ါသနာထက္ မိဘေတြရဲ႕ အတၱကုိ အေရာင္တင္ေပးေနၾကရသူေလးေတြလုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဟား... သတိရၿပီ ။ ပုိ႔စ္ေလး တစ္ခုေလာက္ ေရးလုိက္ဦးမယ္။ း)

ေမာင္မ်ိဳး said...

စိတ္မေကာင္းစရာပဲ ဒီလိုနယ္ဘက္ကေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့ဆရာရယ္ မုန္႔ဖုိးဆိုလည္း ျပည္မထဲက ေက်ာင္းသားေတြထပ္ လြယ္လြယ္ပိုရ အသံုးေဆာင္ေတြဆိုလည္း ေကာင္းေကာင္းျမင္ေတြ႕ေနရေတာ့ ခေလးေတြက ပ်က္ဖို႕လမ္းပိုျမန္လာသလိုပဲ ။ တကယ္ကို ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းပါတယ္ က်ေနာ္ အဲ့လို ခေလးေတြေတြ႕ရင္ စိတ္က အလိုလို တုိလာသလိုလုိန႔ဲ ေတာ္ေတာ့ဟာေတြလို႕ကို ျဖစ္မိေကာ ။

အစ္မေျပာတဲ့ စကားနဲ႔ပဲေျဖလိုက္ေပ့ါဆရာရယ္ ဆရာ့ေစတနာေတြကို မခံယူတတ္တဲ့ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္လို႕ပဲေတြးေျဖလိုက္ပါ ။

ခုေခတ္ ခေလးေတြက မလြယ္ဘူးလို႕ဆုိရင္ က်ေနာ္က ေတာ္ေတာ္ လူၾကီးၾကီးက်ေနတာပဲလို႔ျဖစ္ေတာ့မယ္ အိမ္ကတုူ ရည္းစားရေနျပီးဆိုေတာ့ ဇက္ပိုးကို ၅ ခ်က္ေလာက္ အုပ္ထည့္ေပးလိုက္တယ္ အိမ္မွာက် စားျပီးတဲ့ ပန္းကန္ေတာင္ေျပာင္ေအာင္မေစးတတ္ေသးဘူး အိမ္က အေမ၊ ဦးေလးေတြ တိုက္ေပးတဲ့ မီးပူက်ကို၀တ္ျပီး ေစတနာေစာ္ကားရမလားဆိုျပီး တီးထည့္ေပးလိုက္တယ္ ။

ဒီအခ်ိန္မွာ အခ်စ္က ျပင္းထန္ေနေတာ့ ေလေျပေအးတရားေတြေဟာလို႕ေတာ့ အဆင္မေျပဘူးရယ္ း)

Anonymous said...

ၾဆာေရ.... စနစ္ေပါ႔ေလ စနစ္တခုလုံးကုိျပဳျပင္ႏုိင္ကာမွရမယ္ထင္တယ္ လက္လွမ္းမွီသေလာက္ေလး ဝုိင္းဝန္းတည္႔မတ္ တာကေတာ႔ ေကာင္းတယ္ဆုိနုိင္ေပမယ္႔ ထိေရာက္မႈမရွိပါဖူး နည္းတာေပါ႔ၾဆာရယ္
အတန္းပညာသင္ၾကားေရးစနစ္ထဲမွာ ဘာသာေရးအဆုံးမေတြပါလာဖုိ႔လိုလာပါၿပီ ေမာင္ဘႀကိဳင္တုိ႔ငယ္ငယ္ကဆုိ ေက်ာင္းပိတ္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းရယ္လို႔သြားတက္ၾကတယ္ အက်ဳိးရွိတဲ႔သင္တန္းကုိေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔ ႀကံခုိင္ဖြံံ႕ၿဖိဳးကဆရာေတြသင္မယ္ျဖစ္လာတယ္ ကြာတာေပါ႔ၾဆာရယ္ ပါ႒ိ (မွားရင္ျပင္ဖတ္ၾဆာ လက္ကြက္ရဖူး) စာလုံးေပါင္းေတာင္မွန္ေအာင္မေရးနုိင္ေသးခင္ ေနရာယူသင္ၾကေတာ႔ စိတ္ဝင္စားမႈနည္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မတက္ခ်င္ေတာ႔ပါဖူး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာလည္း မသင္ရေတာ႔ပါဖူး အဲဂလိုအလြဲေတြစလာရာကေန လူငယ္ေတြအသိတရား ဟိရိတရားနားလည္မႈေတြေခါင္းပါးရာကေန၊ ထုိေနာက္မွာေတာ႔ အတုျမင္အတုခုိးမွားရာကေန ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေတြေျပာင္း၊ ဆဲေရးတိုိင္းထြာတာေတြကအစ လူၾကားထဲလည္း အခ်င္းခ်င္းဆဲလိုဆဲနဲ႔ ရုိင္းလာလုိက္ၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၾဆာတုိ႔အျမင္ပဲမဟုတ္လား ..... ေျပာရရင္အမ်ားႀကီးေပါ႔ ၾဆာာာ..... ေနာက္ ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈကုိမ်က္ကြယ္ျပဳလာတာလည္းေတာ္ေတာ္ဆုိးရြားလာပါၿပီ ...
ေမာာာာာလုိက္တာာာာဗ်ာာာာာာ



