ရာသီဖ်ား . . .

ရန္ကုန္ကအျပန္မွာ
ခရီးသြားလို႔ ေက်ာင္းပိတ္ထားရတဲ့ ရက္ေတြကို ကာမိေအာင္ အင္တိုက္အားတိုက္ စာသင္မယ္လို႔ ေမာင္းတင္ထားတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ တုပ္ေကြးအျပင္းအထန္မိသြားတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းမပိတ္ခ်င္ပါဘဲနဲ႔ ေလးရက္ေလာက္ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ရပါတယ္။

ကိုယ္ေတြလက္ေတြကိုက္ခဲၿပီး ဖ်ားေတာ့မယ္ဆိုတာ သိတဲ့ညေနက
ေဆးတစ္ခြက္ႀကိဳတင္ေသာက္ထားၿပီး ညဘက္အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေဆးအျမန္ေသာက္ေပမယ့္ ေနာက္ရက္မနက္လင္းေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းကိုက္ခဲၿပီး မထႏိုင္ေတာ့ပါ။
တုပ္ေကြးဆိုတာ အျမင္သိပ္မဆိုးေပမယ့္ အခံရခက္လြန္းတာမို႔ ဘယ္လိုမွ စာသြားသင္လို႔မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ မနက္ပိုင္းစာသင္ခ်ိန္ကစလို႔ နားရပါေတာ့တယ္။ အပူခ်ိန္လည္း ၁၀၁ထိတက္လာပါတယ္။ ေခါင္းမူးေနၿပီး ေနလို႔လံုး၀ မေကာင္းေတာ့ပါ။ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားတစ္အုပ္ လူနာလာေမးၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို စကားျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ပဲ အားနည္းသြားပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ေခၽြးနည္းနည္းျပန္စို႔လာၿပီး လူလည္းေပါ့သြားပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဖ်ားက်ၿပီလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီး ည၁၀နာရီေလာက္မွာ အိမ္ရွင္မနဲ႔ အျပင္ထြက္ၿပီး တစ္ခုခု ထြက္စားျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီမွာ အေအးမိသြားပါေတာ့တယ္။

ညဘက္မွာေတာ့ တစ္ကို္ယ္လံုး ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူတက္လာၿပီး တုန္ေနေအာင္ အတြင္းကလႈိက္ခ်မ္းပါေတာ့တယ္။ ငွက္ဖ်ားမိသလို တဟင္းဟင္းေနေအာင္ ညည္းယူရတဲ့အထိ ခ်မ္းခ်က္က ကမ္းကုန္လြန္းပါတယ္။ တစ္ညလံုး အဖ်ားတက္ၿပီး ေနာက္မနက္လင္းေတာ့ မေန႔ကထက္ ပိုဖ်ားပါေတာ့တယ္။ ခက္တာက ကိုယ့္အက်င့္က ဖ်ားရင္ဘာမွမစားခ်င္၊ မေသာက္ခ်င္၊ ဘယ္သူ႔မွ မျမင္ခ်င္တာပါ။ အိမ္ရွင္မခမ်ာ ေဘးကေနျပဳစုရတာက တစ္မ်ဳိး ကိုယ္စိတ္တိုမွာစိုးရိမ္ရတာ တစ္မႈေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး သည္းခံရရွာပါတယ္။

အဲဒီပံုစံအတိုင္း သံုးရက္ေလာက္ဖ်ားၿပီးတဲ့ညေနမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမၿပီး ေဆးခန္းသြားရပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ကုတတ္ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္တင္ပါးကို ေဆးထိုးဖို႔ေတာ့လည္း မျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးက ေလသံခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔မို႔ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ေျပာေပါက္ဆိုေပါက္ ခပ္ဆိုးဆိုး ဆရာ၀န္သာဆိုရင္ ကိုယ့္ေဒါသနဲ႔ ေတြ႕ဦးမွာ မလြဲပါ။ ေဆးတစ္လံုးထိုးခဲ့ၿပီးေနာက္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေပါ့သြားသလိုခံစားရတာေၾကာင့္ ဒီညေတာ့အဖ်ားသက္သာၿပီထင္ထားတဲ့အတိုင္း ညဘက္မွာ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လိုက္ရပါတယ္။

ေနာက္ရက္မနက္လင္းတဲ့အခါ လည္ေခ်ာင္းေတြ ကြဲၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးနီရဲေနေအာင္ အပူေတြတက္ပါေတာ့တယ္။ မႏွစ္ကလည္း ဒီလိုအဖ်ားမ်ဳိးဖ်ားဖူးတာမို႔ နာလန္ထရင္ လည္ေခ်ာင္းကြဲၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး အနီစက္ေလးေတြထတာ ႀကံဳဖူးထားတာမို႔ သိပ္မစိုးရိမ္ေပမယ့္ လူကေတာ့ ေကာ့ေနေအာင္ခံရပါတယ္။ မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး ေရခ်ဳိးပစ္မိတဲ့အထိပါ။ လည္ေခ်ာင္းကြဲတာကလည္း တံေတြးေတာင္ မ်က္ရည္ထြက္ေအာင္ မ်ဳိယူရတဲ့အထိမို႔ ဒုကၡအင္မတန္ႀကီးလွပါတယ္။ ဘာမွလည္း မစားႏိုင္၊ မေသာက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ေတာင္ မသယ္ႏိုင္ေအာင္ အားနည္းသြားပါေတာ့တယ္။ ညေနေဆးခန္းကိုသြားေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာတဲ့အေၾကာင္းပါ အားမနာႏိုင္ဘဲ ထုတ္ေျပာရပါေတာ့တယ္။ အဖ်ားမရွိေတာ့ေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္းနာတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေရာဂါႀကီးေၾကာင့္ ညတစ္ညလံုး ခံစားရပါတယ္။ ခံတြင္းနာသက္သာတဲ့ ငံုေဆးလည္း တစ္ကဒ္လံုးကုန္ေအာင္ ငံုယူတာေတာင္ မသက္သာပါ။

ေနာက္ရက္မွာေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာတာကလြဲလို႔ တုပ္ေကြးမရွိေတာ့တာမို႔ ညေနပိုင္းစာသင္ခ်ိန္ကစၿပီး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေပးပါတယ္။ လည္ေခ်ာင္းက အက္ၿပီးနာေနတာမို႔ စာတစ္ပုဒ္ကို မ်က္ရည္က်မတတ္ ရွင္းယူရပါတယ္။ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြက အလိုက္တသိနဲ႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အာရုံစိုက္ေပးႀကလို႔သာ ခံသာပါေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ အခါတိုင္းလို အခ်ိန္ျပည့္မသင္ႏိုင္ဘဲ ည၈နာရီခြဲေလာက္မွာ သင္တန္းျဖဳတ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။

ဖ်ားေနတဲ့ အေတာအတြင္းမွာ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စိတ္အင္မတန္ပူပါတယ္။ ကိုယ္မရွိရင္ စာမၾကည့္ျဖစ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ပိုလို႔ပူပါတယ္။ စာေမးပြဲရက္ကိုတြက္ၾကည့္မိရင္ ပိုလို႔ေနေကာင္းခ်င္ပါေသးရဲ႕။

အခုေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနည္းနည္းေျခာက္တာကလြဲလို႔ က်န္းမာေရးအရင္ပံုစံနီးပါးျပန္ျပည့္လာၿပီမို႔ သင္တန္းခ်ိန္ေတြကို အာရုံစိုက္မႈအျပည့္နဲ႔ အင္တိုက္အားတိုက္ ျပန္စေနပါၿပီ။ စာေမးပြဲႀကီးစစ္ဖို႔လည္း ၄၇ရက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။

ခါးေတာင္းႀကိဳက္မျဖဳတ္စတမ္း ဦးဟန္ၾကည္လို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားတင္းရင္း . . .

ဖြဲမီး . . .

စိတ္ညစ္တယ္...
ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ဓာတ္ႀကံ႕ခိုင္တယ္လို႔ ထင္ထားေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္းသာမန္လူသားပါ။ စိတ္ညစ္စရာ အနည္းအက်ဥ္းကို ခံႏိုင္ရည္ရွိတာမွန္ေပမယ့္ တကယ့္ စိတ္ညစ္စရာႀကီးေတြလို႔ ခံစားရတဲ့အရာမ်ဳိးကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွခံႏိုင္ရည္မရွိပါ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္ကေစတနာအျပည့္နဲ႔ လူေရာေငြပါ အကုန္အက်ခံလို႔ လုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့ ကိစၥကို တစ္ဖက္သားက အေကာင္းမျမင္ဘူးဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ညစ္၊ စိတ္ပ်က္၊ စိတ္ဓာတ္က်ပါတယ္။ ကိုယ့္ေစတနာကပဲ မမွန္လို႔လားလို႔ ျပန္ေတြးမိၿပီး ၀မ္းလည္းနည္းပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္အေပၚအျမင္မၾကည္လင္ပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတိုင္းလည္း စိတ္ဆင္းရဲပါတယ္။

ကိုယ့္အေပၚ မယံုၾကည္တဲ့သူဟာ အျပင္လူျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ကိုယ့္အေနနဲ႔ဘာမွ ခံစားစရာမလိုပါ။ ခံလည္းမခံစားသလို စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ေနမွာမဟုတ္ပါ။ ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေမးထူးေခၚေျပာရသက္သာတာေၾကာင့္ မဂၤလာရွိတယ္လို႔ေတာင္ ယူဆမိပါဦးမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔အနီးစပ္ဆံုး ကို္ယ့္အတြင္းလူက ကိုယ့္အေပၚ အျမင္မၾကည္တာကိုေတာ့ ခံႏိုင္ရည္မရွိပါ။ စိ္တ္ပ်က္သလို၊ စိတ္လည္းကုန္ပါတယ္။ ၾကာလာတဲ့အခါ ေလာကႀကီးကိုပါ စိတ္ကုန္လာပါတယ္။ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာေတာ္မူခဲ့တဲ့ “ဇနိတံ ပါကံ၊ ဇေနတိ” တူေသာအက်ဳိးေပး၏ ဆိုတဲ့တရားေတာ္ကိုပါ သံသယ၀င္ခ်င္လာပါေတာ့တယ္။ စိတ္ညစ္၊ စိတ္ပ်က္ရာကေန ငရဲပါအဆစ္ရတဲ့ သေဘာပါ။

ကိုယ္ဆိုတဲ့ လူက တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း ဘယ္ေလာက္ပဲပင္ပန္းပါေစ စိတ္သာၾကည္လင္ေနရင္ နည္းနည္းမွမမႈပါ။ ပင္ပန္းတယ္လို႔လည္း မထင္ပါ။ စိတ္လက္မၾကည္မလင္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပင္ပန္းထားတာေတြ ႏွစ္ဆတိုးၿပီး ဘာကိုမွမျမင္ခ်င္၊ မေတြ႕ခ်င္၊ မၾကားခ်င္ေတာ့ဘဲ လူသူတစ္ေယာက္မွမရွိတဲ့ ေတာထဲေတာင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ သြားေနခ်င္စိတ္ပဲ ေပၚပါေတာ့တယ္။ သင္ထားတဲ့ပညာေတြေၾကာင့္ လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြကို ျပန္ျပန္ေတြးမိေနတာေၾကာင့္ပဲ အခုထက္ထိ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနမိတာပါ။ ကိုယ္တို႔အေတာင္ႏွစ္ဆယ္၀တ္ မင္းေယာက်္ားေတြမွာလည္း ၀မ္းနည္းတာ၊ စိတ္ညစ္တာကို လူျမင္ေအာင္ ျပခြင့္မရွိတဲ့ ေလာကီက်င့္၀တ္ႀကီးေတြရဲ႕ ဖိစီးမႈေတြေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္၊ စိတ္ညစ္၊ ၀မ္းနည္းသမွ်ေတြဟာ ဖြဲမီးလိုပဲ ရင္ထဲမွာ တေငြ႕ေငြ႕ေလာင္တာ ခံရပါေတာ့တယ္။

တကယ္လို႔မ်ား သက္တန္းေစ့ေနရလို႔ မေသေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ အသက္၅၀မွာ လူသူမရွိတဲ့ ေတာေတာင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း နားေအးပါးေအးသြားေနၿပီး ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြကို တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ေလး ကုန္ဆံုးခ်င္ပါရဲ႕။

Let me live unseen, unknown
Unlamented let me die
Steal from the world and not a stone
Tell where I lie.
A. Pope

ရန္ကုန္သြား ေတာလား(၂) . . .

ရန္ကုန္ ဒုတိယေန႔
ပထမေန႔က ခရီးပန္းသြားတာေၾကာင့္ မနက္၇နာရီခြဲေလာက္မွပဲ အိပ္ရာထျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ မ်က္ႏွာသစ္၊ မုန္႔စားၿပီး(ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ လမ္းေဘးကမုန္႔တီဆိုင္မွာ နန္းႀကီးသုတ္စားလိုက္တာပါ) ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ဖူးဖို႔ ထြက္ခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ သူ႔ေမာင္တစ္ေယာက္၊ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ပါအတူလိုက္ခဲ့ေပမယ့္ ခရစ္ယာန္ေတြမို႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲ ဘုရားဖူးရမွာပါ။ သူတို႔ကေတာ့ ရႈခင္းၾကည့္ရုံပဲ လိုက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုက္ေပးေဖာ္ရတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရမွာမို႔ မနီးမေ၀းမွာပဲရွိတဲ့ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ဆီကို ေလးေယာက္သား လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ သြားျဖစ္ပါတယ္။



ေစတီေတာ္ေပၚတက္တဲ့ ေစာင္းတန္းေလွခါးအေရာက္မွာ လံုၿခံဳေရးလားဘာလားမသိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြက ကိုယ့္ကိုေျခအိတ္ခၽြတ္ဖို႔ေျပာတာေၾကာင့္ ဘုမသိ၊ ဘမသိ၊ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွန္းမသိဘဲနဲ႔ ေျခအိတ္ပါခၽြတ္ရပါေတာ့တယ္။
(ဖိနပ္တင္မကဘဲ ေျခအိတ္ပါခၽြတ္ရတာဟာ ဘုရား၀တၱကေျမမို႔လားေတာ့ မသိပါ)

ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေရႊတိဂံုကို ႏွစ္ခါပဲ ေရာက္ဖူးခဲ့တာပါ။
ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ေရႊတိဂံုခရီးကို ျပန္သတိရမိပါေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ မိဘအိမ္ကေန ထြက္လာခါစ ဘ၀ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့အခ်ိန္၊ ေငြေၾကးဆိုတာလည္း မျပည့္စံုေသးခ်ိန္မို႔ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ကို ဖူးသာဖူးခဲ့ရေပမယ့္ ရင္ထဲက အားငယ္စိတ္၊ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔မို႔ ၾကည္ႏူးမႈ သႏၲရသကို နည္းနည္းမွ မခံစားခဲ့ရပါ။ အခုတစ္ေခါက္မွာေတာ့ ကိုယ့္မွာလည္း ထိုက္သင့္တဲ့အေနအထားေလး ရွိေနၿပီမို႔ ကိုယ္ပိုင္ယံုၾကည္မႈ၊ ရဲ၀ံ့မႈေတြေၾကာင့္ ဘုရားကို တကယ့္ကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ဖူးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ေနရာေဒသခ်င္းတူေပမယ့္ အခ်ိန္ကာလ၊ အေနအထားေပၚမူတည္လို႔ ခံစားခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲေလ့ရွိတာကိုလည္း စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ပါ။

ေရႊတိဂံုက အဆင္းမွာ အနားက မဟာ၀ိဇယေစတီေတာ္ကိုပါ ဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ထူးျခားတဲ့ပံုေတာ္နဲ႔ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ရင္ျပင္ေတာ္ ေတာင္ကုန္းရဲ႕ အေနအထားေၾကာင့္ ေရႊတံဂံုေစတီေတာ္နည္းတူ ၾကည္ႏူးမႈရခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားဖူးအၿပီးမွာေတာ့ နာမည္ပဲၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကို ထံုးစံအတိုင္း တက္စီတစ္စီးငွားၿပီး သြားျဖစ္ပါတယ္။ ေစ်းေရာက္ေတာ့ ေရာင္းတဲ့သူေတြသာမ်ားၿပီး ၀ယ္မဲ့သူနည္းေနတဲ့ ေစ်းကိုပဲ ျမင္ရေတာ့တာပါ။ ၀ယ္စရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ရေပမယ့္ သယ္ရျပဳရမယ့္ အေရးကို ေတြးေၾကာက္တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဆီမွာ မရွိတာေတြပဲ ေရြး၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ယ္သူပါးေနတာျမင္လို႔ ကိုယ္တို႔က ကရုဏာသက္မိေပမယ့္ ကိုယ္တုိ႔ၿမိဳ႕နံမည္လည္းၾကားေရာ သူေဌးၿမဳိ႕က လာတဲ့သူေတြလို႔ အထင္ေတြႀကီးၿပီး ပစၥည္းေစ်းေတြကို ခ်က္ခ်င္းတင္ပစ္ၿပီး ေရာင္းတာေတြ႕ေတာ့ သနားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးကို ဘရိတ္အုပ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။
ဘယ္ကလာတယ္ဆိုတာ မေျပာဘဲ၀ယ္မွ ေစ်းမွန္နီးနီးရမွာလို႔လည္း အသိတစ္ခုရခဲ့တာ အျမတ္ပါ။



ဒီခရီးကို စလာကတည္းက
စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ပဲ ဦးစားေပးမယ္ ေငြေၾကးကို ထည့္မစဥ္းစားဘူး၊ စာရင္းေတာင္မတြက္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ(ခ်မ္းသာလြန္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါ၊ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္စုထားရတဲ့ ေငြယားေလးေတြ ပါလာလို႔ပါ) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းတခြင္ စိတ္တိုင္းက်ေမႊၿပီး မ်က္စိက်တာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မစဥ္းစားဘဲ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ႀကီးက်ယ္တယ္ထင္ခ်င္လည္း ထင္ခံရႏိုင္ေပမယ့္ ရွစ္ႏွစ္တာကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး ခရီးရွည္တစ္ခုမွ မသြားျဖစ္သလို ၿမိဳ႕ထဲက စတိုးဆိုင္ေတြ မွာပဲ ႀကဳံသလို စခန္းသြားေနခဲ့ရာက ပစၥည္းစံုစံုလင္လင္ရွိတဲ့ ေစ်းႀကီးထဲကို ေရာက္သြားရင္ ကိုယ္ေျပာတာကို သေဘာေပါက္ႏိုင္မွာပါ။

ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ရတဲ့ ပုဆိုး၊ တို္က္ပံု၊ သိုးေမြးအက်ႎစတာေတြ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခုရယ္စရာေကာင္းတာက ဒီမွာက ယိုးဒယားကပစၥည္းကို အေကာင္းစားလုပ္ေရာင္းၾကတာျဖစ္လို႔ အဲဒီပစၥည္းေတြကို ျမင္ရပါမ်ားေနတဲ့ ကိုယ္တို႔က တရုတ္ပစၥည္းပဲျပပါလို႔ေျပာၿပီး ၀ယ္ရတာကိုပါ။ ပထမေတာ့ ေစ်းသည္ေတြက အံ့ၾသၾကေပမယ့္ ကိုယ္တို႔လာတဲ့ ေဒသကိုလည္းသိေရာ သေဘာေပါက္သြားၾကပါတယ္။ လူဆိုတာ ေကာင္းမွန္းသိေပမယ့္ ၾကာရင္ရိုးတတ္တာ သဘာ၀ပဲ မဟုတ္ပါလား။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲမွာ တစ္ေန႔ခင္းလံုးကုန္ေအာင္ ေမႊြေႏွာက္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းဟာလာတာမို႔ ေစ်းေအာက္ထပ္က စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားစရာ၀င္စားျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ျဖစ္လာတာ ေတြ႕ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေက်နပ္မိပါတယ္။ (ဆိုင္ေနာက္ေဖးကိုေတာ့လည္း ၀င္မၾကည့္မိလို႔ မေျပာတတ္ပါ) ဒါ့အျပင္ အစားအေသာက္တစ္ခုစီကိုလည္း ေစ်းႏႈန္းေတြ ကပ္ၿပီး ေရာင္းတာလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ့္မွာပါတဲ့ ေငြပမာဏနဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ၿပီး စားၿပီးမွ စိတ္ညစ္ရတဲ့ အျဖစ္ေတြ မႀကံဳရမွာပါ။ ကိုယ္တို႔ေဒသမွာလည္း ဒါမ်ဳိးဆိုင္ေတြရွိလာရင္ ေကာင္းမယ္လို႔လည္း မေတြးရဲေတြးရဲ ေတြးမိပါေသးတယ္။

စားေသာက္ၿပီးေတာ့ တက္စီတစ္စီးေပၚတက္ၿပီး တည္းတဲ့ ေနရာကို ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကာၾကာမေနျဖစ္ပါ။ ေရမိုးခ်ဳိး၊ ခဏနားရုံနားၿပီးေတာ့ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၾကဖို႔ ၿမိဳ႕ထဲကို ထြက္ခဲ့ျဖစ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တက္စီေပၚကဆင္းၿပီး ရုပ္ရွင္ရုံေတြရွိရာကို ေရာက္ေတာ့ ရုံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျမန္မာကား ခပ္ခ်ာခ်ာ၊ ခပ္ေပါေပါေတြပဲ တင္ထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ ကိုယ္တို႔မင္းသားမင္းသမီးေတြလည္း ထုတ္လုပ္သူစိတ္ႀကဳိက္လိုက္ၾကရင္း ငေပါ၊ ငေၾကာင္ေတြျဖစ္ေနၾကတာ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ေတြ႕ခဲ့ရပါေသးရဲ႕။ သူတို႔ဖာသာ ေပါခ်င္ေပါ၊ ေပါက္ခ်င္ေပါက္ ျမန္မာကားဆိုရင္ တစ္ကားမွမၾကည့္ဖို႔ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ ေ၀ရာမဏိလုပ္ထားတဲ့ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ စိတ္မ၀င္စားပါ။ ရုပ္ရွင္ရုံတစ္ရုံ(ဘာရုံလဲမမွတ္မိပါ) မွာေတာ့ Denzal Washington ရဲ႕ Unstoppable တင္ေနတာေတြ႕ေတာ့ ကိုယ္အႀကိဳက္ဆံုးမင္းသားျဖစ္တာမို႔ ေရငတ္တုန္းေရတြင္းထဲက်သလို ၀မ္းသာအားရပဲ လက္မွတ္ေျပး၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္က ၆နာရီခြဲမွစမွာမို႔ ၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္အားေနတဲ့ အခ်ိန္ကို sight seeing လုပ္ျဖစ္ၾကပါေသးတယ္။ လမ္းေဘးမွာ အေၾကာ္ဆိုင္ေတြ႕လို႔ မစားရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဗယာေၾကာ္ကြင္းေလးေတြ ၀မ္းသာအားရ၀ယ္စားျဖစ္ပါေသးတယ္။ အေၾကာ္ ၅၀၀ဖိုးကို တစ္ပံုတစ္ေခါင္းႀကီးရတာေတြ႕ေတာ့ တန္လိုက္တာလို႔ ေတြးလိုက္မိပါေသးတယ္။ ကိုယ္တို႔ဆီမွာက အေၾကာ္တစ္ခုကို ၁၀၀ေတာင္ ေပးရတယ္ေလ။ ကိုယ့္ကို ဘယ္သူမွမသိတဲ့ ေဒသေရာက္ေနတာမုိ႔ လမ္းေဘးက အမဲအူသုတ္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္စားျဖစ္ပါေသးတယ္။ တစ္ပြဲမွ ၃၀၀ပါ။ မစားရတာၾကာလို႔ ထင္ပါရဲ႕ စားလို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။

စားၿပီးလို႔ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကရင္း ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ အားကစားအက်ႎေတြ(ေဘထုပ္ေတြထင္ပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ အသစ္ေတြခ်ည္းပါ) တစ္ထည္ကို ၁၀၀၀ဆိုတာေၾကာင့္ ငါးထည္ေရြး၀ယ္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ အိမ္ရွင္မက ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖို႔ အေလး၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ၀ယ္ရပါေသးတယ္။ ငါးေပါင္အေလးတစ္ခု၀ယ္ၿပီး အထုပ္အပိုးေတြ တနင့္တပိုးႀကီးနဲ႔ ၆နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေရာက္မွ ရုပ္ရွင္ရုံဆီ ျပန္ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ တစ္ခုခုေတာ့ ၀ါးေနရမွ ေက်နပ္ၾကတာမို႔ ရုံေအာက္ထပ္မွာ စားစရာေတြထပ္၀ယ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အထုပ္ေတြမ်ားသထက္မ်ားလို႔ လာခဲ့ပါေရာလား။

တစ္ခါမွမၾကည့္ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ရုံ(အမွန္က ရန္ကုန္မွာ တစ္ခါမွကို ရုပ္ရွင္မၾကည့္ဖူးတာပါ) ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေယာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ပဲ တစ္ထပ္ၿပီးတစ္ထပ္တက္ရင္း ကိုယ္တို႔ၾကည့္ရမယ့္ အထပ္ကို သြားရပါတယ္။ ရုံထဲေရာက္ေတာ့ ပရိသတ္က ၁၀ေယာက္ေတာင္မျပည့္ပါ။ ႏိုင္ငံျခားကားမို႔ ၾကည့္မယ့္သူနည္းတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကားက တင္ထားတာၾကာေနၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လူျပည့္မယ္ထင္လို႔ လက္မွတ္ကို ေစ်းႀကီးႀကီးေပး၀ယ္မိတာေတာင္ မွားတယ္လို႔ ထင္မိပါေတာ့တယ္။ (ရုံထဲေရာက္ေတာ့ ခံုနံပါတ္ကအေရးမႀကီးေတာ့ဘဲ ထိုင္ခ်င္ရာ ထိုင္လို႔ရေနတာ ေတြ႕ရလို႔ပါ) ရုပ္ရွင္က ဇာတ္လမ္းအေကာင္းႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ ရိုက္ခ်က္ေတြေကာင္းတာေၾကာင့္ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ရုပ္ရွင္နဲ႔ေ၀းတာ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနတာေၾကာင့္လားမသိပါ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ၾကည့္ရတာ အရသာရွိပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ၿပီးေတာ့ ညရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတာမို႔ တည္းခိုုေဆာင္ကို ခဏျပန္ၾကပါတယ္။

ပစၥည္းထုပ္ေတြထားၿပီးေတာ့ အိမ္ရွင္မရဲ႕ေမာင္ကိုပါေခၚၿပီး
မနီးမေ၀းက shopping mall တစ္ခုဆီကို တက္စီခ ၁၀၀၀အကုန္ခံလို႔ သြားျဖစ္ပါေသးတယ္။
ကုတ္အက်ႎတစ္ထည္၀ယ္ဖို႔ ၾကည့္လိုက္မိတာ တစ္ထည္ကို တစ္သိန္းခြဲျဖစ္ေနတာမို႔ အသာလက္ျပန္ရုပ္လိုက္ရပါတယ္။ (ဘယ္သူေတြမ်ား ၀တ္ၾကသလဲဆိုတာေတာ့ သိခ်င္လိုက္တာ) သိပ္လည္း ပံုမလွတာေၾကာင့္ ရွိစုမယ့္စုေလး မေျပာင္တာပါ။ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း၀ယ္ဖို႔ ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းအေပါဆံုးက သံုးေသာင္းပါ။
တစ္သိန္းခြဲတန္ပါ ရွိပါေသးတယ္။ တစ္ေသာင္းခြဲေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ၀ယ္ျဖစ္မွာျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီေလာက္ထိေတာ့လည္း မစြန္႔ခ်င္ပါ။ နာရီကိုၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းအေပါဆံုးက ရွစ္သိန္းပါ။ တန္းမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ အက်ႎ္ေတြကို ၾကည့္မိျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းအေပါဆံုးက ေျခာက္ေသာင္းပါတဲ့။ အဲဒီေရာက္မွပဲ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ဆင္းရဲေသးတာ သိိလိုက္ရသလိုပါ။
ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားဖို႔လည္း လိုေသးတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးမိပါေသးတယ္။

တန္းမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ Daniel Lewis ေဘာင္းဘီတစ္ထည္ကို သေဘာက်တာေၾကာင့္ ကပ္ထားတဲ့ေစ်းကို သာမန္ကာလွ်ံကာၾကည့္ၿပီး ေကာင္တာမွာ ေငြသြားရွင္းေတာ့ သံုးေသာင္းေက်ာ္ေနပါတယ္။ ဒီေလာက္ေစ်းရွိတဲ့ ေဘာင္းဘီကိုေတာင္ ျဖစ္သလို ခ်ိတ္ၿပီးေရာင္းေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖ်ားသြားပါေသးရဲ႕။ Neck tie တစ္ေခ်ာင္း ၀ယ္ဖို႔ ေစ်းေမးလိုက္ေတာ့ ေလးေသာင္းႏွစ္ေထာင္ပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မူရင္းေစ်းကို ယိုးဒယားေငြနဲ႔ ေရးထားတာက ဘတ္၈၀၀ပါ။ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိသင့္တာကို ႏွစ္ဆေက်ာ္ေစ်းတင္ထားတာေတြ႕ရေတာ့ ငါတို႔လူမ်ဳိး သူခိုးရွိသည္ဆိုတာ သတိရခဲ့မိပါေသးတယ္။ ကိုယ့္ေယာက္ဖအတြက္ အ၀တ္အစားေလးေတြ ၀ယ္ေပးၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္မျပားခင္ဘဲ အျမန္ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုဆိုင္မ်ဳိးမွာ ျမင္သမွ်အကုန္သာ မ်က္စိက်ရရင္ေတာ့ သိန္းရာခ်ီၿပီး ေျပာင္ရလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

တက္စီတစ္စီငွားၿပီး တည္းခိုိရိပ္သာျပန္ေရာက္ေတာ့ ည၁၀နာရီခြဲေနပါၿပီ။ လူလည္း ပင္ပန္းေနၿပီမို႔ ဘယ္မွထပ္မသြားျဖစ္ၾကေတာ့ဘဲ မဟာရန္ကုန္ဒုတိယညကို အိပ္ပစ္လိုက္ၿပီး ျဖတ္သန္းခဲ့ပါေၾကာင္း။ ။

ရန္ကုန္သြား ေတာလား . . .

၁၇ရက္ေန႔ကစၿပီး
အိမ္ရွင္မကို ႀကဳိဖို႔ ရန္ကုန္ခရီးရွည္ႀကီးကို သြားခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ႏွစ္သစ္ကူး၁ရက္ေန႔ကပဲ ကို္ယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။

ကားေပၚမွာတင္ အသြားႏွစ္ရက္၊ အျပန္ႏွစ္ရက္ ကုန္ခဲ့တာမို႔ ခရီးစဥ္ရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္က ကားေပၚမွာကုန္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုရင္လည္း မမွားႏိုင္ပါ။ အသြားခရီးမွာ ၁၇ရက္ေန႔ မနက္ဂနာရီခြဲကေန စၿပီးကားေပၚမွာထိုင္လိုက္ရတာ လမ္းမွာမွတ္ပံုတင္စစ္ေဆးတာခံဖို႔ ကားေပၚကဆင္းရတဲ့ ငါးခါကလြဲရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဟူသမွ် ကိုယ့္ခံုေပၚမွာပဲ ေခြေခါက္ထိုင္ေနရတာမို႔ ပ်င္းစရာေကာင္းသလို ကားစီးရင္းမအိပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္လည္း သူမ်ားေတြထက္ ပိုပင္ပန္းသလို ခံစားရပါတယ္။

ရန္ကုန္ကို မနက္၂နာရီခြဲေလာက္မွာေရာက္သြားတာျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္ကိုျဖတ္သြားျဖတ္လာႏွစ္ခါပဲ ေရာက္ဖူးတဲ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္ ညႀကီးမင္းႀကီးမွာ ဘယ္မွာနားလို႔နားရမွန္းမသိဘဲ ျပႆနာတက္ပါေတာ့တယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကားေပၚမွာပါလာတဲ့ ခ်င္းခရစ္ယာန္သားအမိက ကိုယ့္ကိုသူတို႔အိမ္မွာ လိုက္နားဖို႔ဖိတ္တာေၾကာင့္ အဆင္သင့္သြားပါေတာ့တယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ရန္ကုန္သူ၊ ရန္ကုန္သားဆိုရင္ သိပ္မယံုရဘူးလို႔ ေမြးကတည္းကစြဲေနတဲ့ အညာသားစိတ္ေၾကာင့္ သူတို႔သားအမိေခၚတဲ့ေနာက္ကို လိုက္သာလိုက္ရတယ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ စိုးရိမ္ေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကင္းမွာေနတဲ့သူတို႔အိမ္ေရာက္လို႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြရွိတာေတြ႕ေတာ့မွာ ရင္ထဲက အလံုးႀကီး က်သြားပါေတာ့တယ္။ သူမ်ားအိမ္၊ သူမ်ားယာျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္အိပ္ယာေနရာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အိ္ပ္ရေပမယ့့္ ေကာင္းေကာင္းအိ္ပ္လို႔ မေပ်ာ္ခဲ့ပါ။ မနက္၇နာရီထိုးမွာေတာ့ အိပ္ရာထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အိမ္ရွင္ဆရာမကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကိုယ္အသြားခ်င္ဆံုးေနရာျဖစ္တဲ့ ပန္းဆိုးတန္းစာအုပ္တန္းကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္ပန္းဆိုးတန္းလမ္းဆိုတာကို ၾကားသာၾကားဖူးၿပီး တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ခ်င္းဆရာမက ၃၅၀၀နဲ႔ေစ်းဆစ္ၿပီး တက္စီတစ္စီးငွားေပးလို႔သာ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္တာကိုလည္း ေျပာရပါလိမ့္မယ္။

ပန္းဆိုးတန္းစာအုပ္တန္းေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ေဟာင္းတန္းမျမင္ရတာဆယ္စုႏွစ္နီးပါးၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ပိုင္ရွင္မရွိတဲ့ ရတနာသိုက္ႀကီးေတြ႕သလို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္သြားပါတယ္။ ဗဟိုတရားရုံးေရွ႕ကေန လမ္းေဘးစာအုပ္ဆိုင္ေတြကို တစ္ဆိုင္၀င္တစ္ဆိုင္ထြက္ေမႊလိုက္ေႏွာက္လိုက္ ၀ယ္လိုက္တာ မႏိုင္မနင္းျဖစ္တဲ့အထိပါပဲ။ သူတို႔ၿမဳိ႕က ဒီမနက္မွထြက္လာမယ့္ အိမ္ရွင္မကိုလည္း ဖုန္းေခၚလို႔မရတာေၾကာင့္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လယ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္ရင္း ေန႔လည္၁၁ထိုးသြားပါေတာ့တယ္။ ပန္းဆိုးတန္းတစ္ေလွ်ာက္ေတြ႕သမွ် စာအုပ္ေဟာင္းဆုိင္၊ စာေပတိုက္မွန္သမွ် အငမ္းမရ ၀င္၀ယ္ျဖစ္တာမို႔ စာအုပ္တပံုတပင္နဲ႔လူလည္း မႏိုင္မနင္းျဖစ္လို႔ေနၿပီမို႔ ပန္းၿခံတစ္ခုခုမွာ သြားၿပီးနားဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ခက္တာက ရန္ကုန္မွာဘာပန္းၿခံေတြရွိသလဲမသိတာေၾကာင့္ တက္စီတစ္စီးေခၚၿပီး ကားသမားကိုေမးရပါေတာ့တယ္။ ကားသမားက ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္မွာနားဖို႔ အႀကံေပးတာေၾကာင့္ မနီးမေ၀းက J Doughnuts ကိုသြားဖို႔ စိတ္ကူးရပါတယ္။ ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ လူမ်ားလြန္းတာေတြ႕ရလို႔ ကားသမားက ခပ္လွမ္းလွမ္းက Ruby Mart ကိုပဲ ေမာင္းပို႔တာေၾကာင့္ ေတာသားၿမဳိ႕ေရာက္ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ Shopping Mall ဆီကို မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ အရွင္လတ္လတ္ေရာက္ရပါေတာ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ဆိုတဲ့စကားလံုးကို စိတ္ထဲကရြတ္ရင္း ခပ္တည္တည္ပဲ ၀င္ခ်သြားလိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ မသယ္ႏိုင္ေအာင္ ေလးလာၿပီျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ထုပ္ႀကီးကို ေကာင္တာမွာတင္ အပ္ပစ္ခဲ့ၿပီး အေပၚထပ္တက္လို႔ Window Shopping လုပ္ငန္းစပါေတာ့တယ္။ ၀ယ္တာမ၀ယ္တာအပထား အထင္ေတာ့အေသးမခံရေစဘူးဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေကာင္းေပ့၊ ေစ်းႀကီးေပ့ဆိုတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုပဲ အားပါးတရၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။



၁နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဆိုင္၀န္ထမ္းေတြလည္း ကိုယ့္ကိုမ်က္စိစပါးေမြးစူးေလာက္ၿပီမို႔ ေျမညီထပ္ကိုဆင္းၿပီး ေကာ္ဖီဆိုင္မွာနားျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္မွာရတ
ဲ့ ရန္ကုန္စံနစ္ကို အထာမက်ေသးတာမို႔ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေအာင္ တငုတ္တုတ္တုတ္နဲ႔ထိုင္ခဲ့ရၿပီး သူမ်ားေတြကိုၾကည့္မွ သေဘာေပါက္တာေၾကာင့္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေကာင္တာကိုသြားၿပီး espresso တစ္ခြက္မွာေသာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္သာသာခြက္ေလးနဲ႔ ထည့္ေပးတဲ့ အဲဒီ espresso ခါးခါးတူးတူးႀကီးကို ႀကိတ္မွိတ္ၿမဳိခ်ရင္း ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ေတြ႕ကရာမွာမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ေမတၱာပို႔မိပါေတာ့တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေဘးက စီဒီဆိုင္မွာ သီခ်င္းေခြ၀ယ္ျဖစ္ခ့ဲပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ဘယ္လိုမွရွာလို႔မရတဲ့ဲ့ Black More's Night, Presley, Beetles ေခြေတြ အားရပါးရ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြအျပင္ online ေပၚကေန မ၀ေရစာ download ခ်ယူေနရလို႔ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့တဲ့ Beethoven, Mozart တို႔ရဲ႕ တီးလံုးေခြေတြလည္း ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ၀ယ္ထားတဲ့ေခြေတြအတြက္ေငြရွင္းမယ္လုပ္ေနတုန္းမွာ မေရွာင္လြဲႏိုင္တဲ့ သဘာ၀ရဲ႕ေခၚသံေၾကာင့္ ေခြဆိုင္ကို ေတာင္းပန္ၿပီး အိမ္သာဆီကိုေျပးရပါေသးတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေျမညီထပ္မွာ အမ်ဳိးသားအိမ္သာက တစ္လံုးပဲရွိတာေၾကာင့္ ကိုယ္ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ မအားတာနဲ႔ႀကံဳေနတာမို႔ အႏၲရာယ္ကို အသာလြယ္ရင္း ဒုတိယထပ္ထိေရာက္ေအာင္ စက္ေလွခါးစီးလို႔ ဗိုက္ျပႆနာကို ေျဖရွင္းခဲ့ရပါေသးတယ္။ တိုးတက္လွတဲ့ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္ျဖစ္တာနဲ႔အညီ ကိစၥ၀ိစၥေတြၿပီးလို႔ ေရဆြဲခ်လိုက္တဲ့အခါ ေ၀ါခနဲမျမည္ဘဲ ပလံုခနဲျမည္သံသာၾကားရတာမို႔ မသကၤာတာေၾကာင့္ အဖံုးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အိ္မ္သာခြက္တစ္ခုလံုး ေရေတြျပည့္ေနတာေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္လည္း ဘာမွမလုပ္တတ္ေတာ့တာမို႔ ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဖံုးအသာျပန္ဖံုးၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ဘဲလစ္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ျပႆနာရွင္းၿပီးေတာ့ ေခြဆိုင္ျပန္ဆင္းၿပီး ေငြရွင္းၿပီးတဲ့အခါ ေန႔လည္၃နာရီလည္း ေက်ာ္ေနၿပီမို႔ အျပင္ထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေတြ႕တဲ့ဆိုက္ကားတစ္စီးကိုငွားၿပီး ပန္းဆိုးတန္းဘက္ျပန္သြားမယ္အလုပ္မွာ အိမ္ရွင္မဆီက ဖုန္း၀င္လာၿပီး သူတို႔ရန္ကုန္ကိုေရာက္ၿပီဆိုတာ အေၾကာင္းၾကားေတာ့တာမို႔ ပန္းဆိုးတန္းဘက္သြားမယ့္အစား တက္စီတစ္စီးေပၚတက္ၿပီး ကိုယ္တို႔တည္းဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့ သတၱမေန႔ ဥပုသ္သင္းရွိရာ ဦး၀ိစာရလမ္းဘက္ကို ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၃၅၀၀အကုန္ခံၿပီး အိမ္ရွင္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြကို သြားၿပီး အႀကဳိေထာက္ရပါေတာ့တယ္။

၀ယ္လာခဲ့တဲ့ စာအုပ္ထုပ္ကို ဖင္ခုထိုင္၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုထုတ္ဖတ္ရင္း အသင္းေတာ္ေရွ႕က လမ္းမီးတိုင္ေအာက္မွာ အိမ္ရွင္မတို႔တစ္အုပ္ကို ၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေစာင့္ၿပီးွမွ တက္စီတစ္စီးနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ တစ္အုပ္တစ္မႀကီးေရာက္လာၾကၿပီး ေမြးကတည္းက တစ္ခါမွမျမင္ဖူးတဲ႔ ေယာက္ဖေတြ၊ ခယ္မေတြကို အိမ္ရွင္မနဲ႔အတူ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။

ပစၥည္းေတြေနရာခ်ၿပီးေတာ့ ခဏေတာင္မနားရေတာ့ဘဲ ေနျပည္ေတာ္ကို ခ်က္ခ်င္းျပန္ရမယ့္ ခယ္မျဖစ္သူအတြက္ ကားလက္မွတ္၀ယ္ဖို႔၊ မႏၲေလးကို ျပန္ၾကမယ့္ ေယာက္ဖရဲ႕ မိန္းမကို ဘူတာႀကီးလိုက္ပို႔ဖို႔ ျပန္ထြက္ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီတစ္ညေနေလးတင္ပဲ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းကို အသြားအျပန္ႏွစ္ေခါက္သြားရတာမို႔ တက္စီခ ၁၆၀၀၀က်သြားၿပီး ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ
ႏွေျမာစိတ္ေလးအသာဖယ္လို႔ မခ်ိၿပံဳးေလးသာၿပံဳးရင္း ရန္ကုန္မွာ ပထမေန႔ ကုန္ခဲ့ရပါေၾကာင္း။ ။

သြားရကံႀကံဳ . . .

ခရစ္စမတ္ျပန္သြားတဲ့
အိမ္ရွင္မကို သြားႀကိဳဖို႔ မနက္ျဖန္ ရန္ကုန္ဆင္းရပါမယ္။
ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသံုးရက္ေက်ာ္ပိတ္ရမွာမို႔ ေပ်ာ္ေနၾကပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္မွာၾကာၾကာမေနဘဲ အျမန္ျပန္ၿပီး စာသင္ခ်ိန္အပ်က္နည္းေအာင္ ႀကဳိးစားေပးရပါလိမ့္မယ္။ စာေမးပြဲေျဖဖို႔လည္း ႏွစ္လေက်ာ္ပဲက်န္ေတာ့တာမို႔ပါ။

ခရီးသြားပ်င္းလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ဒီတစ္ခါေတာ့ အိမ္ရွင္မေကာင္းမႈနဲ႔ ခရီးအေ၀းႀကီး သြားဖို႔ကံႀကံဳရၿပီ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ ။

ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ ပိုက္ဆံအိ္တ္ . . .

ေနာက္နာရီ၀က္ဆိုရင္
ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တို႔ရဲ႕ သခင္ခရစ္ေတာ္ ေမြးဖြားသန္႔စင္တဲ့ အခ်ိန္အခါသမယကို ေရာက္ပါေတာ့မယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ေတာ့ ထူးျမတ္တဲ့ ခရစ္စမတ္အခါေတာ္ ေရာက္ပါေတာ့မယ္။

အခါတိုင္းႏွစ္ေတြဆိုရင္ ဒီညမ်ဳိးမွာ အိမ္ရွင္မနဲ႔အတူ ခရစ္စမတ္ကူေစာင့္ရင္း ဘုရားသီခ်င္းဆိုဖို႔ ဂစ္တာတီးေပးေနက်ပါ။ သူမ်ားေတြကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ခရစ္စမတ္ႀကိဳၾကရင္း ေပ်ာ္ၾကပါးၾကေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႔အေနမ်ားလို႔ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္ပါကူးကုန္တဲ့ အိမ္ရွင္မကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းသြားၿပီး ကုသုိလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာျဖစ္မွာကို စိတ္မပါေတာ့တာေၾကာင့္ အခါေတာ္က်မွပဲ ဘုရားေက်ာင္းသြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါကလည္း ကလိယုဂ္ဆုတ္ကပ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀အရ ဘာသာတရားေတြက မြန္ျမတ္ၾကေပမယ့္ ဘာသာ၀င္ေတြ၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက အားနည္းလာတာကို ျပေနသလိုပါ။ ဘယ္သူေတြတရားပ်က္ၾကေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္တရားမပ်က္ဖို႔လည္း အမ်ဳိးသမီးကို မၾကာမၾကာ အားေပးရတာ ျပန္သတိရျဖစ္ပါတယ္။

ညေနက အိမ္ရွင္မနဲ႔ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွပဲ ျပန္လာမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြ စံုစံုလင္လင္ ေတြ႕ၾကတဲ့ပြဲျဖစ္တာမို႔ ေပ်ာ္ေနၾကပံုရလို႔ မုဒိတာပြားရပါတယ္။ ကိုယ့္မွာလည္း အခုထိမျမင္ေသးတဲ့ ေယာက္ဖေတြ၊ ခယ္မေတြကို အေ၀းကလွမ္းၿပီး ေဖာ္လံဖားေနရတာလည္း တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အေမာပါ။ ပါသြားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ မ်က္ႏွာေၾကာင့္လား၊ တကယ့္အရွိကိုမ်ားေျပာသလား မေတြးတတ္ေပမယ့္ ညေနက ဖုန္းဆက္ေတာ့ ခယ္မေတာ္က “တို႔အစ္ကိုႀကီးက ေခ်ာတယ္”လို႔ လွမ္းၿပီး ေထာပနာျပဳလိုက္တာေၾကာင့္ ငခ်ိတ္ေရာင္ကဲၿပီး သပိတ္လိုမဲေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဖရဏာပီတိမွာ ဂြမ္းဆီထိၿပီး
“လိုတာရွိလဲ လွမ္းမွာေနာ္”လို႔ အဆစ္ကေလးပါ ထည့္ေျပာလိုက္မိပါေၾကာင္း...။ ။

စကားခ်ပ္။ ။
ပါသြားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ကုန္သြားတာေၾကာင့္ ဘဏ္ဖြင့္ရင္ ပိုက္ဆံလႊဲေပးဖို႔ အိမ္ရွင္မက ရာဇသံေပးတဲ့အတြက္ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ပြတ္ေနမိပါေၾကာင္း...

ျခေသၤ့လည္ျပန္ . . .

အိမ္ရွင္မ ခရီးသြားေနတာ ဒီေန႔နဲ႔ဆိုရင္ ၅ရက္ရွိပါၿပီ။

အရင္က ကိုယ္ေရးတဲ့ပို႔စ္ေတြမွာ အိမ္ရွင္မအေၾကာင္း တစ္ခါမွထည့္မေရးျဖစ္ပါ။
ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္အိမ္ရွင္မ ေတာ္ေၾကာင္းကို သူမ်ားေတြသိေအာင္ ေျပာရမွာ ရွက္တတ္တာေၾကာင့္လည္းပါသင့္သေလာက္ပါသလို အရင္ကတည္းက ခ်စ္တယ္၊ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတာေတြကို သိပ္ၿပီးအေလးတယူ မရွိတတ္တာေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ ဖတ္ခ်င္ရာဖတ္၊ သြားခ်င္ရာသြားေနရတဲ့ အရသာကို ျမတ္ႏိုးလြန္းတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးလည္း ဘာရည္းစားမွမထားခဲ့ဘဲ ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ေနခဲ့တာပါ။

ဒါတင္ပဲလားဆုိရင္ အနားမွာလာၿပီး တြတ္တီးတြတ္တာ စကားေျပာတာ၊ စိတ္ေကာက္တာ၊ သ၀န္တိုတာေတြကိုလည္း အင္မတန္မွ ကေလးဆန္တဲ့အလုပ္ေတြလို႔ ယူဆခဲ့တာပါ။ သမီးရည္းတို႔ဘာသာဘာ၀ ေလွ်ာက္လည္ၾကတာ၊ စိတ္ထဲကမပါလည္း ကိုယ့္ရည္းစား စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လိမ္ေျပာ၊ ညာေျပာရတာ၊ မအားတဲ့ၾကားက ရည္းစားစိတ္ႀကဳိက္ လုိ္က္ပို႔ရျပဳရတာေတြကို သူငယ္ခ်င္းသမီးရည္းစားအတြဲေတြကို ၾကည့္ရင္းကပဲ စိတ္ကုန္လြန္းတာေၾကာင့္ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ မပတ္ခဲ့သလို ပတ္သက္လာမယ္ထင္ရင္လည္း ခပ္ေ၀းေ၀းကပဲ ႀကိဳေရွာင္ခဲ့ပါရဲ႕။ ကိုယ္ကနည္းနည္းေရွာင္လိုက္ရုံနဲ႔ မိန္းကေလးတို႔သဘာ၀ကိုက သူတို႔ကို စိတ္၀င္စားဟန္မျပရင္ ပထမပိုင္းေတာ့ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္တတ္ၾကေပမယ့္ ၾကာလာရင္ “အေတာ္ႀကီးၾကယ္တဲ့ေကာင္”လို႔ သမုတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုျမင္ရင္ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ၾကေတာ့တာမ်ားပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာကလည္း ဒီအေျခအေနမ်ဳိးပဲမို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ မဂၤလာရွိရွိနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးျဖတ္သန္းခြင့္ရခဲ့ပါရဲ႕။ ၾကာလာေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိလွတဲ့ ကိုယ့္ေမေမကပါ “သားကိုႀကိဳက္မယ့္လူမ်ားမရွိလိို႔လား”လို႔ပါ ေမးယူရေလာက္ေအာင္ ခ်စ္တာေတြ၊ ေမတၱာေတြကို စိတ္၀င္စားမႈ နည္းခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ေနခဲ့ေပမယ့္ စာေရးျခင္းအႏုပညာကို ၀ါသနာထံုလြန္းတာေၾကာင့္ ကဗ်ာေတြ၊ ၀ထၳဳတိုေတြေရးရင္ေတာ့ အငွားစိတ္ကူးယဥ္ၿပီး သဘာ၀မက်က်ေအာင္ေရးၿပီး စာဖတ္သူကို လွည့္စားခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြကိုဖတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက မိန္းကေလးေတြကို ကိုယ္သိပ္စိတ္မ၀င္စားလွတာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အၿမဲလို သံသယရွိတာကို ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ခံခဲ့ရပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသိဆံုးမို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာသမွ်၊ သံသယေတြကို ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ပဲ ရင္ဆိုင္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားပိန္ကန္စၿမဲျဖစ္တဲ့ လူ႔သဘာ၀အရ
အခုကိုယ့္အိမ္ရွင္မ ျဖစ္လာမယ့္သူနဲ႔ ေတြ႕ၿပီး ရည္းစားထားတာ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္မူနဲ႔ကိုယ္ပဲ တစ္အိုးတစ္အိမ္ ထူေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႔ရည္းစားသက္တန္းတေလွ်ာက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ဇနီးေလာင္းကို မိုးေလာက္ႀကီးခ်စ္ပါတယ္၊ တစ္ေလာကလံုးမွာ ခင္သာအလွဆံုး၊ အာကာကိုလႊာပံုၿပဳလို႔ ေမယုကိုလည္း စုတ္တံမခ်ီခဲ့သလို သမုဒ္ကိုလည္း မင္ရည္ေဖ်ာ္ၿပီး ခ်စ္တယ္ႀကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြကို ကိုယ့္၀ထၳဳေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြေလာက္ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္း မသံုးခဲ့ရိုးအမွန္ပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို ကိုယ္တို႔ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဘ၀စီမံခ်က္ေတြကိုပဲ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာ မ်ားပါတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက မိဘနဲ႔ေတာင္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး မေနတတ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ အခုလိုေနတာထိုင္တာဟာ မထူးဆန္းေပမယ့္ မိန္းကေလးျဖစ္တဲ့ သူ႕ခမ်ာမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုေတာ္ေတာ္သည္းခံခဲ့ရရွာမွာ အခုလိုေ၀းေနမွပဲ သနားမိပါေတာ့တယ္။

အခုေတာ့လည္း အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းေယာင္ခ်ာခ်ာဘ၀နဲ႔ ခရီးသြားေနတဲ့ အိမ္ရွင္မကို သတိတရရွိရင္းက ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ေရးခဲ့တဲ့ “ျခေသၤ့လည္ျပန္”သီခ်င္းကိုပဲ မၾကာမၾကာ နားေထာင္ျဖစ္ေနပါရဲ႕ေလ။ ။