ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ F 4 . . .

credit to Google

ေခတ္သည္ တန္႔ရပ္မေန။ နာရီသံတစ္ခ်က္ခ်က္ၾကားတြင္ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ေျပာင္းလဲေနသည္။ ကုန္ဆံုးသြားေသာ ေန႔ရက္နာရီတို႔ကို ျပန္လည္ရွာေဖြ၍ မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့သလို ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ လြန္ေလၿပီးေသာ ေခတ္ကာလမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ရႏိုင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ရိုးသားျဖဴစင္မႈမ်ား သစၥာရွိမႈမ်ား တာ၀န္ယူမႈ တာ၀န္သိမႈမ်ားျဖင့္ အထိုက္အေလ်ာက္ လူနံ႔သင္းခဲ့သည့္ အတိတ္ေခတ္မ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ လြမ္းေမာသည္။ ေခတ္ေဟာင္းေခတ္ေဆြးတို႔ကို ေနာက္သို႔ခ်န္ထား၍ ေခတ္သစ္ကိုသာ ေရွးရွဳၾကျခင္းသည္ ျဖစ္သင့္ေသာ သဘာ၀မဟုတ္ေလာ။ သို႔ေသာ္ ကုန္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ မည္သည့္ေခတ္တြင္မဆို ဆိုးေမြခ်ည္း ခ်န္ရစ္ခဲ့သည္မဟုတ္။ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး ဒြန္တြဲေနသည့္ ေလာကနိယာမအရ ေကာင္းေမြမ်ားလည္း ရွိေပဦးမည္။ ဦးဟန္ၾကည္ကား ထိုေကာင္းေမြမ်ားကို မ်က္ေမွာက္ေခတ္အထိ ယူေဆာင္လာေစလိုေသာ Conservative သမားပင္ ျဖစ္ေလသည္။

အတြင္းစိတ္အခံက ေရွးေမြကို ထိုကဲ့သို႔ ျမတ္ႏိုးသည့္ၾကားတြင္ ၀ါသနာဘာဂီအရ စာေပတို႔ကို ဖတ္ရွဳေလ့လာျဖစ္ေသာအခါမ်ဳိး၌ အတိတ္၏ လြမ္းေမာဖြယ္တို႔က ဦးဟန္ၾကည္ကို ကလူ၏သို႔ ျမွဴ၏သို႔ ရွိျပန္၏။ ျမေကတု၏ ေႏွာင္းေခတ္တကၠသိုလ္မွတ္တမ္း၊ သိပၸံေမာင္၀၏ ေအာက္စဖို႔တကၠသိုလ္ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းတို႔ကို ဖတ္ရွဳေသာအခါတိုင္းတြင္ တကၠသိုလ္ပီသေသာ ပညာရပ္၀န္းတြင္ က်င္လည္ခြင့္ရခဲ့သူတို႔ကို ေလးစားအားက်စိတ္သည္ တဖြားဖြား။ တကၠသိုလ္ေခတ္ပ်က္တြင္ လူျဖစ္လာရေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားမလိုအားမရ။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တြင္ ပထမအႀကိမ္ထုတ္ေ၀ၿပီး ၂၀၁၁ စက္တင္ဘာတြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ထားေသာ ဦးခ်မ္းသာ၏ “ ကၽြန္ေတာ္အိုင္စီအက္ ” မွတ္တမ္းကို ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ဖတ္မိေသာအခါတြင္ကား ၀မ္းနည္းမႈမွာ သာ၍ပင္ ကဲေလေတာ့သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေခတ္ဦးတြင္ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ့ေသာ၊ ေအာက္စဖို႔တကၠသိုလ္တြင္ အိုင္စီအက္စ္အစမ္းခန္႔အျဖစ္က်င္လည္ခဲ့ေသာ ဦးခ်မ္းသာႀကီးကို အားက်စိတ္သည္လည္း ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ။ မည္မွ်ပင္ အားက်ေစကာမူ တိုင္းျပည္၏ အေနအထားႏွင့္ အလားအလာတို႔အရ ဦးခ်မ္းသာလို အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို ဦးဟန္ၾကည္ရႏိုင္ရန္ ယခုဘ၀တြင္ မလြယ္ေတာ့ၿပီ။ အရြယ္ေတာ္ကလည္း တစ္ဆိတ္ဟိုင္းၿပီ မဟုတ္ပါလား။ သားေကၽြးမႈ မယားေကၽြးမႈအတြက္ ရုန္းကန္ေနရသည့္ သာမန္လူသားဘ၀တြင္ ေနသားက်ခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါလား။ အေနာက္ႏိုင္ငံသား လူ၀င့္ႁကြားတို႔ၾကား၀ယ္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ဦးဟန္ၾကည္လည္း စံမီတန္း၀င္ေၾကာင္း ျပသႏိုင္ခြင့္သည္ ေလႏွင္ရာသို႔ ေမ်ာပါေပ်ာက္ပ်က္သြားသည့္ တိမ္မွ်င္သဖြယ္ ခပ္ေရးေရး။ စံမီေပမီ ပညာရွင္ျဖစ္ႏိုင္ခြင့္သည္ ေဆာင္းအိပ္မက္ပမာ။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစ လတ္တေလာအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအရ ပညာေရးႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးရွိေနရျခင္းကို ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ရေသ့စိတ္ေျဖေက်နပ္မိသည္။ မိမိမရခဲ့ေသာ အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို တပည့္မ်ားအား ရေစခ်င္လွပါ၏။ သို႔ေသာ္ ပညာေရးအေျခအေနသည္ တက္လမ္းမျမင္။ ဦးဟန္ၾကည္ထံသို႔ေရာက္လာၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားတြင္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား၊ တာ၀န္သိစိတ္၊ တာ၀န္ေက်ပြန္မႈ၊ အေျခခံကၽြမ္းက်င္မႈတို႔က တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပို၍ပို၍ ဆုတ္ယုတ္လာေနသည္။ မည္သည့္အရာကိုမွ် တိတိက်က် မကၽြမ္းက်င္ျခင္းသည္ ေခတ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ဂုဏ္ပုဒ္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္လာလတၱံ႕ေသာ အဆင့္မီတကၠသိုလ္၊ အဆင့္မီပညာေရးအတြက္ သင္းကေလးတို႔ကို အဆင့္မီေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေစရန္ ဦးဟန္ၾကည္ ရည္သန္သည္။ အားသြန္သည္။ ပညာရွင္တို႔ ကြန္းခိုရာ၊ ပညာတတ္လူမြန္တို႔ ေမြးထုတ္ေပးရာ ျမကၽြန္းသာသို႔ သင္းကေလးတို႔ ေရာက္ၾကေလလွ်င္ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကား၌ လူရည္မြန္ကေလးမ်ား ျဖစ္လာၾကမည္မွာမလြဲ။ ေရႊပင္နားလွ်င္ ေရႊေက်းျဖစ္ရမည္ မဟုတ္ပါလား။ သို႔ေသာ္ အရိုးစြဲေနေသာ အက်င့္စရိုက္ဆိုးမ်ား၊ အသည္းႏွလံုးတြင္ ကၽြဲပခံုးထေနေသာ ဗီဇဆိုးမ်ားကို စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္မွ်ျဖင့္ နတ္ေရကန္တြင္း ပစ္ခ်လိုက္သလို ဥဳံဖြမန္းလိုက္သလို ျပဳျပင္ေပးႏိုင္ရန္ မလြယ္ကူ။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းမာလွေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား အလြယ္တကူႏွင့္ ဇြဲေလွ်ာ့တတ္သူမဟုတ္။ ေခ်ာ့တစ္ခါ၊ ေျခာက္တစ္လွည့္ျဖင့္ သင္းကေလးတို႔ကို ျပဳျပင္သည္၊ လမ္းေၾကာင္းတည့္ေစရန္ အားထုတ္သည္။ တည့္သည္လည္းရွိသလို ေခ်ာ္သည္လည္း ရွိ၏။ တည့္သြားေသာအခါ ေပ်ာ္ရသည္။ ေခ်ာ္သြားေသာအခါတြင္ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ျပန္ျပင္ရန္ နည္းလမ္းေပးသလိုရွိေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသာရျပန္၏။ အမႈိက္ပံုတြင္းမွ ေရႊရွာသူ မိုက္ထုတ္သမား ဦးဟန္ၾကည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ လူဆိုးကေလးမ်ား၊ လူပ်င္းကေလးမ်ား ဆယ္တန္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေအာင္ျမင္၍ တကၠသီလာျမကၽြန္းညဳိသို႔ ကြန္းခိုခြင့္ရၾကလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ တစ္ကိုယ္ေတာ္၀မ္းေျမာက္ေလေတာ့သည္။ “ မင္းရင္ထဲမွာ မင္းဆင္ႏႊဲတာ မင္းပဲသိတဲ့ မင္းရဲ႕ေအာင္ပြဲပါ . . . ” ဟူသည့္ အဆိုေတာ္ ကိုင္ဇာ၏ သီခ်င္းစာသားက ဦးဟန္ၾကည္၏ တစ္ကိုယ္ရည္ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို အားေပးအားေျမွာက္ျပဳသည့္ ဘက္ေတာ္သားျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ေလၿပီ။

သို႔ေသာ္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ပီတိသည္ မႈိေလာက္မွ်ပင္ အသက္မရွည္ရွာ။ အမိတကၠသိုလ္ရင္ခြင္သို႔ တပည့္ေက်ာ္မ်ားခုိလႈံ၍ တစ္လမျပည့္ေသးခင္ သင္းကေလးတို႔၏ မိဘမ်ား မ်က္ကလူးဆန္ျပာျဖင့္ ဦးဟန္ၾကည္ထံလာ၍ အႀကံဥာဏ္ေတာင္းၾကေလၿပီ။ ဆရာ့တပည့္ ဘယ္သူက ဆိုင္ကယ္ေပါင္ၿပီး ဖဲရိုက္ပစ္လို႔။ ဘယ္၀ါက ေက်ာင္းမတက္ဘဲ အရက္ခ်ည္းေသာက္ေနလို႔။ ဘယ္ဒင္းက ရည္းစားနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး တည္းခိုခန္းမွာ သြားသြားအိပ္လို႔။ ဘယ္သတၱ၀ါက မူးယစ္ေဆးစြဲေနလို႔…စသည္ စသည္ျဖင့္ ေကာင္းသတင္းတစ္ကြက္မွ်မပါ။ မိဘအသီးသီး၏ အားကိုးတႀကီး တိုင္သံေတာသံမ်ားၾကားတြင္ ဆရာဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ေနမထိထိုင္မသာ။ ေခြးၿမီးေကာက္ကေလးမ်ားကိုလည္း အျပစ္မဆိုခ်င္ေတာ့။ ေခြးၿမီးေကာက္ကို ေျဖာင့္ရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္။ အေကာက္အတိုင္း ပစ္ထားျပန္လွ်င္လည္း သဘာ၀မက်။ ဦးဟန္ၾကည္ စြပ္ေပးထားေသာ က်ည္ေတာက္ကို ျဖဳတ္ပစ္သူမ်ားကိုသာ ဆဲလိုေတာ့သည္။ ေခြးၿမီးေကာက္ကေလးမ်ားကို က်ည္ေတာက္စြပ္ရသည္မွာ ထင္သေလာက္မလြယ္။ အကိုက္အခဲခံႏိုင္မွ အျငဴစူခံႏိုင္မွ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တစ္ႏွစ္တာပတ္လံုး “ သုတ္၊ ၀ိနည္း၊ ပိဋကတ္ႏွင့္ လွ်ာျပတ္ေအာင္ ေဟာေတာ္မူ ”၍ တပင္တပန္း လူေယာင္ဖန္ဆင္းေပးထားရေသာ ဦးဟန္ၾကည္၏ အလုပ္အားလံုး သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရျခင္းသည္ ေက်နပ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ရလာဒ္မဟုတ္။ တပည့္မ်ား လူဆိုးကေလးမ်ားကို တကၠသိုလ္ပညာသင္ယူရန္ ဦးဟန္ၾကည္ တိုက္တြန္းၿပီး အေရာက္ပို႔ေပးျခင္းသည္ က်ည္ေတာက္ကို ျဖဳတ္ခိုင္းရန္မဟုတ္။ ထိုက်ည္ေတာက္ကို ပိုမိုခုိင္ခံ့ၿမဲၿမံေစရန္၊ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ စာရိတၱက်ည္ေတာက္ ပညာက်ည္ေတာက္မ်ားျဖင့္ တစ္သက္တာ က်င့္သားရေစရန္ အားကိုးတႀကီးျဖင့္ တကၠသီလာသို႔ ပို႔ျခင္းမဟုတ္ပါေလာ။ ဦးဟန္ၾကည္မွအစထား၍ လူတိုင္းလူတိုင္းတြင္ ေခြးၿမီးေကာက္ႏွင့္တူေသာ ဗီဇဆိုး စရိုက္ဆိုးမ်ား ရွိၾကသည္သာ။ ထုိစရိုက္ေခြးၿမီးမ်ားကို ပညာက်ည္ေတာက္ စာရိတၱက်ည္ေတာက္မ်ားျဖင့္ ထိန္းသိမ္းထားၾကရသည္ မဟုတ္ေလာ။ တကၠသီလာျမကၽြန္းသာသည္ က်ည္ေတာက္စြပ္ေပးရာ၊ က်ည္ေတာက္က်င့္ေပးရာ ဘူမိနက္သန္ ေနရာမွန္ မဟုတ္ေတာ့ၿပီထင္၏။ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွသည္။

လူေရွာ္ကေလးမ်ားကို ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ျပင္ၿပီး ဆယ္တန္းေအာင္ေစရန္ သင္ၾကားေပးခဲ့စဥ္က ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားအိမ္သို႔ အ၀င္လွခဲ့ၿပီး တပည့္မ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈပီတိကို ၿမိန္ၿမိန္ႀကီးခံစားခဲ့ရေလသမွ် သင္းကေလးတို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္လွ်င္ သင္းကေလးတို႔၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ဦးဟန္ၾကည္ မေတြ႕လိုေတာ့ၿပီ။ သင္းကေလးတို႔ အိမ္မ်ားသို႔ အလည္မသြားလိုေတာ့ၿပီ။ တပင္တပန္း ေရေလာင္းေပါင္းသင္ထားရေသာ ပန္းကေလးမ်ား ငံုကာစအရြယ္တြင္ ပိုးကိုက္ပ်က္စီးျခင္းကို မည္သည့္ဥယ်ာဥ္မွဴး ခံစားႏိုင္ပါမည္နည္း။ သို႔ေသာ္ သင့္ရာအပ္ပို႔ရမည္က ဆရာတို႔တာ၀န္မဟုတ္ေလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ မိဘမ်ားကို သားသမီးသြန္သင္လမ္းညႊန္နည္း အႀကံျပဳရသည္ကတစ္မ်ဳိး၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား ၿမဳိ႕ျပန္ေရာက္လာၾကလွ်င္ ေခၚယူဆံုးမသည္ကတစ္ဖံုျဖင့္ ေဆးၿမီးတိုေပါင္းစံုသံုးရျပန္သည္။ ျပဳတ္သြားေသာ က်ည္ေတာက္ကို ျပန္စြပ္ႏိုင္ရန္ကား မလြယ္ေတာ့။ ဦးဟန္ၾကည္ မ်က္စိေရွ႕တြင္ပင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တပည့္မ်ား ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ စာေမးပြဲတဖံုးဖံုးက်၊ ေဆးသမားျဖစ္၊ အရက္သမားျဖစ္၍ ဘ၀ပ်က္ ေက်ာင္းထြက္ကုန္ၾကသည္မွာ ရင္ထုမနာ။ ပညာျဖင့္ ေလာကကို အလွဆင္လိုသည့္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ဆုေတာင္းျပည့္ေစရန္ လမ္းေၾကာင္းေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားသည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမွာ တစ္ႏွစ္ေန၍ သံုးေလးေယာက္ပင္ မျပည့္တတ္ေတာ့။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ တကၠသိုလ္ေရာက္သည္ႏွင့္ အဆင္းကို ဘီးတပ္ၿပီး ျဖစ္သြားေလၿပီ။

credit to Google

တကၠသိုလ္တက္၍ အပ်က္ႀကီးပ်က္လာၾကေသာ ေက်ာင္းေတာ္သားေဟာင္းမ်ားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ၾကရလွ်င္ ႏွစ္သစ္ဆယ္တန္းေအာင္ ေက်ာင္းသားတို႔၏ မိဘမ်ားသည္ ဦးဟန္ၾကည္ေဟာေနက် တကၠသိုလ္ေက်းဇူးတရားတို႔ကို သံသယျဖစ္လာၾကေလၿပီ။ သူရို႕သားသမီးမ်ားကို တကၠသိုလ္ပို႔လိုက္လွ်င္ ပ်က္စီးမည္ဟုသာ တစ္ထစ္ခ် ေတြးၾကကုန္၏။ ရင္နာဖြယ္ပင္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ တစ္ေၾကာင္းစြဲ ဦးဟန္ၾကည္ကား သူ၏ခ်စ္တပည့္မ်ား တကၠသီလာရင္ေငြ႕ခိုလႈံခြင့္ ရစိမ့္ေသာငွာ “ တကၠသိုလ္ပို႔တာ ပ်က္စီးတယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ကမၻာေပၚက ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ တကၠသိုလ္ေတြ ဘယ္မွာထားၾကေတာ့မလဲ…ပ်က္တယ္ဆုိတာကေတာ့ အိမ္မွာထားလည္း ပ်က္ခ်င္တဲ့ကေလး ပ်က္မွာပဲ…တကၠသိုလ္မွာ ပ်က္တယ္ဆိုတာက ပညာတတ္ပ်က္ပ်က္ၾကတာဆိုေတာ့ ပ်က္တာခ်င္းတူဦးေတာင္ အဖတ္ဆယ္လို႔ ရေသးတယ္… ” ဟူသည့္ ေရႊျပည္ေအးတရားျဖင့္ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားကို ေသြးေဆာင္ၿမဲပင္။ စာမတတ္ေပမတတ္ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားကား ဆရာဦးဟန္ၾကည္၏ စကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ၾကစၿမဲ။ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း တကၠသိုလ္တက္လတၱံ႕ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေက်ာင္းသားက်င့္၀တ္မ်ား တိုးတက္ေအာင္ႀကဳိးစားေနထိုင္နည္းမ်ားကို ထံုးစံမပ်က္ သြန္သင္ၿမဲ။ ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း တကၠသိုလ္တက္၍ ႏွစ္လမျပည့္ခ်င္ ပ်က္စၿမဲ။ ထိုျဖစ္စဥ္ႀကီး ေခါက္ရိုးက်ဳိးလာေလလွ်င္ တကၠသီလာကို ျမတ္ႏိုးႏွစ္လိုေသာ ျမကၽြန္းသာဘက္ေတာ္သားႀကီး ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေသာတကၠသီလာကို သံသယ၀င္လာရေလၿပီ။ ငါးတန္းေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က အျခားတစ္ေယာက္ကို “ ငါတို႔ဆယ္တန္းေအာင္ေအာင္ ေျဖရေအာင္…ဒါမွ တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ကဲလို႔ရမွာ ” ဟု တိုက္တြန္းေနသံကို လြန္ခဲ့ေသာ သီတင္းပတ္က ၾကားရလွ်င္ တကၠသီလာသံသယျဖင့္ ေလးလံေနေသာ ဦးဟန္ၾကည္၏ရင္၀ကို ဆယ္ေပါင္တူႏွင့္ထုသလို နာေလေတာ့သည္။ တကၠသီလာသည္ ကဲစရာ ၿဖဲစရာ ရြဲစရာ ေနရာျဖစ္ေနၿပီေလာ။ တကၠသိုလ္သည္ လင္ေရြးပြဲ၊ မယားေရြးပြဲခံရာ ေဒသႀကီးေလာ။ ဖဲ အရက္ မူးယစ္ေဆး ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားရာ ကုန္စည္ဒိုင္ႀကီးေလာ။ “ ခံုနံပါတ္ထိုး သံုးဆယ့္ကိုး…က်န္တာကူးခ် ဂုဏ္ထူးရ ” ဟု တြင္တြင္ႀကီး ေႁကြးေၾကာ္ေနၾကေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ေဒါလည္းပြ သနားလည္းသနားပါ၏။ B.A ဆိုက္ကား၊ B.Sc ကြမ္းယာဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ား မ်က္စိေရွ႕တြင္ ျမင္မေကာင္းရွဳမလွျဖစ္ေနရျခင္းမွာ ေၾကကြဲဖြယ္အတိ။

တကၠသိုလ္ပညာသင္ယူၿပီးေျမာက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနရျခင္းကို ဦးဟန္ၾကည္ ၀မ္းမနည္း။ တိုင္းျပည္၏ ဆင္းရဲႏုံခ်ာေသာ အျဖစ္ကို ဦးဟန္ၾကည္ နားလည္သည္။ သုိ႔ေသာ္ တကၠသီလာတြင္ ေလးႏွစ္တာ ပညာသင္ယူခဲ့ပါလွ်က္ စိတ္ဓာတ္ အသိဥာဏ္ စာရိတၱတို႔ ထူးျခားေကာင္းမြန္မလာသည့္အျပင္ ယိုယြင္းပ်က္စီးသြားရျခင္းကိုသာ ေၾကကြဲ၏။ တကၠသိုလ္တြင္ မည္သည့္စာမ်ားကို မည္ကဲ့သို႔ သင္ၾကားေပးေနပါသနည္း။ အဂၤလိပ္စာ အထူးျပဳျဖင့္ ဘြဲ႕ရလာခဲ့ေသာ တပည့္မတစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္စာကို အၿမီးအေမာက္တည့္ေအာင္ မေရးႏိုင္ေသာအခါ ဆရာျဖစ္သူ ဦးဟန္ၾကည္က ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးဖူးသည္။ ထိုတပည့္ေက်ာ္က “ ဆရာကလည္း တကၠသိုလ္ဆရာေတြက ဆရာလိုမွ မသင္ဘဲ သမီးတို႔ ဘယ္တတ္မွာလဲ ” ဟု ဆင္ေျခေပးေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ လက္မခံႏိုင္။ အဆင့္ျမင့္ပညာမွ ဆရာမ်ားသည္ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းဆရာ ဦးဟန္ၾကည္ထက္ ပို၍ပင္ ကၽြမ္းက်င္ၾကလိမ့္မည္ဟု တစ္ထစ္ခ်ယံုၾကည္လွ်က္ပင္။ ထိုိထိုေသာ တကၠသီလာ ဆရာတို႔၏ အမည္ေနာက္မွ M.A, M.Sc, Phd ဟူသည့္ ႁကြက္ၿမီးတန္းႀကီးမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ေလးစားသည္ မဟုတ္ပါလား။ GTC ႏွစ္ႏွစ္တက္ခဲ့ၿပီး B.tech မ၀င္သျဖင့္ တန္းလန္းေကာင္ဘ၀ႏွင့္ ေက်ာင္းထြက္လာရေသာ တပည့္ေက်ာ္တစ္ေယာက္က “ ဘာေတြသင္မွန္း မသိပါဘူးဆရာရယ္ ” ဟု ျမည္ေႁကြးျပန္ေလသည္။ “ မင္းေသခ်ာ နားမေထာင္လို႔ ျဖစ္မွာေပါ့ ” ဟု ဦးဟန္ၾကည္က ထိုေက်ာင္းသားကို အျပစ္တင္၏။ သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ တိုင္သံေတာသံ ဆင္ေျခကန္သံမ်ား ၾကားရဖန္မ်ားလွ်င္ ရွိရင္းစြဲသံသယစိတ္ကား ပို၍ခိုင္ၿမဲလာေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ၿပီး၍ ျပည္ေတာ္ျပန္၀င္လာၾကေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား ဆရာရင္း ဦးဟန္ၾကည္ထံလာ၍ ႏႈတ္ဆက္ၾကလွ်င္ သင္းကေလးတို႔ကို ဦးဟန္ၾကည္ အကဲခတ္သည္။ မည္သည့္ ပညာအလင္းမ်ဳိးကိုမွ သင္းကေလးတို႔ထံတြင္ မေတြ႕ရ။ တိုးတက္သည့္ မည္သည့္အေတြးအေခၚမ်ဳိးမွ သင္းကေလးတို႔ ေခါင္းအတြင္းတြင္ ပါမလာ။ ေသခ်ာသည္က သင္းကေလးတို႔ ေခါင္းမ်ား သံေခ်းကိုက္လာသလို စိတ္ဓာတ္မ်ားလည္း အေခ်ာင္ခို အေလလိုက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ေၾကး(ဂ်ီး)တက္၍ ေနၾကေလၿပီ။

ငါ့တပည့္တို႔ တကၠသိုလ္မွာ စာၾကည့္တိုက္ရွိသလားဟု ဦးဟန္ၾကည္ေမးမိလွ်င္ သင္းကေလးတို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကေလေတာ့သည္။ ထိုမွ်ဆိုလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ သေဘာေပါက္ေပၿပီ။ ေရႊမန္းၿမဳိ႕တြင္ မန္းတကၠသိုလ္အနီး၌ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္လာခဲ့ေသာ ဦးဟန္ၾကည္ပင္ မဟုတ္ပါလား။ အေ၀းသင္သြားမည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးရက္က ဦးဟန္ၾကည္ထံလာ၍ ႏႈတ္ဆက္သည္။ assignment ေတြ ဘယ္လိုေျဖသလဲဟု ဦးဟန္ၾကည္ စပ္စုမိပါ၏။ သူမ်ားကို အေျဖခိုင္းလိုက္တယ္ဆရာဟု ၀မ္းသာအားရ ေျဖေလသည္။ ေကာင္းပါေလ့။ အေ၀းသင္ပထမႏွစ္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ကုန္သလဲဟု ဦးဟန္ၾကည္ အေမးဆက္လွ်င္ ႏွစ္သိန္းခြဲေလာက္ေတာ့ ကုန္မယ္ဆရာဟု ေျဖျပန္ေလသည္။ မ်ားလွေခ်လားဟု ဦးဟန္ၾကည္ တအံ့တၾသစကားအစ္လွ်င္ အေဆာင္လခက ႏွစ္ေသာင္း၊ ထမင္းလခက ငါးေသာင္း က်ဴရွင္လခက ကိုးေသာင္းေလဆရာရဲ႕ဟု ေျဖေလေတာ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းလခမ်ားကို ေစ်းျမွင့္လိုက္စဥ္က မိဘမ်ား ပူညံပူညံလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ မည္မွ်ပင္ေစ်းျမွင့္ေစကာမူ ထိုေက်ာင္းလခသည္ ကေလးမုန္႔ဖိုးသာသာပင္ ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။ ႏိုင္ငံေတာ္ထက္ ပို၍ေလာဘေဇာကပ္ေလေသာ အဆင့္ျမင့္ပညာမွ ဆရာတို႔လက္တြင္း ပူေဇာ္ရေသာ ထိုေငြပမာဏကိုမူ မည္သူမွ ေစာဒက မတက္ၾက။ စာေမးပြဲအၿပီးတြင္ ပူေဇာ္ပသရေသာ မသထာေရစာမ်ားကို မည္သူမွ် မျမင္။ ေရႊျပည္သားမ်ား သဒၶါတရား ထက္သန္လွခ်ည့္။ မည္သည့္အရာမွ အလကားမတ္တင္းမရႏိုင္ေသာ ေလာက၏ နိယာမကို ဦးဟန္ၾကည္ နားလည္သည္။ က်ဴရွင္လခ ကိုးေသာင္းမကဘဲ သိန္းတစ္ရာျဖစ္လွ်င္လည္း ဦးဟန္ၾကည္ ေစဒက မတက္လို။ ေငြယူထားေသာ္လည္း တာ၀န္ေက်ေအာင္ မႀကဳိးစားေသာ ထိုဆရာမ်ားကိုသာ ေမတၱာတြင္တြင္ ပို႔လိုေတာ့သည္။ ဆရာျဖစ္သူမ်ားက တာ၀န္ယူမႈႏွင့္ သစၥာရွိမႈတို႔ကို နမူနာေကာင္းမျပလွ်င္ ေက်ာင္းသားမ်ား မည္သို႔ထြန္းေပါက္ပါေတာ့မည္နည္း။ ႏိုင္ငံ့သားေကာင္းမ်ား မည္သို႔ျဖစ္ပါေတာ့မည္နည္း။

ပညာေရးေကာလိပ္တြင္ ႏွစ္၀က္သင္တန္းၿပီးဆံုး၍ ၿမဳိ႕ျပန္ကာ တန္းျပဆင္းေနေသာ တပည့္မတစ္ေယာက္က “ သမီးတို႔ တကၠသိုလ္က တစ္ခ်ဳိ႕ဆရာမေတြ ေဒါသအေတာ္ႀကီးတယ္ဆရာ…ဘာမွမေမးရဲဘူး…သူသင္တာလည္း ဘာမွနားမလည္ဘူး…” ဟု ဆရာရင္းဦးဟန္ၾကည္ကို အားကိုးတႀကီးတိုင္ေလသည္။ သူတန္းျပဆင္းေသာမူလတန္းေက်ာင္းမွ ဆရာမတစ္ေယာက္ နားေနခန္းအတြင္းတြင္ ရည္းစားႏွင့္ပလူးေနျခင္းကိုလည္း မေက်မနပ္ျဖင့္ ရင္ဖြင့္ေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ကား ရင္နာရုံမွလြဲ၍ ဘာမွ် မတတ္ႏုိင္။ သမီးတို႔ေက်ာင္းမွာ တန္းျပလာဆင္းတဲ့ ဆရာမေလးေတြ အေတာ္ၾကမ္းတယ္ဆရာ…တစ္ခ်ိန္လံုး ေအာ္ေငါက္ေနတာပဲဟု ရင္ဖြင့္ေလေသာ ႏွစ္တက္တပည့္မ်ား၏ စကားသံကိုသာလွ်င္ ျပန္လည္ၾကားေယာင္မိေလသည္။ ဆရာမေလာင္းမ်ားကို သင္ၾကားေပးေနေသာ ဆရာမ်ားသည္ပင္ ဆရာမပီသလွ်င္ က်န္ဆရာမ်ား မည္သို႔ရွိေလမည္နည္း။ ထိုဆရာမေလာင္းမ်ား ဆရာအျဖစ္သို႔ေရာက္ၾကလွ်င္ သူရို႕ေကာလိပ္မွ ဆရာမမ်ား၏ အတုကိုယူ၍ ၾကမ္းၾက ရမ္းၾကဦးမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ။ မ်က္ႏွာတြင္ မိတ္ကပ္အေဖြးသား ခြာျမင့္ဖိနပ္တစ္ေတာင္ေလာက္ႏွင့္ နားေနခန္းတြင္ ရည္းစားႏွင့္ ပလူးေသာဆရာမ်ားကိုသာလွ်င္ ေမြးထုတ္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ တကၠသီလာမွ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဦးဟန္ၾကည္ဖတ္ၾကည့္သည္။ အားလံုးအဆင့္မီပါ၏။ ထိုစာမ်ားကို က်က်နန ေလ့လာ၍ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ပညာဆက္လက္သင္ယူၾကေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း စံုစမ္းၾကည့္သည္။ ႏိုင္ငံျခားတကၠသိုလ္မ်ားတြင္လည္း အထစ္အေငါ့မရွိ စာလိုက္ႏိုင္ၾကပါ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုထိုေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကား လူလြန္မသားမ်ားပင္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းစြာ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ၾကေသာ ဇာနည္ဘြားမ်ားပင္။ က်န္ေက်ာင္းသားအမ်ားစုမွာ ဘြဲ႕ရ၍ အလုပ္၀င္လွ်င္ ဘြဲ႕ရလူရမ္းကားမ်ားခ်ည္း ျဖစ္ကုန္ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဦးဟန္ၾကည္ မည္မွ်ပင္ ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ေဒါပြေနေသာ္လည္း မည္သို႔မွ် မတတ္ႏုိင္။ အေရးလည္းမပါ အရာလည္း မေရာက္ေသာ သာမန္ဆရာတစ္ေယာက္၏ ဘ၀သည္ ေဒါသကို အေဖာ္လုပ္ရင္း အသက္တိုရသည္သာလွ်င္ အဖတ္တင္ပါ၏။ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကေသာ က်န္မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ပင္ ခံစားၾကရမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ပင္။ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားကို အေဆာက္အဦမ်ား ပရိ၀ုဏ္မ်ား မည္မွ်အဆင့္မီေအာင္ မြမ္းမံသည္ျဖစ္ေစ၊ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို မည္မွ်ေကာင္းမြန္ေအာင္ ျပဳျပင္သည္ျဖစ္ေစ တကၠသီလာဆရာတို႔၏ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ တာ၀န္ယူမႈအပိုင္းကို တိုးတက္ေအာင္ မျမွင့္တင္ႏိုင္လွ်င္ တိုင္းျပည့္ဘ႑ာမ်ား အေဟာသိကံျဖစ္ရုံကလြဲ၍ ဒံုရင္းအစ္စ္ ဒံုရင္း ျဖစ္ေနဦးမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ။ သို႔ေသာ္ ေရႊျပည္ႀကီးကား မ်က္စိက်ဥ္း၍ ဖင္ေခါင္းက်ယ္ေသာ စရိုက္ဆိုးႀကီးျဖင့္ ေခါက္ရိုးက်ဳိးေနေလၿပီ။ အေပၚယံေရႊမႈန္ႀကဲရသည္ကိုပင္ အဟုတ္ႀကီးထင္ေနၾကေလၿပီ။ ေကာင္းပါေလ့။

တစ္မနက္ခင္းတြင္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားက ဦးဟန္ၾကည္ကို ေမးခြန္းထုတ္ေလသည္။ သင္းကေလးတို႔၏ ေမးခြန္းမွာ ဆရာ…သားတို႔တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆရာ…ဟူ၏။ ျမင္ျမင္သမွ် ဘ၀င္မက်ေသာ ဦးဟန္ၾကည္က “ တကၠသိုလ္ေရာက္သြားရင္ F4 ျဖစ္တာေပါ့ကြာ . . . ” ဟု ဘုႏွိပ္လိုက္ေလသည္။ F4 ဆိုေတာ့ ကိုရီးယားမင္းသားျဖစ္တာလားဟု အလိုက္မသိေသာ ေမာင္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အထြန္႔တက္ေလလွ်င္..

“ တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္

ဖဲရိုက္

ဖိုးရွဴ

ဖာလိုက္

ဖြန္ေၾကာင္

ဆိုတဲ့ ဖဦးထုပ္ေလးလံုး F ေလးလံုးနဲ႔ ျပည့္စံုသြားလို႔ F4 ျဖစ္သြားတာေဟ့ ” ဟူ၍ ခပ္ျပင္းျပင္း ေျပာခ်လိုက္မိပါေလသတည္း။    ။

( တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္အညြန္႔အဖူးမ်ားျဖစ္ၾကေသာ လူငယ္ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ား တကၠသိုလ္ F4 ဘ၀မွ အျမန္ဆံုး ကင္းလြတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။ တိုင္းျပည္ကို ပညာျဖင့္ အလုပ္အေႁကြးျပဳႏိုင္ေသာ ျပဳလိုေသာ တာ၀န္ေက်ပြန္သည့္ လူရည္မြန္မ်ား ျဖစ္ၾကပါေစဟု ဆုမြန္ေႃခြလိုက္ပါေၾကာင္း )

ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ ဂ်ီးေတာ္ . . .

နည္းပညာမေတာက္တေခါက္ကို အရင္းျပဳၿပီး အလကားမတ္တင္းရေသာ Blogsopt ကို လက္စြဲသံုးကာ အြန္လိုင္းေပၚတက္၍ စာတိုေပစမ်ား ေရးေလခၽြတ္ေလေသာ ဖိုးေရးခ်င္ ဦးဟန္ၾကည္၏ အထက္ပါေခါင္းစဥ္ကို အမွတ္မထင္ၾကည့္လိုက္မိလွ်င္ ေရာင္းမစြံ၊ ပုပ္သိုးေလေသာ သူ၏အညာသူဂ်ီးေတာ္ ( ႀကီးေတာ္ ) ကို အစြံထုတ္ရန္ ႀကံစည္ျခင္းျဖစ္မည္ဟု အမွတ္မွားစရာ အေၾကာင္းရွိေလသည္။ မမွန္ေရးခ် မမွန္ပါေလ။ အညာသူဂ်ီးေတာ္ကား ျမင္သာျမင္ရ မၾကင္လိုက္ရရွာေသာ သူမ၏ ငယ္ရည္းစားရဲေဘာ္ ေရွ႕တန္းတြင္ တိုက္ပြဲက်ၿပီးကတည္းက တစ္သက္တြင္ အိမ္ေထာင္မျပဳေတာ့ဟု သံႏၷိ႒ာန္ခ်ထားေလေတာ့ရာ ဦးဟန္ၾကည္ ခၽြတ္ေသာ္လည္း ကၽြတ္တန္း၀င္ရန္ လမ္းမျမင္ေလ။ ဦးဟန္ၾကည္၏ ဂ်ီးေတာ္ကား ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ျဖင့္ ေမသန္းႏုရုပ္မ်ဳိးေပါက္ေလရာ သူ႕ေခတ္သူ႕အခါက ကာလသားမ်ားမွာ ထိုသံႏၷိ႒ာန္ေၾကာင့္ ခဲေလသမွ် ပဲေရပြၾကရွာမည္ထင္၏။ ယခုမူ ဂ်ီးေတာ္မွာ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္တြင္းသို႔ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ေလၿပီ။ သမဆိုင္မွ အေရာင္းထိုင္းပစၥည္းကဲ့သို႔ ဆပ္ျပာႏွင့္တြဲထုတ္ေသာ္လည္း ေရာင္းစြံမည္မဟုတ္ေတာ့။

 

credit to Google

ဦးဟန္ၾကည္ ညႊန္းလိုေသာ ဂ်ီးေတာ္မွာ Google Inc မွ အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္ရွိ ေက်ာမြဲမ်ား ေမးလ္လိပ္စာတစ္ခု အလကားမတ္တင္းရစိမ့္ေသာငွာ စီရင္ေပးသနားေတာ္မူသည့္ Google talk ( Gtalk ) ကို ရည္ညႊန္းျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထိုမည္ေသာ ဂ်ီးေတာ္မွာ ေရႊျပည္သားမ်ားၾကားတြင္ လြန္စြာမွ ပဏာစားေလရာ မ်ားမၾကာမီပင္ နည္းပညာမေတာက္တေခါက္တတ္ေလေသာ ေရႊျပည္သား အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဂ်ီးေတာ္ေကာင္းမႈျဖင့္ ေမးလ္လိပ္စာတစ္ခုစီ ပိုင္ၾကေလ၏။ ဂ်ီးေတာ္ေကာင္းမႈျဖင့္ အြန္လိုင္းတြင္ ၾကဴၾက၊ ေၾကာင္ၾကရင္း အိမ္ေထာင္က်သူေတြလည္းမရွား။ ဘ၀ပ်က္သူေတြလည္း ဒုႏွင့္ေဒးပင္။ နည္းပညာ မူလတန္းေက်ာင္းသား ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ဂ်ီးေတာ္ႏွင့္နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ခ်ိန္တြင္ အိမ္ေထာင္သက္ ေျခာက္ႏွစ္သားရွိေနေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂ်ီးေတာ္ရန္ကို ေၾကာက္ရန္သိပ္မလို။ ထိုမွ်ပင္မကေသး။ လက္ေပါက္ကပ္လွေသာ ဦးဟန္ၾကည္က ဂ်ီးေတာ္ကို ရွိသည္ဟုပင္ မထင္။ အလကားမတ္တင္းရေသာ Blogsopt ကို သံုးႏိုင္ရန္အတြက္သာ ဂ်ီေမးလ္ကိုဖြင့္ေလသည္။ ဂ်ီေမးလ္ႏွင့္အတူပါေလေသာ ဂ်ီးေတာ္ကို လူရာမသြင္း။ ဂ်ီးေတာ္ထံတြင္ စတင္စာရင္းတင္ခဲ့စဥ္က ဦးဟန္ၾကည္၏ မိတ္ေဆြစာရင္းမွာ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းပင္ မျပည့္။ ထိုဂ်ီးေတာ္သည္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ကြန္ပ်ဴတာ Window တက္သည့္အခ်ိန္တိုင္းတြင္ ေအာ္တိုငုတ္တုပ္ အလုပ္လုပ္ေလေတာ့ရာ ဦးဟန္ၾကည္၏ ကြန္ပ်ဴတာ အြန္လိုင္းေပၚတက္သည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္ ဂ်ီးေတာ္လည္း အြန္လိုင္းေပၚေရာက္ေလေတာ့သည္။ ဂ်ီးေတာ္ကို ေအာ္တိုမတက္ေစရန္ ပိတ္ပင္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကလိရမည္ကို ပ်င္းလွေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား အသာပင္လႊတ္ထားသည္။ သူ႕ဘာသာ အားအားလ်ားလ်ား အြန္လိုင္းေပၚ တက္ခ်င္လည္း တက္ေပေရာ့။ log in လုပ္ရျခင္းပင္ သက္သာေသးသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ထိုမွ်ေပယ်ာလကန္ေနေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကို ဂ်ီးေတာ္ထံမွ ဆက္သြယ္လိုသူမ်ားကလည္း ရွိေခ်ေသးသည္။ ထိုထိုေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို ဧတဒဂ္ေပးရမည္ထင္၏။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ ဂ်ီးေတာ္ကား တေစာင္းေစးႏွင့္ မ်က္ေခ်းပမာ အေစးသိပ္မကပ္။ ဦးဟန္ၾကည္ထက္ပို၍ ကပ္ေစးက်ေလေသာ ညီမေတာ္သည္ကား ဂ်ီးေတာ္ကို အလြန္သေဘာက်ေလသည္။ တစ္မိနစ္လွ်င္ က်ပ္ေငြငါးဆယ္ ေပးရေသာ ျမန္မာျပည္ဂ်ီအက္စ္အမ္ကို မသံုး။ တစ္မိနစ္လွ်င္ ႏွစ္က်ပ္သာက်သင့္ေသာ ျမန္မာျပည္အင္တာနက္ လႈိင္းကိုစီး၍ ဂ်ီးေတာ္မွတဆင့္ ဆက္သြယ္သည္က မ်ားေလသည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူကို ဆဲစာမ်ားပို႔လိုလွ်င္လည္း ဂ်ီးေတာ္မွတဆင့္ပို႔သည္။ ေတာင္းလိုေသာ ပစၥည္းစာရင္းကိုလည္း ဂ်ီးေတာ္မွတဆင့္ ပို႔ျပန္သည္။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ခရီးသြားျပန္လွ်င္လည္း လိုသမွ်ကို ဂ်ီးေတာ္ထံမွတဆင့္ အပူကပ္ျပန္ေလ၏။ ဖုန္းျဖင့္ေျပာလွ်င္ အေတာင္းခက္လွသည္ မဟုတ္ေလာ။ ဂ်ီးေတာ္ကလည္း ဂ်ီးေတာ္ပင္။ ဦးဟန္ၾကည္ အြန္လိုင္းေပၚမရွိခ်ိန္တြင္ ပို႔ထားေသာ စာမ်ားကိုလည္း အားအားလ်ားလ်ား မွတ္ထားျပန္ေလသည္။ အြန္လိုင္းေပၚသို႔ ဦးဟန္ၾကည္ ေရာက္သည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္ ထိုစာမ်ားကို ျပဴးခနဲ ၿပဲခနဲ ထုတ္ျပေလေတာ့ရာ သင္းေၾကာင့္ ေခါင္းခဲရသည္မွာလည္း အႀကိမ္ေပါင္းမနည္း။ ေသာက္ျမင္ကတ္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၀တၱရားေက်လြန္းလွေသာ ထိုဂ်ီးေတာ္ကို ျဖဳတ္ပစ္လိုေသာ္လည္း ဆယ္ေရးတစ္ေရး၊ကိုးေရးတစ္ရာ လိုရမည္ရရွိလွ်င္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ရန္အတြက္ မျဖဳတ္ရက္ျပန္ေလ။ ဦးဟန္ၾကည္သည္ကား အေပါင္းအသင္းတေထြးႀကီးၾကားတြင္ ေကာင္းသတင္းေမႊးၿပီးသား ဘေလာ့ဂါအေက်ာ္ႀကီး မဟုတ္ပါလား။ အကယ္တႏၲဳ ဦးဟန္ၾကည္၏ ပို႔စ္မ်ားကို စုေပါင္း၍ စာအုပ္ထုတ္လိုသူမ်ား ေပၚလာခဲ့ေလလွ်င္ ဂ်ီးေတာ္မရွိပါက ခက္ေခ်မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂ်ီးေတာ္ကို ဤသို႔လွ်င္ အသာတၾကည္ ၾကည့္ေနရျပန္ပါ၏။

ဦးဟန္ၾကည္၏ ဘေလာ့တြင္ ႁကြက္ကလစ္သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ဂ်ီေမးလ္ကို ႁကြက္ၿမီးတန္းလိုက္ေစရန္ လက္ကျမင္းမိျခင္းကလည္း အေတာ္ဒုကၡေပးေလသည္။ ဘေလာ့ကို တစ္ေခါက္တစ္က်င္း မ်က္စိလည္ လမ္းမွား၍ ေရာက္လာေသာ သေကာင့္သားမ်ားက လက္ယားၾကသည္ထင့္။ ဦးဟန္ၾကည္ကို ဂ်ီးေတာ္တြင္ အက္ၾကျပန္ေလသည္။ ပုပုရြရြ သတၱ၀ါဟူသမွ်ကို ခ်စ္ဖြယ္မက္ဖြယ္ဟု သတ္မွတ္ေလေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း အက္သမွ်ကို မျငင္းတန္း လက္ခံျပန္ေလသည္။ လူဦးေရ ေျခာက္ဆယ့္ငါးသန္းေက်ာ္ေသာ ေရႊျပည္ႀကီးတြင္ စာဖတ္ပရိတ္သက္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းပင္ ဖ်စ္ဖ်စ္မည္ မရွိရွာေသာ ဘေလာ့ပိုင္ရွင္ ဦးဟန္ၾကည္ကား သူ႔ကိုယ္သူ ဆယ္လဗ်စ္တီဟုမ်ား ထင္ေနေရာ့သလား မေျပာတတ္။ အႏွီေသာက္က်င့္ေတြေၾကာင့္ ခက္လွေခ်ရဲ႕ ဦးဟန္ၾကည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ရက္အနည္းငယ္က ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ပညာေရးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ဆိုဒ္တစ္ခုတြင္ ႏိုင္ငံတကာ ပညာေရးနည္းစနစ္မ်ား၊ သင္ၾကားမႈ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို မစားရေညွာ္ခံ သြားရည္က်ေနစဥ္ ဂ်ီးေတာ္ထံမွ သေကာင့္သားတစ္ေယာက္ ေပါက္လာေလ၏။ ထိုသေကာင့္သားကား ဦးဟန္ၾကည္ကို မယားလုဖက္မ်ား မွတ္ေနေရာ့သလားမသိ။ “ ေဟ့ေကာင္…မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ…” ဟု ခပ္တည္တည္ ေဟာက္ေလေတာ့ရာ ပုပုရြရြဟူသမွ်က ေလးစားရေသာ မဟာ့မဟာ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးျပဴးေလေတာ့သည္။ ဘုမသိဘမသိႏွင့္ အေၾကာင္ကြက္နင္းေလေသာ ထိုသေကာင့္သားကို လူခ်င္းသာျမင္ရလွ်င္ ႏုပ္ႏုပ္စဥ္းၿပီး ေခြးသားေပါက္စီလုပ္ပစ္မိမည္မွာ မုခ်။ ယခုမူကား “ သားသားနာမည္ ဟန္ၾကည္ပါ ခညာ… ” ဟူ၍ ေလျပည္ထုိုးရေလမည္ေလာ။ “ ငါ ဟန္ၾကည္ကြ…မင္းက ဘာေကာင္လဲ… ” ဟူ၍ပင္ ေဟာက္လိုက္ရေလမည္ေလ။ သို႔တည္းမဟုတ္ “ မင္းဘာေကာင္လဲ…ငါဘာေကာင္လဲ…ျငင္းစရာမလို… ” ဟူ၍ ရက္ပ္သီခ်င္းရြတ္ျပရမည္ေလာ။ “ ငါဘိုဘိုဟန္…နင္ဘဒူရဲ… ” ဟူ၍ပင္ pop လိုက္ရေလမည္ေလာ။ “ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ဟန္ၾကည္ပါ ျမန္မာျပည္မွာ ေနပါတယ္… ” ဟူ၍ မ်ဳိးေၾကာ့ၿမဳိင္လိုက္ရမည္ေလာ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့။ သို႔ႏွင့္ပင္ သင္းေၾကာင္သမွ်ကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္ရေလေတာ့သည္။ ဂ်ီးေတာ္ထံတြင္ ထိုထိုေသာ အူေၾကာင္ၾကားမ်ား မည္မွ် မ်ားေနၿပီကို မေျပာတတ္ေတာ့။ ဂ်ီးေတာ္ထံတြင္ နာမည္ႀကီးတစ္ခုလံုး ျပဴးေနေအာင္တပ္ထားေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကိုမွ ေၾကာင္ရက္ၾကရွာေလသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ သံုးေလးလကလည္း ဂ်ီးေတာ္ထံမွ ခ်ာတိတ္မတစ္ေကာင္ ေပါက္လာျပန္ေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ မည္သည့္အခါက လက္ခံထားမိေလသည္မသိ။ ထိုခ်ာတိတ္မကား ခပ္ဆန္းဆန္း။ ဦးဟန္ၾကည္ကို How are you? ဟု ဘိုလို ႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ ဘိုရူးဦးဟန္ၾကည္ကလည္း တျပန္တလွည့္ How လႊတ္လိုက္သည္တြင္ ငတိမ သေဘာေခြ႕သည္ထင္၏။ မီးက်ဳိးေမာင္းပ်က္ ဘိုစကားမ်ား ထပ္ထည့္ေလေတာ့သည္။ ဘိုလိုေျပာခ်င္လြန္းလွေသာ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲက်သည္သို႔ ရွိေလ၏။ သို႔ႏွင့္ပင္ ဘိုလိုေလးငါးလံုးမွ် အားပါးတရ လႊတ္လိုက္မိလွ်င္ ငတိမထံမွ “ bo lo ma pyaw par na ” ဟူေသာ အဂၤလိပ္စာထြက္လာေလေတာ့သည္။ ဦးဟန္ၾကည္ လူ႕ခြစာကား ထိုအဂၤလိပ္စာကိုဖတ္ရင္း ေခါင္းႀကီးသြားေလ၏။ သင္းေရးထားေသာစာသားကို ဦးဟန္ၾကည္ ဘာသာျပန္ရန္ အသာထား အသံထြက္ၾကည့္လွ်င္ပင္ “ ဘိုလိုးမေပ်ာ္ပါးန ” ဟူသည့္ ဆိုးရြားယုတ္ညံ့ေသာ အသံႀကီးထြက္ေနသည္ မဟုတ္တံုေလာ။ သို႔ႏွင့္ပင္ ကြန္ပ်ဴတာတြင္းတြင္ အလကားမတ္တင္းထည့္ထားေသာ Webster Dictionary ႀကီးအတြင္းတြင္ တစ္လံုးခ်င္း ရိုက္ထည့္ၿပီး အနက္ဖြင့္ေလရာ Webster ခမ်ာ ဒုကၡေရာက္ေလေတာ့သည္။ ဦးဟန္ၾကည္ လြန္စြာမွ အားထားရေသာ Webster ႀကီးပင္ ေခါင္းခဲေလရာ ဦးဟန္ၾကည္ သာမေညာင္ညကား ဆိုဖြယ္ရာမရွိေတာ့။ အတန္ၾကာမွ ငတိမ၏ အဂၤလိပ္စာကို နီးစပ္ရာအသံတူကပ္၍ လံုးေကာက္ အသံထြက္ၾကည့္ရာ “ ဘိုလိုမေျပာပါနဲ႔ ” ဟူသည့္ အနက္ကို ရေလေတာ့သည္။ အႏွီကဲ့သို႔ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာကာ ဒုကၡေပးေလေသာ ငတိမကို “ Myanmar lo ma pyaw tat booooooooooo… ” ဟု ခပ္တင္းတင္း ႀကိတ္လိုက္ေလလွ်င္ းးးး(((( ဟူသည့္ သေကၤတေပါင္း ေလးငါးခု ဆက္တိုက္ျပၿပီး လစ္ေလေတာ့သည္။ လူခ်င္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕လွ်င္ ပါးတက္ရိုက္မည္ ထင္၏။ ခက္လွခ်ည့္ ေရႊျပည္သူ။ မယ္မင္းက ဦးဟန္ၾကည္ကို သူငယ္ႏွပ္စား ဖြန္ေၾကာင္က်ားဟု မွတ္ထင္ၿပီး ငါးမွ်ားရန္ ႀကံေလသည္ထင္၏။ ဦးဟန္ၾကည္ မည္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးသည္ကား ထိုထိုေသာ ေၾကာင္ေရခ်ဳိးသည့္ အလုပ္မ်ဳိးကို လူပ်ဳိလူရြယ္ဘ၀ကတည္းက ေ၀ရာမဏိခဲ့ေခ်ၿပီ။ သနားဖြယ္ေကာင္းေလစြတကား။

ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ ဂ်ီးေတာ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကား ေျပာမယံု ႀကံဳဖူးမွပင္ သိေပေရာ့မည္။ ဂ်ီးေတာ္မွတစ္ဆင့္ဆက္သြယ္ေတာ္မူၾကေသ ေဘာ္ဒါေဘာ္ဂၽြတ္မ်ားကား မည္သို႔ေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားပါနည္းဟု မျမင္ရ မသိရျခင္းက ဒုကၡေပးလြန္းသည္ မဟုတ္ပါလား။ ကိုယ္ကေမြး၍ ကိုယ့္သားေလာက္သာလွ်င္ အရြယ္ရွိေသးေသာ ငတိေလးမ်ား၏ “ မင္း ” ႏွင့္ “ ငါ ” နင့္ ကိုက္ေပါက္ျခင္းကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ မၾကာခဏ ခံရေလသည္။ တစ္ရံတစ္ခါတြင္လည္း “ ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသိလား ” ဟု ဘလိုင္းကြက္ျဖင့္ အရိုင္းႏွက္သည္ကိုလည္း ႀကံဳရျပန္၏။ ပရိသတ္ႀကီးက ေက်ာ္ဟိန္းကို သိေသာ္လည္း ေက်ာ္ဟိန္းက ပရိသတ္ႀကီးကို မသိႏိုင္ဟူသည့္ လိုရာဆြဲမူ၀ါဒကို လက္ကိုင္ထားေတာ္မူေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား ပုပုရြရြ ဟူသမွ်ကို “ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနလို႔ပါခညာ…ေက်းဇူးျပဳ၍ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ကေလးမ်ား မစေတာ္မူပါ… ” ဟု မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးစၿမဲ။ မေသြး၍လည္းမျဖစ္။ ေခတ္ႀကီးကလည္း ေၾကာစိမ့္ေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္မက္ဖြက္ေကာင္းလွသည္။ မူလတန္းေက်ာင္းသူကေလး မတရားက်င့္ခံရသည္ကိုပင္ လိပ္စာႏွင့္တကြ နာမည္ႏွင့္တကြ ဂ်ာနယ္စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ ေရးတတ္ေလရာ ဘေလာ့ဂါစူပါစတားႀကီး ဦးဟန္ၾကည္က သူ၏စာဖတ္ပရိသတ္ကို မေခ်မငံေျပာျခင္း ဟူသည့္ စာလံုးမည္းႀကီးမ်ား ဂ်ာနယ္ေပၚေရာက္မည္ကို ဦးဟန္ၾကည္ ၾကက္သီးထလုမတတ္ လန္႔သည္မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဂ်ီးေတာ္သားမ်ား ဘုဂလန္႔ေျပာသည္ကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ သည္းခံပါ၏။ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ လုပ္ျခင္းကိုလည္း ၀ႏၵာမိျပန္သည္။ တစ္ခါသားတြင္ ဂ်ီးေတာ္သားတစ္ေယာက္က “ ဆရာကလည္း ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈအေၾကာင္း ေရးေနေပမယ့္ ဓာတ္ပံုထဲမွာက်ေတာ့ ေဘာင္းဘီရွည္ႀကီးနဲ႔ ” ဟု ခြပ္ဖူးေလသည္။ ေကာ္လာကတံုးႏွင့္ ရွပ္အျဖဴကိုသာ ဒံုးခံ၀တ္ေလ့ရွိေသာ္လည္း လူရိုေသရွင္ရိုေသ ရွိေစရန္ ရံဖန္ရံခါတြင္ style pant ၀တ္ေလ့ရွိေသာ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ သင္းလက္ခ်က္ျဖင့္ ရင္ဘတ္ပင္ ေအာင့္ရွာေလေတာ့သည္။ ေခတ္ကာလ ဘိုးေတာ္မ်ားကဲ့သို႔ Jeans pant မ်ား၀တ္လိုက္မိလွ်င္ အေမာင္သေကာင့္သားက ဦးဟန္ၾကည္ကို တရားစြဲမည္ထင္၏။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ အပင္ျမင့္လွ်င္ ေလတုိက္ခံရသည္မွာ သဘာ၀ဟူ၍ ဦးဟန္ၾကည္ ႏွလံုးသြင္းသည္။ သင္းလုပ္ပံုက ျမန္မာမႈကို ျမတ္ႏိုးေသာ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကဲ့သို႔ ေသွ်ာင္ထံုးႀကီးတစ္လံုး ကြမ္းအစ္ႀကီးနီတာရဲႏွင့္ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးႀကီး တကားကား ၀တ္ျပရမည္သုိ႔ ရွိေခ်သည္။ ထိုသို႔၀တ္ျပန္လွ်င္လည္း သေကာင့္သားက ဦးဟန္ၾကည္ကို ၂၁ရာစု ေတာေၾကာင္ ( ေတာသားအူေၾကာင္ေၾကာင္ ) ဟု သမုတ္ဦးမည္မွာမလြဲ။ မတတ္ႏိုင္။ သင္းကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္မသိ။ ဦးဟန္ၾကည္ကိုလည္း ထိုသေကာင့္သား အေကာင္လိုက္ မျမင္ဘူးေလရာ “ ေကာင္းပါၿပီေမာင္ရင္ရယ္…ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ ေတာင္ရွည္အ၀တ္က်င့္ေနပါသဗ်ား…သို႔ေပမင့္ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးက ၀ယ္လို႔မရတာေၾကာင့္ အေမာင္ဆႏၵရွိရင္လည္း ပို႔ေပးေတာ္မူပါ ” ဟု ညစ္တြန္းတြန္းလိုက္လွ်င္ ထိုသေကာင့္သား ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေပၚမလာေတာ့ေခ်။ ဂ်ီးေတာ္ထံတြင္ ေဘးထိုင္ဘုေျပာသမားမ်ား အလြန္မ်ားေၾကာင္း ဦးဟန္ၾကည္ ပညာတိုးခဲ့ရသည္မွာ အျမတ္ပင္။

တစ္ခါသားတြင္လည္း ဦးဟန္ၾကည္ ဘေလာ့ပတ္ေနစဥ္ မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂီတစ္ေယာက္ ဂ်ီးေတာ္မွတစ္ဆင့္ ဦးဟန္ၾကည္ကို မဂၤလာပါဆရာဟု ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေလသည္။ ေလွ်ာ္ခ်င္သည့္ေနရာ ေလွ်ာ္သေလာက္ ညံ့ခ်င္သည့္ေနရာတြင္ ညံ့ခ်က္ကမ္းကုန္ေနေသာ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ထိုဘေလာ့ဂီ၏ ဂ်ီးေတာ္လိပ္စာမွ angle ဟူသည့္စာသားကို တစ္ခ်က္မွ်ၾကည့္ၿပီးလွ်င္ “ မဂၤလာပါ နတ္နတ္ ” ဟု ႏႈတ္ခြန္းျပန္ဆက္မိေလသည္။ ထိုအခါ အေတာ္ခြက်သြားဟန္တူေသာ ထိုသေလာ့ဂီက လူမွားေနၿပီဆရာ ဟူေထာက္ေလေတာ့သည္။ ပုပုရြရြဟူသမွ်ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစလိုသည့္ ဥဲီးဟန္ၾကည္လည္း “ ဟာ မွားသြားလို႔ ပစ္ပစ္ေရ…ေဆာရီးပါဗ်ား ” ဟု အားပါးတရ ေတာင္းပန္လိုက္လွ်င္ ဘေလာ့ဂီထံမွ“ ဆရာကလည္း လုပ္ျပန္ၿပီ…ကၽြန္မက ဂ်ာရစ္ပါ ” ဟူေသာ စာတန္းတက္လာေလေတာ့သည္။ အားနာလိုက္သည္မွာ မ်က္ႏွာပင္ ထားစရာမရွိ။ ဂ်ီးေတာ္မိတ္လူေလးငါးဆယ္မွ်ကိုပင္ နာမည္ႏွင့္လူမတြဲမိေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား ဂ်ီးေတာ္ႏွင့္ တန္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေလ။ အခ်ဳိ႕ေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ား၊ ေဂၚဆရာမ်ားကား အေကာင့္တစ္ခုႏွင့္ အားမရဘဲ အေကာင့္သံုးေလးခုဖြင့္ၿပီး လူသံုးေလးငါးေယာက္ေလာက္ႏွင့္ တစ္ၿပဳိင္တည္း ခ်က္ၾကသည္ဟု ဦးဟန္ၾကည္ ၾကားဖူးသည္။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ကြယ္လြန္သူ ဘေလာ့ဂါ ကိုႀကီးေက်ာက္လည္း ထိုထိုေသာ စြမ္းရည္ထူးမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ေလရာ တစ္ခါသားတြင္ ငါးေယာက္တစ္ေယာက္ အၿပဳိင္ခ်က္ဖူးသည္ဟု ဆို၏။ ခ်ာတူးလန္လွေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကား ထိုကဲ့သို႔မစြမ္း။ ဂ်ီးေတာ္အထာကိုလည္း သေဘာမေပါက္။ ေတာေမ်ာက္ဦးဟန္ၾကည္ပင္ မဟုတ္တံုေလာ။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ တစ္ဖက္က ဂ်ီးေတာ္မိတ္က စကားတန္းလန္းျဖင့္ ဆက္မေျပာဘဲ ရပ္ထားလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔က်န္ခဲ့တတ္ေလသည္။ စိမ္းေနေသာ မီးကေလးကို ၾကည့္ရင္း တစ္ဘက္မွ စကားဆက္ႏုိုးႏိုးျဖင့္ လိုင္းေပၚမွမဆင္းေသးဘဲ ေစာင့္ေနမိတတ္ရွာေလသည္။ စာေရးေနရင္းမွပင္ ထုိမီးစိမ္းကေလးကို မၾကာမၾကာဖြင့္ၾကည့္ေနမိတတ္သည္မွာ ဆိုးလွ၏။

ဂ်ီးေတာ္က ထိုမွ် ျပႆနာေပးေသာ္လည္း ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ဂ်ီးေတာ္ကို စိတ္နာေသာ္လည္း မစြန္႔ႏိုင္ေလ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစာေၾကာၾကည့္မိျပန္လွ်င္ စာတိုေပစမ်ားကို အင္တိုက္အားတိုက္ ေရးခၽြတ္ေနသည့္ ဦးဟန္ၾကည္တြင္ ဂ်ီးေတာ္မိတ္ စာေပေဘာ္ဒါအေရအတြက္က လက္ဆယ္ေခ်ာင္းပင္မျပည့္တတ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ပိုက္ဆံလုပ္ေနရသျဖင့္ ဦးဟန္ၾကည္စာသမားကဲ့သို႔ အခ်ိန္အားရတိုင္း အြန္လိုင္းမတက္နိုင္၊ ဂ်ီးေတာ္မွတစ္ဆင့္ မဆံုႏိုင္။ ထိုထိုေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ေခါင္းစားလွေသာ ဂ်ီးေတာ္ကို ဦးဟန္ၾကည္ ျဖဳတ္ပစ္ရန္ႀကံသည္။ အြန္လိုင္းေပၚတက္တက္ခ်င္း log in မျဖစ္ေစရန္ ကလိမည္ စိတ္ကူးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစိတ္ကူးသည္ အေကာင္အထည္မေပၚ။ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။ ဂ်ီးေတာ္ျဖဳတ္လိုက္လွ်င္ ဘေလာ့ဂါအေက်ာ္အေမာ္ႀကီး ဦးဟန္ၾကည္၏ ထင္ရွားလွေသာ ပို႔စ္မ်ားကို စာမ်က္ႏွာထက္သို႔ ယူေဆာင္ခြင့္ျပဳရန္ ခယ၀ယ ေတာင္းပန္ၾကမည့္ အယ္ဒီတာ အယ္ဒီတိုမ်ား အခက္ေတြ႕ၾကေပလိမ့္မည္။ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္က ဂ်ီးေတာ္ေပးသည့္ ဒုကၡေသးေသးကို မခံလိုေသာေၾကာင့္ ေရႊျပည္သူေရႊျပည္သားအမ်ားအျပားခမ်ာ ဦးဟန္ၾကည္၏ စာေကာင္းေပမြန္မ်ားကို ဖတ္ရွဳခြင့္မရသည့္ ဒုကၡႀကီးမားစြာ ေရာက္ရွာမည့္အေရးကို မလိုလားအပ္… း)။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ျပည္သူခ်စ္ေသာ ဦးဟန္ၾကည္သည္ကား အြန္လိုင္းတက္သည့္အခ်ိန္တိုင္းတြင္ ဂ်ီးေတာ္မိတ္မ်ား ေပးေတာ္မူေသာ အာေ၀နိက ဒုကၡေပါင္းစံုကို တိုင္းျပည္အတြက္ စာေပအတြက္ဟု ႏႈတ္မွတဖြဖြရြတ္ရင္း သည္းခံ၍ ေနေလသည္ ဟူသတတ္…း)

  

    

အေသာ့ေရးလိုက္ပါတဲ့ ဘေလာ့ေဒးတဂ္ပို႔စ္ . . .

ဒြႏၲယာႀကီးမွာ ထမင္းတစ္လုပ္ အတင္းအုပ္ဖို႔ဆိုတာလည္း တစ္ေန၀င္တစ္ေနထြက္ အသက္ထြက္လုခမန္း ရုန္းရကန္ရတာကလား အရပ္ကတို႔ရယ္။

 ဒီၾကားထဲမွာ လက္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ရတဲ့ သာမန္လူေတြနဲ႔ လားလားမွမတူတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ပါးစပ္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ရတဲ့လူျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ တစ္ေနကုန္လို႔ ညခင္း ကိုးနာရီေလာက္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခ်စ္လွစြာေသာ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကိုေတာင္ ၿပံဳးမျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်ာဂ်င္ခမ္းၿပီးသား ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ သူတကာလို ဇိမ္နဲ႔ ႏွပ္ခြင့္မရွိတဲ့ ပညာေရးေလာကသားျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ သင္ေထာက္ကူေတြေရးရ၊ သင္ရိုးေတြျပင္ရ၊ ေလ့က်င့္ခန္းေတြစစ္ရနဲ႔ တစ္ရက္တစ္ရက္မ်ား ေလွ်ာခနဲ ျဖဳတ္ခနဲ ကုန္သြားလိုက္တာ ကိုယ့္အသက္အရြယ္အေတာ္ေထာက္လာမွန္းေတာင္ ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ျဖဴေတြ အေတာ္မ်ားလာတာကို မွန္ၾကည့္ရင္းျမင္မွ သတိထားမိေတာ့တာကလား။ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ားဆိုရင္ေတာ့ နားရက္တို႔ ခြင့္တို႔ ရွိခ်င္ရွိေပလိမ့္မယ္။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔လို ကိုယ့္၀န္ကိုယ္ထမ္းက်ေတာ့ ဘယ္မွာနားရက္ ရွိလိမ့္တုန္း။ ခြင့္ဆိုတာကလည္း အိပ္ယာထဲက မထႏိုင္ေအာင္ ဖလက္ျပသြားမွ ယူေကာင္းတဲ့အရာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကို ဂ်င္ဂ်င္ကိုလည္ေနပါေရာ။

အႏွီေလာက္ မနားမေန ထမင္းရွာစားေနရတဲ့ၾကားမွာ ဘယ္ဘေ၀ဘ၀က ၀ဋ္ေႁကြးပါေတာ္မူခဲ့တယ္ မေျပာတတ္ေပါင္ဗ်ာ။ စာကေလးတစ္ရက္ေလာက္ မဖတ္ရရင္၊ ကဗ်ာတစ္တို စာတစ္ညဳိေလာက္မွ အာသာေျပမေရးလိုက္ရရင္ အိပ္လို႔က သိပ္မေပ်ာ္ခ်င္၊ စားလို႔က သိပ္မ၀င္ခ်င္ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာ္တိုငုတ္တုပ္ ႏွိပ္စက္ၿပီးသား “ အတၱကိလမထ ႏုေရာေဂါ ”ကို ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ မျဖစ္ေနရိုးလား။ စာဖတ္တတ္စ ပုလုေကြးအရြယ္ကတည္းက ေက်ာင္းစာလည္းက်က္ အျပင္စာလည္းဖက္ေနျပန္ေတာ့ ညပိုင္းဆိုရင္ သူတကာလို ဘယ္မွာအိပ္ေရး၀၀ အိပ္ရလိမ့္တုန္း။ အခုလို အလုပ္ပိတဲ့ အသက္အပိုင္းအျခားေရာက္ေတာ့ ပိုဆိုးပါေလေရာ။ ထမင္းစားခ်ိန္နဲ႔ အင္အင္းသြားတဲ့အခ်ိန္ေတာင္ စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ေလာက္ လက္ထဲကိုင္ဖတ္ေနရမွ ကိစၥ၀ိစၥေတြ ေရွာေရွာရွဴရွဴၿပီးတဲ့အထိ ေသာက္က်င့္ႀကီးမ်ားေတာင္ ပါလို႔။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား စာထဲမွာ စ်ာန္၀င္သြားရင္ စားတဲ့ထမင္း ဘယ္ဟင္းနဲ႔၊ ပါတဲ့အင္အင္း ဘယ္စျမင္းနဲ႔ဆိုတာေတာင္ သတိမထားမိခ်င္ဘူး။ ပါရမီမ်ားကလည္း ထူးခ်င္ျပန္ေတာ့ ဘတ္သီးေလးႏွစ္လံုးကလည္း ပါ၀ါျပည့္ပါ့ဗ်ား။ ဒီအသက္ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ စာေတြဘယ္ေလာက္ဖတ္ဖတ္ မ်က္ရိုးကေလးတစ္ခ်က္ေတာင္ မကိုက္ရွာေလေတာ့ အလုပ္ေတြၿပီးတဲ့ ညခင္းဘက္ေရာက္ရင္ အြန္လိုင္းေပၚတက္ ေတာင္စာဖတ္၊ ေျမာက္စာဖတ္နဲ႔ ေစာေစာအိပ္တဲ့အခ်ိန္ဆိုတာ လင္းအားႀကီး မနက္ႏွစ္နာရီ။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကေတာ့ စာၾကမ္းပိုးဦးဟန္ၾကည္ကို မ်က္ေစာင္းခဲရင္း “ ေတာ့္အႏွီလိုသာ အိပ္ခ်ိန္စားခ်ိန္ မမွန္ရင္ ဂိန္းေဘာျမန္ျမန္ ဆိုက္ပါလိမ့္မေတာ္… ” လို႔ ေထာပနာျပဳပါေလေရာ။ တတ္ႏိုင္ဘူး။ ေလွသမား ေရနဲ႔ေသ၊ အလမၼာယ္ဆရာ ေႃမြနဲ႔ေသဆိုသလို ဘေလာ့ဂါလည္း စာနဲ႔ေသရင္ ဂုဏ္ေတာင္ရွိေသး။ ဖြဟဲ့..လြဲပါေစ…ဖယ္ပါေစ…း)

လူဆိုတဲ့သတၱ၀ါမ်ဳိးကလည္း အခက္သားကလား။ စာကေလးေပကေလး ေတာင္တစ္တို႔ ေျမာက္တစ္တို႔ ဖတ္သက္ရင့္လာရင္ စာတိုေပစေလးက ေရးခ်င္ခၽြတ္ခ်င္လာျပန္ေရာ။ သိတာေတြမ်ားလာေတာ့ လွ်ံက်လာတဲ့ သေဘာျဖစ္မယ္ထင္ပါ့။ အႏွီေတာ့ စာဖတ္တတ္ကတည္းက စာအုပ္ပံုၾကားမွာ လူလားေျမာက္လာတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္လို စာၾကမ္းပိုးတို႔အဘ စာလိပ္ခမ်ာ ေတြ႕ကရာရွစ္ေသာင္းေတြကို သပၸဏေပါင္းစံုေအာင္ ေရးထားတာမွ စာေရးဆရာ ျမင့္သန္းရဲ႕ စကားလံုးကို ကိုယ္ႀကဳိက္သလို ဟန္ၾကည္မႈျပဳၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ “ သူေရး၍ သူဖတ္ေသာ စာမ်ား ” ခ်ည္းေရးထုတ္လာတာ မွတ္မွတ္သားသား သိမ္းထားျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္နည္းလိမ့္တုန္း။ သို႔ေပမင့္ မိဘမ်ားကလည္း သားေတာ္ေမာင္ ေတာက္မဲ့မီးခဲ ( ငရဲမီးေလးလား ဘာမီးေလးလားေတာ့ မသိေပါင္ဗ်ာ…မီးခဲဆိုေတာ့လည္း မီးခဲလိုက္ေပါ့…း) ပါရမီ့ရွင္ကေလးကို နမူမစိုက္ၾကဘူးကိုး။ အႏွီေတာ့ ေရးခဲ့သမွ်စာ ဖြဲ႕ခဲ့သမွ် ကဗ်ာေတြခမ်ာ ေဘာ္တယ္ကုလားဆီခ်ည္း ေရာက္ကုန္ပါေလေရာ။ ( ဟစ္တလာႀကီးကေတာ့ သူအာဏာရွင္ျဖစ္တဲ့အခါ ႏုစဥ္ဘ၀တုန္းက ေတာင္ျခစ္ေျမာက္ျခစ္ ျခစ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြအကုန္ ရွာၿပီး သိမ္းပစ္တယ္ဆိုပဲ။ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ဟစ္တလာႀကီးအားက်လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ား ၀င္ရင္ေကာင္းမလားေတာင္ စဥ္းစားမိပါရဲ႕။ ေရႊျပည္ႀကီး ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်လို႔ ဦးဟန္ၾကည္ သမၼတမ်ားျဖစ္ခြင့္ႀကံဳရင္ေတာ့ ႏုစဥ္ဘ၀က ေရးထားတဲ့ စာေတြ ကဗ်ာေတြ ေစ်းေကာင္းရလိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း…း) ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အႏွီလို စာပိုးကိုက္ခံရတုန္းက ဘုတ္အုတ္ေခတ္ကိုး။ ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္လို႔ အီးစံကြားေကာင္းမႈနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ေစ်းသင့္ၿပီး အြန္လိုင္းေတြဘာေတြေပၚလာေတာ့ ေအာင္မယ္မင္း ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ေခြးဘုရားပြဲေတြ႕ပါေလေရာလား။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အြန္လိုင္းေပၚတက္ၿပီး ေတြ႕ကရာရွစ္ေသာင္းေတြကို ေထာင္းလေမာင္းေက်ေအာင္ ဖတ္လိုက္သမွ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကိုေတာင္ ခပ္ေမ့ေမ့။

အစပုိုင္းတုန္းကေတာ့ သူမ်ားစာေတြလိုက္ဖတ္ရင္း ကိုယ္လည္းေရးလို႔ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္သိလိမ့္တုန္း။ မသိဆို ဦးဟန္ၾကည္ဆိုတာကလည္း အင္တာနက္ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါႀကီးကို ၂၀၁၀ ေလာက္ေရာက္မွ အရွင္လတ္လတ္ႀကံဳဖူးတဲ့ နည္းပညာေတာသားစစ္စစ္။ မရွိရွိရာ ရွာႀကံႁကြားရမယ္ဆိုရင္ အရင့္အရင္ ၂၀၀၀ခုႏွစ္၀န္းက်င္ႏွစ္ေတြတုန္းကေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ကိုင္ခဲ့ဖူးပါရဲ႕။ သို႔ေပမင့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ကိုင္ခဲ့ဖူးတာက ေစ်းႏႈန္းေခါင္ခိုက္ေနတဲ့ Pentium 1 ကြန္ပ်ဴတာမည္ကာမတၱ။ အႏွီဖြတ္ခ်ီးဖြတ္ခ်က္ ကြန္ပ်ဴတာကလည္း သူ႔ေခတ္တုန္းက Super cub ဆိုင္ကယ္ထက္ေတာင္ ေစ်းႀကီးေသးတာကလား။ အႏွီေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို လက္အုပ္မခ်ီရုံတမည္ တရုိတေသ ကိုင္ခဲ့ရျပန္တာမို႔ ဂိန္းခ်ရုံကလြဲၿပီး ဘာနည္းပညာမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ကို မတတ္ခဲ့ျပန္ဘူးကိုး။ ၾကားထဲမွာ နည္းပညာနဲ႔ အဆက္ျပန္သြားလိုက္တာ ဦးဟန္ၾကည္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ျပန္ညားေတာ့ Core i3 ေတြ i5 ေတြ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ အႏွီေတာ့လည္း ေတာသားထံုးစံအတိုင္း ေတာင္ကလိေျမာက္ကလိ။ အြန္လိုင္းေပၚက ျပႆနာေကာင္ေတြလက္ခ်က္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကို ဗိုင္းရပ္စ္ကိုက္ ၀င္းဒိုးက်လို႔ ၀င္းဒိုးတစ္ခါတင္ ေျခာက္ေထာင္ခုနစ္ေထာင္ သြားသြားလွဴရတာမ်ား တကတည္း ကြန္ပ်ဴတာဆိုင္က ေမာင္ရင္မ်ားဆိုရင္ ဦးဟန္ၾကည္သူရို႕ဆိုင္ထဲ၀င္လာတိုင္း အလွဴ႕ရွင္ေပၚပဟဲ့ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ႏြားျပာႀကီးေအာက္သြားမရွိကို ျဖစ္ပါေလေရာ။ အခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးႀကီးေတာ့ အႏွီဘာမွမခဲယဥ္းတဲ့ ၀င္းဒိုးကေလးတင္တာကို တနင့္တပိုးေတာင္းခဲ့တဲ့ သေကာင့္သားေတြကို ေသာက္ညင္ကတ္လိုက္ေလျခင္းဗ်ာ။

 ဟိုဆိုဒ္၀င္ဖတ္ သည္ဆိုဒ္၀င္ဖတ္ မန္ဘာ၀င္ရမယ္ဆိုရင္လည္း အလကားမတ္တင္းရထားတဲ့ ဂ်ီေမးလ္အေကာင့္အားကိုးနဲ႔ ပစ္၀င္လိုက္တာခ်ည္း။ ေအာင္မယ္…ဒါတင္ဘယ္ကလိမ့္တုန္း။ ဂူးဂဲမွာ ဘာပဲရွာရွာ ေရွ႕ကေန ဖရီးတစ္လံုး အရင္ရိုက္ထည့္တာမ်ား အခုေတာင္ လက္က်င့္ပါလို႔မဆံုးဘူးဗ်ား။ ဟိုဒင္းဒီဒင္းေတြ ဖရီးေပးမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ အလကားရရင္ ၀မ္းႏႈတ္ေဆးေတာင္ ႏွစ္ခါျပန္ေသာက္တဲ့ ေရႊျပည္သားထံုး ႏွလံုးမူၿပီး ကိုယ့္အီးေမးလ္ကို ေပးထားလိုက္ေသးတာရယ္။ အလကားေပးတဲ့ ကိုဟိုဒင္းတို႔ကလည္း ပါးလိုက္သမွ ဆီစိမ္စကၠဴလို ဟိုဘက္ဒီဘက္ေတာင္ ေဖာက္ျမင္ရေလာက္တယ္ထင္ရဲ႕။ တကတည္း ေပးထားလိုက္မိတဲ့ ေမးလ္လိပ္စာအတိုင္း ပို႔ေတာ္မူလိုက္တဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြ စပမ္းေမးလ္ေတြမွ တစ္ရက္တစ္ရက္ ဘယ္နည္းလိမ့္တုန္း။ ဦးဟန္ၾကည္ ေတာသားကေတာ့ အံမယ္ ငါ့မွာ ႏိုင္ဂ်ံဂါးမိတ္ေဆြေတြ အေတာ္မ်ားသကိုးလို႔ လက္မေထာင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ခပ္ေပါက္ေပါက္။ အႏွီတုန္းက အူပံုထူပံုမ်ား ႀကံဳတုန္း ႁကြားရရင္ ေမးလ္စစ္တဲ့အခါ စပမ္းေမးလ္ပါမက်န္ တစ္ခုမက်န္ဖတ္ၿပီး စစ္တာကလား..း) အႏီွိလုိ မန္ဘာ၀င္ျဖစ္ေပမယ့္ သူတကာေတြ စာစုေရးတဲ့ ဆုိဒ္ေတြမွာေတာ့ မ၀င္ျဖစ္ေပါင္ဗ်ာ။ စာေရးၾကတဲ့ ကေလးေတြၾကားထဲမွာ ႀကီးေကာင္ႀကီးမနဲ႔ လူျမင္မေတာ္မွာ ရွက္စရာႀကီးကိုး။ သို႔ေပမင့္ အိပ္မက္ေဒါ့ကြန္းမွာေတာ့ ကဗ်ာေလးေတြေရးျဖစ္ခၽြတ္ျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့လည္း အိပ္မက္ကို အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ဘူး။ အိပ္မက္မေရာက္ေတာ့ဆို ဦးဟန္ၾကည္လည္း သူတကာေတြနည္းတူ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလးတစ္ခုကို ၂၀၁၀ ဧၿပီမွာ ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီကိုး။

credit to google

အႏွီလို ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလး ေဆာက္ျဖစ္ေတာ့ ပီတိျဖစ္ခ်က္မ်ားကေတာ့ ဆယ္တန္းတုန္းက ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္တာထက္ေတာင္ ပိုဦးမယ္ထင္ရဲ႕။ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ေတာင္စာေရး ေျမာက္စာေရး။ သို႔ေပမင့္ ေတာသားပီပီ သူမ်ားဘေလာ့ေတြမွာ ကြန္မန္႔ေတြဘာေတြ ဘယ္ေပးတတ္လိမ့္တုန္း။ ေခ်ာင္းၾကည့္ၿပံဳးျပန္ခ်ည္း လုပ္ေနလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အထိ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ “ အေတြးစေလးေတြ ” ဘေလာ့မွာ သူေရး၍ သူဖတ္ေသာ ပို႔စ္ေတြမွ ေထာင္းလေမာင္းကိုထလို႔။ ေအာင္မယ္…စာ၀ဋ္ႀကီးတဲ့လူမ်ား ဘယ္သူဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ ကိုယ္ေရးတာ ကိုယ္ျပန္ဖတ္ေနရတာကိုက အရသာ အင္မတန္ရွိတာကလား။ ေျပာရရင္ေတာ့ အေတြးစေလးေတြရဲ႕ အမာခံပရိသတ္ႀကီးက ဦးဟန္ၾကည္ကိုယ္တိုင္ကိုး…း) သူမ်ားဘေလာ့ေတြ ေတာင္ေခ်ာင္းေျမာက္ေခ်ာင္းလုပ္ရင္း ကြန္မန္႔ေလးဘာေလးေပးတတ္ေတာ့ ( အထင္မႀကီးေလနဲ႔ Kp3 ေက်းဇူး… ) ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးမွာလည္း ကြန္မန္႔ေလးေတြ ဟိုတစ္ခု သည္တစ္ခုျမင္လာရပါေလေရာ။ ေအာင္မယ္…ကြန္မန္႔ေလးတစ္ခု စျမင္ရတုန္းကမ်ား ရည္းစားစာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ရတဲ့ အပ်ဳိမဒမ္းမ်ားလို႔ ေနမထိ ထိုင္မသာကို ျဖစ္လို႔။ အႏွီကြန္မန္႔ပိစိေညွာက္ေတာက္ကေလး ရလာတာေတာင္ မဟာေအာင္ျမင္မႈႀကီးရယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေတာ္ေတြ စြတ္ႀကီးပစ္လိုက္ေသးတာရယ္…း)

ဘေလာ့ကေလး တစ္ႏွစ္သားေက်ာ္လို႔ ဘေလာ့ပါးလည္း ၀-လာေရာ သူမ်ားဘေလာ့ကိုယ္လည္ ကိုယ့္စာသူဖတ္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာအင္မတန္ ေကာင္းတာကလား။ ဘေလာ့ဂါခ်င္းလဲ ဘာခ်စ္ၾကသလဲ မေမးနဲ႔။ မခ်စ္ဘဲ ေနရိုးလား။ ကိုယ့္ထမင္းကို ရွာစားၿပီး အာေ၀နိကဒုကၡေတြ ကိုယ္စီခံစားေနရတဲ့ၾကားမွာ ကိုယ့္ဖြတ္ကလိဒဂၤါးကိုယ္ အကုန္ခံၿပီး ေတာင္ေရးေျမာက္ေရး ေရးေနရတဲ့ ၀ဋ္သမားေတြခ်ည္းကိုး။ အႏွီေတာ့လည္း ပုလင္းတူ ဘူးဆို႔ခ်င္း ခ်စ္ၾက ခင္ၾကတာ ဘယ္ဆန္းလိမ့္တုန္း။ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား သူမ်ားစီပံုးမွာ ေပါက္ကရေတြ သြားသြားေရးရတာမ်ား လူႀကီးကစားနည္းကို ျဖစ္လို႔။ အႏွီၾကားထဲမွာ ဘိလပ္သား သူႀကီးမင္း ကိုကိုေမာင္တို႔ ဂ်ာရစ္ကေတာ္ ကိုရင္တို႔လို ကေလးႀကီးေတြက စီပံုးမွာ အရုပ္ေတြေဆာ့လို႔ရေအာင္ ကလိထားျပန္ေတာ့ သူရို႕လုပ္ထားတဲ့ အရုပ္ေတြကို CIA ပစ္ပစ္တို႔လို ကေလးေပါက္စေတြက သြားကလိ။ ကေလးႀကီးေတြ စိတ္ဆိုးၿပီး ေအာ္ထုတ္ရင္ ျပန္ေျပးနဲ႔ တကဲ့ေပ်ာ္စရာႀကီးေတြကိုး။ ဒီၾကားထဲမွာ တဂ္ပို႔စ္ေလးေတြကလည္း ႀကဳိၾကားႀကဳိၾကား ေပၚလာၾကေသးတာ။ အႏွီေတာ့ ေရးစရာကလည္း ေပါပါဘိ။ ဘေလာ့ရြာႀကီးမွာ ကိုႀကီးေက်ာက္လို လူငယ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနတတ္တဲ့ စီနီယာဘေလာ့ဂါႀကီးေတြကလည္း ရွိသလို ဦးဟန္ၾကည္တို႔လို ဗံုမဟုတ္ ပတ္မဟုတ္ မႀကီးမငယ္ဘေလာ့ဂါေတြေရာ ခ်ာတိတ္ဘေလာ့ဂါေလးေတြေရာ တေပ်ာ္တပါးႀကီးဆိုေတာ့ ျပန္ေတြးတိုင္း လြမ္းစရာ။ ဘေလာ့ဂါသံေယာဇဥ္ဆိုတာကလည္း အဆန္းသား။ အမ်ားသိေတာ္မူႀကတဲ့အတိုင္း ဘေလာ့ဂါဆိုတာကလည္း လူတန္းစားတစ္မ်ဳိး။ အျပင္ေလာကမွာ ဘ၀အေထြေထြ၊ လုပ္ငန္းအသီးသီးနဲ႔ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ရုန္းကန္ေနၾကရသူေတြျဖစ္ျပန္ေတာ့ ဘ၀ခ်င္းက ထပ္တူမက်ႏိုင္တာေတြခ်ည္း။ သို႔ေပမင့္ အြန္လိုင္းေပၚတက္ ဘေလာ့ေပၚေရာက္ၾကရင္ အားလံုး တေျပးညီ။ စီနီယာမရွိ၊ ဂ်ဴနီယာမသိ။ သူေဌးမရွိ ဆင္းရဲသားနတၳိ။ ပညာအဆင့္မခြဲ။လူႀကီး လူငယ္ လူလတ္မေရြး အားလံုးတေျပးထဲ။ ကိုယ္တတ္သမွ် ကိုယ္သိသမွ် ကိုယ္ခံစားရသမွ် ေစတနာဗလပြနဲ႔ ေ၀ကာငွလိုက္ၾကတာမွ လိုေလေသးမရွိ။ ဟင္းခ်က္နည္းအစ၊ ရသစာေပအလည္၊ နည္းပညာအဆံုး တကယ့္ရတနာတံုးႀကီးေတြ အလကားေ၀ေနတဲ့အလား။ စကားလံုးႀကီးႀကီးေျပာရရင္ ဟိုးအရင္ မ.ဆ.လ ေခတ္တုန္းက စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ၾကဖူးတဲ့ လူတန္းစားညီမွ်ေရး ဆိုရွယ္လစ္လူ႔ေဘာင္သစ္ဆိုတာႀကီးနဲ႔ေတာင္ အလားသဏၭာန္ တူမယ္ထင္ရဲ႕။ သို႔ေပမင့္ ဘေလာ့ရြာႀကီးက အႏွီစိတ္ကူးယဥ္လူ႔ေဘာင္ထက္ေတာင္ ပိုခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ပုဂၢလဓိ႒ာန္နဲ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ခ်င္ပါသဗ်ား။

အႏွီေလာက္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလွတဲ့ ဘေလာ့ရြာႀကီးထဲမွာ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဘေလာ့ဂါ ဘေလာ့ဂီတစ္သိုက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး က်င္လည္လိုက္ၾကတာ ဒီဘက္ႏွစ္ပိုင္းေတြေရာက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါလူေဟာင္းႀကီးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ပင္စင္သြားတဲ့လူကသြား ဖြဘုတ္ေပၚတက္ေအာင္းတဲ့လူကေအာင္းနဲ႔ ျဖစ္လာပါေလေရာ။ တစ္ခ်ဳိ႕လည္း အိမ္ေထာင္ေတြက်ကုန္လို႔ ဘေလာ့ဘက္ကေန အသည္းေလး ပူတူတူးေလးဘက္လွည့္တည့္လူကလွည့္ ( ဥပမာ ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ ကိုဘႀကဳိင္ႀကီးလိုေပါ့...း)။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ေရႊျပည္ႀကီးျပန္ေရာက္လို႔ ဘေလာ့ဂါစိတ္ေပ်ာက္တဲ့လူကေပ်ာက္ ( ဥပမာ ကၿငိမ္းႏိုင္…း)။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း အလုပ္မ်ားလို႔ ရည္းစားပူမိလို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး စာေရးက်ဲတဲ့လူကက်ဲ ( ဥပမာ သူႀကီးမင္း ကိုကိုေမာင္၊ ေဒၚေခ်ာ…း) ဆိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဘေလာ့ရြာမွာ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ႀကီး ျဖစ္လာပါေလေရာ။ သို႔ေပမင့္ ဖိုးေရးခ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ေရးဆဲ ေရးၿမဲပါဗ်ား။ အင္း…ေျပာမယ့္သာေျပာရတယ္ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ဒီဘက္လပိုင္းမွာ ဖြဘုတ္ဓာတ္က်ၿပီး ပို႔စ္ေတြကို ဖြဘုတ္မွာပဲ တင္ျဖစ္ေနတာ ဘေလာ့ရြာကို သစၥာေဖာက္ရာက်တာမို႔ သိပ္ေတာ့မနိပ္လွဘူး။ ၀ဋံသကာ ဦးေရႊေအာင္ေရးတဲ့ ရသစာေပ၏ရသဆိုတဲ့ က်မ္းထဲမွာ သိဂၤါရရသ၏ အႏၲရာယ္မွာ ဟႆရသျဖစ္၏လို႔ ဆိုထားေလေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း ဘေလာ့ရြာ၏ အႏၲရာယ္မွာ ဖြဘုတ္ပင္ျဖစ္ေလ၏လို႔မ်ား ထြင္လိုက္ရမလားလို႔ စဥ္းစားမိပါေသးရဲ႕။ သို႔ေပမင့္ အခုတဂ္ပို႔စ္ကိုေတာင္ ဖြဘုတ္ေပၚက မိတ္ေဆြဘေလာ့ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္း တဂ္ၾကျပဳၾကလို႔ ဦးဟန္ၾကည္သိရတာဆိုျပန္ေတာ့လည္း အႏီွလို သမုတ္ဖို႔ မသင့္ျပန္ဘူး။ အႏွီေတာ့ ဘေလာ့နဲ႔ ဖြဘုတ္ မွ်တညီညြတ္ေအာင္ ႀကဳိးစားၾကရင္း ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဘေလာ့ဂါအမ်ားစုလည္း ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အေျခခံျဖစ္တဲ့ အတူတကြပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းဆိုတဲ့ coorperative policy ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ၿပီးသား ျဖစ္ၿပီမဟုတ္လား။

ကိုင္း…မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂါ ဘေလာ့ဂီအေပါင္းတို႔ေရ။ စိတ္ကူးယဥ္ဆိုရွယ္လစ္လူ႔ေဘာင္ထက္ ပိုပီျပင္ၿပီး ဒီမိုကေရစီအေျခခံကိုပါ ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းေပးေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ဘေလာ့ရြာႀကီး ခ်စ္စရာ မေကာင္းေပဘူးလားဗ်ာ။ ဒီၾကားထဲမွာ လူအမ်ားနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနရလို႔ social skill မိတၱဗလဋီကာပါ ေက်ၿပီးသားျဖစ္ရုံသာမက ကိုယ့္ပို႔စ္မွာ လာဆဲတဲ့လူေတြကိုလည္း သည္းခံရင္းနဲ႔ ခႏၲီပါရမီလည္း ျဖည့္က်င့္ရာ ေရာက္ျပန္တာမို႔ ဒီဘေလာ့ေဒးကေန ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ အြန္လိုင္းအဆင္ေျပသမွ် ကာလပတ္လံုး ဘေလာ့ဂင္းၾကပါစို႔လား… ( ေရႊျပည္ႀကီးမွာ အင္တာနက္လိုင္းမ်ား ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပး ျမန္ႏႈန္းျမင့္ပါေစေၾကာင္းလည္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းၾကဦးစို႔ရဲ႕…း)။   ။

( လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြတုန္းက ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ေဒးတဂ္ပို႔စ္မွာေတာ့ ေရာက္ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ေတြအေၾကာင္း ဘေလာ့ဂါေတြအေၾကာင္း စီကာပတ္ကုံးေရးျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ စာေမးပြဲကာလႀကီးျဖစ္ေနတာမို႔ ကေလးေတြစာေမးပြဲေျဖေနၾကတာကို ေစာင့္ေပးရင္း ခပ္ေသာေသာ့ေရးလိုက္တာေၾကာင့္ ဘေလာ့ညႊန္းမထည့္ႏိုင္တာ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါဦး… း)