ေမာင္ဘႀကိဳင္

blackroze said...

ဆရာေရ
စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႕လို႕ဘဲေျပာပါရေစေနာ္..
လူဆိုတာေပးတဲ့သူကေပးေနေပမဲ့
ယူတဲ့သူကယူတတ္မွရတာပါ
ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းဆိုတာကလည္း
ေကာင္းတာေတြပါလာသလို
မေကာင္းတာေတြလည္းပါလာတာဘဲ
ေခတ္မွီတယ္ဆိုတုိင္းပါလာသမွ်ကို
လက္ခံေနလို႕မရပါဘူး..
မိမိကိုယ္တိုင္ကလည္းမွန္ကန္စြာ
ေရြးခ်ယ္တတ္ဖို႕ေတြးေခၚတတ္ဖို႕
လိုပါေသးတယ္ဆရာ
အခုေခတ္ကလည္း ဆရာေရးထားသလိုဘဲ
ကိုးရီးယားကားေတြကစတာဘဲေလ
အဲလိုကိုးရီးယားကားထဲကမင္းသားမင္းသမီး
ေတြကိုအတုယူျပီး..လူငယ္ေတြပ်က္စီးကုန္
ၾကတာပါဘဲ..မိဘေတြဆရာေတြကဆိုဆံုးမတာ
မွန္ေပမဲ့....ဘယ္လိုေျပာရမလဲဆရာ
ၾကားဖူးတာေလးရွိပါတယ္..

ေပးကားေပး၏ ရကားမရ ...
ဆိုသလိုပါဘဲ...

ကိုယ္ကေပးေနေပမဲ့
ယူတဲ့သူရေအာင္မယူဘူး..ဆရာ...

jasmine(ေတာင္ၾကီး) said...

ဆရာေရ
စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ သူ႔ေခာတ္နဲ႔ သူ႔အထာလုိျဖစ္ေနတာပါ
ကြ်န္မတုိ႔တုန္းကဆုိ၁၀တန္းထိေအာင္
ေဆာ့လို႕ေကာငး္တုန္းေလ...ရန္ကုန္ေက်ာင္းတက္ေတာ႔လဲေဆာ႔တာပါပဲ...ရီးစားဆုိတာေ၀းေရာေလ
ခုအဲလုိမဟုတ္ေတာ႔ဘူး ၅-၆တန္းေတြလဲရီးစားနဲ႔တဲ႔ဆရာေရ...
မသင္ပဲတတ္တဲ႔ထဲ အဲဒီပညာအဆုိးဆုံးပါပဲ
ခင္ခင္မင္မင္ jasmine

ခ်စ္သူေမာင္ said...
This comment has been removed by the author.
ခ်စ္သူေမာင္ said...

ဦးဟန္ၾကည္စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနံ႔ဗ်ာ
မုဒိတာထားပါ လူသားအက်ိဳး(မ်ိဳးဆက္ျပန္႔ပြားေရး)
တာ၀န္ကိုေစာေစာယူလိုက္တယ္လို႕ပဲေတြးၾကည္႕လိုက္
ပါခင္ဗ်ာ။အင္မတန္မွစိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတာ
ေတြ႔ရပါလိမ္႕မယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံမွာအေနာက္ကလိုပံုစံ
ျဖစ္ဖို႕ ဆိုယင္ေတာ႕ႏွစ္အေတာ္မ်ားမ်ားအခ်ိန္ယူရမယ္
ထင္တယ္ဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခတ္ေနာက္က်ေနခဲ႔သလား
ဆိုတာေတာ႔ျပန္လည္ၿပီးသံုးသပ္သင္႕ၿပီထင္ပါရဲ႔ဗ်ာ
အျမင္မေတာ္လို႕ေရးမယ္လုပ္တယ္ ဟိုေန႔ကပါဗ်ာ
fb ရဲ႕ status မွာ တက္တူးထိုးထားတဲ႔ျမန္မာမိန္းကေလး
ပံုတင္ၿပီးေမးမိပါတယ္ ၾကာၿပီတဲ႔ဗ်ာအဲဒီေတာ႕မခက္လားဗ်ာ။
ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးစေနၿပီလို႕ျမင္မိတယ္
ဦးဟန္ၾကည္ေရ။စိတ္ဓါတ္ေတာ႕အေတာ္က်ေနေပါ႕ဗ်ာ

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ခ်စ္သူေမာင္

ညိမ္းႏိုင္ said...

အင္း...ဆရာေရ...အေရွ႔နဲ႔အေနာက္ ထိပ္တိုက္ေတြ႔က်တဲ့
အခါမွာ ကေမာက္ကမေတြျဖစ္တယ္လို႔ပဲေျပာရမယ္...။
ဆရာေျပာသလိုပါပဲ...၊အေနာက္မွာက ဒါမ်ဳိးကို အကဲ့ရဲ႕
မခံ၇ပဲ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္ေျဖရွင္းတတ္တယ္၊ဒီမွာက
လူကဲ့ရဲ႕ခံရတာကတစ္မ်ဳိး၊မိဘေမာင္ဖြားေတြ အရွက္ရေစ
တာကတစ္ဖံု၊ကိုယ္တိုင္ကလည္းေကာင္းစြာမေျဖရွင္းတတ္၊
ဒီေတာ့ အဲ့သလိုေတြျဖစ္ကုန္ထင္ရဲ႕..၊ကၽြန္ေတာ္ေတာ့
ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းရဲ႕ မိုးမခပင္ေတြ ကိုပဲ သတိရမိ....၊
ဆံပင္ဖားလ်ားလူငယ္မ်ားေလ....ျမစ္နားကမ္းစပ္...
ရပ္ေနသလိုမ်ဳိး.....ဆိုတာေလး...၊ဟင္း.....၊ေခတ္ေရစီး
ေၾကာင္းထဲတိုက္စားခံလိုက္ရတဲ့ မိုးမခပင္ေလးတစ္ပင္
လို႔ပဲ တင္စားလိုက္ခ်င္ရဲ႕....:(

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ေခတ္ေၾကာင္႕လား စနစ္ေၾကာင္႕လား..
ဘယ္လိုေၾကာင္႕မွန္းမသိေအာင္ ကေလးေတြက တိုးတက္ျမန္လြန္းပါတယ္.
ေကာင္းတဲ႔ေနရာမွာ တုိးတက္ရင္ေတာ႔ ဟုတ္တာေပါ႔ဆရာ
ခုေတာ႔ မေကာင္းတဲ႔ ေနရာမွာ တိုးတက္အတုခိုးအတတ္ျမန္ၾကတယ္..
ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ျမင္ရေတြ႔ရ မသက္သာဘူး..
ကေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္ လြတ္ခ်င္တိုင္းလြတ္ေနတာ..
အိမ္မွာလည္း ညီမအငယ္ေတြရွိေတာ႔ ထိန္းခဲ႔ရတာပါဘဲ ဆရာဟန္ေရ..
မထိန္းဘဲ လြတ္ထားလို႔မွ မျဖစ္တာ..
ငယ္ေသးတဲ႔အရြယ္က ကိုယ္႕စိတ္ကို ထိန္းဖို႔ခက္တယ္.. လမ္းညႊန္ေပးမဲ႔သူ လိုအပ္တယ္..
သူတို႕ကို လမ္းညႊန္မဲ႔သူေတြက ကိုးရီးယားကား၊ တရုတ္ကားျဖစ္ေနတာကေတာ႕ နည္းနည္းဆုိးတယ္ထင္တာဘဲ

ေမသိမ့္သိမ့္ ေက်ာ္ said...

ဦးဟန္ၾကည္ေရ

အတုျမင္အတတ္သင္ဆိုတဲ့ စကားပံုအတုိင္းေပါ့ရွင္။ ပေယာဂကလဲရွိ ၊ အဲ့လိုျဖစ္ဖို႔ အေထာက္အပံ႕ကလည္းေကာင္းဆိုေတာ့ သြားေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာက တပည့္ကို ႏွေမ်ာတယ္ဆိုတာ တပည့္ေတြအတြက္ပါ။ ဆရာေကာင္းတပည့္ ပန္းေကာင္းပန္တာပဲျမင္ခ်င္ၾကမွာေပါ့ေလ။ ဆရာ့တပည့္ ပန္းေကာင္းအညႊန္႔က်ိဳးတာ ဘယ္စိတ္ေကာင္းႏိုင္ပါ့မလဲေလ။ ရိုးရာဓေလ့ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ ၊ စည္ပင္လာဖို႔ ၊ ထိန္းသိမ္းဖို႔က အားလံုးမွာ တာဝန္ရွိပါတယ္ရွင္။

mstint said...

တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းမွာ ဒြန္တြဲေနတဲ့ ေကာင္းေမြ ဆိုးေမြေတြလို႔ပဲ ေျပာရမလား မသိဘူး ဦးဟန္ၾကည္ေရ။ 'နပမ္းသတ္၊ ေက်ာစီးၿပီး ေထြခင္း၊ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ဆြဲၿပီး ဒီတိုးတန္း ကစားတဲ့အေၾကာင္းေလး ဖတ္ရေတာ့ ငယ္ဘဝကို သတိရမိတယ္။ က်င္းစိမ္ ဒိုးပစ္ က်ီးသားရိုက္တာလည္း မလြတ္ခဲ့ဘူး း))
အဖထက္သား တစ္လႀကီးေနၾကၿပီ ဦးဟန္ၾကည္ေရ ကိုယ္တိုင္လည္း အေကာင္းဆံုး လုပ္ေနတာပဲေလ။ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းဘက္က လွည့္ေတြးၾကရမွာေပါ့ေနာ္။
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ဘုန္းဘုန္းေတာက္ said...

အင့္ သံေ၀ဂရစရာေကာင္းလွပါတယ္ ဆရာရယ္။ ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ဘက္မွာလည္း အဲဒီတုိင္းပဲ ဆရာေရ။ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကေန ေလးလင္ေလးမယားစနစ္ဆီကို ေျပာင္းကုန္ႀကၿပီလား မသိ။ ယူလုိက္ႀက၊ ျပန္ကြဲလုိက္ႀကတာေတြက ဒလေဟာႀကီးပဲ ရွိတယ္ဆရာေရ။ ေရးရင္းနဲ႔ေတာင္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕တူမေလးေတြကိုေတာင္ စုိးရိမ္ေနမိတယ္။

ကိုေဇာ္ said...

က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာေတြ အားလံုးကို ေျပာသြားသလိုပါပဲလား ဆရာဟန္ရာ။ က်ေနာ္က နည္းနည္းငယ္ေနေတာ့ ေျပာရတာ သိပ္မေပါက္ဘူး ျဖစ္ေနတာ။ ေက်းဇူးပဲဗ်ာ။

ဒုတ္ိယလူ said...

ဘာေျပာရမွန္းမသိလို႕ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး
ဆရာေရ.. အင္း..
ရင္ဘက္တစ္ခုလံုးကေတာ့
ေဖာင္းလိုက္ႀကြလိုက္.အသက္ျပင္းျပင္း
ရႈလိုက္.ေလပူေတြမႈတ္ထုပ္လိုက္
နဲ႕ ပဲ..ဖတ္သြားတယ္ဆရာေရ...

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
(ဒုတိယ)

ဆူးသစ္ said...

ကၽြန္ေတာ္ဟိုးတုန္းက အရြယ္မတိုင္မီဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္လူငယ္ေတြ ေစာေစာစီးစီးအရြယ္ေတြရင့္ကုန္လို႔စိတ္မေကာင္းလို႔ပါ။ကၽြန္ေတာ္တို႔ခံယူခ်က္၊ဦး တည္ခ်က္ခ်င္းတူပါတယ္။သူတို႔ကိုအဲဒီလိုမျဖစ္ေစခ်င္ ဘူး။ဒါေပမဲ့သူတို႔မသိၾကဘူး။ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ျဖတ္သန္းမႈကရုပ္ပိုင္း ေနာက္က်ခဲ့ေပမယ့္စိတ္ ပိုင္းေတာ္ေတာ္ေရွ႕ေရာက္ပါတယ္။သူတို႔ေခတ္ရဲ႕ျဖတ္သန္းမႈကေတာ့ရုပ္ပိုင္းေရွ႕ေရာက္ေပ မယ့္စိတ္ပိုင္းကေတာ့ေတာ္ေတာ္ခ်ဳိ႕တဲ့ခဲ့ၿပီဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္လည္းအဲဒီအတြက္ေနာက္ပိုင္းလူငယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္သိတာေလးေတြေဆာင္းပါးထဲမွာ ရွယ္ေနပါတယ္။ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရရင္ေတာ့
တိုင္းျပည္အတြက္ေပါ့ဗ်ာ။ လူငယ္ေတြရဲ႕လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ၿပီးတည့္မတ္ေပးဖို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႕အပိုင္းျဖစ္ေနၿပီကိုး။ ကိုဟန္ၾကည္ရဲ႕စာအတြက္ေစတနာကို ေက်းဇူးပါ။

မဒမ္ကိုး said...

ဟားးးး ဆရာေရ ေရႊဒိုးတို႕ပိုစ္႕ေကာင္းေတြလြတ္ျပီးရင္ လြတ္ေနပါေပါ႔လား ..
ဆရာရယ္ ေျပာတာေတြမ်ား ဒက္ထိကြက္တိေနလိုက္တာ
ဟုတ္ပ ဟုတ္ပ .
ခုေခတ္ကေလးေတြက ၁၂ ေလာက္ဆို လူပ်ိဳအပ်ိဴဂိုက္ေတြဖမ္းကုန္ျပီဆရာေရ .
ျမန္မာျပည္ေတာ႕မသိ စလံုးမွာေတာ႕ ပီ ၄ ပီ၅ ေလာက္ဆိုရင္ ရည္းစားတိုးလို႕တြဲေလာင္းေတြနဲ႕
စိတ္ပ်က္လိုက္တာ ..
ကေလးေတြတင္မဟုတ္ဘူး ဆရာၾကည္ေျပာသလိုပဲ
အဘြားၾကီးေတြက ပါ ကိုးရီးယားေနၾကတာေတာ႕ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္ .
ဆရာေရ ဒါေတြအားလံုး ဘယ္ကစတယ္ေျပာရမလဲ
ဘယ္သူေတြကိုအျပစ္တင္ရမလဲ .
သဘာ၀ကလား
ေခတ္ကပ်က္လာတာလား
ဘာေတြလဲ မသိေတာ႕ဘူးဆရာ
မၾကား၀ံ႕မနာသာေတြလဲ ၾကားရ
မျဖစ္သင္႕တာေတြျဖစ္ၾကနဲ႕
ေလာကၾကီး မွာဘာေတြျဖစ္ေနလဲေတာင္လုိက္မမွီေတာ႕ဘူးဆရာ
ဆရာတို႕လို႕ အသိညဏ္ပညာနဲ႕ျပည္႕စံုသူေတြလက္ေအာက္ ကေလးေတြမ်ားမ်ားေရာက္ၾကပါေစ း
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္

san htun said...

ပညာမစံုခင္ ၾကင္ယာရွာေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမွာပါလိမ့္..မိဘေခါင္းပဲ ေရာက္မွာပဲ..ရင္ေလးတယ္..

ကိုရင္ said...

ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းၾကီး ေရစီးအားေကာင္းေနတာေပါ့ ဆရာရယ္.. အကုန္ တိုက္စားပစ္ၾကလိမ့္မယ္..

မအိမ္သူ said...

အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြၾကားရရင္ တကယ္စိတ္ဆင္းရဲတယ္ ဆရာေရ။ ကိုယ့္ကေလးႀကီးလာမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္ေနတယ္။ မိဘက ဘယ္လိုဆံုးမဆံုးမ ကေလးကနား၀င္ဖို႔ မိဘ ဆရာေတြရဲ႕ ေစတနာကို သိနားလည္ၿပီး လိုက္နာဖို႔လဲ လိုေသးတာကိုး.. အခုေခတ္ကေလးေတြက ဆရာ မိဘစကားထက္ ပတ္၀န္းက်င္လႊမ္းမိုးမႈက ပိုမ်ားေနေတာ့ စဥ္းစားမိတိုင္း ရင္ေလးတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေလးေတြနဲ႔ မျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ ကေလးေတြကုိလဲ အရမ္းႏွေျမာတယ္။

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .