နာမည္မ်ားႏွင့္ ဦးဟန္ၾကည္ . . .

လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၾကရင္ ဘယ္လူမ်ဳိးမွာမဆို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ ကိုယ္ပိုင္နာမည္ေတြ ရွိၾကစၿမဲပါ။ တစ္ခုခုကို အစြဲျပဳၿပီးမွည့္ထားတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အတိတ္နိမိတ္ကိုေဆာင္ၿပီးမွည့္ထားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္စီရဲ႕နာမည္ေတြမွာ သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔သူ ရွိလို႔ေနပါရဲ႕။

တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ နာမည္ေတြကိုေလ့လာၾကည့္ရင္ မိဘေတြက သူတို႔သားသမီးအေပၚမွာထားၾကတဲ့  ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကိုလည္း တစ္စြန္းတစ္စ ေတြ႕ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္က က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ခ်ဴခ်ာတဲ့ကေလးကို က်န္းမာေရးေကာင္းေစဖို႔ “ ေမာင္သံေခ်ာင္း” လို႔မွည့္တာမ်ဳိး၊ အမ်ဳိးအေဆြေတြၾကားထဲမွာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ “ မ်ဳိးေအာင္ ”  “ မ်ဳိးေက်ာ္ ” “ မ်ဳိးမင္း ” “ မ်ဳိးေဇာ္ ” “ မ်ဳိးညြန္႔ ”  လို႔မွည့္တာမ်ဳိးေတြကို သတိထားမိႏိုင္သလို ကိုယ္ေလးစားတဲ့၊ ကိုယ္သေဘာက်တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြလို ထင္ရွားေအာင္ျမင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕နာမည္မွာ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ေတြရဲ႕နာမည္ေတြထည့္ၿပီး မွည့္ေပးတာမ်ဳိးလည္း ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ေခတ္တစ္ခါက တစ္ခိုင္လံုးေရႊအၿငိမ့္အဖြဲ႕ႀကီး လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့ခ်ိန္မွာ အဲဒီေခတ္က ပြဲခ်စ္သူ မိဘအမ်ားစုက သူတို႔သမီးေတြကို အဲဒီအၿငိမ့္အဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မင္းသမီးနာမည္ “ ေအးေအးျမင့္ ” လို႔ မွည့္ခဲ့ၾကတာ ထင္ရွားတဲ့ သာဓကပါ။

တစ္ခ်ဳိ႕မိဘေတြကလည္း ကေလးကိုေမြးဖြားခ်ိန္က အမွတ္တရ တစ္ခုခုကို အစြဲျပဳၿပီး မွည့္ၾကျပန္ပါတယ္။ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနခ်ိန္မွာ ေမြးခဲ့တဲ့ကေလးကို “ ေမာင္မိုးသီး ”

“ မမိုးညဳိ ” စသည္ျဖင့္ အမည္ေပးသလို၊ ႏွင္းေတြေ၀ေနတဲ့ မနက္ခင္းမွာေမြးခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္းကို သူ႔မိဘေတြက “ ေမာင္မိုးႏွင္း ” လို႔ ခ်စ္စႏိုးအမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ကေလးရဲ႕ထင္ရွားတဲ့၀ိေသသလကၡဏာေတြကို အစြဲျပဳၿပီး ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး၊ ၀၀တုတ္တုတ္ကေလးကို “ ျဖဴလံုး ” မည္းမည္း၀၀ကေလးကို “ မည္းလံုး ” “ ညဳိတုတ္ ”စသည္ျဖင့္ အမည္ေပးသလို ထင္ရွားတဲ့ အမွတ္ပါတဲ့ကေလးကို “ မွတ္ႀကီး ” “ ခ်က္ႀကီး ”  “ ဒူးညဳိ ” စသည္ျဖင့္လည္း ခ်စ္စႏိုးအမည္ေပးၾကျပန္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့အမွတ္အသားကို အစြဲျပဳၿပီးေပးတဲ့ အဲဒီလိုနံမည္မ်ဳိးေတြကို ပါဠိဘာသာနဲ႔ “ အႏြတၱသညာ ”လို႔ ေခၚပါသတဲ့။ က်န္တဲ့နံမည္ေပးနည္းေတြကို ပါဠိလိုဘယ္လိုေခၚမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သူႀကီးမင္း ကိုကို္ေမာင္၊ ေမဓာ၀ီနဲ႔၊ ဘုန္းဘုန္းေတာက္တို႔က ပိုၿပီးႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ သိပါလိမ့္မယ္။

အညာေက်းလက္ေဒသေတြမွာေတာ့ ကေလးေတြကို သူတို႔ခ်စ္တဲ့ တိရစၦာန္ေတြရဲ႕နာမည္ကို အလြယ္တကူ မွည့္တတ္ၾကတာမုိ႔ ကေလးေတြရဲ႕နာမည္ဟာ “ေခြးမ” ”ဆိတ္သိုး” “ႏြားေမာင္” စသည္ျဖင့္ ထူးထူးဆန္းဆန္းျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အမွတ္မထင္စဥ္းစားမိရင္ ကေလးကို နာမည္ဆိုးႀကီးမွည့္ေပးထားတယ္ ထင္စရာေကာင္းေပမယ့္ မိဘျဖစ္သူက သူ႕သားသမီးေတြရဲ႕ နာမည္ရင္းကို မေခၚဘဲ ေတြ႕ကရာ နာမည္ေတြကို ခ်စ္စႏိုးေခၚရင္း တကယ္တြင္သြားတဲ့ နာမည္ေတြျဖစ္တာကို သတိထားမိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခါတစ္ခါမွာ နာမည္နဲ႔လူနဲ႔မလိုက္ဖက္တာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး တေရွာင္ေရွာင္ခ်ဴခ်ာလြန္းတဲ့လူရဲ႕ နာမည္က “ ေမာင္ဖိုးမာ ” ျဖစ္ေနတတ္ၿပီး အရိုးေပၚ အေရကပ္လို႔ ပိန္ပိန္ေညာင္ေညာင္လူရဲ႕နာမည္က “ ေမာင္၀ ” ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အသက္ ၁၈ ႏွစ္နဲ႔ ဆံုးသြားတဲ့ မိန္းကေလးနာမည္က “ မသက္ရွည္ ” ျဖစ္ေနတာမ်ဳိးလည္း မၾကာမၾကာေတြ႕ႏိုင္သလို စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ ျဖစ္ေနတဲ့ လူနာမည္ကေတာ့ “ ဦးခ်မ္းသာ ” ျဖစ္ေနတတ္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီနာမည္ေတြဟာ မိဘက သူတို႔သားသမီးအေပၚမွာ ထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေဖာ္ျပေနတဲ့ နာမည္မ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လြန္းတဲ့ သူတို႔သားသမီးကို က်န္းမာေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ နိမိတ္ေကာင္းေအာင္ “ ေမာင္ဖိုးမာ ”လို႔ မွည့္ေပးထားတာ ျဖစ္သလို ပိန္လြန္းတဲ့ သားကေလးကို ၀လာႏိုးႏိုးရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ “ ေမာင္၀ ”လို႔ နာမည္ေပးၾကျဖင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ သူတို႔ကေလးေတြက ပညတ္သြားရာ ဓာတ္သက္မပါဘဲ ခ်ဴခ်ာၿမဲခ်ဴခ်ာ၊ ပိန္ၿမဲတိုင္းပိန္ၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ အမ်ားအျမင္မွာ ရယ္စရာ၊ စဥ္းစားစရာေတြ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။

မ်ဳိးရိုးနံမည္ကို ထိန္းသိမ္းရတဲ့ ဥေရာပသားေတြနဲ႔ တရုတ္ေတြမွာ နာမည္ေပးတဲ့ကိစၥအတြက္ မထည့္မျဖစ္ထည့္ရမယ့္ မ်ဳိးရိုးနာမည္၊ မိဘနာမည္ေတြရွိေနတာေၾကာင့္ နာမည္တစ္လံုးစဥ္းစားရတာ သက္သာၿပီး ကိုယ္ပိုင္နာမည္တစ္လံုးအတြက္သာ စဥ္းစားဖို႔လိုေပမယ့္ နာမည္ေပးခ်င္သလိုေပးေလ့ရွိၾကတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြမွာေတာ့ နာမည္တစ္ခါေပးဖို႔ တပင္တပမ္းစဥ္းစားၾကရပါတယ္။ သားသမီးဆိုတာ မိဘေပးတဲ့ နာမည္ကိုပဲ ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိဘဲ မယူမျဖစ္တဲ့ အေမြအေနနဲ႔ လက္ခံၾကရတာမို႔ နာမည္ေတြဟာ မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေဖာ္ျပတဲ့ ျပယုဂ္တစ္ခုျဖစ္သလို၊ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ အတၱကို မီးေမာင္းထိုးျပတဲ႔ ျပကြက္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

တစ္ခါက သားျဖစ္သူကို “ ေနကမၻာစန္း ” လို႔နာမည္ေပးထားတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို သတိထားၿပီး ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိတ္ေဆြဟာ အရာရာ အသာစီးရခ်င္၊ အႏိုင္ယူခ်င္တဲ့ အတၱစိတ္ ႀကီးလြန္းေနတာ အမွတ္မထင္သြားေတြ႕ရပါတယ္။ သမီးျဖစ္သူကို “ ခင္ေအးခ်မ္း ” လို႔ နာမည္ေပးထားၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမိသားစုကေတာ့ ဘ၀မွာ ရိုးသားေအးခ်မ္းမႈကို အျမတ္တႏိုးတန္ဖိုးထားၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္။ သားသမီးနံမည္မွာ မိဘေတြရဲ႕နာမည္ကို အျပည့္အစံုထည့္ေပးေလ့ရွိတဲ့ မိဘေတြမွာေတာ့ မ်ဳိးရိုးကို ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵႀကီးမားသလို၊ ကိုယ့္နာမည္ကို ဆက္လည္တည္တံ့ေစခ်င္တဲ့ အာသီသနဲ႔ အတၱလည္း ရွိေနၾကတာ ခံစားလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ သမီးျဖစ္သူကို  

“ ခင္ေခ်ာေခ်ာေခ်ာခက္ခက္ခိုင္ ” “ နန္းႏွင္းႏုႏုႏြယ္နီေႏြး ” စတဲ့ နာမည္ေတြေပးထားတဲ့ မိဘေတြကေတာ့ အႏုပညာလည္းဆန္ခ်င္သလို၊ အမ်ားထက္လည္း ထူးခ်င္ဆန္းခ်င္တဲ့ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာမ်ဳိး ရွိေနမယ္လို႔ ေယဘုယ်သေဘာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕ကေလးမ်ားမွာေတာ့ နာမည္ေတြ တစ္မ်ဳိးမက ရွိေနတတ္ပါေသးတယ္။ နာမည္မ်ားရျခင္းအေၾကာင္းရင္းက မိဘျဖစ္သူရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မျပတ္သားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ လူႀကီးေတြၾကားမွာ အာဏာခြဲေ၀ပံုမညီမွ်မႈေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မိဘျဖစ္သူေတြက ေကာင္းႏိုးရာရာ နာမည္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု စမ္းေပးၾကည့္ရင္းက နာမည္ေတြမ်ားသြားတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘကေပးတဲ့နာမည္ အဘုိုးအဘြားကေပးတဲ့နံမည္၊ အေဒၚေတြ ဦးေလးေတြက ေပးတဲ့နာမည္ေတြ မ်ားကုန္တာေၾကာင့္လည္း ကေလးတစ္ေယာက္မွာ ငယ္နာမည္၊ အိမ္နာမည္၊ ေက်ာင္းနာမည္္ စသည္ျဖင့္ သူ႔ဖာသာေတာင္ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ နာမည္မ်ားေသာ လူသားျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။

အညာေတာေက်ာင္းတစ္ခုမွာ လုပ္အားေပးေက်ာင္းဆရာလုပ္ေနခ်ိန္တုန္းက သံုးတန္းတပည့္မတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က တကယ့္အပ်ံစားပါ။ “ ဒါဇင္ေက်ာ္ ” လို႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းမွည့္ထားတဲ့ ကေလးမေလးရဲ႕ နာမည္ကို စိတ္၀င္စားမိတာေၾကာင့္ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ ၁၃ ေယာက္ေျမာက္ကေလး၊ တစ္ဒါဇင္ေက်ာ္သြားတဲ့ ေမြးခ်င္းအေရအတြက္ကို အစြဲျပဳၿပီး မွည့္ေပးထားတဲ့ နာမည္ျဖစ္တာကို သိရပါေတာ့တယ္။ ၁၁ ေယာက္ေျမာက္ ေမြးခ်င္းျဖစ္တဲ့ သူ႔အထက္က အစ္ကိုျဖစ္သူရဲ႕နာမည္ကေတာ့ “ ဆယ္ပို ” ပါတဲ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရိုးရိုးေလးနဲ႔ လွေနတဲ့ အညာနာမည္ပါလိမ့္လို႔ အခါခါေတြးမိပါေတာ့တယ္။

နာမည္ေတြမွာ လိင္ခြဲျခားမႈ ရွိရမွာျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕နာမည္ေတြမွာေတာ့ ဣတၳိလိင္၊ ပုလိင္မကြဲတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ “ ခင္ညႊန္႔ ” “ သန္းစိန္”ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြကို ေယာက်္ားေလးေရာ၊ မိန္းကေလးပါ မွည့္လို႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ တစ္လံုးတည္းရွိတဲ့ နာမည္မ်ဳိးေတြမွာ ပိုၿပီးမကြဲျပားတာကိုလည္း သတိထားမိႏိုင္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြလင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ နာမည္ေတြက “ ဦးညဳိ” နဲ႔ “ ေဒၚညိဳ ” ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ဖြင့္ထားတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္နာမည္ကိုေတာ့ “ ညိဳႀကီး ” ကေဖးလို႔ ဗ်ဴဟာေျမာက္ေျမာက္ မွည့္ထားေလရဲ႕။

ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕နာမည္ေတြကလည္း ထူးဆန္းပါတယ္။ “ ျမကုေဋ ” ဆိုတဲ့ ရွားရွားပါးပါးနာမည္ပိုင္ရွင္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ လူသိအမ်ားဆံုးေက်ာင္းသားစာရင္းထဲမွာ ၀င္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ဂ်ဴနီယာတန္းထဲက “ ေရႊမိုးမိုး ”ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ကေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း “ ဇာနည္စိုး ” ဆိုတဲ့ ေယာက်္ားေလးနာမည္ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။

တခ်ဳိ႕တရုတ္နာမည္ေတြ၊ တိုင္းရင္းသားနာမည္ေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း ျမန္မာဘာသာနဲ႔ အနက္ေကာက္ရတဲ့ အဓိပၸာယ္က တစ္မ်ဳိးျဖစ္ေနတာမို႔ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ရယ္စရာေကာင္းေနျပန္ပါေသးတယ္။ မႏၲေလးတကၠသိုလ္မွာ တက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတရုတ္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ တရုတ္နာမည္ကို ေမးမိေတာ့ သူက သူ႕တရုတ္နာမည္ကို လူေရွ႕မွာ မေခၚဖို႔ အတန္တန္ ကတိေတာင္းၿပီးမွ ေျပာျပပါတယ္။ သူ႕တရုတ္နာမည္က ႀကံႀကံဖန္ဖန္ “ ရွဴေပါက္ၾကမ္း ” ပါတဲ့။ တရုတ္လိုေတာ့ ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္ထြက္မွန္းမသိေပမယ့္ ျမန္မာလိုေတြးမိေတာ့ ၾကက္သီးေရာ၊ ဘဲသီးပါ ထခ်င္စရာႀကီးမို႔ လူေရွ႕မွာေရာ၊ လူကြယ္ရာမွာပါ မေခၚရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရပါရဲ႕။ ေဆးေက်ာင္းက တိုင္းရင္းသူ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္က်ျပန္ေတာ့ “ ဂ်ီမိုးမိုးခိုင္ ” ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ သူ႕အဓိပၸာယ္နဲ႔သူေတာ့ လွခ်င္လွမွာျဖစ္ေပမယ့္ ခပ္ငယ္ငယ္က ဂ်ီက်လြန္းလို႔မ်ား ဒီနာမည္ေပးထားသလားလို႔ ေတြးမိခ်င္စရာ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။

နာမည္ေတြကို စိတ္၀င္တစားရွိလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ပညာေရးေလာကသားျဖစ္လာၿပီး ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကို ကိုယ္ႀကဳိက္ရာနာမည္နဲ႔ေခၚခြင့္ ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ ကိုယ္ပိုင္နာမကၡရနည္းဗ်ဴဟာကိုသံုးၿပီး ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ နာမည္ေတြေပးပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို သူတို႔မိဘေတြကေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြက ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာအုပ္ထဲမွာပဲ က်န္ေနရစ္ၿပီး စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုးမွာ ဦးဟန္ၾကည္ေပးတဲ့ နာမည္နဲ႔ပဲ စခန္းသြားၾကရရွာပါတယ္။ အဲဒီလိုနာမည္သစ္ေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ဆရာနဲ႔တပည့္ပိုၿပီး ရင္းႏွီးသြားတယ္လို႔ ခံစားရသလို ကေလးအခ်င္းခ်င္းလဲ ပိုၿပီးေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆက္ဆံသြားၾကတယ္လို႔လည္း ယူဆမိသလို၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ကေလးလို႔ပဲ ယူဆသြားၾကတယ္ဆိုတာလည္း သတိထားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ နာမည္သစ္ေတြကိုပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲေခၚေလ့ရွိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္မွာ အေရးအေၾကာင္းႀကဳံရင္ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ နာမည္ရင္းေတြကို မမွတ္မိႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရတာကိုေတာ့ ႃခြင္းခ်က္အျဖစ္ထားရစ္ရပါလိမ့္မယ္။

ကေလးေတြကို အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ မွည့္ေပးခဲ့တဲ့ နာမည္ေတြထဲက တစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္ကိုေတာ့ အခုထက္ထိ မွတ္မွတ္သားသား ရွိေနပါေသးတယ္။

ေက်ာင္းမၾကာမၾကာပ်က္ေလ့ရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားကို ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ ကိုယ္ထင္ျပတတ္တဲ့ ဂုဏ္ရည္တူခ်င္းထပ္တူျပဳၿပီး ေပးထားျဖစ္တဲ့ နာမည္က “ သရဲ ” ပါတဲ့

