၂၀၁၂ ရဲ႕ ပထမဆံုး တဂ္စာဆိုၿပီး
ဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို သူမ်ားရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွပဲ ဦးဟန္ၾကည္ေျဖျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ သူမ်ားပို႔စ္ေတြဖတ္ၿပီး အေတြးလြန္ေနရာက ကိုယ့္ပို႔စ္က်မွ အေရးကၽြံသြားမွာလည္း စိုးရိမ္ပါေသးရဲ႕။ ဘေလာ့ဂါအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ပစ္ပစ္ကို CIA ပစ္ပစ္လို႔ ေခၚၾကေပသကိုး။ ဦးဟန္ၾကည္က ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ေနမင့္ဟာ။ အႏွီ CIA ပုဂၢဳိလ္ေတြကို ဘယ္ေၾကာက္လိမ့္တုန္း။ ဒါေပမယ့္ သူ႕တိုတုိနဲ႔ ဖုန္းဆက္ရင္းနဲ႔ ဂ်ယ္လီေတြကို သူ႕ဗိုက္ထဲထိုးထိုးသြတ္တတ္တဲ့ ဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္ဟာ “ စသံုးလံုး ” ျဖစ္ေနမွာကိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ႀကက္သီးေရာ ဘဲသီးပါမက်န္ထၿပီး ေက်ာေရာရင္ပတ္ပါစိမ့္ေအာင္ လန္႔ပါသတဲ့။
ဟုတ္သေလ…
“ စသံုးလံုး ” ဆိုတာက “ စပ္စုစိန္ ” ကိုေခၚတယ္ မဟုတ္ပါလား။
“ စသံုးလံုး ” တင္အားမရေသးဘဲ “ စငါးလံုး ” ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ သတိသာထားေပေရာ့ ဘေလာ့ဂါအေပါင္း သူေတာ္ေကာင္းတို႔ေရ။
“ စငါးလံုး ” ဆိုတာေတာ့ “ စပ္စုစြာစိစိန္ ” ပါတဲ့။
ကိုင္း “ သံုးလံုး ” လား “ ငါးလံုးလား ” မသဲကြဲတဲ့ ေဒၚဂ်ယ္ရီပစ္ပစ္ေရ ေမးသမွ်ေျဖမည္ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေမးၾကည့္ေျဖၾကည့္ ပေဟဠိကို ေအာက္မွာပဲ အေျဖညွိလုိက္ပါၿပီတဲ့ဗ်ား…
အိပ္ယာကနိုးနိုးခ်င္းအရင္ဆံုးဘာလုပ္သလဲ…
၆ နာရီထိုးရင္ စာသင္ခ်ိန္စမွာမို႔ ၅ နာရီခြဲေလာက္မွာ တဂြမ္ဂြမ္ထျမည္တဲ့ ဖုန္းႏႈိးစက္ကို ၅ မိနစ္ snooze ေလးခါေလာက္လုပ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ မ်က္စိကို ေႃခြတာေရးအျဖစ္ ျမင္ႏိုင္ရုံေလာက္ပဲဖြင့္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲက ေရေအးေအးႀကီးကို တဂြပ္ဂြပ္ေသာက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ အိမ္ထက္သာရမယ့္ေနရာကို သြားၿပီး အိပ္မက္လိုလို ဘာလိုလို ၀ိုးတို႔၀ါးတားေမွးရင္း ပါေတာ္မူပါတယ္။ ပါေတာ္မူရင္း ငိုက္ရတဲ့ စည္းစိမ္ကလည္း ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ မနက္ခင္းရဲ႕ က်က္သေရတစ္ခု ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေဒၚပစ္ပစ္ေရ။
မနက္စာကို ဘယ္လိုအစားအစာ စားရတာႀကိဳက္ပါသလဲ…
အစားက လူနဲ႔တည့္တယ္မဟုတ္လား ေဒၚပစ္ပစ္ရယ္။ ေမးမွေမးရက္ပေလ။ မနက္စာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန႔လည္စာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညစာပဲျဖစ္ျဖစ္ စားလို႔ေကာင္းတာဟူသမွ်ကို စားရတာ ႀကဳိက္ပါသတဲ့။ အသားထဲမွာ “ လူသား၊ သစ္သား ”၊ အရြက္ထဲမွာ “ စာရြက္ ”၊ အသီးထဲမွာ “ ပဒိုင္းသီး၊ မီးသီး၊ ေဂါက္သီး ” စတာေတြကိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ ေ၀ရာမဏိလုပ္ပါရဲ႕။ ျဖစ္မ်ားျဖစ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဟိုးအရင္ ကေလးဘ၀ကလို ထမင္းပူပူေလးကို ဆီဆမ္းၿပီး မတ္ပဲဘယာေၾကာ္ကေလးကို တစ္ဖဲ့ဖဲ့၊ ၾကက္သြန္ျဖဴကေလးတစ္ကိုက္ကိုက္၊ နံနံပင္ကေလးကို ထမင္းထဲမွာျမွဳပ္ၿပီး စားခ်င္ေပသေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ထမင္းရည္ပူပူေလးထဲမွာ ၾကက္သြန္ေျခာက္ေၾကာ္ကေလးထည့္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴဆီခ်က္ကေလး ပါေလရုံ တစ္ခ်က္ေ၀့၊ မတ္ပဲဘယာေၾကာ္ကေလးေတြ ေခ်ၿပီးထည့္၊ နံနံပင္ကေလးေတြထည့္ ဆားကေလးအေနေတာ္ခပ္ၿပီး ေသာက္ခ်င္တာပါပဲ။
ေလာေလာဆယ္ေန႕တိုင္္းစားျဖစ္ေနတဲ့ မနက္စာ...
မနက္လင္းၿပီဆိုကတည္းက အာၿပဲၿပီး တံေတြးတစ္ပိႆာေလာက္ကုန္ေအာင္ ဟစ္ဟစ္ေအာ္ရင္း စာသင္ေနရတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ မနက္စာကိုေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားက အလ်ဥ္းသင့္ရာကို စီစဥ္ေပးၾကတာမို႔ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဘရိတ္ဖတ္အျဖစ္ ပို႔ဆြမ္း၊ သဒၶါဆြမ္းပဲ မနက္ခင္းတိုင္း ဘုဥ္းေပးေနရပါေၾကာင္း။
ေန႕လည္စာကို ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာစားရတာႀကိဳက္ပါသလဲ…
ၾကယ္ငါးပြင့္အဆင့္ရွိတဲ့ Hilton Hotel ေပၚမွာ ကာဗီးယားငါးဥေလးတစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ Hennessy ေလးတစ္ငံုငံုလိုက္နဲ႔ စိတ္ေအးလက္ေအးေလး ဒင္နာတီးခ်င္ေပသေပါ့။ အဲသလို ဒင္နာတီးဖို႔အေရးက အျပင္မွာမနီးေပလို႔ ရင္နာၿပီးေျဖရရင္ေတာ့ ဖင္မွာခ်ီးေပ (ဟုုတ္ေပါင္…ကာရန္ေနာက္လိုက္ရင္း ေဘးေခ်ာ္ကုန္ၿပီ..) အႀကင္နာအသီးေတြနဲ႔ အစဥ္သာအၿငီးေျပေစတဲ့ ဇနီးေမကိုလက္၀ဲမွာထားၿပီး ပြဲေတာ္တည္ရတာကို ႀကဳိက္ႏွစ္သက္ပါေၾကာင္း။
အခုလက္ရွိအစားခ်င္ဆံုးဟင္းကိုေျပာျပပါ......
အိမ္ကေန လွမ္းပို႔ေပးလို႔ ေနာက္ႏွစ္ရက္ဆိုရင္ ေရာက္လာမယ့္ ပါဆယ္ထဲက ပဲငါးပိျပားေၾကာ္ကေလးရယ္၊ အညာ၀က္အူေခ်ာင္း အဆစ္ကေလးေတြရယ္ကို အခုစာေရးေနရင္းေတာင္ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနပါသတဲ့။ ေရႊေရာင္၀င္းအိေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ေဒသထြက္ နံမည္ေက်ာ္ပဲငါးပိကို မစားရတာကလည္း ၁၀ ႏွစ္နီးပါးရွိသြားၿပီ မဟုတ္ပါလား။ ႀကံဳတုန္းမွာ ေၾကာ္ျငာ၀င္ရရင္ျဖင့္ က်န္တဲ့ေဒသက ပဲငါးပိေတြက အေစ့ႀကီးႀကီး၊ အေရာင္ညစ္ညစ္နဲ႔ ငံလြန္းေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ရဲ႕ ပဲငါးပိက ေရႊ၀ါေရာင္ေျပေျပနဲ႔ မငန္လြန္းဘဲ အင္မတန္အရသာရွိပါတယ္။ သူ႕ခ်ည္းပဲ ခ်က္စားရင္ေတာင္ အေရာင္အဆင္းက မက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ စိုျပည္လြန္းပါရဲ႕။ အႏွီပဲငါးပိကို ၀က္သားေလးနဲ႔သာ ေရာၿပီးခ်က္လိုက္ရင္ျဖင့္ ၀က္သားအဆီနဲ႔ ပဲငါးပိအငံ သမူဟျဖစ္သြားတာမို႔ အႏွီဟင္းကို ထမင္းေလးနဲ႔သာ နယ္ဖတ္ၿပီး အုပ္လိုက္ရရင္ ( အင္း…ေတြးရင္းနဲ႔ေတာင္ သြားရည္က်လာၿပီ ) အနီးအနားက ဇနီးမယားကိုေတာင္ ယာယီေမ့ေလာက္ပါရဲ႕။
ပဲငါးပိကို အစိုအတိုင္းမစားဘဲ ၾကက္သြန္နီဓားျပားရိုက္ကေလး ပါေလရုံေရာ၊ လက္ႏွစ္သစ္ပတ္လည္ အျပား၀ိုင္းကေလးေတြလုပ္၊ တစ္ေနႏွစ္ေနေလာက္ျပၿပီး အေျခာက္လွမ္းသိမ္းထား။ စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ မီးကင္ၿပီးျဖစ္ျဖစ္၊ ေၾကာ္ၿပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထမင္းဆီဆမ္းကေလးနဲ႔ ေလြးလိုက္ရရင္ ( သြားရည္ ထပ္က်လာျပန္ၿပီ ) အင္မတန္မွ နိပ္ပါသတဲ့။ သူ႕ခ်ည္းပဲ ေၾကာ္မစားခ်င္ရင္လည္း ပဲငါးပိျပားေျခာက္ေတြကုိ ခ်ဳိးေခ်၊ ၾကက္သြန္နီ ငရုတ္သီးနဲ႔ ေရာေၾကာ္ၿပီး ပုလင္းထဲထည့္ပိတ္ထား ဗိုက္ဆာတိုင္းလည္း ႏႈိက္စားလို႔ရပါေသးသတဲ့။
၀က္အူေခ်ာင္းရဲ႕ ေကာင္းျခင္းေတြကိုေတာ့ ကိုယ့္သြားရည္ကို ႏွေျမာတာက တစ္ေၾကာင္း ၀က္အူေခ်ာင္းျမင္တာနဲ႔တင္ ေလပ်ဳိ႕တတ္တဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို အားနာတာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္
( ၀က္အူေခ်ာင္းကို ယမကာနဲ႔ ျမည္းတဲ့ပစၥည္းလို႔ ျမင္တဲ့လူက ျမင္ၾကေပသကိုး ) ပလီပလာဖြဲ႕ႏြဲ႕လို႔ ဋီကာမခ်ဲ႕ေတာ့ပါေၾကာင္း။
အလုပ္မွာေကာ္ဖီ ဘယ္နွစ္ခြက္ ေသာက္ပါသလဲ.....
သူမ်ားတကာေတြ တေကာ္ထဲေကာ္ တဖီထဲဖီေနေပမယ့္ ေရငန္ေသာက္၊ ျမက္ေျခာက္စားတဲ့ အညာသားဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ ရင္တုန္လြန္းတာေၾကာင့္ ေ၀ရာမဏိလုပ္ထားရတာ ႏွစ္ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ကေလးပီပီ အားရွိမယ့္ အိုဗာတင္းကိုပဲ တစ္ေန႔တစ္ခြက္ ေဖ်ာ္ေသာက္ပါေၾကာင္း။
ညေနစာကိုဘယ္မွာစားတတ္ပါလဲ.....
အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အိမ္မွာပဲ စားရေပသေပါ့။ စိတ္လိုလက္ရရွိတဲ့ အခါမ်ုဳိးမွာေတာ့ အျပင္ထြက္ၿပီး စားျဖစ္ပါရဲ႕။ တစ္ခါတစ္ေလက်ျပန္ရင္လည္း ဆိုင္ကေန ဟင္း၀ယ္လာၿပီး အိမ္မွာပဲ စားျဖစ္ပါတယ္။
ညေနစာစားရင္းနဲ႕ အမ်ားဆံုးစဥ္းစားျဖစ္တတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ......
စာအုပ္ဖတ္ရင္း ထမင္းစားက်င့္ရွိတာမို႔ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာကိုပဲ စဥ္းစားျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း စားျဖစ္တာမို႔ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲမွာ စိတ္ေရာက္သြားၿပီး စားေနတဲ့ ထမင္းအရသာေတာင္ မသိလိုက္တဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။
အလုပ္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္မွာခံစားခ်က္.....
တစ္ေန႔စာသင္လိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ျပန္စဥ္းစားရင္း၊ ခ်စ္ဖြယ္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွေပထေသာ တပည့္ဖြတ္ၾကားေလးေတြကို လူျဖစ္ေအာင္ ဘယ္နည္းဗ်ဴဟာ၊ ဘယ္မဟာဗ်ဴဟာေတြနဲ႔ သင္ရမယ္ဆိုတာေတြကို စိတ္ကူူးရင္း စိတ္က အလုပ္ထဲမွာပဲ က်န္ေနရစ္တတ္တာမို႔ အလုပ္ဆင္းခ်ိန္နဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္ဟာ ေလကုန္သက္သာတာတစ္ခုကလြဲလို႔ စိတ္ခံစားခ်က္ခ်င္းက ထူးမျခားနားပဲ ရွိတတ္ပါတယ္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘာအရင္လုပ္တတ္သလဲ......
ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္က တစ္ရက္မွာ ႏွစ္ခါရွိပါတယ္။ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီထိုးလို႔ အိမ္ျပန္လာရင္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေပၚ ပစ္ထိုင္ခ်ၿပီး မ်က္စိေတြအသာမွိတ္လို႔ ပူေလာင္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကို ခဏေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ ႀကဳိးစားပါတယ္။ ည ၇ နာရီထိုးလို႔ အိ္မ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ရွင္မနဲ႔အတူ အျပင္ျပန္ထြက္ၿပီး ေလေကာင္းေလသန္႔ရွဴၾကဖို႔ စိုင္းျပင္းရပါသတဲ့။
ဒုတိယလုပ္မိတာေလး....
နားၿပီးရင္ေတာ့ မလုပ္ခ်င္ဘဲ လုပ္ေနရတဲ့ ထမင္းစားျခင္း အလုပ္ကို လုပ္ရပါေလေရာ။
ညမအိပ္ခင္ေကာ္ဖီေသာက္တတ္ပါသလား....
ေကာ္ဖီ…သားသားေၾကာက္ေၾကာက္…
ညအိပ္ယာထဲဝင္ဝင္ခ်င္းအခ်ိန္မွာ ဘာအရင္ဆံုးလုပ္ပါသလဲ.....
မ်က္စိမွိတ္လိုက္ပါေရာ။
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမွာ ဘာလုပ္သလဲ......
စာၾကည့္မီးဖြင့္ၿပီး အိပ္ရာေဘးမွာ ပံုေနတဲ့ စာအုပ္ပံုထဲက လက္သင့္တဲ့တစ္အုပ္ကို ဆြဲယူၿပီးဖတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ အဲဒီလိုဖတ္ရင္းနဲ႔ပဲ မိုးလင္းသြားတတ္ပါေသးရဲ႕။
တအားစိတ္ဓါတ္က်လာတဲ့အခါမ်ိဳး စိတ္အားငယ္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ဘာလုပ္တတ္သလဲ.......
ေဆးကုတဲ့အခ်ိန္တုန္းက လူ႕အသက္ေတြကို တာ၀န္ယူခဲ့ရၿပီး၊ စာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ လူ႕ဘ၀ေတြကို တာ၀န္ယူထားရတာမို႔ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဖိစီးမႈေတြ ခံစားရပါရဲ႕။ ၾကာလာေတာ့လည္း ထုေလမာေလ ငါးဖယ္ေတ ျဖစ္ၿပီး ဖိအားေတြေအာက္မွာ ေနသားက်သြားတာမို႔ ဖိအားမရွိရင္ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ဟာတာတာနဲ႔ ေနလို႔ထိုင္လို႔ မေကာင္းခ်င္ပါ။ စိ္တ္ဓာတ္ဘုန္းဘုန္းက်တာမ်ဳိး ျဖစ္ခဲေပမယ့္ အထိုက္အေလွ်ာက္ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာေတာ့ ဟာသစာအုပ္ေတြဖတ္၊ ဟာသကားေတြၾကည့္ၿပီး အာရုံေျပာင္းပါတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြလို ေန႔မ်ဳိးမွာ စိတ္ဓာတ္က်ရင္ေတာ့ ေဘာလံုးပြဲေရွ႕မွာထိုင္ၿပီး တီဗီထဲကေန ကိုယ့္ကိုဘာမွျပန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ေဘာလံုးသမားေတြကို ႀကိမ္းလိုက္ေမာင္းလိုက္ လုပ္ပါတယ္။
အျပင္သြားတဲ့အခါ အျမဲတမ္းသတိထားျပီးယူတတ္တဲ့ပစၥည္း........
မ်က္မွန္။
လွခ်င္လို႔ တပ္တာေတာ့ မဟုတ္ရပါ။ ပူလြန္းေလာင္လြန္းတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္ မ်က္လံုးထိခိုက္မွာစိုးတာေၾကာင့္ ဒါေလးနဲ႔လုပ္စားရမယ့္ အဖိုးတန္ဘတ္သီးေလးႏွစ္လံုးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ကာဗာေပးရျခင္း ျဖစ္ပါသတဲ့။
မိသားစုဝင္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ရဆံုးသူ......
ဦးဟန္ၾကည္တို႔ မိသားစုမွာ ေျပးၾကည့္မွ လင္ကိုယ္မယား ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိတာရယ္။ သူ႕မွမခ်စ္ရင္ ဘယ္သူ႕သြားခ်စ္လို႔ ရပါလိမ့္တုန္းဗ်ာ။
သူစိမ္းေတြအထဲမွာ မိမိအယံုၾကည္ရဆံုးသူ......
ကိုယ္ကၾကဴး၊ ကိုယ့္ဒူးေတာင္မယံုရတဲ့ ေဟာဒီဒြႏၲယာႀကီးမွာ သူမ်ားကို အႁကြင္းမဲ့ ယံုဖို႔ဆိုတာေတာ့ မိုက္မဲလြန္းတယ္လို႔ ယူဆပါရဲ႕။
အလုပ္ထဲမွာကိုယ္အခင္ဆံုးသူ.......
ခင္ရုံတင္ဘယ္ကမလဲ၊ ခ်စ္ရေပသေပါ့။ တစ္ေယာက္ေတာင္မကဘူး၊ တစ္ပုံႀကီးရွိပါရဲ႕။ အႏွီေက်ာင္းသားေတြကို ခ်စ္လြန္းလို႔ အႏွီအလုပ္ႀကီးကို ဦးဟန္ၾကည္ အႏွီေလာက္ေတာင္ ခင္တြယ္ေနတာရယ္။
ကိုယ္မွာရွိတဲ့ပစၥည္းေတြထဲကအႀကိဳက္ဆံုးပစၥည္းေလးတခု....
ေတာ္လွန္ေရးကာလ၊ ဘ၀အစတုန္းက ၀ယ္ထားတဲ့ စက္ဘီးအိုကေလးတစ္စီးပါ။ အဲဒီစက္ဘီးကေလးကို အိပ္ရာေဘးမွာ ေထာင္ထားၿပီး ဘ၀င္ျမင့္၊ ဘ၀ေမ့မယ္ႀကံတိုင္း၊ စိတ္ႀကီး၀င္မယ္ႀကံတိုင္းမွာ စက္ဘီးကေလးကို ကိုင္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပန္ဆံုးမျဖစ္ပါတယ္။
လက္ေဆာင္ရထားတဲ့အထဲကအႀကိဳက္ဆံုးပစၥည္းေလးတခု.....
ေကာ္တရာ ကပ္ေစးႏွဲ ၊ အင္မတန္မွ လက္ေပါက္ကပ္လြန္းတဲ့ အဘိုးျဖစ္သူ ေပးခဲ့တဲ့ ဖလံထည္ flannel အေႏြးအက်ႍကေလးပါ။ ဦးဟန္ၾကည္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ေပးခဲ့တာမို႔ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနပါၿပီ။ အဘုိးရဲ႕ဘ၀သက္တန္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သားျဖစ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ေဖေဖကို ဘာတစ္ခုမွ ၀ယ္မေပးခဲ့ဖူးတဲ့အေၾကာင္း သိၾကရင္ အႏီွေစ်းေပါေပါ၊ ခပ္ခ်ာခ်ာ အေႏြးထည္ကေလးကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္မ်ား အင္မတန္တန္ဖိုးထားရတယ္ဆိုတာ သိႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။
ကိုယ့္ပတ္သက္ဖူးတဲ့သူေတြထဲမွာကိုယ့္ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးနိုင္ဆံုးသူ......
ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေမေမနဲ႔ ေဖေဖပါ။ ဦးဟန္ၾကည္အေပၚမွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈလည္း အျပည့္ရွိသူေတြ ျဖစ္ပါရဲ႕။
အခုေလာေလာဆယ္အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ......
အခုေလးတင္ပဲ ခရီးထြက္သြားတဲ့ အိမ္ရွင္မ လမ္းခရီးမွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေစခ်င္တာပါပဲ။
ဒါတင္မကေသးဘဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ရက္ေန႔က စာတိုက္ကေန ပို႔ထားတဲ့ မိဘေတြအတြက္ ကန္ေတာ့ပစၥည္း၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကိုလည္း မိဘေတြလက္ထဲကို ေဘးမသီရန္မခ ေရာက္ေစခ်င္ပါေသးရဲ႕။
