Thursday, 12 September 2013

ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ F 4 . . .


credit to Google


ေခတ္သည္ တန္႔ရပ္မေန။ နာရီသံတစ္ခ်က္ခ်က္ၾကားတြင္ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ေျပာင္းလဲေနသည္။ ကုန္ဆံုးသြားေသာ ေန႔ရက္နာရီတို႔ကို ျပန္လည္ရွာေဖြ၍ မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့သလို ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ လြန္ေလၿပီးေသာ ေခတ္ကာလမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ရႏိုင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ရိုးသားျဖဴစင္မႈမ်ား သစၥာရွိမႈမ်ား တာ၀န္ယူမႈ တာ၀န္သိမႈမ်ားျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ လူနံ႔သင္းခဲ့သည့္ အတိတ္ေခတ္မ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ လြမ္းေမာသည္။ ေခတ္ေဟာင္းေခတ္ေဆြးတို႔ကို ေနာက္သို႔ခ်န္ထား၍ ေခတ္သစ္ကိုသာ ေရွးရွဳၾကျခင္းသည္ ျဖစ္သင့္ေသာ သဘာ၀မဟုတ္ေလာ။ သို႔ေသာ္ ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ မည္သည့္ေခတ္တြင္မဆို ဆိုးေမြခ်ည္း ခ်န္ရစ္ခဲ့သည္မဟုတ္။ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး ဒြန္တြဲေနသည့္ ေလာကနိယာမအရ ေကာင္းေမြမ်ားလည္း ရွိေပဦးမည္။ ဦးဟန္ၾကည္ကား ထိုေကာင္းေမြမ်ားကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္အထိ ယူေဆာင္လာေစလိုေသာ Conservative သမားပင္ ျဖစ္ေလသည္။
အတြင္းစိတ္အခံက ေရွးေမြကို ထိုကဲ့သို႔ ျမတ္ႏိုးသည့္ၾကားတြင္ ၀ါသနာဘာဂီအရ စာေပတို႔ကို ဖတ္ရွဳေလ့လာျဖစ္ေသာအခါမ်ဳိး၌ အတိတ္၏ လြမ္းေမာဖြယ္တို႔က ဦးဟန္ၾကည္ကို ကလူ၏သို႔ ျမွဴ၏သို႔ ရွိျပန္၏။ ျမေကတု၏ ေႏွာင္းေခတ္တကၠသိုလ္မွတ္တမ္း၊ သိပၸံေမာင္၀၏ ေအာက္စဖို႔တကၠသိုလ္ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းတို႔ကို ဖတ္ရွဳေသာအခါတိုင္းတြင္ တကၠသိုလ္ပီသေသာ ပညာရပ္၀န္းတြင္ က်င္လည္ခြင့္ရခဲ့သူတို႔ကို ေလးစားအားက်စိတ္သည္ တဖြားဖြား။ တကၠသိုလ္ေခတ္ပ်က္တြင္ လူျဖစ္လာရေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားမလိုအားမရ။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တြင္ ပထမအႀကိမ္ထုတ္ေ၀ၿပီး ၂၀၁၁ စက္တင္ဘာတြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ထားေသာ ဦးခ်မ္းသာ၏ “ ကၽြန္ေတာ္အိုင္စီအက္ ” မွတ္တမ္းကို ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ဖတ္မိေသာအခါတြင္ကား ၀မ္းနည္းမႈမွာ သာ၍ပင္ ကဲေလေတာ့သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေခတ္ဦးတြင္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ့ေသာ၊ ေအာက္စဖို႔တကၠသိုလ္တြင္ အိုင္စီအက္စ္အစမ္းခန္႔အျဖစ္က်င္လည္ခဲ့ေသာ ဦးခ်မ္းသာႀကီးကို အားက်စိတ္သည္လည္း ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ။ မည္မွ်ပင္ အားက်ေစကာမူ တိုင္းျပည္၏ အေနအထားႏွင့္ အလားအလာတို႔အရ ဦးခ်မ္းသာလို အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို ဦးဟန္ၾကည္ရႏိုင္ရန္ ယခုဘ၀တြင္ မလြယ္ေတာ့ၿပီ။ အရြယ္ေတာ္ကလည္း တစ္ဆိတ္ဟိုင္းၿပီ မဟုတ္ပါလား။ သားေကၽြးမႈ မယားေကၽြးမႈအတြက္ ရုန္းကန္ေနရသည့္ သာမန္လူသားဘ၀တြင္ ေနသားက်ခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါလား။ အေနာက္ႏိုင္ငံသား လူ၀င့္ႁကြားတို႔ၾကား၀ယ္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဦးဟန္ၾကည္လည္း စံမီတန္း၀င္ေၾကာင္း ျပသႏိုင္ခြင့္သည္ ေလႏွင္ရာသို႔ ေမ်ာပါေပ်ာက္ပ်က္သြားသည့္ တိမ္မွ်င္သဖြယ္ ခပ္ေရးေရး။ စံမီေပမီ ပညာရွင္ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္သည္ ေဆာင္းအိပ္မက္ပမာ။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစ လတ္တေလာအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအရ ပညာေရးႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးရွိေနရျခင္းကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ရေသ့စိတ္ေျဖေက်နပ္မိသည္။ မိမိမရခဲ့ေသာ အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို တပည့္မ်ားအား ရေစခ်င္လွပါ၏။ သို႔ေသာ္ ပညာေရးအေျခအေနသည္ တက္လမ္းမျမင္။ ဦးဟန္ၾကည္ထံသို႔ေရာက္လာၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားတြင္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား၊ တာ၀န္သိစိတ္၊ တာ၀န္ေက်ပြန္မႈ၊ အေျခခံကၽြမ္းက်င္မႈတို႔က တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပို၍ပို၍ ဆုတ္ယုတ္လာေနသည္။ မည္သည့္အရာကိုမွ် တိတိက်က် မကၽြမ္းက်င္ျခင္းသည္ ေခတ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ဂုဏ္ပုဒ္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္လာလတၱံ႕ေသာ အဆင့္မီတကၠသိုလ္၊ အဆင့္မီပညာေရးအတြက္ သင္းကေလးတို႔ကို အဆင့္မီေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေစရန္ ဦးဟန္ၾကည္ ရည္သန္သည္။ အားသြန္သည္။ ပညာရွင္တို႔ ကြန္းခိုရာ၊ ပညာတတ္လူမြန္တို႔ ေမြးထုတ္ေပးရာ ျမကၽြန္းသာသို႔ သင္းကေလးတို႔ ေရာက္ၾကေလလွ်င္ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကား၌ လူရည္မြန္ကေလးမ်ား ျဖစ္လာၾကမည္မွာမလြဲ။ ေရႊပင္နားလွ်င္ ေရႊေက်းျဖစ္ရမည္ မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ အရိုးစြဲေနေသာ အက်င့္စရိုက္ဆိုးမ်ား၊ အသည္းႏွလံုးတြင္ ကၽြဲပခံုးထေနေသာ ဗီဇဆိုးမ်ားကို စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္မွ်ျဖင့္ နတ္ေရကန္တြင္း ပစ္ခ်လိုက္သလို ဥဳံဖြမန္းလိုက္သလို ျပဳျပင္ေပးႏိုင္ရန္ မလြယ္ကူ။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းမာလွေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား အလြယ္တကူႏွင့္ ဇြဲေလွ်ာ့တတ္သူမဟုတ္။ ေခ်ာ့တစ္ခါ၊ ေျခာက္တစ္လွည့္ျဖင့္ သင္းကေလးတို႔ကို ျပဳျပင္သည္၊ လမ္းေၾကာင္းတည့္ေစရန္ အားထုတ္သည္။ တည့္သည္လည္းရွိသလို ေခ်ာ္သည္လည္း ရွိ၏။ တည့္သြားေသာအခါ ေပ်ာ္ရသည္။ ေခ်ာ္သြားေသာအခါတြင္ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ျပန္ျပင္ရန္ နည္းလမ္းေပးသလိုရွိေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသာရျပန္၏။ အမႈိက္ပံုတြင္းမွ ေရႊရွာသူ မိုက္ထုတ္သမား ဦးဟန္ၾကည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ လူဆိုးကေလးမ်ား၊ လူပ်င္းကေလးမ်ား ဆယ္တန္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေအာင္ျမင္၍ တကၠသီလာျမကၽြန္းညဳိသို႔ ကြန္းခိုခြင့္ရၾကလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ တစ္ကိုယ္ေတာ္၀မ္းေျမာက္ေလေတာ့သည္။ “ မင္းရင္ထဲမွာ မင္းဆင္ႏႊဲတာ မင္းပဲသိတဲ့ မင္းရဲ႕ေအာင္ပြဲပါ . . . ” ဟူသည့္ အဆိုေတာ္ ကိုင္ဇာ၏ သီခ်င္းစာသားက ဦးဟန္ၾကည္၏ တစ္ကိုယ္ရည္ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို အားေပးအားေျမွာက္ျပဳသည့္ ဘက္ေတာ္သားျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ေလၿပီ။

သို႔ေသာ္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ပီတိသည္ မႈိေလာက္မွ်ပင္ အသက္မရွည္ရွာ။ အမိတကၠသိုလ္ရင္ခြင္သို႔ တပည့္ေက်ာ္မ်ားခုိလႈံ၍ တစ္လမျပည့္ေသးခင္ သင္းကေလးတို႔၏ မိဘမ်ား မ်က္ကလူးဆန္ျပာျဖင့္ ဦးဟန္ၾကည္ထံလာ၍ အႀကံဥာဏ္ေတာင္းၾကေလၿပီ။ ဆရာ့တပည့္ ဘယ္သူက ဆိုင္ကယ္ေပါင္ၿပီး ဖဲရိုက္ပစ္လို႔။ ဘယ္၀ါက ေက်ာင္းမတက္ဘဲ အရက္ခ်ည္းေသာက္ေနလို႔။ ဘယ္ဒင္းက ရည္းစားနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး တည္းခိုခန္းမွာ သြားသြားအိပ္လို႔။ ဘယ္သတၱ၀ါက မူးယစ္ေဆးစြဲေနလို႔…စသည္ စသည္ျဖင့္ ေကာင္းသတင္းတစ္ကြက္မွ်မပါ။ မိဘအသီးသီး၏ အားကိုးတႀကီး တိုင္သံေတာသံမ်ားၾကားတြင္ ဆရာဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ေနမထိထိုင္မသာ။ ေခြးၿမီးေကာက္ကေလးမ်ားကိုလည္း အျပစ္မဆိုခ်င္ေတာ့။ ေခြးၿမီးေကာက္ကို ေျဖာင့္ရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္။ အေကာက္အတိုင္း ပစ္ထားျပန္လွ်င္လည္း သဘာ၀မက်။ ဦးဟန္ၾကည္ စြပ္ေပးထားေသာ က်ည္ေတာက္ကို ျဖဳတ္ပစ္သူမ်ားကိုသာ ဆဲလိုေတာ့သည္။ ေခြးၿမီးေကာက္ကေလးမ်ားကို က်ည္ေတာက္စြပ္ရသည္မွာ ထင္သေလာက္မလြယ္။ အကိုက္အခဲခံႏိုင္မွ အျငဴစူခံႏိုင္မွ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တစ္ႏွစ္တာပတ္လံုး “ သုတ္၊ ၀ိနည္း၊ ပိဋကတ္ႏွင့္ လွ်ာျပတ္ေအာင္ ေဟာေတာ္မူ ”၍ တပင္တပန္း လူေယာင္ဖန္ဆင္းေပးထားရေသာ ဦးဟန္ၾကည္၏ အလုပ္အားလံုး သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရျခင္းသည္ ေက်နပ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ရလာဒ္မဟုတ္။ တပည့္မ်ား လူဆိုးကေလးမ်ားကို တကၠသိုလ္ပညာသင္ယူရန္ ဦးဟန္ၾကည္ တိုက္တြန္းၿပီး အေရာက္ပို႔ေပးျခင္းသည္ က်ည္ေတာက္ကို ျဖဳတ္ခိုင္းရန္မဟုတ္။ ထိုက်ည္ေတာက္ကို ပိုမိုခုိင္ခံ့ၿမဲၿမံေစရန္၊ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ စာရိတၱက်ည္ေတာက္ ပညာက်ည္ေတာက္မ်ားျဖင့္ တစ္သက္တာ က်င့္သားရေစရန္ အားကိုးတႀကီးျဖင့္ တကၠသီလာသို႔ ပို႔ျခင္းမဟုတ္ပါေလာ။ ဦးဟန္ၾကည္မွအစထား၍ လူတိုင္းလူတိုင္းတြင္ ေခြးၿမီးေကာက္ႏွင့္တူေသာ ဗီဇဆိုး စရိုက္ဆိုးမ်ား ရွိၾကသည္သာ။ ထုိစရိုက္ေခြးၿမီးမ်ားကို ပညာက်ည္ေတာက္ စာရိတၱက်ည္ေတာက္မ်ားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းထားၾကရသည္ မဟုတ္ေလာ။ တကၠသီလာျမကၽြန္းသာသည္ က်ည္ေတာက္စြပ္ေပးရာ၊ က်ည္ေတာက္က်င့္ေပးရာ ဘူမိနက္သန္ ေနရာမွန္ မဟုတ္ေတာ့ၿပီထင္၏။ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွသည္။

လူေရွာ္ကေလးမ်ားကို ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ျပင္ၿပီး ဆယ္တန္းေအာင္ေစရန္ သင္ၾကားေပးခဲ့စဥ္က ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားအိမ္သို႔ အ၀င္လွခဲ့ၿပီး တပည့္မ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈပီတိကို ၿမိန္ၿမိန္ႀကီးခံစားခဲ့ရေလသမွ် သင္းကေလးတို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္လွ်င္ သင္းကေလးတို႔၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ဦးဟန္ၾကည္ မေတြ႕လိုေတာ့ၿပီ။ သင္းကေလးတို႔ အိမ္မ်ားသို႔ အလည္မသြားလိုေတာ့ၿပီ။ တပင္တပန္း ေရေလာင္းေပါင္းသင္ထားရေသာ ပန္းကေလးမ်ား ငံုကာစအရြယ္တြင္ ပိုးကိုက္ပ်က္စီးျခင္းကို မည္သည့္ဥယ်ာဥ္မွဴး ခံစားႏိုင္ပါမည္နည္း။ သို႔ေသာ္ သင့္ရာအပ္ပို႔ရမည္က ဆရာတို႔တာ၀န္မဟုတ္ေလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ မိဘမ်ားကို သားသမီးသြန္သင္လမ္းညႊန္နည္း အႀကံျပဳရသည္ကတစ္မ်ဳိး၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား ၿမဳိ႕ျပန္ေရာက္လာၾကလွ်င္ ေခၚယူဆံုးမသည္ကတစ္ဖံုျဖင့္ ေဆးၿမီးတိုေပါင္းစံုသံုးရျပန္သည္။ ျပဳတ္သြားေသာ က်ည္ေတာက္ကို ျပန္စြပ္ႏိုင္ရန္ကား မလြယ္ေတာ့။ ဦးဟန္ၾကည္ မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တပည့္မ်ား ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ စာေမးပြဲတဖံုးဖံုးက်၊ ေဆးသမားျဖစ္၊ အရက္သမားျဖစ္၍ ဘ၀ပ်က္ ေက်ာင္းထြက္ကုန္ၾကသည္မွာ ရင္ထုမနာ။ ပညာျဖင့္ ေလာကကို အလွဆင္လိုသည့္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ဆုေတာင္းျပည့္ေစရန္ လမ္းေၾကာင္းေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားသည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမွာ တစ္ႏွစ္ေန၍ သံုးေလးေယာက္ပင္ မျပည့္တတ္ေတာ့။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ တကၠသိုလ္ေရာက္သည္ႏွင့္ အဆင္းကို ဘီးတပ္ၿပီး ျဖစ္သြားေလၿပီ။

credit to Google


တကၠသိုလ္တက္၍ အပ်က္ႀကီးပ်က္လာၾကေသာ ေက်ာင္းေတာ္သားေဟာင္းမ်ားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ၾကရလွ်င္ ႏွစ္သစ္ဆယ္တန္းေအာင္ ေက်ာင္းသားတို႔၏ မိဘမ်ားသည္ ဦးဟန္ၾကည္ေဟာေနက် တကၠသိုလ္ေက်းဇူးတရားတို႔ကို သံသယျဖစ္လာၾကေလၿပီ။ သူရို႕သားသမီးမ်ားကို တကၠသိုလ္ပို႔လိုက္လွ်င္ ပ်က္စီးမည္ဟုသာ တစ္ထစ္ခ် ေတြးၾကကုန္၏။ ရင္နာဖြယ္ပင္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ တစ္ေၾကာင္းစြဲ ဦးဟန္ၾကည္ကား သူ၏ခ်စ္တပည့္မ်ား တကၠသီလာရင္ေငြ႕ခိုလႈံခြင့္ ရစိမ့္ေသာငွာ “ တကၠသိုလ္ပို႔တာ ပ်က္စီးတယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ကမၻာေပၚက ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ တကၠသိုလ္ေတြ ဘယ္မွာထားၾကေတာ့မလဲ…ပ်က္တယ္ဆုိတာကေတာ့ အိမ္မွာထားလည္း ပ်က္ခ်င္တဲ့ကေလး ပ်က္မွာပဲ…တကၠသိုလ္မွာ ပ်က္တယ္ဆိုတာက ပညာတတ္ပ်က္ပ်က္ၾကတာဆိုေတာ့ ပ်က္တာခ်င္းတူဦးေတာင္ အဖတ္ဆယ္လို႔ ရေသးတယ္… ” ဟူသည့္ ေရႊျပည္ေအးတရားျဖင့္ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားကို ေသြးေဆာင္ၿမဲပင္။ စာမတတ္ေပမတတ္ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားကား ဆရာဦးဟန္ၾကည္၏ စကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ၾကစၿမဲ။ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း တကၠသိုလ္တက္လတၱံ႕ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေက်ာင္းသားက်င့္၀တ္မ်ား တိုးတက္ေအာင္ႀကဳိးစားေနထိုင္နည္းမ်ားကို ထံုးစံမပ်က္ သြန္သင္ၿမဲ။ ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း တကၠသိုလ္တက္၍ ႏွစ္လမျပည့္ခ်င္ ပ်က္စၿမဲ။ ထိုျဖစ္စဥ္ႀကီး ေခါက္ရိုးက်ဳိးလာေလလွ်င္ တကၠသီလာကို ျမတ္ႏိုးႏွစ္လိုေသာ ျမကၽြန္းသာဘက္ေတာ္သားႀကီး ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေသာတကၠသီလာကို သံသယ၀င္လာရေလၿပီ။ ငါးတန္းေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က အျခားတစ္ေယာက္ကို “ ငါတို႔ဆယ္တန္းေအာင္ေအာင္ ေျဖရေအာင္…ဒါမွ တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ကဲလို႔ရမွာ ” ဟု တိုက္တြန္းေနသံကို လြန္ခဲ့ေသာ သီတင္းပတ္က ၾကားရလွ်င္ တကၠသီလာသံသယျဖင့္ ေလးလံေနေသာ ဦးဟန္ၾကည္၏ရင္၀ကို ဆယ္ေပါင္တူႏွင့္ထုသလို နာေလေတာ့သည္။ တကၠသီလာသည္ ကဲစရာ ၿဖဲစရာ ရြဲစရာ ေနရာျဖစ္ေနၿပီေလာ။ တကၠသိုလ္သည္ လင္ေရြးပြဲ၊ မယားေရြးပြဲခံရာ ေဒသႀကီးေလာ။ ဖဲ အရက္ မူးယစ္ေဆး ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားရာ ကုန္စည္ဒိုင္ႀကီးေလာ။ “ ခံုနံပါတ္ထိုး သံုးဆယ့္ကိုး…က်န္တာကူးခ် ဂုဏ္ထူးရ ” ဟု တြင္တြင္ႀကီး ေႁကြးေၾကာ္ေနၾကေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ေဒါလည္းပြ သနားလည္းသနားပါ၏။ B.A ဆိုက္ကား၊ B.Sc ကြမ္းယာဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ား မ်က္စိေရွ႕တြင္ ျမင္မေကာင္းရွဳမလွျဖစ္ေနရျခင္းမွာ ေၾကကြဲဖြယ္အတိ။

တကၠသိုလ္ပညာသင္ယူၿပီးေျမာက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနရျခင္းကို ဦးဟန္ၾကည္ ၀မ္းမနည္း။ တိုင္းျပည္၏ ဆင္းရဲႏုံခ်ာေသာ အျဖစ္ကို ဦးဟန္ၾကည္ နားလည္သည္။ သုိ႔ေသာ္ တကၠသီလာတြင္ ေလးႏွစ္တာ ပညာသင္ယူခဲ့ပါလွ်က္ စိတ္ဓာတ္ အသိဥာဏ္ စာရိတၱတို႔ ထူးျခားေကာင္းမြန္မလာသည့္အျပင္ ယိုယြင္းပ်က္စီးသြားရျခင္းကိုသာ ေၾကကြဲ၏။ တကၠသိုလ္တြင္ မည္သည့္စာမ်ားကို မည္ကဲ့သို႔ သင္ၾကားေပးေနပါသနည္း။ အဂၤလိပ္စာ အထူးျပဳျဖင့္ ဘြဲ႕ရလာခဲ့ေသာ တပည့္မတစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္စာကို အၿမီးအေမာက္တည့္ေအာင္ မေရးႏိုင္ေသာအခါ ဆရာျဖစ္သူ ဦးဟန္ၾကည္က ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးဖူးသည္။ ထိုတပည့္ေက်ာ္က “ ဆရာကလည္း တကၠသိုလ္ဆရာေတြက ဆရာလိုမွ မသင္ဘဲ သမီးတို႔ ဘယ္တတ္မွာလဲ ” ဟု ဆင္ေျခေပးေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ လက္မခံႏိုင္။ အဆင့္ျမင့္ပညာမွ ဆရာမ်ားသည္ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းဆရာ ဦးဟန္ၾကည္ထက္ ပို၍ပင္ ကၽြမ္းက်င္ၾကလိမ့္မည္ဟု တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္လွ်က္ပင္။ ထိုိထိုေသာ တကၠသီလာ ဆရာတို႔၏ အမည္ေနာက္မွ M.A, M.Sc, Phd ဟူသည့္ ႁကြက္ၿမီးတန္းႀကီးမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ေလးစားသည္ မဟုတ္ပါလား။ GTC ႏွစ္ႏွစ္တက္ခဲ့ၿပီး B.tech မ၀င္သျဖင့္ တန္းလန္းေကာင္ဘ၀ႏွင့္ ေက်ာင္းထြက္လာရေသာ တပည့္ေက်ာ္တစ္ေယာက္က “ ဘာေတြသင္မွန္း မသိပါဘူးဆရာရယ္ ” ဟု ျမည္ေႁကြးျပန္ေလသည္။ “ မင္းေသခ်ာ နားမေထာင္လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့ ” ဟု ဦးဟန္ၾကည္က ထိုေက်ာင္းသားကို အျပစ္တင္၏။ သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ တိုင္သံေတာသံ ဆင္ေျခကန္သံမ်ား ၾကားရဖန္မ်ားလွ်င္ ရွိရင္းစြဲသံသယစိတ္ကား ပို၍ခိုင္ၿမဲလာေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ၿပီး၍ ျပည္ေတာ္ျပန္၀င္လာၾကေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား ဆရာရင္း ဦးဟန္ၾကည္ထံလာ၍ ႏႈတ္ဆက္ၾကလွ်င္ သင္းကေလးတို႔ကို ဦးဟန္ၾကည္ အကဲခတ္သည္။ မည္သည့္ ပညာအလင္းမ်ဳိးကိုမွ သင္းကေလးတို႔ထံတြင္ မေတြ႕ရ။ တိုးတက္သည့္ မည္သည့္အေတြးအေခၚမ်ဳိးမွ သင္းကေလးတို႔ ေခါင္းအတြင္းတြင္ ပါမလာ။ ေသခ်ာသည္က သင္းကေလးတို႔ ေခါင္းမ်ား သံေခ်းကိုက္လာသလို စိတ္ဓာတ္မ်ားလည္း အေခ်ာင္ခို အေလလိုက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ေၾကး(ဂ်ီး)တက္၍ ေနၾကေလၿပီ။

ငါ့တပည့္တို႔ တကၠသိုလ္မွာ စာၾကည့္တိုက္ရွိသလားဟု ဦးဟန္ၾကည္ေမးမိလွ်င္ သင္းကေလးတို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကေလေတာ့သည္။ ထိုမွ်ဆိုလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ သေဘာေပါက္ေပၿပီ။ ေရႊမန္းၿမဳိ႕တြင္ မန္းတကၠသိုလ္အနီး၌ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္လာခဲ့ေသာ ဦးဟန္ၾကည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ အေ၀းသင္သြားမည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးရက္က ဦးဟန္ၾကည္ထံလာ၍ ႏႈတ္ဆက္သည္။ assignment ေတြ ဘယ္လိုေျဖသလဲဟု ဦးဟန္ၾကည္ စပ္စုမိပါ၏။ သူမ်ားကို အေျဖခိုင္းလိုက္တယ္ဆရာဟု ၀မ္းသာအားရ ေျဖေလသည္။ ေကာင္းပါေလ့။ အေ၀းသင္ပထမႏွစ္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ကုန္သလဲဟု ဦးဟန္ၾကည္ အေမးဆက္လွ်င္ ႏွစ္သိန္းခြဲေလာက္ေတာ့ ကုန္မယ္ဆရာဟု ေျဖျပန္ေလသည္။ မ်ားလွေခ်လားဟု ဦးဟန္ၾကည္ တအံ့တၾသစကားအစ္လွ်င္ အေဆာင္လခက ႏွစ္ေသာင္း၊ ထမင္းလခက ငါးေသာင္း က်ဴရွင္လခက ကိုးေသာင္းေလဆရာရဲ႕ဟု ေျဖေလေတာ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းလခမ်ားကို ေစ်းျမွင့္လိုက္စဥ္က မိဘမ်ား ပူညံပူညံလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ မည္မွ်ပင္ေစ်းျမွင့္ေစကာမူ ထိုေက်ာင္းလခသည္ ကေလးမုန္႔ဖိုးသာသာပင္ ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။ ႏိုင္ငံေတာ္ထက္ ပို၍ေလာဘေဇာကပ္ေလေသာ အဆင့္ျမင့္ပညာမွ ဆရာတို႔လက္တြင္း ပူေဇာ္ရေသာ ထိုေငြပမာဏကိုမူ မည္သူမွ ေစာဒက မတက္ၾက။ စာေမးပြဲအၿပီးတြင္ ပူေဇာ္ပသရေသာ မသထာေရစာမ်ားကို မည္သူမွ် မျမင္။ ေရႊျပည္သားမ်ား သဒၶါတရား ထက္သန္လွခ်ည့္။ မည္သည့္အရာမွ အလကားမတ္တင္းမရႏိုင္ေသာ ေလာက၏ နိယာမကို ဦးဟန္ၾကည္ နားလည္သည္။ က်ဴရွင္လခ ကိုးေသာင္းမကဘဲ သိန္းတစ္ရာျဖစ္လွ်င္လည္း ဦးဟန္ၾကည္ ေစဒက မတက္လို။ ေငြယူထားေသာ္လည္း တာ၀န္ေက်ေအာင္ မႀကဳိးစားေသာ ထိုဆရာမ်ားကိုသာ ေမတၱာတြင္တြင္ ပို႔လိုေတာ့သည္။ ဆရာျဖစ္သူမ်ားက တာ၀န္ယူမႈႏွင့္ သစၥာရွိမႈတို႔ကို နမူနာေကာင္းမျပလွ်င္ ေက်ာင္းသားမ်ား မည္သို႔ထြန္းေပါက္ပါေတာ့မည္နည္း။ ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းမ်ား မည္သို႔ျဖစ္ပါေတာ့မည္နည္း။

ပညာေရးေကာလိပ္တြင္ ႏွစ္၀က္သင္တန္းၿပီးဆံုး၍ ၿမဳိ႕ျပန္ကာ တန္းျပဆင္းေနေသာ တပည့္မတစ္ေယာက္က “ သမီးတို႔ တကၠသိုလ္က တစ္ခ်ဳိ႕ဆရာမေတြ ေဒါသအေတာ္ႀကီးတယ္ဆရာ…ဘာမွမေမးရဲဘူး…သူသင္တာလည္း ဘာမွနားမလည္ဘူး…” ဟု ဆရာရင္းဦးဟန္ၾကည္ကို အားကိုးတႀကီးတိုင္ေလသည္။ သူတန္းျပဆင္းေသာမူလတန္းေက်ာင္းမွ ဆရာမတစ္ေယာက္ နားေနခန္းအတြင္းတြင္ ရည္းစားႏွင့္ပလူးေနျခင္းကိုလည္း မေက်မနပ္ျဖင့္ ရင္ဖြင့္ေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ကား ရင္နာရုံမွလြဲ၍ ဘာမွ် မတတ္ႏုိင္။ သမီးတို႔ေက်ာင္းမွာ တန္းျပလာဆင္းတဲ့ ဆရာမေလးေတြ အေတာ္ၾကမ္းတယ္ဆရာ…တစ္ခ်ိန္လံုး ေအာ္ေငါက္ေနတာပဲဟု ရင္ဖြင့္ေလေသာ ႏွစ္တက္တပည့္မ်ား၏ စကားသံကိုသာလွ်င္ ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိေလသည္။ ဆရာမေလာင္းမ်ားကို သင္ၾကားေပးေနေသာ ဆရာမ်ားသည္ပင္ ဆရာမပီသလွ်င္ က်န္ဆရာမ်ား မည္သို႔ရွိေလမည္နည္း။ ထိုဆရာမေလာင္းမ်ား ဆရာအျဖစ္သို႔ေရာက္ၾကလွ်င္ သူရို႕ေကာလိပ္မွ ဆရာမမ်ား၏ အတုကိုယူ၍ ၾကမ္းၾက ရမ္းၾကဦးမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ။ မ်က္ႏွာတြင္ မိတ္ကပ္အေဖြးသား ခြာျမင့္ဖိနပ္တစ္ေတာင္ေလာက္ႏွင့္ နားေနခန္းတြင္ ရည္းစားႏွင့္ ပလူးေသာဆရာမ်ားကိုသာလွ်င္ ေမြးထုတ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ တကၠသီလာမွ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဦးဟန္ၾကည္ဖတ္ၾကည့္သည္။ အားလံုးအဆင့္မီပါ၏။ ထိုစာမ်ားကို က်က်နန ေလ့လာ၍ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ပညာဆက္လက္သင္ယူၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း စံုစမ္းၾကည့္သည္။ ႏိုင္ငံျခားတကၠသိုလ္မ်ားတြင္လည္း အထစ္အေငါ့မရွိ စာလိုက္ႏိုင္ၾကပါ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုထိုေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကား လူလြန္မသားမ်ားပင္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ၾကေသာ ဇာနည္ဘြားမ်ားပင္။ က်န္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ ဘြဲ႕ရ၍ အလုပ္၀င္လွ်င္ ဘြဲ႕ရလူရမ္းကားမ်ားခ်ည္း ျဖစ္ကုန္ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဦးဟန္ၾကည္ မည္မွ်ပင္ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ေဒါပြေနေသာ္လည္း မည္သို႔မွ် မတတ္ႏုိင္။ အေရးလည္းမပါ အရာလည္း မေရာက္ေသာ သာမန္ဆရာတစ္ေယာက္၏ ဘ၀သည္ ေဒါသကို အေဖာ္လုပ္ရင္း အသက္တိုရသည္သာလွ်င္ အဖတ္တင္ပါ၏။ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကေသာ က်န္မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ပင္ ခံစားၾကရမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ပင္။ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားကို အေဆာက္အဦမ်ား ပရိ၀ုဏ္မ်ား မည္မွ်အဆင့္မီေအာင္ မြမ္းမံသည္ျဖစ္ေစ၊ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို မည္မွ်ေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပဳျပင္သည္ျဖစ္ေစ တကၠသီလာဆရာတို႔၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ တာ၀န္ယူမႈအပိုင္းကို တိုးတက္ေအာင္ မျမွင့္တင္ႏိုင္လွ်င္ တိုင္းျပည့္ဘ႑ာမ်ား အေဟာသိကံျဖစ္ရုံကလြဲ၍ ဒံုရင္းအစ္စ္ ဒံုရင္း ျဖစ္ေနဦးမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ။ သို႔ေသာ္ ေရႊျပည္ႀကီးကား မ်က္စိက်ဥ္း၍ ဖင္ေခါင္းက်ယ္ေသာ စရိုက္ဆိုးႀကီးျဖင့္ ေခါက္ရိုးက်ဳိးေနေလၿပီ။ အေပၚယံေရႊမႈန္ႀကဲရသည္ကိုပင္ အဟုတ္ႀကီးထင္ေနၾကေလၿပီ။ ေကာင္းပါေလ့။

တစ္မနက္ခင္းတြင္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားက ဦးဟန္ၾကည္ကို ေမးခြန္းထုတ္ေလသည္။ သင္းကေလးတို႔၏ ေမးခြန္းမွာ ဆရာ…သားတို႔တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆရာ…ဟူ၏။ ျမင္ျမင္သမွ် ဘ၀င္မက်ေသာ ဦးဟန္ၾကည္က “ တကၠသိုလ္ေရာက္သြားရင္ F4 ျဖစ္တာေပါ့ကြာ . . . ” ဟု ဘုႏွိပ္လိုက္ေလသည္။ F4 ဆိုေတာ့ ကိုရီးယားမင္းသားျဖစ္တာလားဟု အလိုက္မသိေသာ ေမာင္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အထြန္႔တက္ေလလွ်င္..
တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္
ဖဲရိုက္
ဖိုးရွဴ
ဖာလိုက္
ဖြန္ေၾကာင္
ဆိုတဲ့ ဖဦးထုပ္ေလးလံုး F ေလးလံုးနဲ႔ ျပည့္စံုသြားလို႔ F4 ျဖစ္သြားတာေဟ့ ” ဟူ၍ ခပ္ျပင္းျပင္း ေျပာခ်လိုက္မိပါေလသတည္း။   

( တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္အညြန္႔အဖူးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ လူငယ္ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား တကၠသိုလ္ F4 ဘ၀မွ အျမန္ဆံုး ကင္းလြတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ တိုင္းျပည္ကို ပညာျဖင့္ အလုပ္အေႁကြးျပဳႏိုင္ေသာ ျပဳလိုေသာ တာ၀န္ေက်ပြန္သည့္ လူရည္မြန္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစဟု ဆုမြန္ေႃခြလိုက္ပါေၾကာင္း )

16 comments:

Kai said...

ဆရာဦးဟန္ၾကည္ေရးတာ အရမ္းၾကိဴက္လိုု႕ ရွဲခြင့္ျပဳပါေနာ္ ဆရာ... :)

ဟန္ၾကည္ said...

သေဘာရွိ စိတ္ႀကဳိက္ ရွဲႏိုင္ေၾကာင္းပါဗ်ား... း)

Anonymous said...

ေျပာစရာေတြအမ်ားၾကီးျဖစ္သြားလို႔ တစ္ခြန္းမွ ေျပာမထြက္ႏိုင္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္ ေလးေလး..။
သူသူက ခုႏွစ္ႏွစ္ စာသင္ခဲ့တဲ့သူပါ..။
ထပ္တူ ခံစားႏိုင္တယ္.....။
ဘာေၾကာင့္ အခုလက္ရွိလူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းထဲ ေျခစံုပစ္၀င္ခဲ့လည္း ဆိုတဲ့ ဒဏ္ရာေတြပါ ျပန္ေပၚလာသလိုပဲ...။
တိုက္ဆိုက္ေနတာက လတ္တေလာမွာ စာသင္ခဲ့စဥ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ “မနက္ျဖန္” ဆိုတဲ့ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ေရးေနပါတယ္..။
အဲလို ေရးေနခ်ိန္မွာ ဒီေဆာင္းပါးဖတ္ရတာ အေတြးေတြနဲ႔ ေ၀့သီေငးေမာမိတယ္...။

သမီး
သူသူ

Anonymous said...

တိုက္ဆိုင္*

( စာလံုးေပါင္း ျပင္ခဲ့ပါတယ္)

ညီလင္းသစ္ said...

ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေဆာင္းပါး ဆရာဟန္ေရ႕.....၊ ေျပာသြားတဲ့ အခ်က္တိုင္းဟာ တစ္ေၾကာင္းေရး၊ တစ္ခါထိပဲဗ်ိဳ႕...၊ အဆံုးလည္း သတ္ေရာ.. သက္ျပင္းေတြခ်၊ ေလပူႀကီးေတြ မႈတ္ထုတ္ၿပီး က်န္ခဲ့ ရေတာ့တယ္...၊

ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေစာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ပုဂၢလိက သတင္းစာ တစ္ေစာင္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပေပးႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္ဗ်ာ..။

မေလး said...

ဆရာဟန္ၾကည္ရဲ ့ F4 ကေတာ္ေတာ္ကိုေကာင္းတဲ ့ေဆာင္ပါးတပုဒ္ပါ။
မေလးတို ့ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒီအေၾကာင္းေတြ ၿမင္ေနၾကားရတာ ေနာင္အနာဂတ္ကေလးေတြအတြက္ရင္
ေလးမိတယ္။ ဆရာဒီလိုေဆာင္းပါးေလးေတြမ်ားမ်ားေရးပါေနာ္။
ခင္မင္စြာၿဖင္ ့
မေလး

Iora said...

ဟင္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး။
အုုိင္အုုိရာ

မိုးေငြ႔........ said...

ဆရာကလည္း F4 ဆိုလို႔ ကိုးရီးယားမင္းသားအေၾကာင္းေရးတယ္မွတ္တာ...တကယ္လဲ ခုေခတ္ေက်ာင္းသားေတြအကုန္နီးပါးအဲလိုျဖစ္ေနၾကတာ ဆရာ့ေဆာင္းပါးေလးနဲ႔ ႏွက္လိုက္တာ ၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ

သိ ဂၤ ါ ရ said...

ပတ္၀န္းက်င္ ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ ဆိုတာေတာ႔ တကယ္ပဲ ရွိပါတယ္ ... ခင္ဗ်ာ ... ။ ျမန္မာႏိူင္ငံ ပညာေရး စံနစ္ႀကီး ကိုလည္း ျပဳျပင္ဖို႔ သင့္ေနပါၿပီ ... ။ ေနာက္ၿပီး ... စံနစ္ ကို ခ်ည္း လက္ညႈိးထိုးေနမယ္႔ အစား ... တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း က လည္း ... ဒီလို ၀ါဒမႈိင္း ၊ မွားယြင္းတ႔ဲ လူ႕တန္ဖိုး က်ဆင္းေစမယ္႔ ... ဖိအားေတြ ေစ႔ေဆာ္မႈေတြ ထက္ ... ကိုယ္႔ လမ္းေၾကာင္း နဲ႔ ကိုယ္႔ ပန္းတိုင္ ကို ပီပီျပင္ျပင္ တစိုက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္တတ္ဖို႔ ျပဳျပင္ၾကရလိမ္႔မယ္ ထင္မိတာပါပဲ ခင္ဗ်ာ ... ။

ညိမ္းႏိုင္ said...

ေကာင္းလိုက္တဲ့၊ထိလိုက္မိလိုက္တဲ့ ပို႕စ္ပါလားဆရာေရ႕။
ဆိုးရြားညံ႕ဖ်င္းလွတဲ့ ပညာေရးစနစ္ႀကီးကို တာဝန္ရွိသူ
မ်ားက ခုထိျပင္ဖို႕၊ဆင္ဖို႕၊အဖက္ဆယ္ဖို႕မႀကိဳးစားၾက
ေသးတာကိုေတာ့ အံၾသလို႕မဆံုးႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရပါရဲ႕။

San Htun said...

F4 ဆိုလို ့ ၾဆာဟန္တေယာက္ကေတာ့ ကိုရီးယားကားအေၾကာင္း ေရးမွာမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေလဆိုၿပီး ေၿပးလာတာ ထင္တယ့္အတိုင္း...တကၠသိုလ္ေရာက္မွ အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ ေဆးသမား ၿဖစ္သြားတာကို ၿမင္ရတိုင္း စိတ္မခ်မ္းသာလြန္းလို ့...ၿမန္မာၿပည္က ကေလးေတြကို ႏိုင္ငံၿခားတကၠသိုလ္က ပညာေရးလိုမ်ိဳး ရေစခ်င္လိုက္တာ...ႏို္င္ငံၿခားေက်ာင္းေတြမွာ ဆရာက နည္းနည္းသင္ ေက်ာင္းသားက လက္ေတြ ့မ်ားမ်ားလုပ္၊ လိုက္ဘရီထဲ စာဖတ္၊ သင္ထားတယ့္ဘာသာနဲ ့အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းၿပ ု ...ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအသစ္ ရင္ေလးတယ္...

လသာည said...

ဆရာ.. တကယ္ကို ခံစားရတဲ့ ပိုစ္ပါပဲ။

"တကၠသီလာတြင္ ေလးႏွစ္တာ ပညာသင္ယူခဲ့ပါလွ်က္ စိတ္ဓာတ္ အသိဥာဏ္ စာရိတၱတို႔ ထူးျခားေကာင္းမြန္မလာသည့္အျပင္ ယိုယြင္းပ်က္စီးသြားရျခင္းကိုသာ ေၾကကြဲ၏။"

အဲလို ကေလးေတြကို ေတြ႔တိုင္း အျမဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာ အျမဲပါပဲ။..