အရိုးေပၚ အေရကပ္ေနေအာင္ ပိန္လြန္းတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေတးေရးဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ကို အစြဲျပဳၿပီး “ အရိုး ”

သြားသံုးဆယ့္ႏွစ္ေခ်ာင္းလံုးေပၚေအာင္အၿမဲအူျမဴးေနေလ့ရွိတဲ့ တပည့္တစ္ေယာက္ကေတာ့ “ စပ္ၿဖဲ ”

လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာ အားမရွိသလိုဟန္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေလ့ရွိတဲ့ေက်ာင္းသားကိုေတာ့ မုန္တိုင္းမိၿပီးလြင့္လာတဲ့ ျမင္ကြင္းကို သတိရသြားေစတာမို႔ - “ ဆူနာမီ ”

မ်က္မွန္အၿမဲတပ္ထားရတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က - “ ေလးလံုး ”

အသားညဳိညဳိနဲ႔ ခပ္၀၀ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က - “ ဘဲဥ ”

ပိန္ပိန္ေသးေသးပုပု ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က - “ မွင္စာ ”

ဆရာ့ကို ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ မီးခိုးမဆံုး မိုးမဆံုးေမးတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္က - “ ငရစ္ ”

အဲဒီလိုရစ္တတ္တဲ့ လံုးလံုးက်စ္က်စ္ ေက်ာင္းသူရဲ႕ နာမည္က - “ ရစ္လံုး ”

ေရွ႕သြားေလးႏွစ္ေခ်ာင္း လူကၽြံေဘာျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕နာမည္က - “ ေပါက္ေဖာ္ ”

အဲဒီလို သြားေပၚေပၚ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ - “ ၀က္ကတိုး ”

ဆံပင္ေမႊးေလးေတြ ခပ္ႀကဲႀကဲကို တိုတိုေတာင္းေတာင္း ညွပ္ထားေလ့ရွိတဲ့ ပိန္ပိန္ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က - “ စာကေလး ”

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပိန္ပိန္လာတဲ့ တပည့္မတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ကိုေတာ့ - “ ၾကာရိုး ”

( ဒီနာမည္ေပးလိုက္ေတာ့ ကေလးမက ေပ်ာ္ရွာပါတယ္။ နာမည္ေလးကလည္း လွေပသကိုး။ ဒါေပမယ့္ ၾကာရင္ အရိုးပဲ က်န္မွာမို႔ ဒီနာမည္ေပးလိုက္မွန္းလည္းသိေရာ ကေလးခမ်ာ အီလည္လည္ေလး ျဖစ္ေနရွာပါေရာ )

အၿမဲတမ္း ျပာယာခတ္ၿပီး လက္ေတြေရာ ၊ ေျခေတြပါ အနားမေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ကို အစြဲျပဳၿပီး - “ ေမာ္ေတာ္ျပာေလာင္ ”

စာသင္ခ်ိန္မွာ အၿမဲငိုက္တတ္တဲ့ ေနာ္ေဖာကေပၚ ဆိုတဲ့ ကရင္တပည့္မေလးကိုေတာ့ - “ ခေလာကေပၚ ”

ပိန္ပိန္ေညာင္ေညာင္ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ကို - “ ပဲေတာင့္ ”

အသားမည္းမည္းနဲ႔ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က - “ ပုရစ္ ”

ျမန္မာစာေမးခြန္းတိုေတြေမးတဲ့အခါ အေျဖမွန္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္အီစြပ္ပံုျပင္မ်ားဆိုတာကို အားပါးတရ ေအာ္ၿပီး ေျဖခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားကိုေတာ့ - “ အီစြပ္ ”

ဓာတုေဗဒမွာ Organic Chemistry ေတြ စာေမးပြဲလုပ္ေပးခ်ိန္က Ethane ကို Ethyan လို႔ ေျပာင္ေျမာက္ေအာင္ မွားႏိုင္တဲ့ တပည့္ေက်ာ္ရဲ႕နာမည္ကို သူေရးထားတဲ့ နာမည္အတိုင္း - “ အီသရမ္း ”

မည္းမည္းပိန္ပိန္ မြန္တပည့္မတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ - “ ခရမ္းသီး ”

၀၀ျဖဴျဖဴ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း တပည့္မတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က - “ ဘူးသီး ”

ပိိန္ပိန္ရွည္ရွည္နဲ႔ အၿမဲတမ္းပူပူေလာင္ေလာင္ျဖစ္၊ ျပာယာခတ္ေနတတ္တဲ့ တပည့္မကို - “ ငရုတ္သီး ”

မ်က္လံုးျပဴးျပဴး အသားမည္းမည္း တပည့္မေလးကိုေတာ့ - “ ဇီးကြက္ ”

ခပ္ေပါက္ေပါက္၊ ခပ္ေပါေပါ ေနတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားကိုေတာ့ ျပားတစ္ရာမျပည့္တာေၾကာင့္ - “ 50 cent ”( ျပားငါးဆယ္ )

ညဘက္ဆိုရင္ ကိုးနာရီထိုးတာနဲ႔ အိပ္ယာ၀င္တတ္တဲ့ ၀ီရိယေကာင္းေကာင္း တပည့္မတစ္ေယာက္ကို “ ေမႏိုင္း ”

ဒီႏွစ္မွေရာက္လာတဲ့ ၀၀တုတ္တုတ္ ေက်ာင္းသူေလးကိုေတာ့ - “ ပစ္ပစ္ ”

( ဘေလာ့ဂီဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္က သူ႔နာမည္ကို မွတ္ပံုတင္မထားတာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္က ခပ္တည္တည္ ယူသံုးလိုက္ျခင္းပါ )

စာသင္ခ်ိန္မွာေရာ အျပင္မွာပါ ေလေပါႏိုင္လြန္းတဲ့ တပည့္ေက်ာ္ကိုေတာ့ - “ အာလူး ”

အရပ္အေမာင္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း တပည့္မတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္က “ ဧရာမ ”

ခပ္ေပါက္ေပါက္ ခပ္ေပါေပါ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ သူ႔နံမည္ရင္းေလးပါပါသြားရေအာင္ “ ဓာတ္ထူး ”

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကေတာ့ နာမည္ေပးသန္လွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ေခါင္းအေတာ္ေျခာက္ရရွာပါတယ္။ ပိန္ပိန္ေသးေသး ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္လာအပ္တဲ့အခါမွာ ခပ္လြယ္လြယ္ “ ညွပ္စိ ” လို႔ နာမည္ေပးထားလိုက္မိပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ သူ႕ထက္ေသးတဲ့ တစ္ေယာက္ေရာက္လာျပန္ေတာ့ “ အေသးေလး ” လို႔ နာမည္ေပးၿပီး အဆင္ေျပေနေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေရာက္လာတဲ့ အေသးဆံုးေက်ာင္းသူကိုေတာ့ နာမည္ေပးဖို႔ ခက္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေခါင္းပူေအာင္စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ “ ပိစိေကြး ” လို႔ ခပ္လြယ္လြယ္ မွည့္ေပးလိုက္ရပါေရာလား။

………………………………

သူပိုင္တဲ့ ကမၻာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူခ်စ္တဲ့ တပည့္ေပါင္းမ်ားစြာ ပတ္ျခာ၀ိုင္းလို႔ သူျမတ္ႏိုးတဲ့ ပညာေရးေလာကကို ဖက္တြယ္ထားရင္း ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးကူးခတ္က်င္လည္ေနဆဲပါ။ သူခ်စ္တဲ့တပည့္ေလးေတြကိုလည္း သူ႕စိတ္ႀကဳိက္နာမည္ေတြနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳစၿမဲ ရွိေနလွ်က္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕တပည့္ခ်စ္ေတြက ဦးဟန္ၾကည္ကို ကြယ္ရာမွာ ဘယ္လိုနာမည္ေတြေပးထားၾကတယ္ဆိုတာေတာ့ မသိရွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတြအေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးလြန္းတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာဆရာကို အၾကားခက္တဲ့ နာမည္ဆိုးမ်ဳိးေတာ့ မေပးတာေသခ်ာေနတယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေက်နပ္လွ်က္လည္း ရွိေနပါေၾကာင္း။                ။

( “ နာမည္ ” ကို “ နံမည္ ” လို႔ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုမွားသြားမိတာေၾကာင့္ သတ္ပံုေတြအားလံုးကို ျပန္ျပင္လိုက္ပါတယ္။ သတ္ပံုမွန္ဖို႔ အၿမဲလိုလို သတိထားတဲ့ၾကားက အခုလို မွားသြားခဲ့ရတဲ့အတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သြားရတဲ့ စာဖတ္မိတ္ေဆြအားလံုးကို ေလးစားစြာနဲ႔ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္လိုက္ပါရေစ… )

လမ္းခံုးမ်ား . . .

 ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ကလာခဲ့တဲ့ ေတာသားဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ တိုင္းစြန္ျပည္နားကို ေရာက္မွပဲ မျမင္ဖူးတာျမင္ရ၊ မၾကားဖူးတာၾကားရလို႔ ဆိုရမတတ္ အထူးအဆန္းေတြနဲ႔ပဲ ႀကံဳေနရပါေတာ့တယ္။ ေျမာက္မ်ားလွစြာေသာ ထူးေထြတည့္အံ့ရာေသာ္ေတြထဲက အထူးတကာ့ အထူးဆံုး၊ အဆန္းတကာ့ အဆန္းဆံုးက ၿမဳိ႕တြင္းလမ္းေတြေပၚမွာ ကိုက္ငါးဆယ္ကို တစ္ခုေလာက္ ေတြ႕ေနရတဲ့ ဧရာမ လမ္းခံုးျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြ ( Slow down ) ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

မန္းေရႊျပည္မွာလည္း ၿမဳိ႕တြင္းလမ္းေတြမွာ အရွိန္ေလွ်ာ့ လမ္းခံုးေတြကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလမ္းခံုးတစ္ခုစီရဲ႕ အျမင့္ေရာ အက်ယ္ေရာက လြန္ေရာကၽြံေရာမွ လူႀကီးလက္သီးတစ္ဆုပ္စာေလာက္ပဲ ရွိတာပါ။ ေျဖာင့္ျဖဴးညီညာေနတဲ့ ကတၱရာလမ္းမႀကီးေပၚမွာ အဲဒီေလာက္အျမင့္ရွိတဲ့ လမ္းခံုးတစ္ခုေလာက္ လုပ္ထားလိုက္ရင္ပဲ ကား၊ ဆိုင္ကယ္က အစထားလို႔ စက္ဘီး၊ ဆိုက္ကားမက်န္ အဲဒီခံုးနားမေရာက္ခင္ အရွိန္ေလွ်ာ့ရေတာ့တာမို႔ သတ္မွတ္မိုင္ႏႈန္းထက္မပိုရတဲ့ လမ္းစည္းကမ္းကိုလည္း သူ႔အလိုလို လုိုက္နာၿပီးသားျဖစ္သြားေတာ့တာမို႔ လမ္းသြားလမ္းလာေတြအတြက္ အထိုက္အေလွ်ာက္ အႏၲရာယ္ကင္းသြားပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ အဲဒီလမ္းခံုးေတြမေရာက္ခင္မွာ “သတိ၊ ေရွ႕ကိုက္ ၁၀၀ တြင္ လမ္းခံုးရွိသည္ ”ဆုိတဲ့ ဆိုင္းဘုဒ္တပ္ၿပီး သတိေပးထားျပန္တာေၾကာင့္ လမ္းခံုးကို သတိမထားမိဘဲ ၀င္တိုက္ၿပီး အႏၲရာယ္ျဖစ္မယ့္ အေရးကလည္း ႀကဳိၿပီးကာကြယ္ေပးထားတာလည္း ေတြ႕ႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီေဒသမွာေတြ႕ေနရတဲ့ လမ္းခံုးေတြကေတာ့ တစ္ခံုးတစ္ခံုးကို ေျခာက္လက္မေက်ာ္ေလာက္ျမင့္ၿပီး တစ္ေပနီးပါး က်ယ္ေတာ္မူၾကပါတယ္။ ဘာသတိေပးစာတမ္းမွလည္း ကပ္မထားတာေၾကာင့္ လမ္းေၾကာနားမလည္ေသးတဲ့ ဧည့္စိမ္းတစ္ေယာက္ ညႀကီးမင္းႀကီး ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းမွာ ယာဥ္တစ္မ်ဳိးမ်ဳိး ေမာင္းလာမိရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ဒုကၡေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ လမ္းေတြကလည္း အဂၤေတလမ္းေတြျဖစ္ျပန္တာမို႔ ဆယ္ဘီးကားႀကီးေတြေမာင္းတဲ့ဒဏ္၊ မိုးရြာေတာ့ ေရ၀ပ္တဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ေပါက္တဲ့ေနရာေပါက္၊ ေက်ာက္ေတြေပၚတဲ့ေနရာက ေပၚေနရတဲ့ၾကားမွာ အဲဒီဧရာမလမ္းခံုးႀကီးေတြက တကယ့္ျပႆနာႀကီးေတြ ျဖစ္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။ ဘာပဲေမာင္းေမာင္း လမ္းစည္းကမ္းကိုလိုက္နာၿပီး ျဖည္းျဖည္းေဆးေဆး ေမာင္းတတ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္လို လူမ်ဳိးအတြက္ေတာင္မွ ဆိုင္ကယ္နဲ႔သြားရင္လည္း အဆင္မေျပသလို ကားနဲ႔သြားျပန္ရင္လည္း အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္လြန္းပါရဲ႕။

ဒီၾကားထဲမွာ  ဘယ္မဟာပညာေက်ာ္ဖြတ္ၾကားရဲ႕ ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္မႈေၾကာင့္လဲမသိရဘဲ လမ္းခံုးထားတဲ့ေနရာေတြကလည္း အင္မတန္မွ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ျပန္ပါတယ္။ လမ္းေလးခြအဆံုမေရာက္ခင္တိုင္းမွာ လမ္းခံုးတစ္ခုစီထားတာေၾကာင့္ တည့္တည့္ပဲေမာင္းေမာင္း ေကြ႕ပဲေကြ႕ေကြ႕ လမ္းတစ္ခံုးနဲ႔တစ္ခံုးက ဘီးဆယ္လွိမ့္စာေလာက္ပဲ ကြာပါေတာ့တယ္။ တည့္တည့္ေမာင္းတဲ့လူအတြက္ မေထာင္းတာလွေပမယ့္ ေကြ႕မယ့္လူေတြအတြက္ေတာ့ ျပႆနာအေတာ္ႀကီးတဲ့ လမ္းခံုးေတြပါ။ ဆိုင္ကယ္ပဲေမာင္းေမာင္း၊ ကားပဲေမာင္းေမာင္း လမ္းေကြ႕မေရာက္ခင္မွာ လီဗာေလွ်ာ့၊ ဂီယာေျပာင္းၿပီးမွ ေမာင္းၾကတာမို႔ ပထမလမ္းခံုးက ေျပာေလာက္ေအာင္ ဒုကၡမေပးေပမယ့္ လမ္းေကြ႕ေက်ာ္ရင္ ဂီယာျပန္ေျပာင္းၿပီး လီဗာတင္ရမယ့္အခ်ိန္မွာ ဘြားဘြားႀကီးေတြ႕ရတဲ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားလမ္းခံုးေၾကာင့္ ေလးဘီးပါတဲ့ ကားလည္း မသက္သာသလို ႏွစ္ဘီးပဲပါတဲ့ ဆိုင္ကယ္ခမ်ာမွာလည္း အခက္ေတြ႕ရရွာပါေတာ့တယ္။

လမ္းခံုးတစ္ကာ့လမ္းခံုးထဲမွာ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အိမ္ကေန သိပ္မေ၀းတဲ့ ကုန္းအဆင္းက လမ္းခံုးက ပိုလို႔ေတာင္ ဆိုးပါေသးတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အရွိန္နဲ႔ ေျပးတက္ရမယ့္ ခပ္မတ္မတ္ေတာင္ကုန္းရဲ႕ေျခရင္းအစပ္မွာမွ လမ္းခုံးထားေတာ္မူပါသတဲ့။ ဒီၾကားထဲမွာ သူ႔လမ္းခံုးက အက်ယ္ေရာ၊ အျမင့္ပါ စံခ်ိန္မီရုံတင္မကဘဲ စံခ်ိန္လြန္ေနတာမို႔ ကားဗိုက္နဲ႔ မလြတ္ခ်င္သလို ဆိုင္ကယ္အင္ဂ်င္အံုနဲ႔လဲ မလြတ္ျပန္တာမို႔ အရွိန္ကို အဆံုးထိေလွ်ာ့ တစ္ဘီးခ်င္းလွိမ့္ၿပီး အဲဒီလမ္းခံုးဆိုးကိုလြတ္ေအာင္ ေက်ာ္ရပါေတာ့တယ္။ လမ္းခံုးကို ေက်ာ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေတာင္ကုန္းေပၚကို ေမာ့တက္ရေတာ့တာမို႔ ဆိုင္ကယ္ေရာကားပါမက်န္ မီးခိုးေတြအူၿပီး အင္ဂ်င္က ငယ္သံထြက္ေအာင္ စက္ကုန္ေမာင္းတက္ရပါေတာ့တယ္။ ေအာက္ကေန တက္လာရတာ မလြယ္သလို ကုန္းျမင့္ေပၚက အရွိန္နဲ႔ဆင္းလာရတဲ့ ဘယ္ယာဥ္မွလဲ မစားသာျပန္ပါ။ ကုန္းျမင့္ေပၚကေန အရွိန္ေလးနဲ႔ စိတ္လြတ္ကို္ယ္လြတ္ဆင္းလာလိုက္မိလို႔ကေတာ့ အဆင္းလမ္းအဆံုးမွာ ျပဴးျပဴးႀကီးေစာင့္ေနတဲ့ လမ္းခံုးနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားၿပီး ငါးပါးေမွာက္မွာ ေသခ်ာလို႔ ေနပါေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဘရိတ္ေပါက္ေနတာ၊ ဘရိတ္မမိတာမ်ားျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ ငါးပါးတင္မကဘဲ သံဃာစင္ပါ ေမွာက္ဖို႔ က်ိန္းေသေနပါေရာလား။ အဲဒီေလာက္ ဒုကၡေပးလြန္းတဲ့လမ္းခံုးကို ေရာက္တုိင္း ဥာဏ္ႀကီးရွင္ လမ္းခံုးပါရဂူ Mr.ခ်ီးဦးေဏွာက္ကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေဒါအပြႀကီးပြၿပီး ပါးစပ္ကေန အားပါးတရနဲ႔ ေမတၱာေတာ္ေတြ တစ္လံုးတစ္ခဲႀကီး ပို႔ေလ့ရွိပါတယ္။

လမ္းခံုးေတြနဲ႔ အဆင္မေျပလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို ေလးစားလို႔ပဲ ထင္ပါရဲ႕။ အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚက အိမ္နဲ႔မနီးမေ၀းေနရာမွာ ေနာက္ထပ္လမ္းခံုးႏွစ္ခုကို လမ္းသူလမ္းသားမ်ားက ေစတနာဗလပြနဲ႔ ဒီရက္ပတ္ထဲမွာပဲ တပ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ေနာက္လာတဲ့ ေမာင္ပုလဲက ဒိုင္း၀န္ထက္ မကဲရရင္ မေနႏုိင္ၾကျပန္တာမို႔ အဲဒီလမ္းခံုးေရာက္ရင္ ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန လမ္းေပၚကို ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းစလံုး ေထာက္ၿပီး တစ္လွိ္မ့္ခ်င္းလွိမ့္တာေတာင္ အင္ဂ်င္အံုနဲ႔ လမ္းခံုးနဲ႔ ဂ်စ္ခနဲျမည္ေအာင္ ပြတ္တို္က္သြားတဲ့အသံက ခံုးသံုးခါေက်ာ္ရရင္ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားရစၿမဲပါ။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား ေနာက္ကထိုင္လိုက္လာတဲ့ အိမ္ရွင္မကို ဆိုင္ကယ္ေပၚက ဆင္းခိုင္းၿပီး စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ တြန္းသြားခ်င္စိတ္ေပါက္မိတဲ့အထိ စြမ္းေတာ္မူတဲ့ လမ္းခံုးျဖစ္ပါရဲ႕။ Wagon တို႔ Fit တို႔လိို ေဘာ္ဒီနိမ့္တဲ့ ကားမ်ဳိးနဲ႔သြားမိရင္ေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားလမ္းခံုးေတြ ႏွိပ္စက္တာနဲ႔တင္ ကားေအာက္ပိုင္းေတြ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ ေၾကမယ့္ကိန္းပါ။

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စနစ္နဲ႔ စုေပါင္းၿပီးခင္းထားၾကလို႔ ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕က အဂၤေတ လမ္းေပၚမွာ ေန႔ေန႔ညည အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေမာင္းခ်င္သလိုေမာင္းေနၾကတဲ့လူေတြကို ဦးဟန္ၾကည္ စိတ္ပ်က္ေနခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ လမ္းျဖတ္ကူးရင္း ကစားတတ္ၾကတဲ့ လမ္းထဲက ကေလးေတြကိုကာကြယ္ေပးတဲ့ အေနနဲ႔ ဒီလိုလူေတြကို တားဆီးဖို႔ လမ္းခံုးတစ္ခုေလာက္ေတာ့ ထားခ်င္စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္ လိုခ်င္တဲ့ လမ္းခံုးက အခုလို လမ္းခံုးမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ လမ္းေပၚမွာ ေမာင္းေနတဲ့ ယာဥ္ဟူသမွ်ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးမယ့္ လမ္းခံုးမ်ဳိးကို ဦးဟန္ၾကည္ လံုး၀မလိုခ်င္ပါ။

ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ လမ္းေတြမွာ လမ္းခံုးေတြထားဖို႔၊ လမ္းခံုးေတြရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ လမ္းခံုးေတြဟာ လမ္းစဥ္းကမ္းကိုမလိုက္နာသူေတြ၊ အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းတတ္တဲ့သူေတြကို လမ္းစည္းကမ္းလိုက္နာဖို႔၊ အရွိန္ေလွ်ာ့ေမာင္းေစဖို႔ လုပ္ထားတဲ့ အတားအဆီးေတြပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အမ်ားျပည္သူကို ကူညီဖို႔၊ ကာကြယ္ဖို႔လုပ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းစည္းကမ္းကိုလိုက္နာတဲ့သူေတြ သတ္မွတ္မိုင္ႏႈန္းအတိုင္း ေမာင္းတဲ့သူေတြအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးဖို႔ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ လမ္းခံုးတစ္ခုဟာ လိုအပ္တာထက္ ပိုျမင့္ေနခဲ့ရင္၊ လမ္းခံုးေတြ လိုတာထက္ပိုမ်ားေနခဲ့ရင္၊ သတိႀကဳိေပးမထားတဲ့ လမ္းခံုးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ လူေကာင္းေတြကိုပါ အေႏွာင့္အယွက္ေပးပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာ ေစတနာပါတဲ့ လုပ္ရပ္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ အားလံုးကို ဒုကၡေပးထာလို႔ပဲ ေခၚရပါေတာ့မယ္။

 ဒီလိုပါပဲ ဥပေဒဆိုတာ လူဆိုးေတြကို တားဆီးၿပီး လူေကာင္းေတြကို အကာအကြယ္ေပးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒတစ္ခုေၾကာင့္ လူေကာင္းေတြပါ အေနအထိုင္ က်ဥ္းက်ပ္သြားရတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ….

ဟုတ္ကဲ့…ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာ သတိေပးခ်က္ကပ္မထားတဲ့ လမ္းခံုးျမင့္ျမင့္ေတြ လိုတာထက္ ပိုမ်ားေနပါတယ္….။         ။

လူေလွ်ာက္ကန္ . . .

လံုး၀န္းတဲ့အရာတစ္ခုကို လူဆယ့္တစ္ေယာက္စီပါတဲ့ အုပ္စုႏွစ္ခုက အျပင္းအထန္၀ိုင္းလုၾကၿပီး တစ္ဖက္အုပ္စုရဲ႕ တိုင္ႏွစ္တိုင္ၾကားက ပိုက္ထဲကို အဲဒီအလံုး၀င္ေအာင္ ၀ိုင္းကန္ၾကရတဲ့ football ေခၚ soccer ေခၚ ေဘာလံုးအားကစားကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ အင္မတန္မွ ၀ါသနာႀကီးရွာပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္ဘ၀မေရာက္ခင္ ေမာင္ဟန္ၾကည္ကေလးဘ၀ကတည္းက ေဘာလံုးတစ္လံုးကို နံရံမွာ တဒိုင္းဒိုင္းကန္ရင္း ပါရမီရွင္ေျခစြမ္းေတြ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္းအထန္ျပလို႔ ေဘာလံုးဗီဇေတြ ေတာက္ပခဲ့ေပသေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ ေဘာလံုးကို လိုရာေရာက္ေအာင္ မကန္တတ္ခဲ့တာေတာ့ မရွက္တမ္း၀န္ခံရမွာေပါ့ေလ။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား အားကုန္အင္ကုန္ထုတ္ၿပီး ကန္လိုက္ေပမယ့္ အႏွီသေကာင့္သားေဘာလံုးက ေျမေပၚကႁကြေတာ္မမူဘဲ ေျမလိမ့္ေဘာဘ၀နဲ႔ ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္သြားတတ္ပါေသးရဲ႕။

ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ေဘာလံုးတစ္လံုးနဲ႔ အရူးထခ်င္တိုင္းထလို႔ အားမရတတ္ေသးဘဲ သူမ်ားတကာကန္တဲ့ ေဘာလံုးပြဲေတြကိုလည္း မစားရ၀ခမန္း ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ ထိုင္ၾကည့္တတ္ပါေသးတယ္။ ရပ္ကြက္ေဘာလံုးပြဲ၊ ကလပ္သင္းေဘာလံုးပြဲ၊ ႏိုင္ငံတကာေဘာလံုးပြဲေတြသာမက ေနာက္ဆံုးေပၚ သဲေသာင္ျပင္ေဘာလံုးပြဲလဲ အလြတ္မေပးထမ္းၾကည့္ျဖစ္သလို ေရထဲမွာ ေဘာလံုးကို လက္နဲ႔ကန္ၾကတဲ့ water polo ကိုပါ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို အားေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ရပ္ကြက္ထဲမွာ ပလတ္စတစ္ေဘာလံုးစုတ္ကို ကေလးတစ္အုပ္ တေပ်ာ္တပါးႀကီး၀ိုင္းကန္ေနၾကတဲ့ ကမၻာ့ဖလားရႈံးမယ့္ ျမန္မာ့အုန္းမႈတ္ခြက္ ေဘာလံုးပြဲေတြကိုေတာင္ တေမ့တေမာထိုင္ေငးေနတတ္တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ေဖေဖက ကိုယ့္ကို အၿမဲေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

“ေဘာလံုးပြဲၾကည့္တယ္ဆိုတာ ေဘာလံုးမကန္တတ္တဲ့သူေတြ ၾကည့္တာပါကြာ” တဲ့....

အင္း...ေဖေဖ့အေတြးကလည္း ဟုတ္ေနေတာ့ ကိုယ့္ခမ်ာ အသာကုပ္ေနခဲ့ရရွာတယ္။
ငယ္ငယ္က ၿမိဳ႕နယ္လက္ေရြးစင္ေဘာလံုးသမားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေဖေဖက ေဘာလံုးပြဲကို တစ္ခါမွ ဟုတ္တိပတ္တိ ၾကည့္တာမေတြ႕ခဲ့ဖူးဘူးေလ။ ေဘာလံုးကို ေျမႀကီးေပၚကႂကြေအာင္ေတာင္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခ်ိန္ထိ ေကာင္းေကာင္းမကန္တတ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကပဲ ေဘာလံုးပြဲေတြကို အရူးအမူးအားေပးတာကိုး။ အဲဒါက်ေတာ့ ေမေမ့ဘက္က အဖိုးနဲ႔သြားတူတယ္ျဖစ္မယ္။ ကိုယ့္အဖိုးက လူဖလံေလးဆုိေတာ့ ေဘာလံုးကန္ဖို႔ေနေနသာသာ ေဘာလံုးမွန္ရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ခံစားရမယ့္ဗလနဲ႔ေလ။ ဒါေပမယ့္ သူကလည္း ေဘာလံုးပြဲဆိုရင္ မက်န္းမမာျဖစ္ေနတဲ့ၾကားထဲကေတာင္ ထၾကည့္တဲ့အထိ စြဲလန္းတာ။ အဲဒီေတာ့လည္း လက္ေရြးစင္ေဖေဖက ေျပာၿပီေပါ့။

ကိုယ္တို႔ ေဘာလံုးကို ဘယ္ေလာက္မ်ားရူးသလဲဆိုရင္ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကစၿပီး ၀ယ္ဖတ္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးစာေစာင္ေတြသာ အခုအခ်ိန္အထိစုထားရင္ အိမ္တစ္အိမ္လံုးမွာ လူေတာင္ေနစရာရွိေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ အဲဒီေခတ္က စာေစာင္ကလည္း အင္အား နဲ႔ တံခြန္ ပဲရွိခဲ့တာဆိုေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ပတ္ ဂ်ာနယ္မရလိုက္မွာစိုးလို႔ ဂ်ာနယ္ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို မၾကာမၾကာသြားသြားၿကည့္ခဲ့ရတာ သတိရေသးတယ္။

ဆယ္တန္းေျဖၿပီးကတည္းက ၀ါသနာအရ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြကို ညပိုင္းနဲ႔ မနက္ပိုင္းမွာစာသင္၊ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ နယ္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ လုပ္အားေပးေက်ာင္းဆရာသြားလုပ္နဲ႔ မအားတဲ့ၾကားက ညေနညေနဆိုရင္ ေဘာလံုးကြင္းထဲသြားၿပီး Training အေျပးအလႊားဆင္းခဲ့ေသးတယ္။ Training ဆင္းတယ္ဆိုလို႔လည္း အထင္ေတာ့မႀကီးလိုက္ပါနဲ႔ဦး။ ကိုယ္လို ေဘာလံုးျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မကန္တတ္တဲ့ စာၾကမ္းပိုး လူေပ်ာ့ေလးကို ဘယ္အသင္းကမွလည္း မေရြးပါဘူးေလ။ ကိုယ့္ဖာသာ အရူးထၿပီး သူတို႔ေတြနဲ႔သြားသြား Training ဆင္းတာပါ။ မေရြးမွန္းလည္းသိသားပဲ။ ကန္ခ်င္လြန္းလို႔ကို အရူးက်ခံၿပီး သြားကန္ခဲ့တာေလ။ Training မွာ ကိုယ္နဲ႔အသင့္ေတာ္ဆံုးကေတာ့ opening play လို႔ေခၚတဲ့ ေဘာလံုးလုရတဲ့ ကစားနည္းေပါ့။ ေဘာလံုးကို တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေပးအယူလုပ္တာကို ေခြးရူးလုပ္ရတဲ့ကစားသမားက လိုက္လုၿပီး အလုခံလိုက္ရတဲ့ ကစားသမားက ေခြးရူးျဖစ္သြားတဲ့ အဲဒီကစားနည္းကစားၾကရင္ျဖင့္ ကိုယ့္မွာသက္လံုေကာင္းေအာင္ က်င့္ၿပီးသားကို ျဖစ္ေရာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ကန္ရတဲ့အခ်ိန္ထက္ လိုက္လုရတဲ့အခ်ိန္က မ်ားေနတာကိုး။ တစ္ခ်ိန္လံုးေခြးရူးျဖစ္ေနေပမယ့္ နည္းနည္းမွကို မရွက္ထာပါ။ ကန္တတ္တာ မကန္တတ္တာအသာထား ေဘာလံုး၀တ္စံု၀တ္ၿပီး ကြင္းထဲမွာေရာက္ေနတာေလးတစ္ခုနဲ႔တင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္လို႔။ အဲဒီေလာက္ တခ်ိန္လံုး ေခြးရူးလုပ္ၿပီး ေဘာလံုးလုတာေတာင္ အားမရေသးဘဲ Training ၿပီးရင္ ေဘာလံုးကြင္း ႏွစ္ပတ္ပတ္ေျပးၿပီးမွ အိမ္ျပန္ေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ ဇြဲဆုေလးေတာင္ မေပးတာမို႔ လူတကာ၀င္ကန္ေနၾကတဲ့ ရပ္ကြက္ပြဲေတြမွာ အရံလူအျဖစ္ေတာင္ တစ္ခါမွ အေရြးမခံခဲ့ရတာ အခံရခက္လွေခ်ရဲ႕။

နယ္ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာ လုပ္အားေပးေက်ာင္းဆရာ သြားလုပ္ျဖစ္တုန္းကဆိုရင္ သံုးေလးတန္းအရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြကို အားကစားေလ့က်င့္ေပးတယ္လို႔ ေခါင္းစဥ္လွလွတတ္ၿပီး ကေလးဗိုလ္လုပ္ရင္းက ေဘာလံုးကန္လို႔ ေကာင္းခဲ့ေပသေပါ့။ ကေလးမ်ားကလည္း သူတို႔ဆရာေလးဆီက ေဘာလံုးကို သိပ္မလုရဲၾကျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ႏိုင္ငံေက်ာ္သင့္တဲ့ ေျခစြမ္းေတြကို တစ္ကိုယ္ေတာ္ စြတ္ျပခဲ့ဖူးပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘက္အသင္းမွာပါတဲ့ ကေလးေတြခမ်ာမွာေတာ့ တစ္ဖက္သင္းက ကေလးေတြရဲ႕ေျခေထာက္ထဲကေဘာလံုးကို လိုက္လုၿပီး သူတို႔ဆရာေလးရဲ႕ ေျခထဲထည့္ေပးတဲ့အလုပ္ကိုလုပ္ေနရတာနဲ႔တင္ ေဘာလံုးေကာင္းေကာင္းမကန္ၾကရရွာပဲ ေဘာလံုးကန္တဲ့အခ်ိန္ ကုန္ၾကရတာမ်ားတာပါပဲ။

မွတ္မိေသးတယ္...
ေက်ာင္းသားေတြစာသင္ေပးလို႔ ပထမဆံုးလစာရေတာ့ သူမ်ားလို အေမကိုအပ္ရမယ့္အစား ေဘာလံုး၀တ္စံုေတြ၊ ေဘာလံုးကန္ဖိနပ္ေတြ၀ယ္ပစ္တယ္ေလ။ ေမေမ့ခမ်ာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရွာလို႔ “သားရယ္...ပထမဆံုးလစာဆိုတာ မိဘကိုအပ္ရတယ္ကြဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ေမေမျပန္ေပးမွာေပါ့။ သံုးခ်င္လို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ဂုဏ္ယူခ်င္လို႔ပါ” လို႔ေျပာရွာတာ အခုထိမေမ့ပါဘူး။ အင္း...အဲဒီေလာက္ထိ ေဘာလံုးရူးရူးခဲ့တာပါလို႔ပဲ ၀န္ခံရေတာ့မွာပါပဲ။

ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀ေရာက္ေတာ့လဲ ေဘာလံုးပိုးကမေသပါဘူး။ ဒီပိုးကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ ေသရာပါမယ့္ ေရာဂါပိုးထင္ပါရဲ႕။ အတန္းေဘာလံုးသင္းမွာ ၀င္ကန္ေသးတယ္ေလ။ ကိုယ္တို႔အသင္းကလည္း ေဆး/မန္းတစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ နံမည္အႀကီးဆံုးအသင္းမဟုတ္လား။ “ႏိုင္ပြဲမရေသးတဲ့အသင္း ႏိုင္ပြဲရခ်င္ရင္ ၅ / ၂၀၀၀ အသင္းနဲ႔ကန္” တဲ့၊ ေသခ်ာေပါက္ႏိုင္ပြဲရမယ္တဲ့။ အဲဒီလို နံမည္ႀကီးခဲ့တာ။ နံမည္ႀကီးမယ္ဆိုလည္း ႀကီးေလာက္စရာပါပဲ...

နံမည္ႀကီးတဲ့ ကိုယ္တို႔အသင္း...( ေရွ႕ကဖလားက ကိုယ့္ဖာသာေပးထားၾကတာ )

ကိုယ္တို႔ ၅/၂၀၀၀ေဘာလံုးသင္းတစ္သင္းလံုးမွာ ေဘာလံုးကန္တတ္တာဆိုလို႔ ေက်ာ္စြာေအာင္ရယ္၊ ရာဇာကိုကိုေအာင္ရယ္၊ ေနေအာင္၀င္းရယ္၊ ေက်ာ္စြာေအာင္ရယ္၊ ေနမ်ဳိးလႈိင္ (ေတာက္ထိန္)ရယ္ပဲရွိတာေလ။ က်န္တာေတြကေတာ့ ကိုယ္တို႔လို လူေလွ်ာက္ကန္ ေတြခ်ည္းပဲ။ ေရွ႕တန္းတိုက္စစ္မႉး စိုင္းခြန္မ်ဳိးေနာင္(ရွမ္းႀကီး) ဆိုတာ ေျခသလံုးေလးေတြက ဂီတာတစ္ႀကိဳးကို နန္းဆြဲထားသလို ေသးေသးေလး။ ၿပီးေတာ့ မ်က္မွန္မပါရင္ ေဘာလံုးနဲ႔လူေတာင္ သိပ္ကြဲတာမဟုတ္ဘူး။ ဂိုးဖမ္းတဲ့ ေက်ာ္ရွိန္ဆိုတာက ဖက္တီးႀကီး။ ကိုယ့္ထက္ေခါင္းတစ္လံုးေက်ာ္ အရပ္ျမင့္ေသးတယ္။တစ္ခါ သူ႕ဗိုက္ႀကီးကို ကိုယ္ဖက္ၾကည့္တာ လက္တစ္ဖက္ေတာင္မကဘူး။ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ႀကီးက သူ႔ေဘာ္ဒီ၀ိတ္က်ေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဧရာမႀကီးနဲ႔ ေဘာလံုးကစားလိုက္တာ ပင္ပန္းသေလာက္ အစားနဲ႔ျပန္ျဖည့္ရင္းနဲ႔ပဲ ရွိရင္းစြဲ ေဘာ္ဒီ၀ိတ္က ပိုပိုတိုးလာပါေလေရာ။ သူကမ်ား ေဘာလံုးကို ဒိုင္ဗင္ထိုးၿပီးဖမ္းရင္ သူ႕ဗိုက္ႀကီးလႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္ျဖစ္က်န္ရစ္တာ ခုျပန္ေတြးရင္ ခုရယ္ခ်င္မိတုန္း။ အလယ္တန္းက ကစားတဲ့ လားရႈိးသား ေနေအာင္၀င္းကေတာ့ ေဘာလံုးအလိမ္အေခါက္ အင္မတန္ေကာင္းရွာပါရဲ႕။ သံုးေလးေယာက္ေလာက္ကို လိမ္သြားေခါက္သြားတာမ်ား ၾကည့္လို႔ေတာင္မ၀ဘူး။ တစ္ခုခက္တာက အဲဒီသေကာင့္သားက လိမ္တာတစ္ခုပဲ အင္တိုက္အားတိုက္ ေလ့က်င့္ထားရွာတာကိုး။ တစ္ခါသားမွာ သူ႔ဆီကို ေနာက္တန္းကေန ကိုယ္ခ်ေပးလိုက္တဲ့ေဘာလံုးကို ကြင္းလယ္ေလာက္ကတည္းက လိမ္ေခါက္ၿပီးသယ္သြားလိုက္တာ တစ္ဖက္ဂိုးေရွ႕ေရာက္တဲ့အထိဆိုပါေတာ့။ ဂိုးထဲကို ကန္သြင္းခဲ့မယ္အထင္နဲ႔ ကိုယ္တို႔မွာေတာ့ ရင္တခုန္ခုန္နဲ႔ ေနာက္ကေန ၀ိုင္းၾကည့္ေနလိုက္တာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ေဘာလံုးကို ေနာက္တန္းထိေအာင္ ျပန္ဆြဲယူလာခဲ့ပါေရာလား။  စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ သူ႔ကိုမီေအာင္ေျပးလိုက္ရင္း“ ဘာျဖစ္လို႔ ဂိုးထဲကို ကန္မထည့္ခဲ့သလဲ ” လို႔ေမးေတာ့ “ ဟ..ဂိုးထဲမွာ လူရႈပ္ေနလို႔ကြ ” လို႔ ျပန္ေျဖေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဆဲခ်င္လိုက္တာေလ ပါးစပ္ကို ယားေနတာပဲ။ စိတ္တိုတိုနဲ႔ “ ေနာက္တစ္ခါ ငါ့ဆီကယူသြားတဲ့ေဘာလံုးကို ငါ့ေရွ႕ေရာက္ေအာင္ ျပန္သယ္လာရင္ မင္းကိုပဲ ကန္လႊတ္မယ္ ” လို႔ ေျပာမိတဲ့အထိ။

ေအာင္မယ္...
ကိုယ္တို႔အသင္းက စြံသာမစြံတာ နည္းျပေတြဘာေတြေတာင္ ငွားလိုက္ေသးတယ္။ အဂၤလန္မွာဆုိရင္ေတာ့လည္း ဆာဘြဲ႕ရတဲ့ Sir Alex Fergusan တို႔ Sir Bobby Robson တို႔ကို ငွားျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဆာဘြဲ႕မရွိတဲ့ ေရႊျပည္သားေတြျဖစ္ေနေတာ့ သူမ်ားေတြလို ဆာဘြဲ႕ရေတာ့မတတ္ႏိုင္ေပဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တို႔နည္းျပကိုလည္း ေလွ်ာ့တြက္လို႔ေတာ့ ရမယ္မထင္နဲ႔။ Fergie တို႔လို  Sir မဟုတ္ေပမယ့္ သူလည္း  “ဆာ” ေတာ့ “ ဆာ ” ပါပဲ။ နံမည္ကိုက ဦးဆာမိတဲ့။ အဲဒီေခတ္ကေတာင္ တစ္လကို ႏွစ္ေသာင္းေပးၿပီးငွားရတာ။ ထမင္းဆိုင္မွာ လေပးစားရင္ေတာင္ တစ္လကိုမွ ေလးေထာင့္ငါးရာပဲ ေပးရတာဆိုေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့ သူ႕တန္ဖိုးကို။ ၿပီးေတာ့ မန္ေနဂ်ာပါရွိေသးတယ္...ကိုမင္းေလ။ သူ႕မိဘေတြက မႏၲေလးမွာနံမည္ႀကီး ျမဘုရင္ႏို႔ဆီခ်က္စက္ရုံပုိင္တယ္။ သူ႕ခမ်ာ အဲဒီေခတ္ကေတာင္ တစ္ရက္ကိုမုန္႔ဖိုး တစ္ေသာင္းရတာဆိုေတာ့ သံုးလို႔မကုန္ရွာလို႔ ကိုယ္တို႔က ကူညီတဲ့အေနနဲ႔ ၀ိုင္းသံုးေပးရတယ္။ သူ႔ကို မန္ေနဂ်ာခန္႔တာ ေဘာလံုးအေၾကာင္းနားလည္လို႔ေတာ့ မထင္ေလနဲ႔။ သူလည္း ကိုယ္တို႔လို လူေလွ်ာက္ကန္ သာသာ အဆင့္ပဲရွိတာ။ ဒါေပမယ့္ သူက အသင္းစားရိတ္စိုက္တာဆိုေတာ့ ကေလးေပ်ာ္ေအာင္ အားလံုးက ရာထူးတပ္ေပးၿပီး ၀ိုင္းေႄမွာက္ေပးထားတာ။

ကိုယ္တို႔အသင္းက ႏုိင္ပြဲသာမရတာ စရိတ္ကေတာ့ ဘာကုန္သလဲမေမးနဲ႕။ ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲကန္ရင္ ကြင္းေၾကး၊ ဒိုင္လူႀကီးငွားခေတြေပးရေသးတာ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တို႔ကလည္း ႏုိင္ႏုိင္ရႉံုးရူံး ပြဲၿပီးရင္ စားေသာက္ဆိုင္သြားၿပီး စားရေသာက္ရမွ ေက်နပ္ၾကတာေလ။ ဒီေတာ့ ဒကာေတာ္ကိုမင္းကို မန္ေနဂ်ာႀကီးေပါ့။ မမိုက္ဘူးလား။

ကိုယ္တို႔ အသင္းေကာင္းပံုကေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္စက ကိုယ့္အထက္က စီနီယာအတန္းသင္းနဲ႔ကန္တာ သူတို႔က ကိုယ္တို႔အသင္းကို ခုနစ္ဂုိးေတာင္အေၾကာေပးယူရတယ္။ ဘယ္ရမလဲ ဒီလိုအေၾကာမ်ဳိးကေတာ့။ ကိုယ္တို႔ ကန္ျပလိုက္တာ ဆယ့္ႏွစ္ဂိုး၊ ႏွစ္ဂိုးေတာင္မွပဲ။ ကိုယ္တို႔ရႉံးတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ အတန္းႀကီးေတြနဲ႔ မကန္ေတာ့ဘူးလို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ဂ်ဴနီယာအတန္းတစ္တန္းေရာက္ေတာ့ ထပ္ကန္ၾကတယ္။ ကေလးေတြကို ေျခာက္ဂိုးျပတ္ရႉံးပါေရာလား။ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး မန္းစည္ပင္အမ်ဳိးသမီးသင္းနဲ႔ကန္ၾကတယ္။ ေအာင္မယ္ေလး...ဒါေတာင္ ႏွစ္ဂိုးစီ သေရက်တယ္။ အဲဒီေဘာလံုးပြဲ ရလာဒ္ကို အတန္းထဲက သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးေပးၿပီး ေၾကာ္ျငာထားလုိက္ေတာ့ ဘယ္သေကာင့္သားက အလစ္မွာ ၀င္ေရးသြားတယ္မသိဘူး။  “ ေဆးေက်ာင္းသား ေယာက်္ားေလးေတြမို႔ သနားလို႔ အေလွ်ာ့ေပးလႊတ္္လိုက္တာ ” တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွပဲ ကုိယ့္အဆင့္ကိုယ္သိလို႔ အခ်င္းခ်င္းပဲ ႏွစ္သင္းခြဲၿပီးကန္ၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း စာသင္ရ၊ ေဆးရုံသြားရနဲ႔ မအားၾကတဲ့အတြက္ သူမ်ားေတြလို ညေနခင္းမွ ေဘာလံုးမကန္ႏိုင္ၾကဘဲ မနက္ ၆ နာရီထိုးေလာက္မွာ ထထကန္ၾကရရွာတယ္။ ပါသမွ် အသင္းသားအားလံုးကလည္း ေဘာလံုးရူးေတြခ်ည္းဆိုေတာ့ အသင္းစြံတာ မစြံတာအပထားလို႔  နံမည္ေပးကေတာ့ ဘာေကာင္းသလဲ မေမးနဲ႔ City နဲ႔ United တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အရံသင္း စီးတီးရဲ႕ေနာက္တန္းသမားေလ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကိုယ့္ေဘာ္ဒီ၀ိတ္က ေပါင္ ၁၀၀ စြန္းတယ္ဆိုရုံေလး။ သူမ်ားတကာလို ႁကြက္သားအဖုအဖုနဲ႔ ထုထုၿပီးခရာခ်င္စရာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ နံရိုးအေခ်ာင္းအေခ်ာင္းနဲ႔ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၿပီး တြယ္ခ်င္စရာရယ္ဆိုတဲ့ ဖရိန္မ်ဳိးနဲ႔ေပါ့။ ေနာက္တန္းမွာ ကိုယ္လိုဗလမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲ။ အေကာင္ေသးလို႔ အထင္ေတာ့ မေသးလိုက္ေလနဲ႔သက္လံုကေတာ့ ဘာေကာင္းသလဲမေမးနဲ႔ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ကန္ၿပီးရင္ အားလံုးဖားဖိုထိုးကုန္ၾကၿပီ။

သြင္းထားဦးေပါ့ေလ...သြင္းႏိုင္လွ ဆယ္ဂိုးေပါ့...

သူမ်ားအသင္းမွာဆိုရင္ ေရွ႕တန္းသမားက ပင္ပန္းလာရင္ ေနာက္တန္းဆင္းၿပီး နားၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔က်ေတာ့ ေနာက္တန္းသမားေတြပင္ပန္းလာရင္ ေရွ႕တန္းတက္ၿပီးနားရတယ္။ ေရွ႕တန္းမွာ သက္သာခ်က္ကေတာ့ တစ္ဖက္ေနာက္တန္းသမားနဲ႔ က်ားထိုင္ထိုးေနလို႔ရတယ္။ ပြဲသာၿပီးသြားေရာ ေရွ႕တန္းကို ေဘာလံုးႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုးထက္ေတာင္ပိုမေရာက္ဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလမွာမ်ား ေရွ႕တန္းတိုက္စစ္မွဴး ရာဇာကိုကိုေအာင္ခမ်ာ ပြဲသာၿပီးသြားတယ္ ေဘာလံုးေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမထိလိုက္ရတဲ့ အခါေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ သူ႔ခမ်ာ ေဘာလံုးမထိရလြန္းလို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ “ ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါ…ေဘာလံုးကန္နည္း ေမ့ကုန္ၿပီေဟ့ ” လို႔ ကိုယ္တို႔ေနာက္တန္းေတြဆီကို လွမ္းလွမ္းေအာ္ရွာတယ္။ ကိုယ္တို႔ေတြကလည္း ခပ္တည္တည္ပဲ။ ေနာက္တန္းက ေဘာလံုးကို ေရွ႕ေရာက္ေအာင္ ကန္ပို႔ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်န္တာ ဂရုကိုမစုိက္ေတာ့တာ။ သူတို႔ေရွ႕တန္းကေကာင္ေတြ တစ္အုပ္နဲ႔တစ္ေယာက္ အရိုးပဲက်ဳိးက်ဳိး၊ တစ္ဖက္ေနာက္တန္းက ၀ိုင္းသမလို႔ ႏွစ္ပိုင္းပဲျပတ္ျပတ္ ရေအာင္သာ ဂိုးသြင္းေပေတာ့။ သူမ်ားေတြက တစ္ေယာက္ေဘာလံုးရသြားရင္ က်န္တဲ့လူေတြက ေဘာလံုးေပးလို႔ရမယ့္ေနရာေတြမွာ အဆင္သင့္ေနရာယူၿပီး opening ကစားၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ အပင္ပန္းမခံႏိုင္ၾကလြန္းလို႔ ကိုယ့္ဆီကို ေဘာလံုးမေရာက္ေအာင္ ကြယ္ၿပီး closing ကစားတယ္ေလ။ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ နည္းစံနစ္မ်ဳိး ကမၻာေပၚမွာေတာင္ရွိမယ္မထင္ဘူး။

အဲဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ အသင္းဆိုေတာ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္က ဖလားပြဲလုပ္ေပးဖို႔စီစဥ္ေတာ့ အသင္းနံမည္ေပးဖို႔ေရြးၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က Russel Crowe ပါတဲ့ Gladiator ဇာတ္ကားကလည္း အေတာ္ႀကီးကို နံမည္ႀကီးေတာ့ ကိုယ္တို႔အသင္းကို Gladiator လို႔ နံမည္ေပးလိုက္ၾကေသးတယ္။ ေဘာလံုးကန္၀တ္စံုကိုေတာင္ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးကို က်က်နန ေရြး၀ယ္ထားေသးတာ။ ေဘာလံုး၀တ္စံုရဲ႕ ရင္ပတ္မွာလည္း ျမင္းစီးထားတဲ့ ေရာမသူရဲေကာင္းပံုကို စတစ္ကာနဲ႔ ကပ္ထားလိုက္ေသး။ ဒကာေတာ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကို္ယ္တို႔အသင္းရဲ႕ မန္ေနဂ်ာႀကီးေပါ့။ ဒါတင္မကေသးဘဲ အားေပးၾကမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ T shirt ေတြ ေခါင္းစည္းႀကိဳးေတြပါထုတ္လိုက္ေသးတယ္။ ေအာင္မယ္... T shirt ရင္ပတ္မွာ စာတမ္းေတာင္ပါေသးတယ္။

Lose or win my team.
ရႉံးရႉံးႏုိင္ႏုိင္ တို႔အသင္းပဲ တဲ့။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္တို႔အသင္းက ေသခ်ာေပါက္ရူံးဖိုး ၉၀%ေလာက္ရွိတာဆိုေတာ့ အဲဒီလိုႀကိဳတင္ကာကြယ္ထာ

းရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဖလားပြဲက မကန္ျဖစ္လုိက္ပါဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ပ်က္သြားတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းေၾကာင္းေတြထဲက အထင္ရွားဆံုးအေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္တို႔ထက္ စီနီယာက်တဲ့ အတန္းက ေဘာလံုးသင္း ရပ္ကြက္သင္းတစ္ခုနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေရးကစားၾကရင္း ရိုက္ပြဲျဖစ္ၾကလို႔ေလ။ ပါခ်ဳပ္ခမ်ာ ငါးတကာယိုတဲ့ေခ်း၊ ပုစြန္ေခါင္းေပၚ ေရာက္မယ့္အေရးကို ပညာရွိပီပီ ႀကဳိျမင္သြားတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ဖလားပြဲအစီအစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္ရပါေရာလား။ တကယ္လို႔ ပ်က္သာမပ်က္ရင္ ကိုယ္တို႔လည္း အခုကစားေနၾကတဲ့ MNL ကလပ္ေတြဆီမ်ားေရာက္ၿပီး တစ္လကို သိန္း၂၀ေလာက္ရတဲ့ ေၾကးစားေဘာလံုးသမားႀကီးေတြမ်ားျဖစ္ကုန္မလား မေျပာတတ္ဘူးေနာ...

အင္း...
ေဘာလံုး၀ါသနာအေၾကာင္းေရးရင္းနဲ႔ ကေလာင္ေဘးေခ်ာ္ၿပီး ကိုယ့္ေဘာလံုးသင္းအေၾကာင္းေတြေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီ အသင္းနဲ႔မ်ားကန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဆီအေၾကာင္းၾကားေနာ္။ အခုဆရာ၀န္ေတြျဖစ္ၿပီး အနယ္နယ္မွာ တာ၀န္က်ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ အေၾကာင္းၾကားၿပီး ပြဲျဖစ္ေအာင္စီစဥ္ေပးမယ္။ က်ဳိးရင္၊ ကန္းရင္လည္းမပူနဲ႔ေပါ့။ ကိုယ္တို႔အားလံုး ကုတတ္ၾကတယ္ေလ။ ေဆးမႉးေတြဘာေတြ ငွားစရာမလုိဘူး။
ဒါေပမယ့္...
ကိုယ္တို႔တစ္သင္းလံုးက ေဆးမူးေတြ ျဖစ္ေနၾကရင္ေတာ့လည္း…။            ။

( ဒီပို႔စ္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ကမၻာ့ဖလားအတြင္းက ေရးၿပီးတင္ခဲ့တာပါ။ ဒီရက္ပတ္အတြင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က facebook မွာ Gladiator ဓာတ္ပံုေတြ တင္ေပးလိုက္လို႔ အရင္ပို႔စ္ေဟာင္းကို ျပန္မြမ္းမံၿပီး ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကို ျပန္ဖတ္ျပန္ေရးရင္း ငယ္ဘ၀ကို ျပန္သတိရ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို လြမ္းမိပါရဲ႕... )

ဧရာကမ္းက လြမ္းစာေခြ . . .

ဧရာကမ္းက ေန၀င္ခ်ိန္ . . .

 

“ ဧရာ၀တီဟာ သမိုင္းရဲ႕သက္ေသပဲ… ”

ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ညီထြဋ္နဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ကိုခင္၀မ္းရဲ႕

“ တည္ၿငိမ္တဲ့သူ႔ရဲ႕ေရအလ်င္ ရင့္က်က္တဲ့ေရျပင္ မဟာသဘာ၀အရွင္…ဧရာ၀တီ…ဧရာ၀တီ… ”

ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုလည္း ရင္ထဲစြဲခဲ့ျပန္ပါတယ္။

“ ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီး…ဧရာ၀တီ… ” လို႔ ကိုငွက္ကဆိုျပန္ေတာ့လည္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးသိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ ခံစားခဲ့ရျပန္ပါရဲ႕။ မွန္ပါတယ္။

ဧရာ၀တီဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕သမိုင္းပါ။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ျပယုဂ္ပါ။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာပါ။

ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ အားထားျမတ္ႏိုးရာ အေမြစစ္စစ္ပါ။

ျမန္မာ့ေသြးေၾကာပါ။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ဆန္အိုးကို အဓိက ျဖည့္ေပးေနတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ပါ။

သမိုင္းမတင္မီ ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကစလို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးရယ္လို႔ျဖစ္လာၾကမယ့္ လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ က်န္တဲ့တိုင္းရင္းသားျဖစ္လာမယ့္လူမ်ဳိးေတြဟာ ဘ၀ရပ္တည္မႈအတြက္ အာမခံခ်က္အေကာင္းဆံုးေပးႏိုင္တဲ့ ဧရာ၀တီလို႔ အမည္တြင္လာမယ့္ ျမစ္ႀကီးတစ္စင္းရဲ႕ ျမစ္၀ွမ္းလြင္ျပင္ေဒသေတြမွာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သမိုင္းဦးဘံုေျမေခတ္ရဲ႕ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ အင္အားခ်င္းယွဥ္ၿပဳိင္ၾကရင္း အားနည္းတဲ့လူမ်ဳိးစုက ေတာင္တန္းေတြဘက္ကို ဆုတ္ခြာသြားၾကရတာမို႔ ေျမျပန္႔သား၊ ေတာင္ေပၚသားရယ္လို႔ ကြဲျပားကုန္ၾကၿပီး ဧရာ၀တီနဲ႔ ေ၀းတဲ့တိုင္းရင္းသားစုက ေ၀းသြားခဲ့ၾကေပမယ့္ လူမ်ဳိးစုတိုင္းရဲ႕ ဗီဇစတင္ရာေဒသဟာ ဧရာ၀တီပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဧရာ၀တီဟာ မ်ဳိးႏြယ္စုအားလံုးရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္ပါ။

“ ျမန္မာအစ တေကာင္းက ”ဆိုတဲ့ဆိုရိုးနဲ႔ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ ဇာတိေျမ တေကာင္းၿမဳိ႕ဟာလည္း ဒီဘက္ေခတ္ သပိတ္က်င္းၿမဳိ႕နယ္မွာပါ၀င္ၿပီး ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ၿမဳိ႕ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ကို ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း ပုဂံ၊ ပင္းယ၊ အင္း၀၊ ေတာင္ငူ၊ ေညာင္ရမ္း၊ ကုန္းေဘာင္ စတဲ့ ေခတ္ေျခာက္ေခတ္လံုးရဲ႕ ၿမဳိ႕ေတာ္ေတြဟာ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းေပၚမွာ တည္ထားခဲ့တာပါ။ ပေဒသရာဇ္ သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္ေတြကိုယ္၌ကေတာင္ ဧရာ၀တီရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈနဲ႔ အင္အားကို လ်စ္လ်ဴမရႈရဲေအာင္ အေလးတယူျပဳခဲ့ရတာလည္း သမိုင္းရဲ႕သက္ေသတစ္ခုပါ။

ပုဂံကမ္းက လြမ္းဧရာ . . .

 

ဧရာ၀တီ၊ ခ်င္းတြင္း၊ သံလြင္၊ စစ္ေတာင္းစတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အထင္ကရ ျမစ္ႀကီးေလးသြယ္ထဲမွာ ဧရာ၀တီဟာ သေဘာထားအျပည့္၀ဆံုးနဲ႔ တည္ၿငိမ္မႈအရွိဆံုး ေနာင္ေတာ္ျမစ္ႀကီးလို႔ တင္စားရင္လည္း မွားမယ္မထင္ပါ။ တၿငိမ့္ၿငိမ့္စီးဆင္းေနတဲ့ ဧရာ၀တီရဲ႕ေရအလ်ဥ္၊ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ျမစ္၀ွမ္းလြင္ျပင္၊ ျမစ္၀တစ္ေလွ်ာက္ပို႔ခ်ထားတဲ့ ေျမႏုနံုးေျမေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကို အသက္ရွင္သန္ခြင့္၊ ကမၻာ့ေျမပံုေပၚမွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ခြင့္ေပးေနတဲ့ ေက်းဇူးရွင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္ေရစပါးစိုက္ပ်ဳိးဖို႔လိုအပ္တဲ့ေရ၊ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေရေၾကာင္းလမ္းစတဲ့ တိုင္းျပည္ရွင္သန္ဖို႔ လူမ်ဳိးစုေတြ အသက္ဆက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ တိုင္းျပည့္၀မ္းစာေတြကို မၿငီးမျငဴ ျဖည့္ဆည္းေပးေနခဲ့တာလည္း ဧရာ၀တီပဲ ျဖစ္ပါရဲ႕။ အထက္ျမန္မာျပည္နဲ႔ ရခိုင္ရိုးမမွာ ေပါက္ေရာက္တဲ့ ျမန္မာ့ရတနာ ကၽြန္းသစ္ေတြကို ပင္လယ္၀အထိ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ၿပီး တိုင္းျပည့္ဘ႑ာတိုက္ကို ဖြံ႕ၿဖဳိးေစခဲ့တာလည္း ဧရာ၀တီပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီေလာက္ အက်ဳိးေက်းဇူးေတြ ေပးႏိုင္စြမ္းတဲ့ ျမစ္ႀကီးတစ္ျမစ္ကို အရွည္တည္တံ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္းဟာ “ ၀ံသာႏုရကၡိတတရား ” လို႔ေခၚတဲ့ မ်ဳိးႏြယ္စုကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္းလို႔ မည္ပါတယ္။ ဂဂၤါျမစ္ကို ပူေဇာ္ပသၾကတဲ့ သူရႆတီျမစ္ကို ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဟိႏၵဴလူမ်ဳိးေတြထက္ မေလ်ာ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ဳိး၊ ျမတ္ႏိုးမႈမ်ဳိးနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ရမွာ ျမန္မာျပည္သားတိုင္းရဲ႕ သမိုင္းေပးတာ၀န္လို႔ဆိုရရင္ မွားမယ္မထင္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ဧရာ၀တီေၾကာင့္ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားေနရတာ မဟုတ္ပါလား။

တကယ္လို႔သာ ဧရာ၀တီသာ သစၥာေဖာက္ခဲ့ရင္ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ဆန္အိုး တစ္စစီကြဲေၾကပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္သားေတြရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္၊ စည္းစိမ္ေတြ ပ်က္စီဆံုးရႈံးရပါလိမ့္မယ္။ ဧရာ၀တီကေပးေနတဲ့ ေထာက္ပံ့မႈေတြသာ လံုေလာက္ေအာင္မရေတာ့ရင္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားအားလံုး ဒုကၡဆင္းရဲေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေတြ႕ႀကံဳရမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါ။ အထူးသျဖင့္ ဧရာ၀တီကို မွီခိုၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရတဲ့ အေျခခံလူတန္းစား လယ္သမား၊ ယာသမားေတြ အငတ္ေဘးနဲ႔ အရင္ႀကံဳရပါလိမ့္မယ္။ သူေဌးစက္ေလွတစ္စင္းေမွာက္ရုံနဲ႔ ထမင္းစားမပ်က္ေပမယ့္ သူေတာင္းစားခြက္ေပ်ာက္ရင္ေတာ့ ငတ္ဖို႔ေသခ်ာေနပါၿပီ။ ဧရာ၀တီပ်က္စီးသြားရင္ အရင္ဆံုးဒုကၡေရာက္ၾကမယ့္ သာမန္ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို စာနာနားလည္ေပးႏိုင္ၾကရင္ ဧရာ၀တီဟာ ျမန္မာျပည္ႀကီးနဲ႔အတူ ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူသားေတြေၾကာင့္ ပ်က္စီးရတဲ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္က လူသားေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဒဏ္ခတ္တာကို မခံၾကေစဖို႔ ဧရာ၀တီအေပၚမွာ ျမန္မာျပည္သားအားလံုး သစၥာရွိမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဧရာ၀တီကေတာ့ အရင္သစၥာေဖာက္မွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတာထက္ေတာင္ ပိုေနပါေသးရဲ႕။

တကယ္လို႔သာ ဧရာ၀တီပ်က္စီးတိမ္ေကာသြားခဲ့ရင္…

ဧရာ၀တီရဲ႕ တည္ၿငိမ္ညင္သာတဲ့ ေရစီးသံေတြကို မၾကားရေတာ့ရင္…

ဧရာ၀တီကရတဲ့ ေျမႏုကၽြန္းေတြကို မျမင္ရေတာ့ရင္…

ဧရာ၀တီကေပးတဲ့ စိုက္ပ်ဳိးဖို႔ ေရေတြမရေတာ့ရင္…

ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေပါင္း ၆၅ သန္းေက်ာ္ရဲ႕ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ႔ သြန္းေလာင္းျဖည့္သြင္းတာေတာင္မွ ဧရာ၀တီ ျပန္လည္ႏိုးထ အသက္၀င္ပါဦးမလား။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ စီးဆင္းမယ့္ မ်က္ရည္ျမစ္၊ ဧရာ၀တီဟာ အတိတ္သမိုင္းထဲကလို လွၿမဲလွႏိုင္ပါဦးမလား။ ရာဇ၀င္ထဲက သတို႔သမီးဟာ အနာဂတ္ရဲ႕ မ်က္ရည္မင္းသမီးျဖစ္သြားခဲ့ရင္…

ျဖစ္သြားခဲ့ရင္…

ျဖစ္သြားခဲ့ရင္…

“ ဓေမၼာဟေ၀၊ ရကၡတိ၊ ဓမၼစာရီ ”

( တရားကို ေစာင့္ေရွာက္သူအား၊ တရားက ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္၏ )

ျမန္မာျပည္အေပၚမွာ သစၥာရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္ေသာဧရာ၀တီ မိမိနဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ သစၥာတရားေတြ အတံု႔အလွည္ျပန္လည္ရရွိၿပီး စီးဆင္းၿမဲစီးဆင္း၊ လွၿမဲလွႏိုင္ပါေစသတည္း။

save U Han Kyi . . .

နည္းပညာနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ႀကီးေကာင္ႀကီးမား အရြယ္ေရာက္မွ အင္တာနက္ဆိုတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ထူးႀကီးနဲ႔ နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ရပါတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုေတာသားျဖစ္ေနရွာတဲ့ သူ႕ကိုယ္သူ မၾကာခဏဆိုသလို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ရရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း တိုးတက္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရွိသလို ကိုယ့္တပည့္ေတြကိုလည္း တိုးတက္ေစခ်င္စိတ္ေတြ အနႏၲရွိေနျပန္တာေၾကာင့္ တတ္သေလာက္၊ မွတ္သေလာက္ နည္းပညာအကူအညီနဲ႔ သင္ၾကားမႈ၊ သင္ယူမႈေတြကို အဆင္ေျပေျပနဲ႔ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနမိျပန္ပါေတာ့တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း နည္းပညာပစၥည္းေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ား ရႏိုင္တဲ့ ေဒသျဖစ္ေပမယ့္ ပညာရွင္အင္မတန္ရွားပါးေနျပန္တာေၾကာင့္ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္နဲ႔ တပင္တပန္းႀကဳိးစားရ၊ ရွာရေဖြရျပန္တာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ မလိုအပ္ဘဲ အခ်ိန္ကုန္၊ လူပင္ပန္းျဖစ္ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ မေအာင္မျမင္ ျဖစ္ရရွာပါရဲ႕။

ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သင္ေထာက္ကူ စာအုပ္ေတြ၊ သင္ရိုးညႊန္းတန္းစာအုပ္ေတြ၊ ေမးခြန္ေဟာင္းစာအုပ္ေတြကို က်က်နနနဲ႔ လွလွပပ ထုတ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံကမွ မက္မက္စက္စက္ မသံုးေတာ့သလို ထုတ္လုပ္တဲ့ကုမၸဏီကိုယ္၌ကပါ လ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ၿပီျဖစ္တဲ့ Page maker ေဆာ့ဖ္၀ဲကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစံနစ္နဲ႔ ေလ့က်င့္ခဲ့တာမို႔ အဆင္ေျပေပမယ့္ coral draw, illustrator စတာေတြနဲ႔ မနီးစပ္ေသးတာေၾကာင့္ သိပၸံစမ္းသပ္ခ်က္ေတြအတြက္ ပံုေတြကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ မဆြဲတတ္ရွာေတာ့ပါ။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ျပဌာန္းစာအုပ္ထဲက ပံုေတြကို scan ဖတ္ၿပီး page maker ထဲမွာ ကူးထည့္လို႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးယူရေတာ့တာမို႔ လိုအပ္တာထက္ ပိုအခ်ိန္ကုန္၊ ပိုပင္ပန္းရရွာပါေတာ့တယ္။ သင္ခန္းစာေတြကို ရွင္းျပရာမွာ word diagram ေတြသံုးၿပီး projector နဲ႔ရွင္းျပခ်င္ေပမယ့္လည္း power point ကို အခုထိ ေကာင္းေကာင္းမကၽြမ္းက်င္ေသးတာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္ေသးဘဲ ပညာေရးသမိုင္းအစကတည္းက က်င့္သံုးခဲ့ရတဲ့ ရိုးရာနည္းအတိုင္း white board ေပၚမွာ marker နဲ႔ဆြဲၿပီးရွင္းျပရင္း အဖိုးတန္လွတဲ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းတီးပစ္ေနရရွာပါေတာ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာ္ေလာက္က science teacher helper ဆိုတဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲေလးတစ္ခု အင္တာနက္ကေန အေခ်ာင္ရလာတာမို႔ သိပၸံပံုေတြကို အဆင္ေျပေျပဆြဲလို႔ ရသြားၿပီး အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာ မေပးတာေၾကာင့္ တကယ္လိုအပ္လို႔ သံုးမယ့္အခ်ိန္မွာ Trial limit ျပည့္သြားၿပီး ျမင္သာျမင္ရ၊ မၾကင္ရေမာင့္မွာ ဘ၀နဲ႔ ယူႀကံဳးမရ၊ အပူလံုးႁကြရရွာပါေလေရာလား။

ဘာပဲလိုလို အင္တာနက္ေပၚမွာ အားလံုးရွိတယ္လို႔ ခံယူထားမိတာမို႔ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္ ဗ်ာမ်ားၿပီး  လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္လံုးလံုး ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သင္ေထာက္ကူ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြကို လိုတရအင္တာနက္ရြာထဲမွာ ေခါင္းအေနာက္ခံ၊ မ်က္စိအေညာင္းခံၿပီး မတတ္တတတ္နဲ႔ ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေနမိတာေၾကာင့္ ဘေလာ့ေပၚမွာလည္းစာမေရးျဖစ္သလို မိတ္ေဆြေတြေရးတဲ့ ပို႔စ္အသစ္တိုင္းကိုလည္း မဖတ္ျဖစ္ဘဲ ရွိေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ရွိစုမဲ့စု ကြန္နက္ရွင္ေလးကို အေကာင္းဆံုးအသံုးခ်ၿပီး “ စိတ္ရွည္သည္းခံ၊ နည္းလမ္းမွန္၊ သံုးရန္အင္တာနက္ ” ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို အျပည့္အ၀လိုက္နာရင္း ေဆာ့ဖ္၀ဲေပါင္းမ်ားစြာကို တပင္တပန္းရွာခဲ့ေဖြခဲ့ေပမယ့္ အထက္မွာေျပာခဲ့သလို ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုေတာသားျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္တိုင္းက်ေဆာ့ဖ္၀ဲကို စိတ္ႀကဳိက္သံုးခြင့္မရရွာေသးပါ။

အင္တာနက္ေပၚမွာ ဘာေဆာ့ဖ္၀ဲကိုပဲရွာရွာ Google မွာ free ဆိုတဲ့ စာလံုးတစ္လံုးကို လက္စြဲသံုးၿပီး ရွာေလ့ရွိတဲ့ လူမြဲတိုင္းျပည္က လူမမြဲတမြဲပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ ဖရိတ္ႀကီး၊ ဖရီးႀကိတ္ခြင့္ရေပမယ့္ နည္းပညာဆရာသမားမ်ားကလည္း သူရို႕ရဲ႕ပညာကို ေၾကာ္ျငာရုံရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သူရို႕ပစၥည္းကို ရက္အကန္႔အသတ္နဲ႔ပဲ သံုးခြင့္ေပးတာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာမွာ ေဆာ့ဖ္၀ဲေကာင္းေတြကို မ၀ေရစာ ျမည္းရုံစမ္းရုံနဲ႔တင္ အာသာမေျပ႕ေျပျဖစ္ရရွာတာကို နည္းနည္းေလးမွ မေက်နပ္ႏို္င္ပါ။ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ဦးေဏွာက္အရင္းအျမစ္ေတြကို ေလးစားသမႈနဲ႔ သူရို႕ထြင္ထားတဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြကို ၀ယ္သံုးခ်င္ေပမယ့္ e Government ဆိုတဲ့စံနစ္ႀကီးကို ဒီဘက္ကာလပိုင္းေရာက္မွ အပူတျပင္းအေကာင္အထည္ဖို႔ႀကဳိးစားေနတဲ့ တိုင္းျပည္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႔ pay pal တို႔ Visa တို႔နဲ႔ေငြရွင္းၿပီးမွ ၀ယ္လို႔ရမယ့္ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြကို ၀ယ္ေရးခက္ေနပါေတာ့တယ္။

အဲဒီလို အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ့တာမို႔ ပညာရွင္ေတြ ရက္အကန္႔အသတ္နဲ႔ ေပးထားတဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြကို ရက္အကန္႔အသက္မဲ့သံုးခြင့္ရႏိုင္ဖို႔အေရး အဲဒီေဆာ့ဖ္၀ဲေတြရဲ႕ crack ေတြ serial number ေတြကို crack site, serial site ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ေခါင္းမူးေအာင္ ရွာရေဖြရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲ version နဲ႔ အဲဒီဆိုဒ္ေတြကရႏိုင္တဲ့ version နဲ႔ မတူတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒုကၡနဲ႔လွလွေတြ႕ရျပန္ပါေရာလား။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အဲဒီလို ရွာရေဖြရတာနဲ႔တင္ အခ်ိန္တစ္ပတ္ေလာက္ကုန္သြားတာမို႔ လုပ္ရမယ့္လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြ လစ္ဟင္းကုန္ပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ သင္ေထာက္ကူ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြကို ဘယ္ဆိုဒ္ေတြမွာ အလြယ္တကူ ေမတၱာလက္ေဆာင္ ရႏိုင္သလဲဆိုတာနဲ႔ သူတို႔အတြက္ serial ေတြ crack ေတြ keygen ေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ သက္ေတာင့္သက္သာရႏိုင္သလဲဆိုတာကို သနားေသာအားျဖင့္ လမ္းညႊန္ေပးၾကဖို႔ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဦးဟန္ၾကည္ထက္ က်င္လည္သက္ ပိုၿပီးရင့္ၾကတဲ့ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူအေပါင္းတို႔ကို ေလးစားသမႈနဲ႔ အကူအညီတစ္ခုေတာင္းပါရေစေတာ့။ တကယ္လို႔မ်ား easy grade-book, science teacher helper စတဲ့သင္ေထာက္ကူ ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြရဲ႕ full version  ေတြကို စရိတ္စကမကုန္ဘဲ ရႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုးေတြေပးခ်င္ပါတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ အတိုင္းထက္အလြန္ တံခြန္နဲ႔ကုကၠားျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း “ ပညာရွာရာတြင္ အရွက္အေၾကာက္ကို ေဘးဖယ္ထားရမည္ ” ဆိုတဲ့ လယ္တီပ႑ိတဦးေမာင္ႀကီးရဲ႕ ဆိုဆံုးမစကားကို အျပည့္အ၀လိုက္နာရင္း ေလးစားအားနာစြာနဲ႔  Save U Han Kyi လို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါရေစလား…။                       ။

ဘေလာ့ဂါဆိုတာ . . . ( တက္ဂ္ပို႔စ္ )

သင္ရိုးညႊန္းတန္းစာအုပ္ေတြျပင္ရဆင္ရ၊ လပတ္အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲေတြစစ္ရနဲ႔ အလုုပ္ေတြလက္မလည္ေအာင္ လုပ္ေနရတဲ့ၾကားမွာ လံုး၀န္းၿပီး ေျခေထာက္နဲ႔ကန္တဲ့ အရာဟူသမွ်ကို အပိုင္စီးထားပါတဲ့ ဖီဖာက ေဘာလံုး၀ါသနာအိုးေတြ အနားမရေအာင္ ေစတနာေကာင္းနဲ႔ က်င္းပေပးေနတဲ့ ကမၻာ့ဖလား သဲေသာင္ျပင္ေဘာလံုးပြဲကို နတ္ကရာက်ီးေမာသလို မေယာင္ရာဆီလူးရင္း အင္တိုက္အားတိုက္ အားေပးေနျဖစ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို တက္ဂ္ပို႔စ္ေရးဖို႔ မင္းဧရာ က အခၽြန္နဲ႔မ.ထားတာၾကာေနပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲမွာ ခ်စ္သူေမာင္ နဲ႔ Angelhlaing ကပါ စုေပါင္းၿပီး ထုေထာင္းၾကျပန္သလို မဒိုးကန္ ကလည္း နတ္ကိုင္မယ္၊ နတ္မအားရင္ သူ႔ခ်စ္ခ်စ္ႀကီး ကိုရင္ေပ်ာ့ ကိုင္မယ္လို႔ ဇြတ္အတင္း ၿခိမ္းေျခာက္ျပန္တာေၾကာင့္ တက္ဂ္သမွ်ကို တာ၀န္ေက်ေအာင္ ေရးေပးရမယ့္ ဘေလာ့ရြာရဲ႕ ထံုးတမ္းစဥ္လာနဲ႔အညီ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ တက္ဂ္ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ကို ဖ်စ္ညွစ္ၿပီး အင္တိုက္အားတိုက္ ေရးထုတ္လိုက္ရျပန္ပါၿပီေကာ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

တက္ဂ္လာတဲ့ေခါင္းစဥ္က “ ဘေလာ့ဂါဆိုတာဘာလဲ ” လို႔ မည္ပါသတဲ့…

ဘေလာ့ရြာရဲ႕ ပံုျပင္ဆရာ သူႀကီးမင္း ကိုကိုေမာင္ ကေတာ့ျဖင့္ ဘေလာ့ဂါဆိုတာ

B=ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ
L=လိမ္တာညာတာခ်ည္းဘဲ
O=အိုတယ္ပ်ိဳတယ္ ဆုိၿပီးေတာ့
G=ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႔
G=ဂ်ီက်ရုံေလာက္သာ နားလည္ၿပီး
E=အီစီကလီလုပ္ဖုိ႔ႏွင့္
R=အာၾက ညာၾကဖုိ႔ဘဲ သိတဲ့သူေတြ

လို႔ ေခၚေၾကာင္း ထမင္းထဲကို ထမင္းျမွဳပ္စားရင္း အေျဖထုတ္ျပထားေလရဲ႕။

မင္းဧရာရဲ႕ပို႔စ္တစ္ခုမွာ တစ္ေယာက္ကေပးထားတဲ့ ကြန္မန္႔ထဲမွာေတာ့ သူဟာ ဘေလာ့ဂါမဟုတ္တဲ့ “ ဘလာေကာ္ ” ပါတဲ့။ ေခါင္းထဲမွာ ဗလာျဖစ္ေနၿပီး ဖတ္သမွ်၊ မွတ္သမွ်ကို ေကာ္ပီလုပ္ၿပီး တင္ေနတာေၾကာင့္ ေခါင္းဗလာနဲ႔ ေကာ္ပီလုပ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ “ ဘလာေကာ္” လို႔ေခၚေၾကာင္း ဖြင့္ဆိုပါသတဲ့။

လူသားအားလံုးအတြက္ဆိုတဲ့ ဧရာမေ ႁကြးေၾကာ္သံႀကီးနဲ႔ ကမိုးယံ ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါဆုိတာ “ ဘလာေဂၚ ” ကို ဆိုလိုပါသတဲ့။ တြဲစရာအေဖာ္မရွိ၊ ဗလာျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ျမင္သမွ်ကို “ ေဂၚ ”ၾကသူေတြမို႔ အႏွီနံမည္ တြင္ပါသတဲ့။ အဲသဟာေၾကာင့္ တြဲစရာမေပၚ၊ အသည္းမာေတာ္မူႀကတဲ့ လူၿပဳိႀကီး၊ အၿပဳိႀကီး ( ယရစ္နဲ႔ေပါင္းတာ ပိုၿပီးပဏာစားသကိုးဗ် ) ဘေလာ့ေရးသမားေတြကိုသာ “ ဘလာေဂၚ ” ဘေလာ့ဂါလို႔ အမည္သာတြင္ထိုက္၏လို႔ သူ႕ရဲ႕ စူးေရာက္လွတဲ့ မဟာေရႊဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ အေျဖမွန္ေပၚေအာင္ ဆင္ျခင္ေတြးဆလိုက္တယ္ဆိုကိုး ဘေလာ့ဂါအေပါင္းတို႔ရဲ႕။

အႏွီသို႔ေသာ္ မဟာပညာေက်ာ္မ်ားရဲ႕ အႏွာလို႔ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ သူ႔ကိုယ္သူ ဘေလာ့ဂါမျဖစ္ေသးမွန္း အကြင္းအကြင္းနဲ႔ မုန္႔တီဟင္းလိို ထင္းထင္းႀကီးျမင္သြားရေပသကိုး။ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္မွာေတာ့  G လဲမက်၊ E စီကလီလဲ မရိုက္တတ္၊ R တာ ညာတာေတြလည္း မတတ္ျပန္ေတာ့ သူႀကီးမင္းေျပာတဲ့ ဘေလာ့ဂါစာရင္းထဲမွာလည္း မထည့္ထုိက္ျပန္၊ ေခါင္းထဲမွာ အျပည့္မဟုတ္ေတာင္ ဟိုနည္းနည္း၊ သည္နည္းနည္းဆိုသလို ရွာမွီး၊ သိုေလွာင္ထားဖူးပါတဲ့ ပညာ၊ ဗဟုသုတေလးေတြ မဆိုစေလာက္ရွိေနျပန္ေတာ့ “ ဘလာေကာ္ ”လည္း မေခၚထိုက္ျပန္၊ ေဘးနားမွာ လက္တြဲေဖာ္ဥကၠ႒ “ အိမ္ရွင္မ ” ကလည္းရွိေနျပန္တာေၾကာင့္ တြဲစရာမရွိတဲ့ “ ဘလာေဂၚ ”လည္း မေခၚထိုက္ျပန္တာေၾကာင့္ ေမာင္ဘႀကိဳင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ) ေျပာဖူးတဲ့ “ ကုန္းကြလူမ်ဳိး” နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ ေတာင္မေရာက္ေျမာက္မေရာက္ “ ကုန္းကြဘေလာ့ဂါ ” ျဖစ္ေနရွာပါေရာလား ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

ကုန္းကြဘ၀ကေန ရုန္းထဖုိ႔ စိတ္အႀကံေပါက္၊ ဓိ႒ာန္ေျမာက္လာျပန္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ အထက္က ပုဂၢဳိလ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ေ၀ါဟာရ ဖြင့္ဆိုခ်က္ထဲမွာ ေဘးထြက္ပစၥည္းျဖစ္က်န္ခဲ့ပါတဲ့ သူ႔ကို္ယ္သူ ဘေလာ့ဂါစာရင္းထဲ ဇြတ္အတင္းဆြဲသြင္းႏိုင္ဖို႔ ဘိလပ္စကားလံုးကို ျမန္မာဇာတ္အတြင္း အတင္းကာေရာသြတ္သြင္းလို႔ ျမန္မာမႈျပဳထားတဲ့ အႏီွဘေလာ့ဂါ Blogger ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဆန္းႀကီးကို  ကိုယ္ႀကဳိက္သလိုအနက္ဖြင့္ၿပီး ကိုယ္ထင္သလို တစ္ေၾကာင္းစြဲဘာသာျပန္လို႔ ေဟာသလို အဓိပၸာယ္ထုတ္လိုက္ပါသတဲ့…

ဘေလာ့ဂါဆိုတာ

ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ စာမေရးရမေနႏိုင္တဲ့ ေရာဂါရေနတဲ့ လူတန္းစားေတြပါ။

( အႏွီလိုဘာသာျပန္လိုက္ေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ဘေလာ့ဂါစာရင္း၀င္သြားၿပီေပါ့…မပိုင္လား)

ဘေလာ့ဂါရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို သို႔ကလို ကိုယ္လိုရာဆြဲၿပီး အနက္ျပန္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ အခ်က္ေတြကိုလည္း တက္ဂ္ပို႔စ္မရွည့္ရွည္ေအာင္ ထံုးစံကို ဗုန္းမွန္လို႔ မပ်က္ေစဘဲ ဆြဲဆန္႔တဲ့အေနနဲ႔ ေဟာသလို တင္ျပလိုက္ပါရေစဦး ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၁) အဓိကလိုအပ္ခ်က္

အမ်ားသိေတာ္မူႀကတဲ့အတိုင္း ဘေလာ့ဂါမည္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ထူး ( မထူးရင္လည္းရူး ) တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အလြန္တရာမက၊ အလြန္တစ္ေထာင္ေလာက္ အေရးႀကီးလွပါတဲ့ လိုအပ္ခ်က္က စာေရးခ်င္တဲ့ ဆႏၵမဟုတ္ပါလား။ အႏီွဆႏၵကလည္း သာမေညာင္ည ဆႏၵမ်ဳိးနဲ႔ မလံုေလာက္ေသးဘဲ အင္မတိအင္မတန္မွ ျပင္းထန္၊ စူးနစ္၊ ခိုင္မာ၊ ၿမဲၿမံၿပီး ေခါင္းထဲမွာေပၚသမွ် ေရးခ်ရမွေက်နပ္မယ့္ မဟာအာသီသ ဆႏၵမ်ဳိးလည္းျဖစ္ဖို႔ လိုေပေသးသကိုး။ အိမ္သာတက္ရင္းက ကဗ်ာတစ္ပိုင္းတစ္စ ေခါင္းထဲေပၚလာခဲ့ရင္လည္း ပါျခင္းကိစၥကို တစ္၀က္တစ္ပ်က္မွာ ဟပ္ဖ္တိုင္းမ္ ( halftime ) ေပးလို႔ အိမ္သာကေန အျပင္ထြက္၊ စာရြက္နဲ႔ခဲတံ အျမန္ရွာလို႔ ေပၚလာသမွ် ကဗ်ာစကို ေရးခ်မိတတ္တဲ့ ဧရာမ စိတ္ဆႏၵႀကီးမ်ဳိး ရွိေနၿပီဆိုမွျဖင့္ သင့္မွာ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ႀကီးနဲ႔ ျပည့္စံုေနပေကာလို႔ ယူဆႏိုင္ေခ်ပါရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၂) အေရးႀကီးလိုအပ္ခ်က္

အထက္မွာေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ မဟာဆႏၵမ်ဳိးရွိလာၿပီဆိုရင္ျဖင့္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ၀ဋ္ပါလာၿပီဆိုေပမင့္ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔အတြက္မွာေတာ့ မိမိမွီတင္းေနထိုင္ရာ တိုင္းျပည္ဌာနႏၲရအေပၚမွာ လြန္စြာမွ မူတည္ေနျပန္ပါေရာလား စာရႈသူ။ အကယ္၍သာ သင္ကိုယ္၌က အေမဇံုေတာထဲမွာေနထိုင္ႀကီးျပင္းၿပီး နံငယ္ပိုင္းေလးတစ္ထည္အတြက္သာ အ၀တ္အစားဒုကၡ ေၾကာင့္ၾကစရာလိုတဲ့ လူသားျဖစ္ေနခဲ့ရင္ျဖင့္ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးလိုအပ္ခ်က္မ်ုဳိး ျပည့္စံုဖို႔အေရး ေ၀လာမွေ၀းတာေၾကာင့္ သစ္ေခါက္ေပၚမွာ သံခၽြန္နဲ႔စာေရးလို႔ အေပါင္းအေဖာ္တစ္စုကို နားဒုကၡေပးရုံသာ တတ္ႏိုင္မယ့္ စာေရးစာဖတ္သမားဘ၀နဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရမွာ ရာႏႈန္းျပည့္ရုံမက ရာႏႈန္းလြန္ေသခ်ာေနၿပီ မဟုတ္ပါလား။ အႏွီလိုမဟုတ္ဘဲ အထိုက္အေလ်ာက္ တိုးတက္မႈရွိတဲ့ တိုင္းျပည္တစ္ခုမွာ လူျဖစ္ေမြးဖြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ ကိုယ္ေရးသမွ်စာနဲ႔ သူမ်ားကို ႏွိပ္စက္ဖို႔ အင္တာနက္သံုးခ ဖြတ္ကလိဒဂၤါး ရွားပါးေနျပန္ရင္လည္း ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔အေရးဟာ သဲထဲေသးေပါက္သလို ရွဴးရွဴးရွဲရွဲအသံျမည္ရုံကလြဲလို႔ အေကာင္အထည္ေပၚဖို႔ ေ၀းၿပီးေနာက္ သူႀကီးမင္းေျပာတဲ့ အိမ္သာနက္ထဲမွာ ဖဲထိုင္ရိုက္ရုံနဲ႔တင္ ရေသ့စိတ္ေျဖ ေက်နပ္ရေတာ့မယ္ မဟုတ္ပါလား ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၃) အေျခခံလိုအပ္ခ်က္

အေပၚက ႏွစ္ခ်က္နဲ႔ ျပည့္စံုေနၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔အေရး သိပ္မေ၀းေတာ့ဘူးလို႔ ယူဆရေပေတာ့မယ္ စာရႈသူ။ သို႔ေပျငားလည္း အေနာက္ႏိုင္ငံက သေကာင့္သားေတြ အားအားယားယား ထြင္ေတာ္မူထားခဲ့တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတဲ့ အႏွီပစၥည္းႀကီးကို အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ သံုးတတ္ဖို႔လည္း လိုပါေသးရဲ႕။ ကြန္ပ်ဴတာကို ေခ်ာက္ခနဲဖြင့္လို႔ Dota, AOE, Need for speed, PES 2011 စတဲ့ သူမ်ားထြင္သမွ် သူခိုးလက္ခံလုပ္ရင္း အလကားရတဲ့ ဂိမ္းေပါင္းမ်ားစြာကို မ်က္စိေညာင္းခံ၊ ဒူလာအစြဲခံလို႔ ကစားတတ္ရုံေလာက္သာ သံုးတတ္တယ္ဆိုရုံျဖင့္ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔ နီးလ်က္နဲ႔ေ၀းေနျပန္ဦးမယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ေရးမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးလေလာက္က အသံက်ယ္က်ယ္ထြက္ၿပီး အခုကာလမွာ သူမဟုတ္သလို ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနပါတဲ့ ယူနီကုတ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာစာလံုးလက္ကြက္ကို မသံုးတတ္ရင္ေတာင္ အဂၤလိပ္လက္ကြက္ေပၚမွာ လက္ေျမွာင္ကပ္ထားပါတဲ့ ေဇာ္ဂ်ီဆိုတဲ့ ျမန္မာစာေဖာင့္ကို ကီးဘုတ္သံ တစ္ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းမည္ေအာင္ မ်က္ႏွာလႊဲ မရိုက္တတ္ရင္ေတာင္ တစ္ေခ်ာင္းထိုးနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ သံုးရက္ကို စာတစ္ေၾကာင္းနႈန္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရိုက္တတ္၊ ေရးတတ္ဖို႔လည္း လိုပါေသးရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၄) အရန္လိုအပ္ခ်က္

ဆႏၵ၊ တုိင္းျပည္၊ ေဇာ္ဂ်ီတို႔ကို လက္ကိုင္ျပဳ၊ သူမ်ားအလကားေပးသမွ် စိတ္တိုင္းက်သံုးရမွ ေက်နပ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ပါရမီထူးကို မႃခြင္းမခ်န္အသံုးခ်ၿပီး “ ဂူးဂဲ ”ဆိုတ့ဲ ေခြးမာန္ဖီသံကို ဘိလပ္ဘာသာစကားနဲ႔ Google လုိ႔စာလံုးေပါင္းထားပါတဲ့ အႏွီအုပ္စုႀကီးက အလကားမတ္တင္းနဲ႔ သနားေတာ္မူတဲ့ ဘေလာ့စေပါ့ဆိုတဲ့ ဟို႔စတင္းဆိုဒ္တစ္ခုမွာ ဖြတ္ကလိဒဂၤါး ျပားျပားမွမကုန္ဘဲ လုပ္ယူႏိုင္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်က္ႏိုင္ျပဳတ္ႏိုင္၊ အခြန္ေဆာင္စရာမလုိဘဲ ဖြန္ေၾကာင္ႏိုင္ပါတဲ့ “ ဂ်ီေမးလ္ ” အေကာင့္တစ္ခုကို အသံုးျပဳလို႔ သန္ရာသန္ရာ နံမည္တစ္ခုေပးလို႔ ဘေလာ့ေလးတစ္ခုေဆာက္ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ဘေလာ့ဂါမည္ကာမတၱေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ျဖစ္လာေခ်မွာ ေသခ်ာပါပေကာ စာရႈသူ။

 အႏွီလို ဘေလာ့ေလးတစ္ခုေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ နည္းပညာေတြမရွိရင္လည္း စိုးစဥ္းေလာက္ေတာင္ စိတ္မပူပါနဲ႔ေလ။ စာရႈသူကိုယ္၌မွာ အလြန္တရာ ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈရွိ၊ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းလွပါတဲ့ အေမေပးတဲ့နံမည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ဖာသာ စိတ္ကူးေပါက္ရာေပးထားတဲ့ မိန္းကေလးနံမည္တစ္ခုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွိခဲ့ရင္ အႏီွနည္းပညာအခက္အခဲႀကီး ေျပလည္ဖို႔ တစ္၀က္ေလာက္ေသခ်ာၿပီလို႔ မွတ္သင့္ပါရဲ႕။ အႏွီလိုမဟုတ္ဘဲ မ်က္ႏွာစာအုပ္ ( facebook ) ေပၚမွာ ကိုယ့္ပံုလွလွေလးေတြကို ( ဖိုတိုေရွာ့ပ္နဲ႔ျပင္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဖာင္းေဖာင္းအိအိ လွလွပပ ပံုေလးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ) တင္ထားတဲ့ ၾကည္စရာ မဒီကညာေလးျဖစ္ေနရင္ျဖင့္ အႏွီနည္းပညာအခက္အခဲႀကီးအတြက္ အိ္ပ္မက္ထဲမွာေတာင္ စိတ္ပူစရာ မလိုပါန႔ဲေတာ့ေလ။ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္း၊ မနမ္းေသာ္လည္း ပင့္သက္ရွဴဆိုတဲ့ ကု႑လေကသာ ရဲ႕ထံုးကို ႏွလံုးမူလို႔ နည္းပညာရွင္ ကိုကိုမ်ားထံမွာ ခရာတာတာ၊ ညဳတုတု စကားလံုးေလးေတြကို အသားပဲ့ပါမသြားတိုင္း ဂ်ီေတာ့မွာ တြင္တြင္သံုးၿပီး အကူအညီေတာင္းရင္ျဖင့္ အႏွီသေကာင့္သားမ်ားက အလကားမတ္တင္း အိမ္ေဆာက္ေပးရုံသာမက ပရိေဘာဂေတြ ဆီပံုးေတြ၊ ဆန္ပံုးေတြပါ ေမတၱာေတာ္ဗလပြနဲ႔ ထားေပးဦးမွာ ေသခ်ာေနပါရဲ႕။ ကိုယ္လိုတာရရင္ျဖင့္လည္း အႏွီသေကာင့္သားမ်ားရဲ႕ အေကာင့္ကို ဘေလာ့လုပ္လိုက္ရင္ ေသခန္းျပတ္ကေရာ မဟုတ္ပါလားေလ။ ( အမ်ားရႊင္ေစဖို႔ ေရးရျခင္းျဖစ္တာမို႔ ဦးဟန္ၾကည္ အေကာင္းစားကေလးကို နည္းပညာဆရာသမားမ်ားက သနားသည္းခံေတာ္မူၾကေစေၾကာင္း ေတာင္းပန္လိုက္ပါရဲ႕ )

အကယ္၍မ်ား သင္စာရႈသူက ေလးလံုးေျခာက္ဖက္ ေယာက်္ားရင့္မႀကီးျဖစ္ေနရင္ျဖင့္ နံပါတ္ ( ၄ ) အရန္လိုအပ္ခ်က္ကို ေယာက်္ားေကာင္းတို႔ရဲ႕ လံု႔လဥႆဟကို ေရကုန္ေရခမ္းသံုးၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔သာ ျပင္ေပေရာ့လို႔ အသိေပးလိုက္ပါရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၅) သာမညလိုအပ္ခ်က္

ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလးတစ္ခုကို အထက္ပါအတိုင္း နည္းေပါင္းစံုကို သန္ရာသန္ရာ အသံုးၿပဳလို႔ ဘေလာ့ေလးတစ္ခုပိုင္ၿပီဆိုရင္ျဖင့္ သာမညလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ရည္းစားက ၿငဳိျငင္တာ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္က မ်က္ေစာင္းထိုးတာ၊ မၾကားတၾကားတစ္မ်ဳိး၊ ၾကားေအာင္တစ္မ်ဳိး ေမတၱာပို႔တာေတြကို ၿပဳံးၿပံဳးၾကီးခံရင္း အားလပ္ခ်ိန္တိုုင္းမွာ ကိုယ့္ဘေလာ့နဲ႔ကိုုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ေနတတ္ဖို႔ ေလ့က်င့္ရပါေတာ့မယ္။ အကယ္၍ အသင္စာရႈသူက ရုံး၀န္ထမ္း၊ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္လည္း အထက္လူႀကီးမသိေအာင္ အလုပ္ခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ခိုးလည္တာ၊ မိသြားလို႔ အဆူခံရရင္လည္း မခ်ိသြားၿဖဲမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးတတ္တာေတြကိုလည္း က်င့္ထားဖို႔ လိုပါေသးရဲ႕။ အႏွာေၾကာင့္ ဒီလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ႏိုင္ဖို႔ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးေကာင္းေကာင္းျမင္ႏိုင္တဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္၀ယ္ၿပီး မ်က္ႏွာေပးက်င့္ဖို႔သာ လိုအပ္တာမို႔ သာမညလိုအပ္ခ်က္လို႔ အမည္သညာ ေခၚပါသတဲ့။ မ်က္ႏွာေပးက်င့္ရင္း မ်က္ႏွာကုန္သြားရင္လည္း ဘေလာ့ဂါေကာင္းျဖစ္ဖို႔ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို အရင္းအႏွီးလုပ္တယ္လို႔ ယူဆၿပီး ကိုယ့္ဖာသာ ေက်နပ္ေနေပေရာ့ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၆) ျဖည့္စြက္္လိုအပ္ခ်က္

ဘေလာ့ဂါျဖစ္ဖို႔ ထိုက္သင့္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပါရမီျဖည့္ၿပီးရင္ျဖင့္ ျဖည့္စြက္လိုအပ္ခ်က္အတြက္ ျပင္ဆင္ရပါဦးေတာ့မယ္ စာရႈသူ။ ဘေလာ့ရြာထဲကို ေရာက္ခဲ့ၿပီဆိုမွျဖင့္ တစ္ရက္တစ္ရက္မွာု တက္သမွ် ပို႔စ္အသစ္ေတြကို အငမ္းမရ ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ ေန၀င္တာနဲ႔ ခေလာတတ္တဲ့ အက်င့္ကို ျပင္ဖို႔ လိုလာပါပေကာလား။ “ ဘေလာ့ဂါတို႔မည္သည္ သန္းေခါင္ေက်ာ္မွ အိပ္ရာ၀င္ႀက၏ ” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားကို ႏွလံုးသြင္းနာယူမွတ္သားၿပီး လင္းအားႀကီးမွ အိပ္ရာ၀င္၊ မိုးစင္စင္လင္းမွ မ်က္ေခ်းပြတ္ၿပီး အိပ္ရာထတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အက်င့္ထူးကို မလြဲမေသြ လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္ရင္ျဖင့္  ဘေလာ့ဂါအေကာင္းစားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ တျဖည္းျဖည္းနီးလာေခ်ၿပီလို႔ ယူဆရပါေတာ့မယ္။ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ကိုယ့္ရဲ႕အိပ္ေရးေတြပါ ထပ္ျဖည့္ရင္းႏွီးရတာမို႔ အႏီီွလိုအပ္ခ်က္ကိုေတာ့ ျဖည့္စြက္လိုအပ္ခ်က္လို႔ ေခၚေၾကာင္း မွတ္သားထားေပေရာ့ ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ…

(၇) ေနာက္ဆက္တြဲလိုအပ္ခ်က္

အထက္မွာေဖာ္ျပထားတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းျဖည့္ဆည္းၿပီး ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဒုကၡေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ခါးေတာင္းက်ဳိက္မျဖဳတ္စတမ္း မာန္းတင္းၿပီး ကီသြင္းထားရျပန္ပါဦးမယ္ စာရႈသူ။ အႏွီေနာက္ဆက္တြဲေတြကေတာ့ ဘေလာ့ဂါရဲ႕ အလုပ္အကိုင္၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ အမူအက်င့္ေပၚမူတည္လို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးအစားစား ကြဲျပားခ်င္တိုင္းကြဲျပားႏိုင္ပါေသးရဲ႕။ ထင္သာျမင္သာရွိတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေတြကို ဥာဏ္မီသေလာက္ ေရြးထုတ္လို႔ ေကာက္ႏုတ္ျပရရင္ျဖင့္…

ေနာက္ဆက္တြဲ ( က )

ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္အသစ္ေရးဖို႔ တစ္ေယာက္ထဲ ငူငူငိုင္ငုိင္နဲ႔ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးလုပ္ရင္း စိတ္ကူးဖဲရိုက္ေနလို႔ အမ်ားက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးလို႔ သမုတ္ခံရျခင္း။

ေနာက္ဆက္တြဲ ( ခ )

တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနရင္းက ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္တစ္ခုေရးဖို႔ အေတြးရသြားတတ္တာေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားစကားကို အာရုံမေရာက္ေတာ့ဘဲ ေတြးခ်င္ရာဆက္ေတြးၿပီး တစ္ဖက္သားေမးသမွ်ကိုလည္း အမွားမွားအယြင္းယြင္း ေျဖမိတတ္တာမို႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး အင္မတန္အားနည္းတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးလို႔ နံမည္တပ္ခံရျခင္း။

ေနာက္ဆက္တြဲ ( ဂ )

အလုပ္ခြင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္းက ပို႔စ္အသစ္ေရးဖို႔ အာရုံေရာက္သြားတတ္ျပန္တာေၾကာင့္ အလုပ္ထဲမွာ အမွားအယြင္းမ်ားၿပီး အထက္လူႀကီးရဲ႕ အႀကိမ္းအေမာင္းကို မၾကာမၾကာခံရျခင္း။ အကယ္၍သာ အႏီွဘေလာ့ဂါက ဘဏ္၀န္ထမ္းျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ေငြစာရင္းအေပါင္းမွားတိုင္း လစာထဲက စိုက္ေလ်ာ္ရတာနဲ႔တင္ လကုန္ရက္မွာ မံမံတူတူပုန္းသြားတာ ခံစားရျခင္း။

ေနာက္ဆက္တြဲ ( ဃ )

ဘေလာ့ဂ္ေရးေနရင္ စားခ်ိန္ေသာက္ခ်ိန္ကို သတိမရေတာ့တာေၾကာင့္ အစာအိမ္ေရာဂါျဖစ္တတ္ျခင္း။ ပါဖို႔ ေပါက္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ အခ်ိိန္မ်ဳိးမွာေတာင္ ပို႔စ္ေရးၿပီးမွ အိ္မ္သာေျပးမယ္ဆိုတဲ့ အာဇာနည္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဇြဲခတ္ၿပီး ႀကဳိးစားေနတတ္တာေၾကာင့္ ဆီးခ်ဳပ္၊ ၀မ္းခ်ဳပ္ေရာဂါ ခံစားရႏိုင္ျခင္း။

ေနာက္ဆက္တြဲ ( င )

တစ္ညလံုး ဘေလာ့ဂ္ေရး၊ ဘေလာ့ဂ္လည္လုပ္၊ တစ္ေန႔ခင္းလံုး အိပ္ေနျဖစ္တာေၾကာင့္ လူစင္စစ္က ဇီးကြက္ဘ၀ေျပာင္းၿပီး sleep disorder ျဖစ္သြားတာေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔အဆက္ျပတ္ၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုးလိုလို ရီေ၀ေ၀နဲ႔ မေသာက္ရဘဲ မူးေနတတ္ျခင္း။

ေနာက္ဆက္တြဲ ( စ )

…………………………………………… ေၾကာင့္ ……………………………………………. ခံရျခင္း။

…စသည္စသည္ျဖင့္ အမ်ုဳိးမ်ဳိးအစားစား မရိုးႏိုင္ေအာင္ မ်ားေတာ္မူလိုက္ပါတဲ့ အာေ၀နိက ဒုကၡေတြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြ ထုထည္ႀကီးမားစြာနဲ႔ ခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ ရွိေနၿပီဆိုရင္ျဖင့္ အသင္စာရႈသူကို ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ရြာက လႈိက္လွဲ ပ်ဴငွာ ေႏြးေထြး ေဖာ္ေရြ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုး ေလးစား ခင္မင္စြာနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္း ႀကိဳဆုိလွ်က္ ရွိပါေၾကာင္း ဖိတ္မႏၱက ျပဳလိုက္ပါရေစလား။

ဘေလာ့ရြာထဲမွာ ၿပဳံးတစ္ခါ မဲ့တစ္လွည့္နဲ႔ မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ က်င္လည္က်က္စား ( သတိထားပါ၊ ယပင့္နဲ႔ က်က္ထားပါ၏ ) ေနၾကတဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီ အေပါင္းတို႔ကေတာ့ျဖင့္ အထက္ေဖာ္ျပပါ ( အထက္စာပို္ဒ္မ်ားတြင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားေသာဟု ဆုိလိုပါ၏ ) လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္ရုံသာမက လွ်ံပင္လွ်ံေနၾကတာမို႔ ဘေလာ့ဂါမည္ကာမတၱ ဘေလာ့ဂါပိစိေကြး ဦးဟန္ၾကည္က ဦးညႊတ္အရိုအေသေပးရင္း အရပ္ရပ္ေနျပည္ေတာ္ ေမတၱာမပ်က္ယြင္းဖို႔ တက္ဂ္ပို႔စ္အခန္းဆက္ျခင္းကို ေ၀ရာမဏိလုပ္လို႔ ဒီညကန္မဲ့ ဘရာဇီးနဲ႔ ရုရွ သဲေသာင္ျပင္ေဘာလံုးပြဲ ဗိုလ္လုပြဲၾကည့္ဖို႔ အငွားႏွာေခါင္းနဲ႔ အနားေတာင္းလိုက္ပါေၾကာင္း ခ်စ္စြာေသာ စာရႈသူ။                      ။

လူငယ္မ်ားကို စာစီစာကံုးသင္ၾကားျခင္း . . .

ဦးဟန္ၾကည္က သူ႔တပည့္ေတြကို ပင္ကိုအေရးအသား တိုးတက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ တစ္ပတ္မွာ စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္တစ္ခုခ်ေပးၿပီး အေရးခိုင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးနဲ႔ ဘာစာကိုမွ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္မေရးခဲ့ၾကဖူးတဲ့ကေလးေတြျဖစ္တာမို႔ အေျခခံပညာရဲ႕ အျမင့္ဆံုးအတန္းျဖစ္တဲ့ တကၠသိုလ္၀င္တန္း 

( ဒီဘက္ေခတ္အေခၚ Grade 11 ) ေရာက္ေနၾကေပမယ့္ စာစီစာကံုးကုိ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္မေရးတတ္ၾကေသးတဲ့အတြက္ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ေနာက္ဆံုးႀကဳိးစားေပးျခင္းအျဖစ္ စာစီစာကံုးေတြေရးခိုင္းတာ၊ ဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ရာ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္တတ္လာေအာင္၊ ဖတ္ျဖစ္လာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတာေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေပးေနရပါရဲ႕။ အဲဒီလိုမွ လုပ္မေပးဘဲ ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ၿပီးစတမ္းဆိုတဲ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔ သင္လႊတ္လိုက္မိရင္ ဘြဲ႕လက္မွတ္ကို တုိင္မွာခ်ိတ္ၿပီး လူျမင္ေကာင္းေအာင္ႁကြားရုံေလာက္ပဲ အဆင့္ရွိတဲ့ ပညာတတ္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကမွာ ေသခ်ာလြန္းေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။

 

ကေလးေတြကို စာစီစာကံုးေရးခိုင္းတဲ့ေနရာမွာ သူတို႔ဖတ္ေန၊ ကူးခ်ေနၾကတဲ့ နံမည္ေက်ာ္စာစီစာကံုးစာအုပ္ေတြထဲက ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ရပါေသးတယ္။ စာစီစာကံုးအေရးေကာင္းဖို႔၊ စကားေျပအေရးညက္ဖို႔ “ စု၊ တု၊ ျပဳ ” ဆိုတဲ့ အဆင့္အတိုင္း ေလ့က်င့္ရတယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက လမ္းညႊန္ၾကသလို ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီနည္းစနစ္အတိုင္း ေလ့က်င့္ခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ဒီဘက္ေခတ္ ကေလးေတြကိုေတာ့ အဲဒီနည္းစနစ္နဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ပညာေရးကို ကိုင္းညႊတ္အားသန္မႈနည္းလာ၊ အားထုတ္မႈ ေလ်ာ့နည္းလာေနတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ကေလးေတြဟာ “ စု ” တဲ့အဆင့္ကိုေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မလုပ္ခ်င္၊ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘဲ “ ကူး ” တဲ့အလုပ္ကိုပဲ တြင္တြင္ႀကီးလုပ္ေနၾကတာေၾကာင့္ လူမိုက္အားေပးျဖစ္မွာကိုလည္း စိုးရိမ္ရပါေသးရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ တျခားနည္းလမ္း ေရြးစရာလမ္းစမရွိေအာင္ ပ်င္းခ်က္ကမ္းကုန္လြန္းေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ ကူးခ်ရင္းနဲ႔ပဲ စာတစ္လံုးတစ္ေလေလာက္ဖတ္မိသြားရင္လည္း အက်ဳိးမနည္းဘူးဆိုတဲ့ထံုးကို နွလံုးမူၿပီး ကူးခ်ခြင့္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခြင့္ျပဳေပးရမွာ ေသခ်ာေနပါေတာ့တယ္။

အဲဒီလို အေျခခံအေၾကာင္းတရားေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဆရာေတြဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို စာစီစာကံုးအေရးသင္ေပးရာမွာ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံအဆင့္ ျဖစ္တဲ့ “ စု ” တတ္တဲ့အေျခအေနကိုေရာက္လာေစဖို႔ နည္းစနစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္အတိုင္း ေခတ္စနစ္နဲ႔အညီ မက်င့္သံုးလို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါ။ အဲဒီအခ်က္ကို သတိမမူမိဘဲ “ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကလို… ” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ေရလဲသံုးၿပီး လမ္းရိုးအတိုင္း ေလွ်ာက္ေနမိရင္ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေခတ္၊ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက အေျခအေနမ်ဳိးမွာ လူျဖစ္လာတာ မဟုတ္တဲ့ ၂၁ ရာစုရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက ေယာင္လို႔ေတာင္ ေနာက္ကလိုက္လာမွာ မဟုတ္ပါ။ အေရးအႀကီးဆံုးအခ်က္က အစစအရာရာ အဆင္သင့္ရေနတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးတတ္လာေအာင္ အရင္ဆံုးက်င့္ေပးဖို႔ လိုအပ္လာပါေတာ့တယ္။

ကေလးေတြကို ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးေစခ်င္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ သူ႔တပည့္ေတြကို စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈရွိေအာင္ ေန႔ရွိသ၍ တြန္းအားေပးေနခဲ့တာေၾကာင့္ ကေလးအမ်ားစုမွာ ကူးခ်ခ်င္တဲ့စိတ္ အထိုက္အေလ်ာက္ နည္းသြားၾကတာလဲ ဆရာတစ္ေယာက္ရႏိုင္တဲ့ မဂၤလာတရားထဲက တစ္ပါးျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အထိုက္အေလ်ာက္ ရင့္က်က္စျပဳလာတဲ့ကေလးေတြကို ယံုၾကည္မႈ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေနပါေစ သူတို႔ရဲ႕ လမ္းစဥ္ေဟာင္းကို ျပန္သြားၾကဖုိ႔ နည္းေပးလမ္္းျပမလုပ္မိေအာင္ သတိထားေနမွ ေတာ္ရာက်မွာမို႔ သူတို႔ကို ဦးဟန္ၾကည္ ေပးေလ့ရွိတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြက ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ စဥ္းစားရတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြပဲ ျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ စာစီစာကံုးစေရးခိုင္းကာစ ေခါင္းစဥ္ေတြကို သူတို႔ပတ္၀န္းက်င္၊ သူတို႔ျမင္ေနက်၊ ေတြ႕ေနက်ျဖစ္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြကိုခ်ေရးတတ္ေစဖို႔ ဦးစားေပးတဲ့    “ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္း ” ၊ “ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမေမ ” ၊ “ ကၽြန္ေတာ္၏ေခြးကေလး ” စတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြကို ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာေတာ့ ကေလးေတြကို ကိုယ့္ဥာဏ္နဲ႔ကိုယ္ စာစေရးဖို႔ ေလ့က်င့္ေပးေနတဲ့အဆင့္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရးနည္းလမ္းညႊန္ခ်က္ေတြ၊ outline ေတြ ခ်မေပးေတာ့ဘဲ အလြတ္သေဘာနဲ႔ ေရးခ်င္ရာကို ေရးခ်င္သလိုေရးဖို႔ ခြင့္ျပဳထားရပါတယ္။

အဲဒီလို ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရးၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ျမန္မာစာ မီးက်ဳိးေမာင္းပ်က္ေတြကို ဆရာျဖစ္သူက သည္းခံႏိုင္သမွ် သည္းခံရပါေတာ့တယ္။ ေျပာစကားနဲ႔စာ မကြဲတာေတြကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ႏိုင္သမွ်ခြင့္လႊတ္၊ ျပဳျပင္ႏိုင္သမွ် ျပဳျပင္ေပးရပါေသးတယ္။ စာစီစာကံုးရဲ႕ အဂၤါရပ္ျဖစ္တဲ့ နိဒါန္း၊ စာကိုယ္၊ နိဂံုးမပီျပင္တာေတြကိုလည္း နားလည္ေအာင္ ျပန္ရွင္းျပဖို႔ ၀န္ေလးေနလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါ။  တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စာစီစာကံုးမျဖစ္တျဖစ္ေတြကို အရသာရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းကို ေဘးဖယ္လို႔ သည္းခံၿပီးဖတ္ရရုံသာမက တစ္ပုဒ္ခ်င္းစီအတြက္ မွတ္ခ်က္ေတြေရးေပးရပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို သူ႔ရဲ႕အေရးအသား တိုးတက္လာဖို႔ လိုအပ္တဲ့အႀကံဥာဏ္ေတြလည္း ေပးဖို႔လိုအပ္ပါေသးရဲ႕။ အဲဒီလို မွတ္ခ်က္ေပး၊ အႀကံျပဳရာမွာလည္း အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ မွတ္ခ်က္၊ အႀကံျပဳခ်က္ေတြျဖစ္ဖို႔လည္း အေရးႀကီးသလို အျပစ္တင္တာမ်ဳိးမျဖစ္ေစဖို႔လည္း သတိထားရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ပုဒ္မွာ ပိုၿပီးအားထည့္ေရးေစဖို႔ သူ႕အေရးအသားထဲက ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို မရွိရွိရာ ရွာႀကံၿပီး ေထာက္ျပေပးဖို႔ကလည္း အင္မတန္မွ အေရပါးၿပီး၊ အသားႏုလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ တိုင္းျပည္က ေက်ာင္းသားေလးေတြအတြက္ အလြန္႔အလြန္ အေရးႀကီးလွပါေသးတယ္။

ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း သံုးေလးပုဒ္ေလာက္ေရးခိုင္းၿပီးလို႔ ေရးသားက်သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သရုပ္ေဖာ္စာစီစာကံုးေတြကို ဆက္ၿပီးေလ့က်င့္ေပးရပါတယ္။ စာစီစာကံုးအမ်ဳိးအစားမွာ သုတနဲ႔ ရသ ႏွစ္မ်ုဳိးရွိေပမယ့္ စာဖတ္တတ္ကာစအရြယ္ကတည္းက အျပင္စာ မဖတ္ခဲ့ေလတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ သုတစာစီစာကံုး၊ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပစာစီစာကံုး၊ က်ဳိးေၾကာင္းျပ စာစီစာကံုးေတြဟာ “ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ဘီး ” လို လားလားမွ မအပ္စပ္တာေၾကာင့္ စာဖတ္နည္းေပမယ့္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ပီျပင္ေအာင္ သရုပ္ေဖာ္ႏိုင္ရင္ အဆင္ေျပနိုင္တဲ့ ရသစာစီစာကံုးေတြကိုပဲ ဦးစားေပးၿပီး ေလ့က်င့္ေပးရပါရဲ႕။ ပညာေရးနည္းစနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အင္မတန္မွ ေခတ္မီခ်င္လြန္းလွတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က Student centered education စနစ္ကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ စမ္းသပ္ေနတာမို႔ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာထက္ ကေလးေတြရဲ႕ ပင္ကိုဗီဇနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တာကို သင္ေပးႏိုင္မွပဲ ပိုအက်ဳိးရွွိမယ္ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီလို ဒုတ္ယအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ နိဒါန္းကိုဘယ္လိုပ်ုဳိး၊ စာကိုယ္ကို ဘယ္လိုပံုစံေရး၊ နိဂံုးကို ဘယ္လိုခ်ဳပ္ စသည္ျဖင့္ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္လာဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံ အခ်က္အလက္ေတြကို စၿပီးေလ့က်င့္ေပးရပါတယ္။ အဲဒီလုိေလ့က်င့္ေပးရာမွာလည္း ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ပံုစံခြက္ထဲမွာ အတင္းရိုက္မထည့္မိေစဖို႔ သတိထားရျပန္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ႀကဳိက္ျဖစ္ဖို႔ထက္ သူတို႔ရဲ႕ပင္ကို ဖန္တီးမႈျဖစ္ဖို႔ကိုပဲ ေရွးရႈၿပီး ဂရုတစိုက္ ပံ့ပိုးဖို႔ဟာ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးလွပါရဲ႕။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံျဖစ္ဖို႔ ဦးစားေပးၿပီးေလ့က်င့္ေပးမိရင္ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အေရးအသားပိုင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ “ ဒုတိယ ဦးဟန္ၾကည္ ” အေနအထားက တက္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘဲ လူညြန္႔တံုးသြားမွာ ေသခ်ာေနပါေတာ့တယ္။

ပံုစံက် စာစီစာကံုးျဖစ္လာေအာင္ ေရးတတ္တာတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ အခ်က္အလက္ရွာတတ္ဖို႔၊ ရလာတဲ့အခ်က္အလက္ေတြကို စနစ္တက် ေနရာခ်တတ္ဖို႔၊ အစီအစဥ္တက် ေရးတတ္ဖို႔ ထပ္ၿပီးက်င့္ေပးရပါဦးမယ္။ ဒီအဆင့္ကိုေရာက္လာရင္ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ မရွာႏိုင္ၾကေသးတဲ့၊ မရွာတတ္ၾကေသးတဲ့၊ ရွာဖို႔ပ်င္းေနေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ခ်င္းစီမွာ သံုးႏိုင္တဲ့ ကဗ်ာ၊ အဆိုအမိန္႔၊ သာဓက စတာေတြကို အဆင္သင့္ခ်ေပးဖို႔ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဆရာေတြက ပ်င္းေနလို႔ မျဖစ္ျပန္ပါ။ ကေလးတို႔သဘာ၀အရ ဆရာႀကဳိးစားသေလာက္ လိုက္ႀကဳိးစားဖို႔ မေသခ်ာေပမယ့္၊ ဆရာပ်င္းရင္ေတာ့ ဆရာ့ထက္ပိုပ်င္းဖို႔ အာမခံခ်က္အျပည့္ရွိၿပီးသား မဟုတ္ပါလား။ အထိုက္အေလ်ာက္ ေရးတတ္၊ ခၽြတ္တတ္လာတဲ့ ကေလးေတြ စာစီစာကံုးေရးရတာ ေပ်ာ္စျပဳလာတဲ့ ဒီအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သူတို႔လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို လြယ္လြယ္ကူကူ သံုးႏိုင္ေအာင္ အဆင္သင့္ျပင္ေပးျခင္းအားျဖင့္ စာေရးတတ္ကာစမို႔ ရင္ထဲမွာ ေပၚလာေနတဲ့ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ စာေရးခ်င္စိတ္ကို ပံ့ပိုးေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။

အခ်က္အလက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ေပးထားၿပီး သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အခ်က္အလက္ ရွာတတ္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာၿပီး၊ ကိုယ္တိုင္လည္း အခ်က္အလက္ေတြကို ရွာေဖြ၊ စုေဆာင္းၿပီး ေရးတတ္လာတဲ့ အဆင့္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက လိုက္နာခဲ့တဲ့ “ စု၊ တု၊ ျပဳ ” အဆင့္သံုးဆင့္ထဲက ပထမအဆင့္ကို ေက်ာင္းသားေတြ လက္လွမ္းမီလာပါၿပီ။ အဲဒီ “ စု ”တဲ့အဆင့္ကေန ေနာက္သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ “ တု ” ၿပီး ကိုယ္တိုင္ “ ျပဳ ” ႏိုင္ၾကပါေတာ့မယ္။ အဲဒီလုိ “ ျပဳ ” ႏုိင္လာတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ေက်ာင္းသားရဲ႕ ဥာဏ္ရည္၊ ပင္ကိုဗီဇကို မူတည္ၿပီး စာေမးပြဲေျဖဖို႔ သံုးေလးလ အလိုေလာက္ ျဖစ္သြားႏိုင္သလို၊ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ တစ္လအလိုေလာက္မွလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ စာေမးပြဲေျဖတဲ့အခ်ိန္အထိ “ တု ” တဲ့အဆင့္ေတာင္ ေရာက္ၾကမွာ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအဆင့္ကို ေရာက္မသြားခဲ့ေပမယ့္ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔က စိုးရိမ္စရာ မလိုလွပါ။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ တပည့္ေတြကို စာစီစာကံုးေရးနည္း သင္ေပးေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က Exam point of view နဲ႔ သင္ေပးေနတာ မဟုတ္လို႔ပါ။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ စာစီစာကံုးဆိုတဲ့ အရာကို ဒီအခ်ိန္၊ ဒီအသက္၊ ဒီအတန္းေရာက္မွ အရွင္လတ္လတ္ ျမင္ၾက၊ ေတြ႕ၾက၊ ေရးၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာစီစာကံုးအမွတ္ ၂၀ ဖိုးမွာ ဂုဏ္ထူးမွတ္ ၁၆ မွတ္ရဖို႔ဆိုတဲ့ ကိစၥဟာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေသခ်ာသလို စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုကိုေတာင္ မွန္ေအာင္မေပါင္းတတ္ၾကေသးတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ ေမာင္ပ်င္း၊ မယ္ပ်င္းေလးေတြဆီမွာလည္း ျမန္မာစာကို ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ သိသိသာသာ နည္းေနတာေၾကာင့္ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ ျမန္မာစာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔လဲ မတန္ၾကေသးပါ။ တကယ္ဆိုရင္ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို က်က်နန တိတိက်က်သင္ၾကားေပးဖို႔ပဲ ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ စာစီစာကံုးအေရးအသား ေကာင္းရံုတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ျမန္မာစာ ေအာင္မွတ္ရဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္သလို အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေသးတာ ေသခ်ာပါရဲ႕။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေန၊ ျမန္မာစကားကို ေျပာေနၾကသူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းအဆင့္ကို ေက်ာ္လြန္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ျမန္မာစာကိုေတာ့ က်က်နနနဲ႔ အမ်ားနားလည္ေအာင္ ေရးတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ျမန္မာစာကို ပီပီျပင္ျပင္ က်က်နနေရးသားတတ္ျခင္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ အျမင့္ဆံုးဂုဏ္သိကၡာလည္း ျဖစ္ပါေသးရဲ႕။

ဘြဲ႕လက္မွတ္ႀကီးကို မွန္ေပါင္သြင္းလို႔ က်က်နန ခ်ိတ္ထားၿပီး စာတစ္ေၾကာင္းကိုေတာင္ အမ်ားနားလည္ေအာင္ မေရးတတ္တဲ့ အျဖစ္မ်ုဳိး ကေလးေတြကို မေရာက္ေစခ်င္ပါ။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္နဲ႔ ထိုက္သင့္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ဳိး ဒီေန႔ေခတ္ကေလးေတြ ရွိေစခ်င္တာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ဆႏၵျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမွတ္ေကာင္းေရး၊ ဂုဏ္ထူးထြက္ေရးဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို အသာေဘးခ်ိတ္လို႔ career point of view, cultural point of view ကေန ရႈျမင္ၿပီး စာစီစာကံုးေကာင္းေကာင္းေရးတတ္ဖို႔၊ ကဗ်ာေတြ၊ စကားေျပေတြကို အရသာခံတတ္ဖို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္သင္ေပးေနမိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေျပာရရင္ လူငယ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔  ျမန္မာစကားေျပကို က်က်နန၊လွလွပပ ေရးတတ္ဖြဲ႕တတ္ရင္ လူငယ္တို႔ ဘာ၀ ႏွလံုးသားက်မ္းစာ၊ ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာကို ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေရးသားတတ္မွာမို႔ ရည္းစားတစ္ေယာက္ရဖို႔အေရးမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က ရည္းစားစာ ရွဲဒိုးေရးစားခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔လို ပုဂၢဳိလ္ေတြဆီမွာ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်လို႔ အသနားခံ၊ ေတာင္းပန္ေနစရာ မလိုေတာ့မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေအာင္ ေသခ်ာေနၿပီ မဟုတ္ပါလားေလ။            ။

ေတာင္းပန္လႊာ။    ။

လူငယ္ေရးရာက႑လို႔ က႑တစ္ခုဖြင့္ၿပီး ေရးေနေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ လူငယ္အမ်ားစုက ေက်ာင္းသားပတ္၀န္းက်င္ပဲ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါမွာ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပို႔စ္ မအပ္စပ္သလို ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ သည္းခံဖို႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ။