“ လက္ဖက္ရည္ဋီကာ . . . ”

 

ဦးဟန္ၾကည္က လက္ဖက္ရည္မႀကဳိက္တတ္တာေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္သိပ္မေသာက္ျဖစ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ...အဲ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေတာ့လည္း ေပါင္းခံေရေလးဘာေလး မွီ၀ဲေပသေပါ့...ထားပါေတာ့... း)

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ယဥ္ေက်းမႈက ဘယ္ေခတ္ေလာက္က စထြန္းကားခဲ့တယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး…ဦးဟန္ၾကည္တို႔ လူလားေျမာက္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ယဥ္ေက်းမႈက အေတာ္ထြန္းကားေနၿပီ…ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေလးငါးဆိုင္ကေတာ့ အနည္းဆံုး…အႏွီေခတ္တုန္းကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထုိုင္တယ္ဆိုတာ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ဖက္ရွင္…အႏွီေခတ္က ၀န္ထမ္းဆုိတာကလည္း ေျပာေလာက္ေအာင္ အလုပ္သိပ္မ်ားသလို သည္ဘက္ေခတ္ေတြလို ဘီယာယဥ္ေက်းမႈကလည္း ေခတ္စားေသးတာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး…ဘာကိစၥ ညာကိစၥကေလးေတြ ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေပးရင္ အိုေခၿပီဆိုတဲ့ေခတ္…

သည္ဘက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ ဆိုင္ေတြဆိုတာကလည္း လမ္းတစ္လမ္းမွာ ေလးငါးေျခာက္ဆိုင္ အၿပဳိင္ရွိလာၾကေတာ့တာမို႔ သူ႔ထက္ငါ လူ၀င္မ်ားေအာင္ အသည္းအသန္ ႀကဳိးစားၾကရေတာ့တာကိုး...အျပင္အဆင္ အရသာေတြ ေကာင္းသည္ထက္ေကာင္းေအာင္ ႀကဳိးစားရုံတင္အားမရဘဲ အေခၚအေ၀ၚပါ ဆန္းေအာင္ ႀကဳိးစားၾကျပန္ေလေတာ့ လာေသာက္တဲ့ ပရိသတ္ခမ်ာ တစ္ခါတစ္ခါ မ်က္စိေတာင္ လည္ခ်င္စရာ...

“ ခ်စ္ေကာင္းတစ္ခြက္ ” ဆိုတာက ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ ( ေကာ္ဖီခါးခါးဆိုတာ ဦးခ်စ္ေကာင္းရဲ႕ နာမည္ႀကီးသီခ်င္းကိုး )

“ ပန္းေတာင္းတစ္ခြက္ ” ဆိုတာက လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိခ်ဳိတစ္ခြက္ ( ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနယ္က ထန္းလ်က္တို႔ ႀကံသကာတို႔ နာမည္ႀကီးေလေတာ့ အႏွီအခ်က္ကို အစြဲျပဳၿပီး ေခၚဟန္တူပါရဲ႕ )

“ က်ဆိမ့္ ဂိတ္ဆံုးတစ္ခြက္ ” က်ဆိမ့္ကို က်ႏိုင္သမွ်က်ေအာင္ ေဖ်ာ္ခိုင္းတာကိုးဗ် ( ဂိတ္ဆံုးဆိုတာကေတာ့ အဆံုးစြန္ထိလို႔ ဆိုလိုဟန္တူပါရဲ႕ ) ခပ္ေနာက္ေနာက္ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ “ က်ဆိမ့္ ဂိတ္ဆံုး ပတ္စီး တစ္ခြက္ ” လို႔မွာထည့္လိုက္တာ အေဖ်ာ္ဆရာခင္မ်ာ မ်က္စိေတာင္ လည္ရွာပါေလေရာ...

“ လက္ဖက္ရည္တစ္ေဂါက္ ” ဒါကေတာ့ အညာစတိုင္ဗ်ဳိ႕...လက္ဖက္ရည္မွာ ပါသင့္ပါထိုက္တဲ့ ပါ၀င္ပစၥည္းအကုန္ထည့္ေပမင့္ ခြက္အျပည့္မေဖ်ာ္ဘဲ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္လံုးရဲ႕ အေပၚကိုင္းအထိေရာက္ေအာင္ပဲ ထည့္ထားတာကို ေခၚပါသတဲ့...နည္းနည္းဘိုဆန္တဲ့ ငတိေတြကေတာ့ “ ဟပ္ဖ္တီး ” လို႔ ေခၚပါသဗ်ား…ဆိုလိုရင္းကေတာ့ အတူတူပဲေပါ့…အျပည့္မေဖ်ာ္ဘဲ တစ္၀က္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ေဖ်ာ္ခိုင္းတာဆိုပဲ…အတၱေနာမတိနဲ႔ ေျပာၾကည့္ရရင္ေတာ့ နည္းနည္း ဂန္က်ယ္တဲ့ ငတိေတြေပါ့ေလ…

“ ပံုမွန္ ဖန္ကဲ ဟပ္ဖ္တီး ” ဆိုတာကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ဖက္ရည္ေသာက္နည္း...ပံုမွန္အခ်ဳိးက်ေဖ်ာ္ထားတဲ့အထဲမွာ အက်ရည္နည္းနည္း ပိုထည့္ၿပီး ကိုင္းအထိပဲ ေဖ်ာ္ခိုင္းတာဆုိပဲ...

“ ခ်ဳိေပါ့က် တိုင္ကီ ၀မ္း” ဆိုတာကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ အခ်ဳိခပ္ေပါ့ေပါ့မွာ အက်ရည္ေလး ကဲထားတာကို ရိုးရိုးလက္ဖက္ရည္ခြက္နဲ႔ မထည့္ဘဲ Mug ခြက္လို ခြက္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ထည့္ထားတာကို သညာေပးထားတာဆိုပဲ...ၾကားခါစတုန္းကေတာ့ အလို သည္လူေတြ လက္ဖက္ရည္ႀကဳိက္ခ်က္ကေတာ့ တိုင္ကီနဲ႔တစ္လံုးေတာင္ ကုန္ေအာင္ေသာက္မယ့္သေဘာထင္ပါရဲ႕လို႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတာရယ္...

သည္ၾကားထဲမွာ “ ခ်ဳိက် ” “ ခ်ဳိပ်စ္ ” ဆိုတာေတြက ရွိေသးျပန္ေရာ...ဒါတင္ဘယ္ကလိမ့္တုန္း...“ ခ်ဳိပက္လန္ ” ဆိုတာေတာင္ ရွိေခ်ေသး...ခ်ဳိလြန္းလို႔ ပက္လက္ေတာင္ လန္သြားရမယ္လို႔ ဆိုလိုပါသတဲ့...

တစ္ခါသားမွာေတာ့ “ ခ်ဳိပက္လန္ ေတာသားႀကီး ပစ္လဲ ” လို႔မွာလိုက္တာလည္း ၾကားဖူးပါသဗ်ား...ခ်ဳိလြန္းမက်ခ်ဳိလိုက္ေတာ့ အခ်ဳိႀကဳိက္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ အညာေတာသားႀကီးေတာင္ ပစ္လဲသြားႏိုင္တဲ့ လက္ဖက္ရည္လို႔ တင္စားတယ္ဆိုလား...

အညာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ကို ဒန္အိုးႀကီးထဲမွာ တစ္ခါတည္းေဖ်ာ္ထားၿပီး ဘာပဲမွာမွာ သည္အထဲကပဲ ခပ္ၿပီးေရာင္းပါသတဲ့...ေသာက္တဲ့လူက ႏုိ႔ဆီနည္းနည္းလို႔ အထြန္႔တက္ရင္ ႏို႔ဆီထည့္ေပး...အဖန္ရည္ေလးကဲပါဦးဆိုမွ အဖန္ရည္ထည့္ေပးလိုက္ေတာ့ အိုေခဆိုပဲ...အေၾကာင္းသိတဲ့လူေတြကေတာ့ သူ႔ဆိုင္မွာ ၀င္ေသာက္ရင္ “ အိုးေဖ်ာ္ တစ္ခြက္ ” လို႔ မွာၾကပါေလေရာ...

ေရႊမန္းၿမဳိ႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာေတာ့ ၾကက္ဥအစိမ္းကို ေဖာက္ထည့္ၿပီး သံပုရာရည္ညွစ္ သၾကားထည့္ထားတဲ့ ေသာက္စရာ “ ၾကက္သံ ” ကို “ ရွင္သန္ျခင္း ” လို႔ နာမည္ေျပာင္ေျပာင္ေျမာက္ေျမာက္ ေပးထားတာကိုလည္း ႀကဳံဖူးပါရဲ႕...

အညာဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာေတာ့ ပလာတာေပၚမွာ ၾကက္ဥတင္ၿပီး ေၾကာ္ထားတဲ့ စားစရာကို “ ခိုင္သင္းၾကည္ ” လို႔ နာမည္ေပးထားပါေလေရာ...ထူးဆန္းလြန္းလို႔ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အႏွီစားစရာကို “ တင္ေၾကာ္ ” လို႔ နာမည္ေပးထားေပမင့္ ခိုင္သင္းၾကည္က ဇြန္စီ ေၾကာ္ျငာမွာ သူတင္ပါးကို အျပေကာင္းလြန္းတာကေန အစျပဳၿပီး တင္ေၾကာ္မွသည္ ခိုင္သင္းၾကည္လို႔ နာမည္ေျပာင္းပါေလေရာတဲ့...

သည္ၾကားထဲမွာ အီၾကာေကြ႕ကို “ ဂ်ဳံရွည္ေၾကာ္ ” နံျပားကို “ ဂ်ံဳျပားကင္ ” လို႔ နာမည္ေပးတာလည္း ရွိပါေသးရဲ႕...

လက္ဖက္ရည္မွာတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အဘိုး ဦးျမႀကီးကို မီတဲ့လူ ရွိမယ္မထင္ဘူး…အဘိုးက ကပ္ေစးႏွဲတာမွ ႏွပ္ေခ်းကိုေတာင္ ငပိလုပ္ခတ္တယ္ဆိုတဲ့ လူစား…ေမာင္ဟန္ၾကည္ ခပ္ငယ္ငယ္က အဘိုးဆီအလည္သြားတဲ့အခါ ငါ့ေျမးႀကီးကို လက္ဖက္ရည္တိုက္ရမယ္ဆိုၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေခၚသြားေတာ့ ကေလးပီပီ ၀မ္းသာေပသေပါ့ေလ…ေသာက္ရေခ်ေသးေပါ့…လက္ဖက္ရည္ဆိုင္္ေရာက္လို႔ ထိုင္လည္းထိုင္ၿပီးေရာ မဟာေကာ္တရာအဘိုးက ေကာင္တာကိုလွမ္းၿပီး “ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ခြဲ…ႏွစ္ခြက္မွ်ထည့္လိုက္… ” လို႔ ခပ္တည္တည္ ေအာ္ၿပီးမွာလိုက္တာ တစ္ဆိုင္လံုးရွိတဲ့လူေတြခမ်ာ မၾကားဖူးတာၾကားရၿပီး အံ့ၾသလြန္းလို႔ အသံေတြကို တစ္ခ်က္တည္းတိတ္…အေဖ်ာ္ဆရာလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ကို ျဖစ္လို႔…အဘိုးကေတာ့ ခပ္တည္တည္…ေမာင္ဟန္ၾကည္ခမ်ာ မခ်ိသြားၿဖဲ…

မဟာေကာ္တရာ ဂႏၴ၀င္ဦးကပ္ေစးအဘုိးက လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ ၅၀ ကို ႏွေျမာေတာ္မူတာေၾကာင့္ ႏွစ္ခြက္စာ ေငြ ၁၀၀ အကုန္မခံဘဲ တစ္ခြက္ခြဲစာ ၇၅ က်ပ္ပဲ အကုန္ခံေတာ္မူတာကိုးဗ်…အဘိုးရဲ႕ လက္ေတြ႕ေခၽြတာေရးေဖာ္ျမဴလာကို လက္ေတြ႕သံုးခ်င္ရင္ေတာ့ မွတ္သာထားၾကေပေရာ့… း)

လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္ ရင္တုန္တတ္လြန္းလို႔ ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွးထားေပမင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈအရ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းနဲ႔ဆံုရင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပဲ ေခၚသြားရေလတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ တစ္ဆိုင္ေရာက္ရင္ အေခၚအေ၀ၚတစ္မ်ဳိး ဗဟုသုတရ ေနာက္တစ္ဆိုင္ ေနာက္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ျမန္မာစကားအသစ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားေတာင္ စုေဆာင္းမိေနပါေရာလား...။ ။


photo credit to Google.

လူမႈဘ၀ထဲက သေကၤတေဗဒ . . .

ျမန္မာစာပါေမာကၡ ဦးခင္ေအး ကေလာင္နာမည္ ဆရာေမာင္ခင္မင္ ( ဓႏုျဖဴ )က သေကၤတေဗဒ နိဒါန္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာတစ္အုပ္ေရးခဲ့ဖူးလို႔ ဦးဟန္ၾကည္ က်က်နန ဖတ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ symbolism လို႔ေခၚတဲ့ သေကၤတေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မင္းသား Tom Hank ရဲ႕ Da Vinci code ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားမွာလည္း အက်ဥ္းသေဘာ ၾကည့္ဖူးပါရဲ႕။ သို႔ေပမင့္ အႏွီသေကၤတေဗဒဟာ လူမႈဘ၀မွာ အက်ဳံး၀င္ ပတ္သက္ၿပီး အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ဦးဟန္ၾကည္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိရိုးအမွန္။

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးရက္ေက်ာ္က ထံုးစံအတိုင္း ညပိုင္းမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး မိတ္ေဆြလ၀ကဦးစီးမွဴးေဟာင္းတစ္ေယာက္ စည္ပင္ဦးစီးတစ္ေယာက္နဲ႔ စကား၀ိုင္းဖြဲ႕ၾကေတာ့မွ သေကၤတေဗဒဟာ လူမႈဘ၀မွာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားတယ္ဆိုတာ ဦးဟန္ၾကည္ သေဘာေပါက္မိပါသဗ်ား။ အႏွီစကား၀ိုင္းမွာ စာအေၾကာင္း၊ ေပအေၾကာင္း တိုင္းျပည္အေၾကာင္းေတြ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေျပာၾကရင္း ေဒသႏၲရ ၿမဳိ႕ျပအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕လို႔ေခၚတဲ့ စည္ပင္ကူအဖြဲ႕အေၾကာင္း စကားစပ္မိၾကတာကိုး။ အႏွီစည္ပင္ကူအဖြဲ႕ရဲ႕ ဦးစီးပုဂၢဳိလ္ကို အရပ္ေခၚအရ ၿမဳိ႕ေတာ္၀န္လို႔ ေခၚမယ္ထင္ပါရဲ႕။ အႏွီၿမဳိ႕ေတာ္၀န္က စာမတတ္၊ ေပမတတ္ရတဲ့ၾကားမွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္က အေတာ့္ကိုႀကီးႀကီးမားမား ရထားတာေၾကာင့္ တရား၀င္လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ ေဘးခ်ိတ္ၿပီး သူ႕ေအာက္မွာ ျပားျပားေမွာက္ေနတဲ့ စည္ပင္ဌာနအေၾကာင္း မိတ္ေဆြက ရင္ဖြင့္ပါေလေရာ။

သူရင္ဖြင့္မယ္ဆိုလည္း ဖြင့္ခ်င္စရာ။ အႏွီပုဂၢဳိလ္က စည္ပင္မွာရွိတဲ့ ဦးစီးက အစထားလို႔ AE, SAE စတဲ့ ပညာရွင္၀န္ထမ္းေတြကိုပါ ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ျဖစ္ၿပီး ခြင္ထဲ၀င္တိုင္း ညက္ညက္ေက်ေအာင္ ဖြပ္တာကိုး။ ဦးစီးလစာေလးနဲ႔ မေလာက္ငွလို႔ အိမ္ကမိန္းမကိုပါ အေၾကာ္ ေၾကာ္ေရာင္းခိုင္းၿပီး အရိုးသားဆံုးရပ္တည္ေနတဲ့ ဘာသာေရးသမား စည္ပင္ဦးစီးခမ်ာ သူရို႕ဌာနကို ဘာေၾကာင့္မ်ား အႏွီေလာက္ လူထုကခ်ဥ္ေနတယ္ဆိုတာ သေဘာမေပါက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ သူက အႏွီလို သေဘာမေပါက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ထိုင္နားေထာင္ေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ဆရာေမာင္ခင္မင္ရဲ႕ စာအုပ္ေက်းဇူးနဲ႔ ဟိုဘက္ကမ္းလြန္ေအာင္ သေဘာေပါက္လွပါရဲ႕။  ဒါနဲ႔ပဲ မိတ္ေဆြႀကီးေရ စိတ္ေတာ့မရွိနဲ႔ဗ်ာ...ျမန္မာျပည္သူလူထုရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ စည္ပင္ဆိုတာ သူခိုးဌာနလို႔ သတ္မွတ္ထားၿပီး စည္ပင္၀န္ထမ္းဟူသမွ်ကို သူခိုးေတြလို႔ ယူဆထားၾကသဗ်ား...လို႔ အားနာနာနဲ႔ ေျပာလိုက္မိပါေရာ။ အႏွာကို သေကၤတ ေဗဒလို႔ ေခၚတာကိုး။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတဲ့ နိမိတ္ပံုေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ဆိုတာ ရိုးသားတဲ့ စည္ပင္ဦးစီး တစ္ေယာက္တည္းလုပ္လို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ ၀န္ထမ္းဘ၀က မထြက္ႏို္င္ေသးသမွ်ေတာ့ ေပၿပီးေတာ့သာ ခံေပေရာ့လို႔ အားေပးလိုက္မိပါရဲ႕။ ခမ်ာမွာလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ကိုင္ခဲ့ရတဲ့ လုပ္သက္ေတြ ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ႏွေျမာတာနဲ႔ပဲ အႏွီ၀န္ထမ္းဘ၀ကို မစြန္႔ႏိုင္ရွာေသးေတာ့ မ်က္ႏွာခပ္အိုအိုနဲ႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္ရွာရတာေပါ့ေလ။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္မရႊင္ေတာ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္လည္း သေကၤတေဗဒရဲ႕ လႊမ္းမိုးႏိုင္စြမ္းေတြအေၾကာင္းကို ဆက္စဥ္းစားမိပါသဗ်ား။

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ ဒြႏၲယာႀကီးမွာ သေကၤတေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈကလည္း ရွိသင့္တာထက္ကို ပိုေနတာကိုး။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ပိုလို႔ေတာင္ ေတြ႕ႏိုင္ပါရဲ႕။ လူၾကမ္းက မင္းသမီးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေပြ႕ပိုက္ၿပီး အခန္းထဲေခၚသြင္းသြားၿပီးရင္ ႏွင္းဆီပန္းကေလး ေႁကြက်သြားတာ ရိုက္ျပလိုက္ရုံနဲ႔ ဘာျဖစ္သြားၿပီဆိုတာ ပရိသတ္ သိၿပီ။ အေမအိုႀကီးကို သားလုပ္တဲ့လူက ဖက္ငိုေနၿပီးေတာ့ ေရအိုးတစ္လံုးကို ေပါက္ခြဲလိုက္တဲ့ အကြက္ကို ျပလိုက္ရင္ အႏွီအေမအိုႀကီး အနိစၥေရာက္ၿပီဆိုတာ ပရိသတ္ သေဘာေပါက္ၿပီးသား။ ဒီတစ္ခန္းၿပီးလို႔ ေနာက္တစ္ခန္းမွာ အဘြားႀကီးက က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားလာေနတာကို ျပလိုက္ရင္ ပရိသတ္က ဘ၀င္မက်ေတာ့ဘူးကိုး။ တကယ္တန္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဒါရိုက္တာက ေရအိုးတစ္လံုး ေပါက္ခြဲလိုက္တဲ့အခန္းကို သူ႕စိတ္ကူးနဲ႔သူ ျပခ်င္ ျပမွာေပါ့။ ဒီေရအိုးကြဲတာနဲ႔ အဘြားႀကီးေသတာဟာ ဘာပတ္သက္မႈမွ မရွိဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခန္းျပလိုက္ရင္ ဘာျဖစ္ရမယ္လို႔ ႀကဳိတင္သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပရိသတ္ကသာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္သေဘာကို သေကၤတနဲ႔ တြဲၿပီး မွတ္ထားလိုက္ၾကလို႔ ဒီလိုျပရင္ တစ္ေယာက္ေသၿပီလို႔ ဇြတ္အတင္း သတ္မွတ္ပစ္ၾကတာကလား။ ကိုင္း...အႏွီေတာ့ လူေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ စြဲေနတဲ့ သေကၤတေတြဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ျပႆနာ ေပးတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပေရာ့။

သေကၤတ တစ္ခုခ်င္းစီအေပၚမွာ လူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ တုံ႔ျပန္မႈကလည္း လူမ်ဳိး၊ သမိုင္းေၾကာင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ တိုက္ရိုက္ ပတ္သက္ေနေသးတာကလား။ ဟစ္တလာ သံုးခဲ့တဲ့ စၾကာပံု “ ဆြာစတိက ” တံဆိပ္ဟာ ဂ်ဴးလူမ်ဳိးေတြအတြက္ စိတ္ထိခိုက္ နာက်ည္းစရာ နိမိတ္ပံုျဖစ္မွာ ေသခ်ာတာေပါ့။ သို႔ေပမင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ေတာ့ အႏွီတံဆိပ္ဟာ ဘာသာတရားရဲ႕ ၾကည္ညဳိဖြယ္ရာ ေကာင္းျခင္းကို သက္ေသထူထားတဲ့ သေကၤတျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္တစ္ခ်ဳိ႕ရဲ႕ နဖူးသင္းက်စ္ေတာ္နဲ႔ ျဖန္႔ထားတဲ့ လက္ဖ၀ါးေတာ္ထဲက ဆြာစတိကတံဆိပ္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ ၾကည္ညဳိေလးျမတ္စိတ္ကိုပဲ ျဖစ္ေစတာ မထူးဆန္းေပဘူးလား။ အႏွီေတာ့ သေကၤတေဗဒကို ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ လူမ်ဳိးအလိုက္ ယဥ္ေက်းမႈအလိုက္ ခြဲျခားေလ့လာဖို႔ လိုျပန္ပါေရာ။ ကိုင္း...ဦးဟန္ၾကည္က ေရႊျပည္ႀကီးသား ဗမာလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ ကိုယ္လက္လွမ္းမီတဲ့ နယ္ပယ္ကေနပဲ ခ်ဥ္းကပ္ၾကဦးစို႔။

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ စိတ္အာရုံထဲမွာ Made in China ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို အရည္အေသြးညံ့ဖ်င္းမႈရဲ႕ သေကၤတလို႔ တစ္ေၾကာင္းစြဲ သတ္မွတ္ၾကတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ ပစၥည္းရဲ႕ အရည္အေသြးကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ သေကၤတက အႏွီစာတမ္းမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဦးဟန္ၾကည္ အညာျပန္လို႔ ယိုးဒယားပစၥည္းေတြ လက္ေဆာင္၀ယ္သြားရင္ Made in China လို႔ေရးထားတဲ့ ယိုးဒယား-တရုတ္ ဖက္စပ္ပစၥည္းေတြကို ယူမသြားမိဖို႔ သတိႀကီးႀကီး ထားရပါရဲ႕။ ယိုးဒယားဘက္ကို ၀င္လာတဲ့ တရုတ္ပစၥည္းေတြဟာ အရည္အေသြးစစ္ေဆးမႈ ခံယူၿပီးသား QC passed ပစၥည္းေတြျဖစ္ေၾကာင္း ေရႊျပည္သားေတြမွ မသိဘဲကိုး။ ေရႊျပည္သားအတြက္ကေတာ့ “ တရုတ္စက္...တစ္ရက္စုတ္ ” လို႔ သတ္မွတ္ထားၿပီးသား။ ယိုးဒယားပစၥည္းကိုေတာ့ made in Thailand ဆိုတဲ့ စာတမ္းျမင္ရုံနဲ႔ ပစၥည္းေကာင္းလို႔ တစ္ေၾကာင္းစြဲ သတ္မွတ္လိုက္ၾကၿပီးသား။ ယိုးဒယားကလာေနတဲ့ ပစၥည္းခပ္ညံ့ညံ့ေတြရွိတယ္ဆိုတာ လူေတြ မသိၾကျပန္ဘူး။ အားေဆးဆိုရင္ ကိုရီးယား ဂ်င္ဆင္းမွ ေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆေနၾကတာကလည္း ရွိေသး။ ဒါတင္ ဘယ္ကလိမ့္တုန္း။ ေက်ာင္းသားေတြ စာေမးပြဲနီးလာရင္ မိဘတိုင္းက Brand's Bird's Nest ဘရင္းငွက္သိုက္ရည္တို႔ ၾကက္ေပါင္းရည္တို႔ ၀ယ္တိုက္ၾကျပန္ပါေရာ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ အႏွီၾကက္ေပါင္းရည္ကိုေသာက္ရင္ သူရို႕သားသမီးေတြ ဥာဏ္ရည္တိုးတက္ၿပီး စာေမးပြဲေကာင္းေကာင္းေျဖႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆထားၾကတာကိုး။ ဘရင္းၾကက္ေပါင္းကလည္း အႏွီသေကၤတကို လူထုၾကားေရာက္ေစဖို႔ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသားေတြကို သံုးၿပီး ေၾကာ္ျငာေတြ အင္တိုက္အားတိုက္ ရိုက္ထားတာကိုး။ အႏွီေတာ့ ထမင္းရည္ေသာက္ၿပီး စာက်က္လို႔ ဂုဏ္ထူးေတြ တသီႀကီး ထြက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားကိုလည္း ဘရင္းေက်းဇူးနဲ႔ ဂုဏ္ထူးထြက္တာလို႔ ထင္ကုန္ၾကတာ ဘယ္ဆန္းလိမ့္တုန္း။

က်န္တဲ့လူမ်ဳိးေတြ ႏိုင္ငံသားေတြကေတာ့ သေကၤတေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္မႈကေန အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကင္းလြတ္ေအာင္ ေနႏိုင္ၾကတယ္ဆိုတာ သူရို႕က လူကို လူလို႔ပဲ ျမင္ၾကတာကိုး။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ေရႊျပည္သားေတြကေတာ့ လူကို ရုပ္၀ထၳဳ ပစၥည္းရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ အျပည့္အ၀ ထားၾကတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနတာကလည္း သေကၤတေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ ျပားျပားေမွာက္ရျခင္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေၾကာင့္လဲ မၾကာခဏဆိုသလို စားေနက် ေၾကာင္ဖားေတြရဲ႕ အႏိုင္က်င့္တဲ့ဒဏ္ကို ခံရတာ ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြေပၚမွာ ကိုယ့္အနားကို အ၀တ္အစား ခပ္စုပ္စုပ္ လူတစ္ေယာက္ ကပ္လာရင္ သူသူကိုယ္ကိုယ္ သတိထားၾကၿပီ။ အႏွီလူကို ခါးပိုက္ႏႈိက္လို႔ ထင္ၾကတာကိုးဗ်။ တကယ္ေတာ့  Attache case ကိုင္ထားၿပီး ကိုယ့္ေဘးနားမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ရပ္ေနတဲ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားကမွ ခါးပိုက္ႏႈိက္အစစ္။ ဘယ္ခါးပိုက္ႏႈိက္မွ ခါးပိုက္ႏႈိက္နဲ႔တူေအာင္ ခပ္စုပ္စုပ္၀တ္မထားတာကို လူေတြမွ မသိၾကပဲကိုး။ မိန္းမတစ္ေယာက္ ေယာဂီေရာင္ ၀တ္ထားရင္ သူေတာ္ေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ျပန္ၿပီ။ တိုက္ပံုႀကီး၀တ္ၿပီး ေမာင့္က်က္သေရေခါင္းေပါင္းႀကီး ေပါင္းထားရင္ လူႀကီးလူေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ျပန္ၿပီ။ အႏွီေယာဂီ၀တ္မိန္းမေတြပဲ ပစၥည္းအလစ္သုတ္ၿပီး ေခါင္းေပါင္းသမားေတြပဲ အႏွိပ္ခန္း သြားတတ္ၾကတာ လူေတြ မသိၾကျပန္ဘူး။ ကိုင္း...မခက္လားဗ်ာ။

သေကၤတေတြရဲ႕ ႏွိပ္စက္တဲ့ဒဏ္ကို ခံရတဲ့လူေတြထဲမွာ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဗိုလ္ႀကီးဆရာ၀န္ ေမ့ေဆးပါရဂူတစ္ေယာက္လည္း ပါပါသဗ်ား။ သူ႔ခမ်ာ တပ္ထဲမွာ မစားေလာက္လို႔ တပ္ျပင္ထြက္ၿပီး အထူးကုေဆးခန္းမွာ လာထိုင္ရရွာတာကိုး။ စကားအေျပာအဆိုကလည္း ဦးဟန္ၾကည္ထက္ ႏူးညံ့၊ စိတ္ထားကလည္း ဦးဟန္ၾကည္ထက္ အဆေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ပိုျဖဴစင္တဲ့ အႏွီသူငယ္ခ်င္းခမ်ာ တပ္ျပင္ထြက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွကို ယူနီေဖာင္း မ၀တ္ရွာဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အႏွီယူနီေဖာင္း၀တ္ရင္ လူအမ်ားစုက သူ႔ကို ခပ္ရွိန္ရွိန္ျဖစ္သြားၾကတာ စိတ္ကုန္လို႔တဲ့။ ကိုင္းစဥ္းစားၾကည့္။ တကယ္ဆိုရင္ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္ေနတာ လူမဟုတ္ဘူးလား။ ယူနီေဖာင္းႀကီးက စကားေျပာတတ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဦးဟန္ၾကည္က ဆံပင္ရွည္ႀကီး ေက်ာလည္မွာစည္း၊ လက္မွာေဆးမင္ေၾကာင္ေတြ မည္းေနေအာင္ထိုးၿပီး ဂ်င္း၀မ္းဆက္၀တ္ထားရင္ ပါးစပ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေျပာေနေပမယ့္ တစ္ဖက္သားကေတာ့ ခပ္လန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာတာေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အႏီွလို၀တ္ထားတတ္တာက လမ္းသရဲလို႔ အမ်ားက ယူဆထားၾကတာကိုး။

သေကၤတနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြဟာ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါတစ္ခု ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ အမွ် ေျပာင္းလဲလာေလ့ရွိပါသဗ်ား။ ဒါကလည္း ျဖတ္ေက်ာ္လာတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ေခတ္တစ္ခါတုံးကဆိုရင္ တပ္မေတာ္သားဆိုတာ သစၥာရွိျခင္း ကူညီတတ္ျခင္းရဲ႕ နိမိတ္ပံုမဟုတ္လား။ “ ဗမာ့ေသြးကို ႏွမေပးလိက္ခ်င္ပါတယ္ ” တို႔ “ ရဲေဘာ္အေပါင္းကို ကိုယ့္အေသြးအသားမို႔ အစဥ္မေမ့အပ္ေပသည္ ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေတြက လူထုရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲက လာခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေတြမဟုတ္လား။ ဆံသဆိုင္ေတြမွာ ေရးထားတဲ့ “ ရဲေဘာ္တစ္၀က္ခ ” ဆိုတဲ့ စာတန္းေတြက အလကားသက္သက္ ေရးထားခဲ့ၾကတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြေရာက္မွသာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ရဲေဘာ္ေတြအေပၚ လူအမ်ားစုရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကုန္တာကိုး။ ဒီဘက္ေနာက္ပိုင္း ေခတ္ေတြမွာေတာ့ တပ္မေတာ္ေရာ၊ က်န္တဲ့ဌာနဆိုင္ရာေတြကပါ လူထုနဲ႔ ကင္းကြာကုန္ၾကတာမို႔ သူရို႕အေၾကာင္းကိုလည္း တိတိက်က် သိႏိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းလာၿပီး သူရို႕အေပၚမွာ လူထုရဲ႕ သေကၤတ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို မျပင္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ကုန္ၾကတာကလား။ အႏွီမွာတင္ သေကၤတတစ္ခုတည္း ၾကည့္ၿပီး သံုးသပ္တဲ့ အျပင္လူနဲ႔ အထဲကို ထဲထဲ၀င္၀င္ျမင္ထားတဲ့ အတြင္းလူရဲ႕ၾကားမွာ ျပႆနာေတြ တက္ၾကပါေလေရာ။

တကယ္ေတာ့ သေကၤတေတြဆိုတာဟာ လူေတြရဲ႕ ရင္ထဲက ထင္ျမင္ခ်က္ သက္သက္ပါ။ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ျခင္း Hallucination တစ္ခုပါ။ သေကၤတတစ္ခုက လမ္းညႊန္ထားတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ဆိုတာ မေသခ်ာ မေရရာပါ။ ေယဘုယ်သေဘာ တင္စားခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါသဗ်ား။ အႏွီေတာ့ သေကၤတေတြက ေပးေနတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ message ေတြေနာက္ကိုပဲ လိုက္မေနဘဲ ျဖစ္စဥ္အရပ္ရပ္ကို ယထာဘူတက်က် သံုးသပ္ႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ ျပႆနာေတြ နည္းလာသလို သေကၤတကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး အလိမ္အညာခံရတာေတြလည္း အေတာ္နည္းသြားပါလိမ့္မယ္။ က်န္တဲ့တိုင္းျပည္ေတြမွာ သေကၤတတစ္ခုဟာ အထိုက္အေလ်ာက္ တိက်တဲ့ နိမိတ္ပံုကို ေဖာ္ေဆာင္ေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဘယ္သေကၤတကမွ တိက်မႈကို မေပးႏိုင္ပါ။ ေကာင္းျမတ္ျခင္းကို သရုပ္ေဖာ္တဲ့ သေကၤတေအာက္မွာ ယုတ္မာေနၾကတာေတြ ေတြ႕ႏိုင္သလို၊ ဆိုးသြမ္းမႈလို႔ အမ်ားယူဆထားတဲ့ သေကၤတ တစ္ခုေအာက္မွာ မြန္ျမတ္ျဖဴစင္ျခင္းေတြလည္း ေတြ႕ေကာင္းေတြ႕ႏိုင္ပါရဲ႕။

သေကၤတေဗဒနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ကေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ထပ္ၿပီးေဆြးေႏြးစရာေတြ  တစ္ပံုတစ္ေခါင္းႀကီး ရွိပါေသးသဗ်ား။ သို႔ေပမင့္ ဘာသာေဗဒဆိုတာကလည္း လိုအပ္တာထက္ ပိုရွင္းရင္ လိုက္ေလေ၀းေလ ျဖစ္တတ္တာေၾကာင့္ “ သေကၤတဆိုတာ ေယဘုယ်သေဘာ သတ္မွတ္ခ်က္ တစ္ခုသာ ျဖစ္တာမို႔ သေကၤတေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္မႈေအာက္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕အသိဥာဏ္ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ အမွန္တရားကို မစေတးၾကပါနဲ႔ ” လို႔ပဲ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။     ။

( photo credit to Google )

ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ ျမန္မာမႈ ( ၂ ) . . .

မဟာဂီတကို တစ္ကိုယ္ေတာ္နားေထာင္ရင္း ဦးဟန္ၾကည္ စဥ္းစားခန္းဖြင့္မိသည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ မည္သုိ႔ေသာ လူမ်ဳိးျဖစ္သနည္း။ ကမၻာေပၚတြင္ ထိုလူမ်ဳိးကဲ့သို႔ ဇာတိပုည ဂုဏ္မာန ထက္သန္ေသာ ခပ္ရိုင္းရို္င္းဆိုရလွ်င္ ဖင္ေခါင္းက်ယ္ေသာ အျခားလူမ်ဳိး ရွိမည္မထင္။ ထစ္ခနဲရွိလွ်င္ ျမန္မာကြ ဟုေႁကြးေၾကာ္တတ္ေသာ ထိုလူမ်ဳိးသည္ အေပၚယံ ေရႊမႈန္ႀကဲ၍ အထဲတြင္ ႏြားေခ်းခံထားေသာ လူမ်ဳိးျဖစ္တန္ရာ၏။ ျမန္မာမႈကိုမသိ၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို နားမလည္၊ ျမန္မာ့သမိုင္းကို မေလးစားဘဲ ျမန္မာကြဟု ကုန္းေအာ္ေနသည္မွာ ရယ္စရာပင္ ေကာင္းေနေလေတာ့သည္။ အမ်ားေယာင္လို႔ေယာင္ အေမာင္ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိေသာ ျမန္မာမ်ားကား အမ်ားသနားစရာ၊ ဟားစရာပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့ေသာသံုးေလးလခန္႔က တပည့္တစ္ေယာက္၏ နိဗၺာန္ကုန္ဆိုင္သို႔ ထဘီ၀တ္ထားေသာ ႏိုင္ငံျခားသူတစ္ေယာက္ ေစ်းလာ၀ယ္ရင္း “ ျမန္မာျပည္က ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ ထဘီမ၀တ္ၾကတာလဲ ” ဟု အံ့ၾသတႀကီး ေမးေလသည္။ ထိုဆိုင္ရွင္ မေျဖႏိုင္ေလ။ ဦးဟန္ၾကည္ကို လာေမးလွ်င္ကား “ ျမန္မာမေတြက ထဘီ၀တ္ရင္ ဖင္ယားလို႔တဲ့ ” ဟု ခပ္ရိုင္းရုိင္း ေျဖေပလိမ့္မည္။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ထဘီမ၀တ္တတ္ေသာ ျမန္မာမိန္းမ မည္မွ်မ်ားေနၿပီနည္း။ ေလ့လာၾကေလကုန္။ ျမန္မာထဘီသည္ ဂ်ပန္ကီမိုႏိုကဲ့သို႔ ၀တ္ရမခက္ေသး။ ပတ္လိုက္ရုံ ခါးတြင္ထိုးလိုက္ရုံျဖင့္ အလုပ္ျဖစ္ေလသည္။ ခပ္တိုတို၀တ္မည္ေလာ ရသည္။ ခပ္ရွည္ရွည္ ၀တ္လိုသေလာ အဆင္ေျပ၏။ မေက်နပ္ေသးလွ်င္ ခါးေတာင္းပင္ႀကဳိက္ႏိုင္ေသးသည္။ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္း၍ က်န္းမာေရးႏွင့္ပင္ ညီေသးသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ မမမ်ားကား ထိုသို႔မဟုတ္။ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေစရန္ စကတ္ကို ေပါင္လည္ေရာက္၀တ္ေနၾကေလသည္။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ ေၾကာ္ျငာခရသည္ ထင္၏။ ျမင္သမွ် ေတြ႕သမွ် လူတိုင္းကို လက္ေရာက္မႈ ေျမာက္ေစရန္ ေသြးေဆာင္ေနေရာ့သလား မေျပာတတ္။ ပုဒ္မ ၃၇၆ ျဖင့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ေထာင္ဆယ္ႏွစ္က်လွ်င္ ထိုေယာက်္ား မရိုးမရြျဖစ္ေစရန္ ေလာ္ေလာ္မာမာ ၀တ္ျပေနေသာ ထိုမိန္းမကိုပါ တရားခံနံပါတ္ႏွစ္ေနရာမွ ေထာင္ငါးႏွစ္ခ်သင့္သည္ဟုပင္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀က အေၾကအလည္ေဆြးေႏြးဖူးေလသည္။ ေနရာတကာတြင္ ရင္ဖံုးအက်ႌတကားကား၊ ထဘီႀကီးတလႊားလႊားႏွင့္ေနရမည္ဟု ဦးဟန္ၾကည္ မဆိုလို။ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ၀တ္ၾကဆင္ၾကရေပလိမ့္မည္။ ေနရာေဒသႏွင့္ လို္က္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ၀တ္တတ္ဆင္တတ္၊ ေနတတ္ထိုင္တတ္ျခင္းသည္ လူႀကီးလူေကာင္းတို႔၏ ထင္ရွားေသာ ၀ိေသသ မဟုတ္ပါလား။

 

ျမန္မာ့ဂီတသည္လည္း ေခ်ာင္ၾကားတြင္ ေခါင္းမျပဴႏိုင္။ ဆိုင္းသံဗုံသံ ပလံုပလံုၾကားရလွ်င္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ခ်င္ၾက၏။ ဒိတ္ေအာက္ကုန္ပါၿပီဟု ေျပာသူသာ မ်ားေလ၏။ နတ္၀င္သည္မ်ားသည္ပင္ ျမန္မာဆိုင္းျဖင့္ ကႏၷားမစီးၾကေတာ့။ ၀ါကာ၀ါကာ ျဖစ္ကုန္ၾကေလၿပီ။ ဇာတ္သဘင္သည္လည္း မည္သည့္သခ်ဴႋင္းသို႔ ဦးတည္ေနသည္မသိ။ ေနာက္ပိုင္းဇာတ္ေတာ္ႀကီးသည္ ၀ိုးတို႔၀ါးတား။ ဘုရားကန္ေတာ့ခန္း၊ နတ္၀င္ခန္းသည္ပင္ ကိုရီးယားဆန္ေနျပန္သည္။ မင္းသားေလးမ်ားကလည္း အကႏွင့္ အခုန္ကို မခြဲျခားႏိုင္။ ဇာတ္သဘင္တိုင္းလိုလို ေဟာင္းေလာင္းေဖာ္ စတိတ္ရႈိးႏွင့္ပင္ သန္းေခါင္ခ်ဥ္းသည္က ခပ္မ်ားမ်ား။ လူရႊင္ေတာ္မ်ားကလည္း သမားစဥ္ကို မေလးစားေတာ့။ ျပက္လုံးထုတ္လွ်င္ ခါးေအာက္ပုိင္းမွ အေပၚမတက္ရဟု သတ္မွတ္ထားၾကပံုရသည္။ သင္းတို႔၏ ပ်က္လံုးမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ မရယ္၀ံ့။ ရယ္လိုက္မိလွ်င္ တဏွာရူး ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းေပစြ။ ျမန္မာေက်းလက္သီခ်င္းကို ဆိုေနၾကေသာ အဆိုေတာ္မ်ားကလည္း အားမကိုးရ။ မိုးရာသီဟုဆိုလွ်င္ တ၀ါဆိုတည္း ၀ါဆိုၾကေလသည္။ ေက်းလက္ေတးတြင္ ၀ါဆိုပါရမည္ဟု အဘယ္မဟာပညာေက်ာ္က သမုတ္ေလသည္ မသိ။ ၾကားရသည္မွာ နားကေလာလွသည္။ ျမင္ရသည္မွာ မ်က္စိကေလာလွသည္။ ဂစ္တာသံတညံညံံျဖင့္ တဂြမ္ဂြမ္တီးေနေသာ ဂီတကို အဘယ္သေကာင့္သားက ျမန္မာ့ဂီတဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ေလသည္မသိ။ သႀကၤန္ကာလတြင္ပင္ တူးပို႔သံတို႔ ဆိတ္သုဥ္းေနေလၿပီ။ ျမန္မာ့ဂီတကား ဖုတ္လႈိက္ဖုတ္လႈိက္ျဖင့္ အသက္ငင္ေန၏။ ျမန္မာစာေပသည္လည္း က်န္းမာေရးမေကာင္း။ ျမန္မာ့သမိုင္းသည္ ကိုရီးယားသမိုင္းေလာက္ ေရွ႕တန္းတင္မခံရ။ ျမန္မာသူရဲေကာင္းမ်ားကား သမိုင္းထဲတြင္ သႃဂိဳလ္ျခင္း ခံၾကရေလၿပီ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ အဘယ္သို႔ ဦးတည္ေနသည္ကို မသိတတ္ေတာ့။ ျမန္မာျဖစ္ရသည္ကို ဂုဏ္ငယ္သည္ဟုမ်ား ထင္ေနေရာ့သလား ဦးဟန္ၾကည္ မေတြးတတ္ေတာ့။ ခက္လွေခ်ရဲ႕ ေရႊတိုင္းျပည္။

ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာ့အႏုစာေပမ်ားသည္ ေခတ္ေဟာင္းကုန္ေလသည္မွာ မွန္၏။ သို႔ေသာ္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားသည္ ေဟာင္းေလ၊ ေရွးက်ေလ တန္ဖိုးတက္ေလဟူသည္ကို ညံ့ခ်က္ကမ္းကုန္ေနေသာ ျမန္မာသေကာင့္သားတို႔ နားလည္ၾကဟန္မတူ။ ဖြတ္ၾကားက်လွေပစြ။ အသစ္သည္ ခ်က္ခ်င္းလုပ္ယူ၍ ရေသာ္လည္း၊ အေဟာင္းျဖစ္ရန္မွာ ခ်က္ခ်င္းမရႏိုင္။ အခ်ိန္ကာလကို ေစာင့္ရေလသည္။ ႏွစ္ေပါင္း သံုးေလးရာ ၾကာမွ ေခတ္ေဟာင္းျဖစ္လာရေသာ ထိုထိုယဥ္ေက်းမႈ၊ အႏုပညာတို႔ကို ေဟာင္းေလသည္၊ ဒိတ္ေအာက္ေလၿပီဟု ေစာဒကတက္လိုလွ်င္ ကိုးကြယ္ေနၾကေသာ ဘာသာတရားမ်ားကိုလည္း စြန္႔ပစ္ၿပီး ဘာသာသစ္တစ္ခု တည္ေထာင္ကာ ကိုးကြယ္ရန္သာ ရွိေပေတာ့မည္။ ဘာသာတရားမ်ား၊ ဘုရားမ်ား၏ ဆုံးမၾသ၀ါဒမ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သံုးေထာင္ရွိေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒိတ္ေအာက္ေနၿပီ မဟုတ္ပါလား။ ေဟာင္းတိုင္း ဒိတ္ေအာက္သည္၊ ပစ္ရမည္ဟုဆိုလွ်င္ ထိုဘာသာတရားမ်ားကိုလည္း လႊင့္ပစ္ရန္ သင့္လွေပ၏။ ျမန္မာမႈကို ျမတ္ႏိုးေလေသာ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ကို ေခတ္မမီဟု သမုတ္လိုသူကလည္း မရွား။ မီျခင္းမမီျခင္းဟူသည္မွာ အဘယ္နည္း။ အရင္ေရာက္သူ အရင္ေရြးသူက မီစတမ္းမဟုတ္ပါေလာ။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အရင္ေရာက္၊ အရင္မီခဲ့ေသာေခတ္ကို ေနာက္ေပါက္မ်ား မီပင္မမီလိုက္။ သူခိုးကလူဟစ္၊ ငျပဴးက သူတပါးကို ၿပဲသည္ဟုဆိုေနပါေရာလား။ ခက္ခက္ရေခ်ရဲ႕။ လိုရာဆြဲေတြးေသာ ေနရာတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ ေရွ႕တန္းမွလိုက္ေလသည္။ ဂုဏ္ယူၾကေလကုန္။

သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ တို႔ျမန္မာ . . .

လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးျဖစ္ရန္မွာ ေရြးခ်ယ္ယူႏိုင္ေသာ အရာမဟုတ္။ ကံၾကမၼာက ပစ္ခ်သည့္အတိုင္း လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးအျဖစ္ကို ရၾကေပလိမ့္မည္။ ရလာေသာ လူမ်ဳိးအျဖစ္ကို မလိုခ်င္၍ ညည္းညဴေန၍လည္း မေျပာင္းလဲႏိုင္။ မည္သည့္လူမ်ဳိးဘ၀ကို ရသည္ျဖစ္ေစ မိမိျဖစ္ေလရာ လူမ်ဳိး၏ တာ၀န္ကိုေက်ပြန္ရမည္မွာ လူမ်ဳိးတိုင္း၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ မိမိလူမ်ဳိး၏ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ အမ်ဳိးသားအေမြကို ထိန္းသိမ္းရမည္မွာ ေရွာင္လႊဲ၍ရေသာ ၀တၱရားမ်ဳိးမဟုတ္။ ႀကဳိက္ျခင္း မႀကဳိက္ျခင္းသည္ အမ်ဳိးသားေရးကိစၥတြင္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရန္မလို။ အမ်ဳိးသား စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းရန္မွာ ထိုစာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈကို ႀကဳိက္ခိုင္းျခင္း၊ ႏွစ္သက္ခုိင္းျခင္း မမည္။ လူတစ္ေယာက္ကို ပစၥည္းတစ္ခု ထိန္းသိမ္းရန္ တာ၀န္ေပးအပ္လိုက္သည္ဆိုပါစို႔။ ထိုလူသည္ ထိုပစၥည္းကို ႀကဳိက္သည္ မႀကဳိက္သည္ ျငင္းခ်က္ထုတ္စရာ အေၾကာင္းမရွိ။ သူ၏ တာ၀န္မွာ ထိန္းသိမ္းရန္တာ၀န္ရွိသည့္ ပစၥည္းကို မေပ်ာက္ပ်က္၊ မပ်က္စီးေစရန္ ကာကြယ္ဖို႔သာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ ထိုပစၥည္းကို ႀကဳိက္လွ်င္သုံး၊ မႀကဳိက္လွ်င္လည္း ကာကြယ္ရေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအတြက္ ျမန္မာမႈႏွင့္ ျမန္မာ့စာေပ၊ ျမန္မာ့အႏုပညာကို ထိန္းသိမ္းရန္မွာ တာ၀န္တစ္ရပ္သာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာျဖစ္လွ်င္ ထိုတာ၀န္ကို ဦးလည္မသုန္ ထမ္းၾကရေပလိမ့္မည္။ ထိုသို႔မထမ္းလိုလွ်င္ ျမန္မာမလုပ္ဘဲ ေနၾကရုံ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးက ျမန္မာမလုပ္လိုလွ်င္ မည္သည့္လူမ်ဳိး လုပ္ၾကပါမည္နည္း။ မရႏိုင္။ အရွင္းဆံုးမွာ ျမန္မာျဖစ္ၿပီး ျမန္မာမႈကို မထိန္းသိမ္းလို၊ မေစာင့္ေရွာက္လိုလွ်င္ ကိုယ့္က်င္းကိုယ္တူးၿပီး ေသရန္ပင္ရွိေတာ့သည္။ ထိုသို႔ေသၾကလွ်င္လည္း သတၱိေျပာင္ေသာ ထိုလူမ်ားအတြက္ ဦးဟန္ၾကည္ ဂုဏ္ယူမိေပလိမ့္မည္။ ယခုမူကား ျမန္မာဂေယာင္မ်ားၾကားတြင္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အေနအထိုင္ က်ပ္လွေပ၏။

အေနာက္တိုင္း ဂီတ၊ အေနာက္တိုင္း အကတစ္ခုကို သင္ယူရန္ ေလ့လာရန္မွာ သူ႔လမ္းစဥ္၊ သူ႔နည္းလမ္းအတိုင္း ေလ့လာပါက တစ္ႏွစ္ခန္႔ရွိလွ်င္ အထိုက္အေလ်ာက္ ကၽြမ္းက်င္ႏိုင္ေပသည္။ ျမန္မာ့ဂီတႏွင့္ အႏုပညာကား ထိုသို႔မဟုတ္။ ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ေပးရသည္၊ တစ္ဘ၀လံုး ရင္းႏွီးၾကရသည္။ အပ်ဳိေတာ္အက ကတတ္ရန္ပင္ အေတာ္က်င့္ယူရေလသည္။ ျမန္မာအကကို သံုးႏွစ္တိတိ သင္ယူထားသည့္ “ ယုလ်ာ ” ဟူေသာ အေနာက္တိုင္းသူတစ္ေယာက္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖသည့္ အၿငိမ့္ေခြတစ္ခုကို လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္ခန္႔က ဦးဟန္ၾကည္ ၾကည့္ဖူးသည္။ သံုးႏွစ္သင္ယူထားေသာ ထိုယုလ်ာသည္ စည္း၀ါးႏိုင္ေသာ္လည္း လက္က်ဳိးေအာင္ပင္ မခ်ဳိးႏိုင္ရွာေသး။ ဘိုအကကို စနစ္တက်မဟုတ္ဘဲ ထင္သလို ေလ့က်င့္ခဲ့ေသာ ျမန္မာမ “ ေခမီကို ” ကား အေနာက္တိုင္းသူထက္ပင္ပိုကဲ၍ ေဖာ္တတ္၊ ေကာ့ျပတတ္ေနေလၿပီ။ ျမန္မာအက မည္မွ်ခက္သည္ကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ပါ၏။ ဂစ္တာတေဒါင္ေဒါင္ တီးတတ္ခတ္တတ္ေစရန္ တစ္လနီးပါး ေလ့က်င့္ရုံျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရႏိုင္ေသာ္လည္း ေစာင္းတီးတတ္ရန္မွာ ထိုမွ်ႏွင့္မရ။ တစ္လဆိုေသာ အခ်ိန္ကာလသည္ ေစာင္းႀကဳိးညွိတတ္လွ်င္ပင္ ေတာ္လွေပၿပီ။ ထို႔အတူ ဆိုင္းသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ရန္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င့္ရေပသည္။ ပါးစပ္က ေလမႈတ္တတ္လွ်င္ အသံမည္ေသာ ႏွဲမႈတ္သည့္ပညာကိုပင္ လြယ္လြယ္ႏွင့္မရ။ မယံုလွ်င္ ႏွဲတစ္လက္ေကာက္ယူၿပီး စမ္းမႈတ္ၾကည့္ေစခ်င္လွသည္။ ဆက္ဇိုဖုန္းကဲ့သို႔ ေလ၀င္တိုင္း အသံထြက္သည့္တူရိယာစာရင္းတြင္ ႏွဲမပါ။ အေနာက္တိုင္း Drum set တစ္စံုကို မည္သူတီးတီး တူညီေသာ အသံျမည္ႏိုင္ေသာ္လည္း ျမန္မာဆိုင္းကား ထိုသို႔မရ။ တီးခတ္သူမတူလွ်င္ အသံကြဲေပလိမ့္မည္။ ပတ္စာကပ္သည့္အတတ္ပင္ အေတာ္ေလး သင္ယူရေလ၏။ မိုးအံု႕လွ်င္ တစ္မ်ဳိး၊ ေနသာလွ်င္တစ္ဖံု လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ပတ္စာကပ္ရေသာ ျမန္မာ့ဆိုင္းကို ရြာစားေက်ာ္ စိန္ေဗဒါႀကီး ရတနာဂီရိသို႔သြား၍ သီေပါဘုရင္ကို ေဖ်ာ္ေျဖစဥ္ကတည္းကပင္ အဂၤလိပ္လူမ်ဳိးတို႔ လက္ဖ်ားခါခဲ့ရေလၿပီ။ ထိုကဲ့သို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀ါသနာအရင္းခံၿပီး ေလ့က်င့္မွ ကၽြမ္းက်င္ႏိုင္ေသာ ျမန္မာ့အႏုပညာ ေတးဂီတတို႔ကို ေခတ္ေဆြးလွၿပီဟု ျငဴစူအထင္ေသးေသာ ျမန္မာတို႔ကား ေအာက္တန္းစားလူမ်ဳိးမ်ားသာလွ်င္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာ့ဂီတ၏ ေလးနက္ခက္ခဲပံုကို ဦးဟန္ၾကည္ ရွင္းျပ၍မွ် အားမရလွ်င္ melody world ၊ အိမ္ၾကက္ေဖာ္ရာ ( အိပ္မက္ဆံုရာ ) တို႔မွ ေမာ္ဒယ္၊ ေဖာ္မယ္မ်ားကို ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး တစ္ပုဒ္ေလာက္ အစမ္းဆိုခိုင္းၾကည့္ၾကရုံသာ ရွိေတာ့သည္။  မယ္မင္းတို႔ စည္း၀ါးညီညီ၊ ဌာန္ကရိုဏ္းက်က် ဆိုႏိုင္လွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ ထိုင္ကန္ေတာ့လိုက္ခ်င္ပါ၏။

ျမန္မာ့ေစာင္း . . .

ျမန္မာ့ဂီတသည္ ခက္လွသည္ဟူ၍ ဦးဟန္ၾကည္ ဂုဏ္တင္ေနေသာ္လည္း ဂုဏ္မယူ။ ထိုကဲ့သို႔ သင္ယူရန္ခက္ျခင္းကို ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာ့ဂီတပညာရွင္မ်ား၏ တလြဲဆံပင္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ျမန္မာ့ဂီတ တိမ္ေကာရျခင္းပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ အခ်ိန္ေပးရေသာ ျမန္မာ့ဂီတကို မည္သူက စနစ္တက်သင္ယူလိုပါမည္နည္း။ စား၀တ္ေနမႈအတြက္ အလုပ္တစ္ဖက္လုပ္ေနရေသာ ဦးဟန္ၾကည္သည္ပင္ ပတၱလားအတီး သင္လိုလွေသာ္လည္း အခ်ိန္မေပးႏိုင္။ အေနာက္တိုင္း ဂီတကဲ့သို႔ Notes ျဖင့္ အလြယ္တကူ တီးခတ္ႏိုင္ေစရန္ ႀကဳိးစားၾကမည့္ ပညာရွင္မ်ားလည္း မရွိၾကေတာ့။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အလကၤာေက်ာ္စြာ “ ေစာင္းဦးဘသန္း ” တစ္ေယာက္ကေတာ့ ထိုသို႔ႀကဳိးစားဖူးသည္ဟု မွတ္တမ္းမ်ားက ဆိုသည္။ ယခုကဲ့သို႔ တိုးတက္ေသာေခတ္တြင္ မည္သူမွ် စကားဦးမသန္း။ ျမန္မာ့ဂီတဘက္တြင္ ေခတ္ပညာတတ္မ်ား မရွိေရာ့ေလသလား မေျပာတတ္။ “ ဖိုးသႀကၤန္ ” ကဲ့သို႔ေသာ ေခတ္ပညာတတ္လူငယ္မ်ား ဆိုင္း၀ိုင္းအတြင္းထိုင္ေနသည္ကိုျမင္ရလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ ၀မ္းေျမာက္၍မဆံုးၿပီ။ ျမန္မာ့ဂီတသည္ ေတာတြင္းသားတို႔၏ ဂီတမဟုတ္၊ လူၿပိန္းတို႔၏ ဂီတမဟုတ္၊ အဆင့္အတန္းျမင့္ေသာ ဂီတျဖစ္ေလသည္။ ထိုဂီတကို လူတစ္စုလက္တြင္းမွ လူထုလက္တြင္းသို႔ မည္သို႔ပို႔ေဆာင္ရမည္ကို နည္းလမ္းရွာၾကရေပလိမ့္မည္။ ယခုမူကား ျမန္မာ့ဂီတသည္ သဘင္သည္တို႔၏ ၾကားတြင္သာ “ ထမင္းစားပညာ ” အျဖစ္ တြင္က်ယ္ေနရွာေလသည္။ မည္သည့္အခါတြင္ ျမန္မာတို႔၏ ဧည့္ခန္းေဆာင္သို႔ ျပန္ေရာက္ေလမည္မသိ။ ဆရာႀကီး ဦးသုခ၏ စကားတစ္ခြန္းကို ဦးဟန္ၾကည္ သတိရသည္။ ဆရာႀကီးက “ ဒီေခတ္လူေတြ ျမန္မာ့ဂီတကို မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာေနတာ လူငယ္ေတြ အျပစ္မဟုတ္ဘူး…တို႔လူႀကီးေတြကလည္း ျမန္မာ့ဂီတ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ဆိုတာကို လူငယ္ေတြသိေအာင္မွ လုပ္မျပဘဲကိုး … ” ဟု ဆိုေလသည္။ မွတ္သားဖြယ္ပင္။ ျမန္မာ့ဂီတ၏ ေကာင္းကြက္မ်ားကို ျမန္မာမ်ားသိေစရန္ ဦးဟန္ၾကည္ကဲ့သို႔ေသာ စိတ္သက္ရင့္သည့္ အဘိုးႀကီးေပါက္စမ်ား စုေပါင္းႀကဳိးစားၾကရေပလိမ့္မည္။ ဤခရီးသည္ နီးမည္မဟုတ္၊ သို႔ေသာ္ သြားေနသမွ် တစ္ေန႔ေရာက္ရမည္သာ။

ပုဂံယိမ္း . . .

ယခုရက္ပိုင္းအတြင္း အေရွ႕ေတာင္အာရွ အားကစားၿပဳိင္ပြဲႏွင့္ ပတ္သက္သည့္အသံမ်ား စီစီညံညံၾကားေနရသည္။ အဖြင့္သီခ်င္း၊ အထိန္းအမွတ္သီခ်င္းၿပဳိင္ပြဲသံမ်ားလည္း ၾကားရပါ၏။ ထိုပြဲသို႔ အေနာက္ႏိုင္ငံ၊ အေရွ႕ႏိုင္ငံမ်ားမွ ေလ့လာသူမ်ား လာၾကမည္မွာမလြဲ။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို မည္သည့္အႏုပညာမ်ား ခ်ျပၾကမည္နည္း။ “ ၀ါကာ၀ါကာ ” ဆိုျပလွ်င္ ျမန္မာတို႔ မဟာအရွက္ေတာ္ ကြဲကိန္းပင္ ျဖစ္သည္။ ေျခာက္ႀကဳိးကေ၀ဟု မိမိဘာသာ အမည္ေပးထားေသာ ခ်စ္စမ္းေမာင္ကို ေခၚ၍ ဂစ္တာတီးျပခိုင္းၾကမည္လား။ ခ်စ္စမ္းေမာင္က ဂစ္တာကို လွ်ာျဖင့္တီးျပသည္ဟု ဦးဟန္ၾကည္ၾကားဖူးသည္။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ အေနာက္ႏိုင္ငံသားက ထိုဂစ္တာကို ဟိုဒင္းျဖင့္ပင္ တီးျပလိုက္ေပလိမ့္မည္။ သူရို႕၏ တူရိယာကို သူရို႕က အျခားလူထက္ပို၍ ကၽြမ္းက်င္ေလမည္မွာမလြဲ။ “ ေခမီကို ” ကိုေခၚၿပီး အေကာ့ခိုင္းမည္ေလာ။ အေနာက္ႏိုင္ငံသူက ၿဖဲပင္ၿဖဲျပသြားေပလိမ့္မည္။ သူရို႕ေလာက္ၿဖဲႏိုင္လွ်င္ ၿဖဲျပေပေရာ့။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ သင္းတို႔ကို ေဖ်ာ္ေျဖရန္အတြက္ ျမန္မာမႈ ျမန္မာ့ဂီတကို သတိရၾကရေပဦးေတာ့မည္။ ျမန္မာတို႔က ေခတ္ေဟာင္း၍ ပ်င္းစရာေကာင္းသည္ဟု သမုတ္ထားၾကေသာ မဟာဂီတသည္ ထိုအေနာက္ႏိုင္ငံသားတို႔ၾကားတြင္ ေကာင္းသတင္းေမႊးမည္မွာ မုခ်။ Beethoven, Mozart, Tchaikovsky တို႔၏ Concerto မ်ားကို အရသာခံတတ္ေလေသာ သင္းတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ားကို ျမန္မာဖြတ္ၾကားတို႔က ဒိုးဒိုးဒန္႔ဒန္႔ေကာင္မ်ားဟု အထင္ေသးလွ်င္ မွားေပလိမ့္မည္။ ထိုလူမ်ဳိးတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္း ျမင့္မားရျခင္းမွာ ယဥ္ေက်းမႈက ထူးေထြ၍ေကာင္းျခင္းေၾကာင့္မဟုတ္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ထိန္းသိမ္းျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဒစၥကိုကပြဲမ်ား၊ ညကလပ္မ်ား အားေကာင္းသလို Broadway တြင္ ျပဇာတ္မ်ားကလည္း တခဲနက္၊ Ballet Opra မ်ားကလည္း အင္တိုက္အားတိုက္။ Michael Learn, Bon Jovi, Bono, Taylor Swift တို႔ထင္ရွားသလို Luciano Pavarotti ႏွင့္ Celtic Thunder သည္လည္း ဂုဏ္မငယ္။ အသစ္ကို မပစ္သလို အေဟာင္းကိုလည္း ထိန္းသိမ္းတတ္ေသာ သင္းတို႔လူမ်ဳိးကို ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ အတုမယူၾကေလသနည္း။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ေခ်းယိုခ်င္မွ အိမ္သာတြင္းတူးတတ္ေလေသာ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ အားကစားပြဲအတြက္ ျမန္မာမႈမ်ားကို ဖုန္သုတ္ၿပီး စင္ေပၚတင္ၾကေပဦးမည္။ ျမန္မာအကမ်ားကို ျပန္၍ေဖာ္ထုတ္ၾကေပဦးမည္။ ျမန္မာဆိုင္းသံမ်ားကိုလည္း မၾကားခ်င့္အဆံုး ၾကားရေပဦးေတာ့မည္။ ျမန္မာမႈကို ျမတ္ႏိုးေသာ ပညာရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ေကာက္ရိုးမီးတမွ် ဟုန္းခနဲထၿပီး ဖြတ္ခနဲၿငိမ္းတတ္သည့္ ကိုယ့္လူမ်ဳိး၏ ေသာက္က်င့္ကို ေထာက္ခ်င့္ဆင္ျခင္ၿပီး အရွိန္ေပၚတြင္ အဟုန္ဆင့္ကာ ျမန္မာ့အႏုပညာ၊ စာေပတို႔ကို စင္ျမင့္တြင္ အသြင္တင့္ေစရန္ ႀကဳိးစားသင့္လွေပသည္။ ဦးဟန္ၾကည္သည္လည္း မဟာဂီတကို နား၀င္ပီယံရွိရွိ ၾကားလိုလွပါ၏။ ျမန္မာျပည္၊ ျမန္မာျပည္သားတို႔ၾကား၀ယ္ ျမန္မာ့ဂီတ၊ ျမန္မာ့အႏုပညာ၊ ျမန္မာစာေပတို႔သည္ ေျပာင္လွ်က္၀င္းလွ်က္ ထင္းပါေစသတည္း။   ။

( တလြဲဆံပင္ေကာင္းေနၾကတဲ့ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကို ေသာက္ျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ ခပ္စပ္စပ္ကေလးေရးရင္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစကားလံုးေတြ သံုးထားလို႔ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ဂမၼေဒါသသင့္ေနတာေတြကို သေဘာႀကီးႀကီးထားေပးၾကဖို႔ ေဆာရီးစကား ဆိုပါရေစဦး။ သို႔ေပမင့္ ေက်းဇူးရွင္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ မိန္႔ခြန္းေပါင္းမ်ားစြာထဲက “ ဖာသည္တိုင္းျပည္ျဖစ္မွာပဲ ” ဆိုတဲ့ မိန္႔ခြန္းတစ္ခုကိုပဲ နား၀င္ပီယံရွိလြန္းၾကတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ေရႊျမန္မာေတြအတြက္ အႏွီစကားလံုးေလးေတြေလာက္ေတာ့ ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္ ျဖစ္ေနမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းမိပါသဗ်ား… း)

ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ ျမန္မာမႈ . . .

ရုပ္သက္မႀကီးရင့္ေသးေသာ ဦးဟန္ၾကည္သည္ မိမိ၏ စိတ္သက္ကို အသက္ ေျခာက္ဆယ္မွ် ရွိေနၿပီဟု မၾကာမၾကာ ေတြးမိသည္။ ေနပံုထိုင္ပံုကလည္း ၀ါေတာ္ရွစ္ဆယ္ရ မေထရ္ႀကီးကဲ့သို႔ တည္တည္ခံ့ခံ့ႀကီး ေနတတ္ျပန္ေလရာ မဒမ္ဟန္ၾကည္က မၾကာမၾကာ ေထာပဏာျပဳျခင္းကို ခံရေလ၏။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္က မိဘရင္ေငြ႕ကို ျပန္လည္ခံုလႈံရန္ အညာေျမသို႔ တစ္ေခါက္တစ္က်င္း ခို၀င္စဥ္ကလည္း ခ်စ္လွစြာေသာ မာတာမိခင္က သားေတာ္ေမာင္၏ ေဘာ္ေငြေရာင္ ေကသာလြလြကို မ်က္စိစပါးေမြးစူးျပန္ေလသည္။ သားေတာ္ေမာင္သည္ကား ဘိုလို၀တ္လွ်င္လည္း ေၾကာင္လွ်ာသီးကအစ အျပည့္တပ္သေလာက္ ျမန္မာလို၀တ္ျပန္လွ်င္လည္း ၀တ္စံုျပည့္ဆင္လိုေသာ ဦးဟန္ၾကည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ အိမ္တြင္ေနလွ်င္လည္း လည္ကတံုးအျဖဴ၊ အျပင္ထြက္လွ်င္လည္း လည္ကတံုးအျဖဴႏွင့္ ပုဆိုးအေရာင္ခပ္ရင့္ရင့္ကိုသာ ဒံုးခံ၀တ္ေလေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကို “ ငါ့သားရဲ႕ အသက္ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာ အပြင့္ေလး အကြက္ေလး ၀တ္စမ္းပါ ” ဟု မာတာမိခင္က မၾကာမၾကာ ၾသ၀ါဒ ေႃခြေလ၏။ သို႔ေသာ္ ဦးဟန္ၾကည္ကား ေခါင္းမာလွသည္။ မ၀တ္။ မိတ္ေဆြသဂၤဟမ်ားကလည္း ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ သူ႔ေဖေဖတို႔ အျပင္သြားတိုင္း ညီအစ္ကိုလားဟု ေမးၾကျပန္ေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ကား မၿဖံဳေရးခ် မၿဖံဳ။ ေဘာ္ေငြေရာင္ေကသာလြလြကို လူျမင္ေအာင္ တသသ လုပ္တတ္ျပန္ေလ၏။ ေျပာသူက ေျပာလိုရာေျပာ ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္လုပ္ေလ့ရွိသည္က ဦးဟန္ၾကည္။ ခက္လွေခ်ရဲ႕။

အ၀တ္အစားႏွင့္ ေနပံုထိုင္ပံုတင္မဟုတ္ေသး။ စာေပႏွင့္ ဂီတတြင္လည္း ထို႔နည္းႏွင္ႏွင္။ ကဗ်ာသည္ ကာရန္ပါမွ နရီလွသည္ဟု တစ္ေၾကာင္းစြဲ ခံယူထားေလသည္။ ထိုအစြဲႏွင့္ပင္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ကဗ်ာမ်ားကို အာဂုံေဆာင္ေလသည္။ တင္မိုး၏ ဖန္မီးအိမ္ကဗ်ာစာအုပ္ကို ေခါင္းရင္းတြင္ ထား၍ အိပ္ေလသည္။ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း၏ မဟာေလးခ်ဳိးႀကီးမ်ားကို ရြတ္ရသည္ကိုမွ ခံတြင္းလိုက္ေလသည္။ ရွင္မဟာ ရ႒သာရ၊ ရွင္မဟာ သီလ၀ံသ၊ ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာ၊ ရွင္သူရဲ၊ နတ္ရွင္ေနာင္၊ မင္းႀကီးကေတာ္ခင္ဆံု၊ ဓာတုကလ်ာ၊ မင္းေဇယ်ရႏၲမိတ္၊ သတိုးပီယ၊ ရာဇသႀကၤန္၊ လက္၀ဲသုႏၵရအမတ္ႀကီး၊ ေမာင္းေထာင္ဦးေက်ာ္လွ၊ ဦးႀကီး၊ ဦးတိုးတို႔သည္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ႏွလံုးသားတြင္းမွ ကဗ်ာ့၀ိဓူမ်ား။ စေလဦးပုည၏ ေတးထပ္ေပါင္းခ်ဳပ္တစ္အုပ္ကို ၀ယ္ထားၿပီး အခ်ိန္အားရတိုင္း အလြတ္က်က္ေနျပန္ေလသည္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာမ်ားကို ဖတ္ျပန္လွ်င္လည္း ကာရန္ေလးျမင္မွ၊ နေဘေလးရႊင္မွ ဘ၀င္က်ျပန္ေလရာ ကိုေလး ( အင္း၀ဂုဏ္ရည္ ) ၏ ကဗ်ာမ်ားကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ခံစားသည္။ ေမာင္စိန္၀င္း ( ပုတီးကုန္း ) ၏ အခ်စ္ကဗ်ာမ်ားကို အာဂုံေဆာင္ထားသည္မွာလည္း အပုဒ္ေပါင္း မေရႏိုင္။ ၾကည္ေအး၏ ကာရန္ပါေသာကဗ်ာမ်ားကို မၾကာမၾကာ ဖတ္ျပန္ေလသည္။ ဆရာေမာင္ပုတ္စည္၏ “ လာေရာက္ခိုနား၊ ပ်ံထြက္သြားေတာ့၊ ကိုင္းဖ်ားဆတ္ဆတ္ခါရစ္သည္ ” ဟူသည့္ သံေပါက္တိုကေလးတစ္ပုဒ္ကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တပည့္မ်ားကို ရြတ္ျပၿပီး ႏြားကို ပလာတာေကၽြးသလို မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ အနက္ျပန္ျပျဖစ္ေလသည္။ သည္ဘက္ေခတ္ ကဗ်ာဆရာမ်ားထဲမွ ေကာင္းကင္ကို၏ ကဗ်ာမ်ားကိုမူ ဘ၀င္က်ျပန္ေလ၏။ “ ညခင္းတို ခဏေလးမွာ၊ လမင္းလို ညီမေလးက၊ အဒိႏၷာဒါနာကို အခါခါခ်ဳိး၊ ငါ့အခ်ိန္မ်ားကို လာလာခိုးတယ္ ” ဟူသည့္ စာသားကို ဦးဟန္ၾကည္ အႀကဳိက္ဆံုးပင္။

စကားေျပဖတ္ရာတြင္လည္း ထူးမျခားနား။ ျမန္မာစကားေျပကို ကုန္းေဘာင္ေခတ္မွ စ၍ဖတ္ေလသည္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီး၏မွတ္တမ္း၊ သံအမတ္ႀကီးဦးၿခိမ့္၏ ပူတေကသြားမွတ္တမ္းမ်ားကို ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ ဖတ္ျပန္၏။ မြန္၀န္ႀကီးဗညားဒလ၏ ရာဇာဓိရာဇ္ အေရးေတာ္ပံုက်မ္းကို ဖတ္လိုက္သည္မွာလည္း အေခါက္ေပါင္း မေရႏိုင္။ သည္မွာဘက္ ေခတ္စမ္းေခတ္တြင္ သိပၸံေမာင္၀ကိုသာ ဆရာဟု မွတ္ထင္ေလသည္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ “ ပုဂံေစ်း ” လို အစမ္းစာမ်ဳိးကိုပင္ ခံတြင္းသိပ္မလိုက္ခ်င္။ ေမာင္ထင္၏ “ ငဘ ” ကို အႀကဳိက္ေတြ႕ျပန္သည္။ နႏၵ၏ “ သံႏွင့္ေသြး ” ကိုလည္း မၾကာမၾကာ ဖတ္ျပန္ေလ၏။ ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း၏ “ ကိုေဆးရိုး၀ထၳဳတိုမ်ား ေပါင္းခ်ဳပ္ ” ဧရာမ အထူႀကီးကို တစ္ပတ္တစ္ပုဒ္ဖတ္သည္။ ဆံုးသြားလွ်င္ တစ္ခါျပန္ဖတ္ျပန္၏။ ယခု သံုးေခါက္ေျမာက္ဖတ္ေနၿပီ။ ဒဂုန္တာရာ၏ “ ေမ ” ႏွင့္ “ တို႔ေခတ္ကို ေရာက္ရမည္မွာမလြဲပါ ” ကို ဖတ္သာဖတ္ေသာ္လည္း သိပၸံေမာင္၀ေလာက္ မစြဲ။ သိန္းေဖျမင့္၏ “ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ” “ အေရွ႕ကေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ ” “ တက္ဘုန္းႀကီး ” “ တစ္ခုေသာ ေရႊရတုသဘင္ ” “ သီတာၿပံဳး ” တစ္အုပ္မက်န္ဖတ္သည္။ မစြဲ။ ဇ၀န၏ “ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ” ကိုမူ စာေပတန္ဖိုး နိမ့္ေသာ္လည္း အစြဲႀကီးစြဲျပန္ေလ၏။ ဦးဟန္ၾကည္ကိုယ္တိုင္ တကၠသိုလ္ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ ဆရာဇ၀နကို ေမတၱာပို႔ေလေတာ့သည္။ ဦးဟန္ၾကည္တက္ေသာ တကၠသိုလ္က ဆရာဇ၀နတို႔ တကၠသိုလ္ေလာက္ ေပ်ာ္ဖို႔မေကာင္းေပပဲကိုး။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္မူ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္၏ ၀ထၳဳဟူသမွ်ကို သံုးရက္တစ္ခါ အေဟာင္းဆိုင္တန္းဘက္သို႔သြား၍ ေမႊေႏွာက္၀ယ္ယူ စုေဆာင္းျဖစ္ေလသည္။ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္၏ စကားေျပအေရးအသားကိုမူ ဦးဟန္ၾကည္ အထင္ႀကီးသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ထြက္သမွ် စာအုပ္မ်ားအနက္ ႏွစ္အုပ္မွလြဲ၍ က်န္စာအုပ္မ်ားကို လက္၀ယ္ပိုင္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ ကိုယ့္၀န္ကိုယ္ထမ္း၍ ကိုယ့္လမ္းကို ေလွ်ာက္ရေသာအခါတြင္ ထိုစာအုပ္မ်ားကို အေမ့အိမ္တြင္ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရေလ၏။ သည္တစ္ေႏြ အိမ္ျပန္ေရာက္၍ စာအုပ္မ်ားကို ျပန္စုေလလွ်င္ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ သံုးပံုႏွစ္ပံုမွာ ျခစား၍ တက္တက္ေျပာင္ေလၿပီ။ ဦးဟန္ၾကည္ ႏွေမ်ာတသ၍ မဆံုးေတာ့။ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္၏ ၀ထၳဳတစ္စံုလံုးသည္ ယေန႔ေခတ္တြင္ သိန္းသံုးဆယ္မကတန္သည္ဟု ဦးဟန္ၾကည္ ေႁကြးေၾကာ္ေလလွ်င္ ေဖေဖေခါင္းႀကီးေလေတာ့သည္။ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္ကိုသာမက တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ စာမ်ားကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ ႏွစ္ၿခဳိက္ပါ၏။ “ ေႏြကႏၲာဦး ”၊ “ သူငယ္ခ်င္းလို႔ပဲ ဆက္၍ေခၚမည္ခိုင္ ”၊ “ ႏွင္းေငြ႕တစ္ေထာင့္ မိုးတေမွာင့္”၊ “ စိမ္းေနဦးမည့္ ကၽြန္ေတာ့ေျမ” ထို႔ေနာက္ မေရတြက္ႏိုင္။ ထြက္သမွ် ဖတ္ဖူးသည္ခ်ည္း။ သို႔ေသာ္ ဦးဟန္ၾကည္ အာဂုံမေဆာင္၀ံ့။ ဆရာဘုန္းႏိုင္၏ “ လွပါသည္၊ အဟုတ္လွပါသည္၊ တကယ္ကိုပဲ လွပါသည္ ” ဟူေသာ ႏုလြန္းႏြဲ႕လြန္းသည့္ စာမ်ားကို အာရုံေဆာင္မိလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ဘ၀မွ ဦးဟန္ႏုၾကည္ဘ၀ေျပာင္းမည္ကို စိုးပါ၏။

ပ်ဳိေမရွင္ကို အလိုလိုက္ရလိမ့္မယ္ . . .

ဦးဟန္ၾကည္၏ စိတ္ႀကဳိက္စာေရးဆရာမ်ားမွာ ေမာင္ထင္၊ မန္းတင္၊ သိန္းေဖျမင့္၊ ေမာင္သာရ၊ မဟာေဆြ၊ ခင္ေဆြဦး၊ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၊ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၊ ေရႊဥေဒါင္း၊ ကုသ၊ ေသာ္တာေဆြ..မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့။ ေက်ာင္းသားဘ၀က ရသမွ် မုန္႔ဖိုးေငြသည္ စာအုပ္၀ယ္သည္ႏွင့္ ကုန္ခဲ့သလို၊ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြရွိလာေသာ ယခုအခ်ိန္တြင္လည္း ဦးဟန္ၾကည္ စာအုပ္ဆိုင္သို႔ ၀င္လွ်င္ မဒမ္ဟန္ၾကည္မ်က္လံုးျပဴးေလသည္။ စာအုပ္ဗီရိုထဲတြင္လည္း စာအုပ္မ်ားအျပည့္၊ ကြန္ပ်ဴတာထဲတြင္လည္း စာအုပ္မ်ား တပံုတေခါင္း။ မတတ္ႏိုင္။ လူဟူသည္ကား စြဲမိစြဲရာ မဟုတ္ပါလား။ ဦးဟန္ၾကည္ဖတ္သမွ် စာေရးဆရာမ်ားကို စစ္တမ္းေကာက္လွ်င္ ဆရာေန၀င္းျမင့္မွလြဲ၍ သည္ဘက္ေခတ္ စာေရးဆရာ တစ္ေကာင္တၿမီးမွ် မပါျပန္ေလ။ ေန၀င္းျမင့္၏ စာမ်ားကိုမူ ဦးဟန္ၾကည္ စြဲျပန္ေလသည္။ “ ပါရီေႏြဦး သရုပ္လြန္အလင္းႏွင့္ ရာစုသစ္ပင္၏ ရုပ္ႁကြင္းမ်ား ” ဟူသည့္ ပါရီသြားခရီးသြားမွတ္တမ္းမွ အစျပဳၿပီး

“ ေအးေအးလူလူအေတြးမ်ား ” ကဲ့သို႔ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကိုပင္ အလြတ္မေပးဘဲ ၀ယ္ဖတ္ေလေတာ့သည္။ တာရာမင္းေ၀ႏွင့္ မင္းခိုက္စိုးစံကိုမူ တစ္ခါတစ္ရံ ခံတြင္းေတြ႕သည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သမားဂုဏ္ျပလြန္းေသာေၾကာင့္ ျမင္ျပင္းကတ္၏။ လြန္းထားထားကိုမူ စာေရးဆရာဟုပင္ မသတ္မွတ္ခ်င္၊ မင္းသိခၤ၊ မင္းျမတ္သူရ၊ ႀကိစကၠ၊ သတိုးေတဇ၊ သူရႆ၀ါ၊ အၾကည္ေတာ္၊ နတ္ရြာမိုး ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ငေပါမ်ားဟု ထင္ေလသည္။ ထိုပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ စာမ်ားကို ေယာင္မွား၍ပင္ လွန္မၾကည့္။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ေန႔က စာအုပ္ဆိုင္သို႔ ေရာက္ေလရာ ၀ထၳဳစာအုပ္ အငွားတန္းကို မ်က္စိကစားရင္း မီကိုဇူးဇင္၊ ႏိုကိုဇူးဇင္၊ ေမမိုး၊ မီမိုး၊ ရွင္မိုး၊ ရွင္မ စသည့္စသည့္ ထူးေထြတည့္အံ့ရာေသာ္ေသာ ကေလာင္အမည္မ်ားကို ျမင္ရေလရာ ရင္သပ္ရႈေမာျဖစ္ရေလေတာ့သည္။ ဦးဟန္ၾကည္ကဲ့သို႔ေသာ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားသာ ရွိမည္ဆိုလွ်င္ ထိုထိုေသာ စာေရးဆရာမ်ား ထမင္းအိုးကြဲမည္မွာ မုခ်။ တစ္ေၾကာင္းစြဲဆန္ေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကို လူ႔ခြစာဟု သမုတ္လွ်င္လည္း ခံရုံပင္။ စာသမားသည္ မိမိအာရုံက်ရာကို ဖတ္မည္သာတည္း။

ကိုငွက္ . . .

စာေပသာမက ဂီတတြင္လည္း ထူးမျခားနား။ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ကို ေလးစား၊ ၿမဳိ႕မၿငိမ္းကို ၾကည္ညဳိ၊ စိုင္းခမ္းလိတ္ကို အားက်ၿပီး ထူးအိမ္သင္ကို ျမတ္ႏိုးေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား သည္ဘက္ေခတ္ အုအုအအမ်ားကို သီခ်င္းဟုပင္ မမွတ္ေလ။ သင္းတို႔၏ အုအုအားအား အသံမ်ားကိုၾကားလွ်င္ ေခြးနာေလာက္ကိုက္၍ ေအာ္သည္ဟု ထင္မိ၏။ ေယာက်္ားအဆိုေတာ္မ်ား ေညာင္နာနာ ႏွာသံျဖင့္ သီခ်င္းဆိုသည္ကို ၾကားရလွ်င္ ေကသီပန္ေသြးပုပ္ခ်ေဆးကို ေျပးျမင္ျပန္ေလသည္။ ဆံပင္နီေလးတသသ၊ မိတ္ကပ္ကေလးတဖြဖြ၊ လက္သည္းကေလး တရြရြႏွင့္ သည္ဘက္ေခတ္ အဆိုေတာ္ထီးမ်ားကိုျမင္ရလွ်င္ ေဘာ္လီ၀တ္ေပးခ်င္ေသာ စိတ္သည္ တဖြားဖြား။ ကိုအံ့ႀကီး၊ ကိုျမႀကီး၊ ကိုထြန္းေရႊတို႔၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဘ၀င္ခိုက္ေလေသာ ဦးဟန္ၾကည္သည္ ၾကက္ဖ၊ ဆင္ေပါက္၊ ယုန္ေလး၊ က်ားေပါက္ စသည္စသည့္ အဆိုေတာ္နာမည္မ်ားကို ၾကားရလွ်င္ တိရစၧာန္ရုံကိုသာလွ်င္ မ်က္စိထဲတြင္ ျမင္ေလေတာ့သည္။ သည္ဘက္ေခတ္ မိန္းမအဆိုေတာ္မ်ားကိုမူ ဦးဟန္ၾကည္ လန္႔ပင္လန္႔ရွာေလ၏။ စင္ေပၚတက္ၿပီး ေပၚခ်င္ရာေပၚ ေဖာ္ခ်င္ရာေဖာ္ အ၀တ္အစားမ်ား၀တ္ကာ ေကာ့ျပကားျပႏွင့္ ပစၥည္းေၾကာ္ျငာေနေသာ ထိုမိန္းမမ်ားကို အႏုပညာရွင္ဟု အမည္တပ္ရမည္ကိုပင္ ဦးဟန္ၾကည္ မသတီ။ ပရိသတ္ကို ေစာ္ကားသည့္မ်က္ႏွာေပးမ်ဳိးႏွင့္ ဆိုခ်င္ရာဆိုေသာ ထိုသေကာင့္သား၊ သေကာင့္သမီးမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ဖင္ပိတ္ကန္ခ်င္စိတ္သည္ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ။

အလကၤာေက်ာ္စြာ ဆရာၿငိမ္း . . .

ဦးဟန္ၾကည္က ထိုမွ်ေရွးရိုးဆန္ေနေသာ္လည္း မဒမ္ဟန္ၾကည္ကား ထိုသို႔မဟုတ္ေခ်။ ဦးဟန္ၾကည္ တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ် နားမလည္ေသာ ခ်မ္ခ်မ္း၊ ေနေန စသည့္စသည့္ ေခတ္ေပၚအဆိုေတာ္မ်ားကို အထိုက္အေလ်ာက္ ခံစားႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ မဒမ္သည္လည္း ဦးဟန္ၾကည္ကဲ့သို႔ ေရွးရိုးမဆန္ေစကာမူ သူ႕ေခတ္က အဆိုေတာ္မ်ားကိုသာ အစြဲႀကီးစြဲျပန္၏။ ေဟမာေန၀င္းသည္ မဒမ္၏ အသည္းစြဲ။ ထြန္းအိႃႏၵာဗို၏ သီခ်င္းမ်ားကို မဒမ္ခံစားသည္။ တင့္တင့္ထြန္း၏ ဆိုဟန္ႏွင့္အသံသည္ မဒမ္ႏွင့္ ကြက္တိျဖစ္ေလ၏။ ေခတ္ေပၚ pop, rock သီခ်င္းမ်ားႏွင့္ ယဥ္ပါးခဲ့ေလေသာ မဒမ္ခမ်ာ မဒမ္ဟန္ၾကည္ဘ၀သို႔ေရာက္ခါမွ ေခ်ာက္က်ေလေတာ့သည္။ ဦးဟန္ၾကည္ နားေထာင္ေလ့ရွိေသာ ဆိုင္းသံဗံုသံမ်ားကို မဒမ္နားညည္းေလေတာ့သည္။ ရြာစားေက်ာ္စိန္မြတၱား၏ လက္စြမ္းျပတီးကြက္မ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ဖြင့္ေလလွ်င္ မဒမ္ေျပးေလေတာ့သည္။ အခါတို္င္းကဲ့သို႔ မ်က္ေစာင္းလက္နက္ပင္ မထိုးႏိုင္ရွာေလ။ ျမန္မာ့ဂီတသည္ ထိုမွ်ပင္ အစြမ္းထက္လွေပ၏။ ေဒၚမာမာေအး၏ ၿမဳိ႕မဧည့္ခံေတးမ်ားကိုမူ သည္းညည္းခံ၍ နားေထာင္ရွာေလသည္။ တံငါနားနီးတံငါ၊ ဟန္ၾကည္နားနီး ဟန္ၾကည္ျဖစ္သြားသည္ ထင္၏။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးေလးႏွစ္မွစ၍ မဒမ္ဟန္ၾကည္သည္ ရာဇာ၀င္းတင့္၏ အသံကို ခံတြင္းလိုက္ေလေတာ့သည္။ ခ်ဳိၿပံဳးကို အသံခ်ဳိေသာေၾကာင့္ သေဘာက်သည္ဟု ဆိုလာေလသည္။ တင္တင္ျမကိုမူ အသံၾသေသာေၾကာင့္ မႀကဳိက္ဟု အဆိုတင္သြင္းေလ၏။ ဦးဟန္ၾကည္ ေစာဒကမတက္။ ဟန္ၾကည္သည္ ဟန္ၾကည္၊ မဒမ္သည္ မဒမ္ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ ကိုသန္းလႈိင္၊ ကိုတင္လႈိင္၊ ဂီတနက္သံ ကိုေစာၿငိမ္းတို႔၏ အလြမ္းသီခ်င္းမ်ားကို စိတ္လိုလက္ရရွိလွ်င္ ထိုင္၍ နားေထာင္ၿပီး ထိုသီခ်င္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် ဦးဟန္ၾကည္ လက္ခ်ာရိုက္သည္ကို မညည္းညဴျခင္းကိုပင္ ဦးဟန္ၾကည္ ေက်းဇူးတင္လွၿပီ။

ဆရာလိတ္ . . .

အမ်ားႏွင့္မတူေသာ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပတ္ေက်ာ္က ေခြးဘုရားပြဲေတြ႕ေလသည္။ အြန္လိုင္းတြင္ ေတာင္ေမႊေျမာက္ေမႊလုပ္ရင္း ျမန္မာ့မဟာဂီတ သီခ်င္းႀကီးမ်ားကို တစ္ထုပ္တစ္ပိုက္ႀကီး ေဒါင္းလုဒ္ရခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ ေလဘာတီမျမရင္၊ ခင္ေမာင္ရင္၊ ကိုျမႀကီးစေသာ ေခတ္ေဟာင္းအဆိုေတာ္ႀကီးမ်ား၏ သီခ်င္းမ်ားကို ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ေဒါင္းယူေနေသာ ဦးဟန္ၾကည္သည္ မဒမ္ကို ဖားရန္လည္း မေမ့ေစရ။ ေဟမာေန၀င္း သီခ်င္းဟူသမွ်ကို တစ္ပုဒ္မက်န္ ေဒါင္းျပန္ေလသည္။ ေဒၚမာမာေအး၏ သီခ်င္းအားလံုးကို ေဒါင္းယူခဲ့သည္က ဦးဟန္ၾကည္၏ ဓာတ္စာ။ ထိုသီခ်င္းမ်ားကို MP3 player ျဖင့္နားေထာင္ေနေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား ထုိမွ်ႏွင့္ မေက်နပ္ႏိုင္။ သီခ်င္းမ်ားကို memory stick တြင္းသြင္းကာ စပီကာတပ္ၿပီး ခပ္က်ယ္က်ယ္ပင္ ဖြင့္ေလေတာ့သည္။ ေဟမာေန၀င္း၏ သီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္လွ်င္ မဒမ္ေက်နပ္ေလသည္။ ေလဘာတီ၏ သီခ်င္းမ်ားအေရာက္တြင္ မဒမ္မ်က္ႏွာပ်က္ေလေတာ့သည္။ ရီရီသန္႔ဆိုထားေသာ မဟာဂီတသီခ်င္းမ်ားအေရာက္တြင္ကား မ်က္ႏွာမည္းလာေလၿပီ။ “ ဘုန္းမိုးသြန္းေလာင္း ” တစ္ပုဒ္သာ ဦးဟန္ၾကည္ အရသာခံလိုက္ရသည္။ “ ရႊန္းရႊန္းျမ ” အေရာက္တြင္ ေဘးသို႔လွည့္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ မဒမ္မရွိေတာ့။ အိပ္ခန္းတြင္းသို႔ ၀င္သြားေလၿပီ။ ေရွးရိုးစြဲ အဘိုးႀကီးဦးဟန္ၾကည္ အလိုက္သိရေလသည္။ မဒမ့္စိတ္ႀကဳိက္သီခ်င္းမ်ားကို ေျပာင္းဖြင့္ရေလ၏။ မဟာဂီတကား MP3 player ျဖင့္သာ နားေထာင္ရေသာ သီခ်င္းဘ၀သို႔ အရွင္လတ္လတ္ ေျပာင္းရွာေလၿပီတည္း။

 ျမန္မာျပည္ကား မဟာဂီတ ဆိတ္သုဥ္းေတာ့မည္ထင္၏။            ။

( ပံုေတြကို Google ကေန ရွာယူထားပါတယ္...သက္ဆိုင္ရာ ပိုင္ရွင္မ်ားကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း credit ေပးလိုက္ပါရေစ. . . )