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတိုင္းေတာ့ မပ်က္စီးေပမယ့္ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိေတာ့ အရင္ေခတ္ေတြကထက္ ပ်က္စီးေနတာကေတာ့ ဆရာ ေျပာသလို မျမင္ခ်င္မွအဆံုး၊ မၾကားခ်င္မွ အဆံုး ဆိုေတာ့လည္း ခံစားရ ရင္၀ မသက္သာေပါ့ဆရာရယ္။

ပညာေရးစနစ္ သို႔မဟုတ္ ဆရာ(တခ်ိဳ႕)ေတြရဲ့ မွားယြင္းမႈေတြေၾကာင့္လို႔ဆိုႏိုင္သလို
ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

စိတ္ပညာအရ.. အဲဒီအရြယ္လူငယ္ေတြရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈေတြေၾကာင့္ အနည္းနဲ႔အမ်ား တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ပ်က္စီးတတ္ၾကပါတယ္။

ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာေတာ့ မိဘအုပ္ထိန္းသူ သို႔မဟုတ္ ေဘာ္ဒါအုပ္ထိန္းသူ စသည္ျဖင့္ အထိန္းအကြက္နဲ႔ ေနေနရာက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ self control နဲ႔ ေနရတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ လူငယ္သဘာ၀ ရုတ္တရက္ ေျခလြတ္လက္လြတ္ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔ လူငယ္ေလးေတြ တကၠသိုလ္မွာ ပ်က္စီးသြားၾကတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြက ေခတ္အဆက္ဆက္.. ကၽြန္မတို႔ ေနာင္ေတာ္ အစ္ကိုအစ္မေတြေခတ္ထဲက ၾကားဖူးခဲ့သလို ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ေတြ႔ဖူးခဲ့ေတာ့၊ ေနာင္လည္း အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ရွိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဆရာ၊ ဆရာမတခ်ိဳ႕ရဲ့ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားမႈကေတာ့ တကယ့္ကို နားမခ်မ္းသာ ရွိစရာပါ.။ (မနက္ကေတာင္ ဆရာမက စာလာဖတ္ ဘာသာျပန္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အင္တာနက္ သတင္းတစ္ခု ဖတ္ရေသးတယ္)

ဒါေပမယ့္လည္း..

ေခတ္စနစ္မေကာင္းေပမယ့္ ကိုယ့္အသိနဲ႔ကိုယ္ ကိုယ္ဘာသာ ထိန္းခ်ဴ႔ပ္ျပီး ကိုယ္လမ္းကို ေဖာက္ ၾကိဳးစားတဲ့လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါေသးတယ္။ မိဘက မရွိတဲ့ၾကားက ခ်ိဳ႕ငဲ့စြာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရျပီး၊ စေကာ္လာအဆင့္ဆင့္ေလွ်ာက္ျပီး ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့လူငယ္ေတြ ရွိပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ႔ဆို အဆင့္ဆင့္ ၾကိဳးစားလို႔ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာင္ ပညာသင္ၾကားေနၾကျပီ။ တခ်ိဳ႕ဘေလာ့ဂါေတြက အဲလို ပညာသင္ေက်ာင္းသားေတြဆိုတာ သတိထားမိလို႔ပါ။

ကိုယ့္ျပဳျပင္လို႔မရတဲ့ ေခတ္ၾကီးကိုေတာ့ မတတ္ႏိုင္လို႔ သည္းခံခ်င္းမ်ိဳးနဲ႔ သည္းခံျပီး (:D) လူငယ္ပီပီ ကိုယ့္အနာဂတ္အတြက္ ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ားကုတ္က်ားခဲ့ အစြမ္းကုန္ရွိသ၍ ၾကိဳးစား
ဖို႔ပဲ တိုက္တြန္းရေတာ့မွာေပါ့ ဆရာရယ္ :))

တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္အညြန္႔အဖူးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ လူငယ္ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား တကၠသိုလ္ F4 ဘ၀မွ အျမန္ဆံုး ကင္းလြတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ တိုင္းျပည္ကို ပညာျဖင့္ အလုပ္အေႁကြးျပဳႏိုင္ေသာ ျပဳလိုေသာ တာ၀န္ေက်ပြန္သည့္ လူရည္မြန္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစဟု..

ဆရာလို႔ပဲ ဆုမြန္ေႃခြလိုက္ပါေၾကာင္း..။

ေႏြေတးရွင္ (မင္းဧရာ) said...

ဖတ္ရင္း နဲ႔ ေမာ
ေမာေနရင္းဆက္ဖတ္
ေနာက္ဆံုး ပင့္သက္ၾကီး က်န္သြားတယ္ ။
ဆရာ့ ဆုေတာင္းေလး အျမန္ျပည့္ပါေစ ဆရာ ။

ျမတ္ပန္းႏြယ္ (Myat Pan Nwe) said...

F4 ဆိုေတာ႔ ဘာေျပာခ်င္တာပါလိမ္႔လို႔ဟာ အဆံုးထိေအာင္ ဖတ္ၿပီးမွပဲ သေဘာေပါက္ေတာ႔တယ္။ ေဆာင္းပါးေလးက အရမ္းကို ေကာင္းပါတယ္ရွင္။

ကြင္းစကြင္းပိတ္ေလးထဲက ဆုေတာင္းေလးေတြလည္း အျမန္ဆံုးျပည္႔ဝပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ထပ္ေတာင္းသြားပါတယ္။

PhyoPhyo said...

F4 ဗုေဒၶါ
ဆရာ့လက္စြမ္းေတြ သိပ္ထက္ေနတာပဲ။
ဆရာ့ဟန္ၾကည့္ဆုေတာင္းျပည့္ပါေစ။

Ma Tint said...

F4 ကိုအေျခခံၿပီး ဆရာဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ပညာေတြေပးေတာ့မယ္လို႔ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ေကာင္းလိုက္တဲ့ေဆာင္းပါးေလးပဲ တစ္ပုဒ္ဆိုရင္တစ္ပုဒ္ ထိတယ္မိတယ္ ဆရာေရ.. း)
စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .