ဗုန္းမွန္လို႔ျဖင့္ မပ်က္ႏိုင္ . . .

credit to Google

ဦးဟန္ၾကည္ ဖ်ားေနသည္။

 ေသြးႏွင့္ကိုယ္ သားႏွင့္ကိုယ္ သာမေညာင္ည လူမည္ကာမတၱသာျဖစ္ေသာ ဦးဟန္ၾကည္ဖ်ားသည္မွာ မထူးဆန္း။ ဖ်ားစရာရွိလွ်င္ ဖ်ားမည္။ နာစရာရွိလွ်င္လည္း နာမည္။ ေသခ်ိန္တန္လွ်င္လည္း ေသရဦးမည္မွာ မုခ်။ အသိတရားတို႔ မည္မွ်ရွိသည္ထားဦး တကယ္တန္းဖ်ားၿပီ နာၿပီဆိုလွ်င္ ရွိႏွင့္ခဲ့ေသာ အသိတရားတို႔ကား ေ၀းေ၀းသို႔ ေျပးၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္ေလ၏။ ေ၀ဒနာကို ဥာဏ္ျဖင့္ယွဥ္ၿပီး သတိျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္ဟူေသာ တရားသေဘာတို႔သည္လည္း ဖ်ားနာခ်ိန္တြင္ အနားသို႔ မသီႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အာဂႏၲဳအဖ်ားအနာကေလး ႀကံဳရုံမွ်ျဖင့္ အသိႏွင့္ တရားသေဘာတို႔ကို မ်က္ေမွာက္မျပဳႏိုင္ေတာ့ေသာ မိမိကိုယ္ကို ဦးဟန္ၾကည္ အလန္႔ႀကီး လန္႔မိေလေတာ့သည္။ ႀကံ႕ခိုင္ပါသည္ မာေၾကာပါသည္ဟု ထင္တစ္လံုးျဖင့္ ေက်နပ္ေနမိသမွ် မွားယြင္းေနေၾကာင္း အမွတ္ထင္ထင္ သိလိုက္ရေသာ အခိုက္အတန္႔သည္ ဖ်ားနာျခင္း ေ၀ဒနာဆိုးထက္ ပိုမိုျပင္းထန္ေသာ စိတ္ေ၀ဒနာကို ကိန္းေအာင္းေစေတာ့သည္။ ဦးဟန္ၾကည္သည္ သာမေညာင္ညအဆင့္ပင္ မရွိေသးပါလား။ လူ႔အႏၶသာသာပါလား။

တရားကပ္ႏိုင္ခဲေသာ လူ႔အႏၶတို႔၏ ထံုးေဟာင္းကို လိုက္နာ၍
 ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္လုပ္ရလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္သည္ ေတာ္ရုံတန္ရုံျဖင့္ ဖ်ားတတ္နာတတ္သူမဟုတ္။ ပုလုေကြးအရြယ္က တစ္မိသားစုလံုး တုပ္ေကြးမိခ်ိန္တြင္ပင္ မဖ်ားဘူးခဲ့။ အရြယ္ေရာက္လာ၍ ငွက္ဖ်ားေတာတြင္ က်င္လည္သြားလာေနခဲ့ေသာ္လည္း ႏွာေစး ေခ်ာင္းဆိုးမွလြဲ၍ ႀကီးႀကီးမားမား မဖ်ားစဖူး။ ဖ်ားလွ်င္လည္း ထိုအဖ်ားသည္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ထက္ ပို၍မၾကာ။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ရလာသည္ႏွင့္အမွ် ခႏၶာကိုယ္သည္ ယိုယြင္းလာေလၿပီ။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးေလးႏွစ္ခန္႔မွစ၍ တစ္ႏွစ္လွ်င္ တစ္ႀကိမ္ မွန္မွန္ႀကီး ဖ်ားေလေတာ့သည္။ ဖ်ားလိုက္လွ်င္လည္း မသက္သာ။ တစ္ရက္လွ်င္ ေလးငါးေျခာက္နာရီ မိုးတိုးမတ္တပ္ျဖင့္ စာသင္ခဲ့ရေသာ ဒဏ္တို႔က ဖ်ားပေဟ့ဆိုလွ်င္ ဒဏ္ျပန္ေပၚေလေတာ့သည္။ ေျခဆစ္လက္ဆစ္တို႔ ကိုက္ခဲၿပီး တဟီးဟီး ညည္းရေလေတာ့သည္။ မိုးလင္းမွ မိုးခ်ဳပ္ အနားမေပးဘဲ မညွာမတာ အခိုင္းခံခဲ့ရေသာ မ်က္လံုးအစံုကလည္း ဖ်ားသည္ႏွင့္ တၿပဳိင္တည္း ဦးဟန္ၾကည္ကို ပညာေပးျပန္ေလသည္။ မ်က္ရိုးကိုက္လိုက္သည္မွာလည္း ေပါက္ထြက္မတတ္။ အအိပ္အေနကို မဆင္ျခင္ေသာ ဒဏ္ကလည္း ခံရေသးသည္။ဖ်ားၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ေခါင္းကိုက္လိုက္သည္မွာ ငယ္ထိပ္ကို ဆယ္ေပါင္တူႏွင့္ ထုေနသည္ႏွင့္ပင္ တူေတာ့သည္။ ငယ္ႏုစဥ္က တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ျဖင့္ နာလန္ထႏိုင္ခဲ့ေသာ ေမာင္ဟန္ၾကည္ မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။ နာလန္ထဖို႔ သံုးေလးရက္ အရွိန္ယူရေသာ ဦးဟန္ၾကည္ ျဖစ္ေနေလၿပီ။ သည္ကေရွ႕တြင္ ပို၍ပင္ ဆိုးေပဦးေတာ့မည္။ တျမတ္တႏိုး ေကၽြးေမြးသုတ္သင္ျပဳစုထားခဲ့ရေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပို၍သစၥာေဖာက္ေပဦးေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။

မေန႔မနက္က အိပ္ရာထလိုက္ခ်ိန္တြင္ ဦးဟန္ၾကည္ အေျခအေနမေကာင္း။ တစ္ကိုယ္လံုး ကိုက္ခဲေနသည္။ တကၽြတ္ကၽြတ္ စုတ္သပ္ၿပီး အိပ္ရာမွ ထရ၏။ ေခါင္းကလည္း မၾကည္။ ရီေ၀ေ၀ မူးေနာက္ေနာက္ႏွင့္ မေသာက္ရဘဲ မူးေန၏။ အိပ္ရာထက္တြင္ လွဲေနခ်င္ေသာ္လည္း မလွဲႏိုင္။ လစဥ္လတိုင္း၏ ပထမပတ္သည္ ဦးဟန္ၾကည္၏ သင္တန္းသားမ်ားအတြက္ စာေမးပြဲ သီတင္းပတ္ မဟုတ္ပါလား။ ကိုက္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုကို မရမက ျပဴးၿပဲဖြင့္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ရသည္။ ေခါင္းေနာက္ေနာက္ျဖင့္ မည္သည့္ပုစၧာမ်ားကို မည္သို႔ေမးလိုက္မိမွန္းပင္ မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ့။ ေမးခြန္းထုတ္ျခင္း၏ အေျခခံမူ၀ါဒတို႔ကိုလည္း မစဥ္းစားႏိုင္။ Bloom’s Taxonomy သည္လည္း ဘယ္ေျပးမွန္း မသိေတာ့။ မတတ္ႏိုင္။ ကိုယ္မခ်ိလွ်င္ အမိေသာ္လည္း သားေတာ္ခဲသည္ မဟုတ္လား။ စာသင္ခ်ိန္သို႔ေရာက္၍ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေမးခြန္းႏွင့္ အေျဖလႊာမ်ား ေ၀ၿပီးလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ မဟန္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ မၾကည္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ Dream bed တစ္လံုးေပၚတြင္ စန္႔ရင္း တဟီးဟီး ညည္းရေလေတာ့သည္။ မ်က္စိမွိတ္ရင္း အဖ်ားတက္ေနေသာ္လည္း ဇိမ္ရွိရွိ မဖ်ားရ။ ဆယ္မိနစ္တစ္ခါေလာက္ မ်က္စိဖြင့္ၿပီး စာေမးပြဲေျဖေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ၾကည့္ရေလသည္။ ဆရာအိပ္မေနေၾကာင္း သင္းကေလးတို႔ သိေစရန္ အသံေပးရျပန္ေလသည္။ စိတ္ညစ္ဖြယ္ ေကာင္းေလစြ။ စာေမးပြဲေျဖၿပီးလွ်င္ သင္လက္စ သင္ခန္းစာကို ဆက္သင္ရေသးသည္။ ေခါင္းကိုက္ကိုက္ႏွင့္ သခ်ၤာပုစၧာရွင္းျပရသည္မွာ အရသာ တစ္စက္ကေလးမွ် မရွိ။ Geometric progression သင္ခန္းစာသည္ က်န္းမာလန္းျဖာေနေသာအခ်ိန္တြင္ သင္ၾကားရသည္မွာ အင္မတန္အရသာရွိေသာ သင္ခန္းစာ။ ပုစၧာ၏ လွပေသာ လွည့္ကြက္မ်ားကို ေက်ာင္းသားမ်ား သေဘာေပါက္ေစရန္ ရွင္းျပရသည္မွာ အလြန္အာေတြ႕ဖို႔ေကာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ ဖ်ားေနခ်ိန္တြင္မူကား ထိုသင္ခန္းစာသည္ အင္မတန္မွပင္ မုန္းဖို႔ေကာင္းလွ၏။ ခက္ခက္ခဲခဲ ပုစၧာဆင္ထားေသာ ေရႊဥာဏ္ရွင္မ်ားကိုပင္ စိတ္ထဲမွ က်ိန္ဆဲမိေတာ့သည္။

စာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ၿပီးေအာင္ ဇြဲခတ္၍ သင္ၿပီးလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ ခ်ာဂ်င္ခန္းေလၿပီ။ မတ္တပ္ပင္ ေကာင္းေကာင္း မရပ္ႏိုင္ေတာ့။ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ကို အနားေပးၿပီး အိမ္ျပန္၍ အနားယူလိုလွသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းသားသစ္ႏွစ္ေယာက္ လာအပ္ထားသည္က ရွိေသးသည္။ ေက်ာင္းသားသစ္က ပထမဆံုး စာသင္ခ်ိန္ လာတက္ခ်ိန္တြင္ ဆရာျဖစ္သူက ေက်ာင္းပ်က္ေနလွ်င္ သဘာ၀မက်။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ စာသင္ခ်ိန္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ဦးဟန္ၾကည္ ကုန္းရုန္းသြားရေပဦးေတာ့မည္။ သည္ၾကားထဲတြင္ ရာသီဥတုက ဦးဟန္ၾကည္ဘက္မပါ။ တစ္ေန႔ခင္းလံုး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ရွိေနရာမွ ပထမစာသင္ခ်ိန္အၿပီးတြင္ ရြာလိုက္သည့္မိုးက သည္းႀကီးမည္းႀကီး။ မတတ္ႏိုင္။ မိုးကာအက်ႌကို ထုတ္၀တ္ၿပီး စီးေတာ္ဆိုင္ကယ္ကိုခြ၍ ေနာက္တစ္၀ိုင္း ကူးရေလေတာ့သည္။ ဖ်ားရသည့္ၾကားတြင္ မိုးမိသည္မွာ အခံရဆုိးေပစြ။ ခ်မ္းလိုက္သည္မွာလည္း ေမးခ်င္းရိုက္မတတ္။ ဒုတိယ၀ိုင္းမွ ေက်ာင္းသားမ်ားကား သူရို႕ဆရာကို ရုပ္အေတာ္ဖမ္းယူရေပလိမ့္မည္။ မ်က္လံုးအစံု နီရဲေနသည့္ ေခါင္းစုတ္ဖြားႏွင့္ ဦးဟန္ၾကည္ကား အခါတိုင္းကဲ့သို႔ စတိုင္မတင္းႏိုင္ေတာ့ၿပီကိုး။ ဖ်ားရသည့္ၾကားတြင္ သင္ရသည့္ သင္ခန္းစာကလည္း ေလအေတာ္ကုန္ျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားသစ္ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ဘုရားစူး ဆယ္တန္းဟု ေခၚရေပခ်ိမ့္။ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားကား ဦးဟန္ၾကည္၏ သင္နည္းစနစ္ႏွင့္ အသားက်ေန၍ မေထာင္းတာေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားသစ္ႏွစ္ေယာက္က မ်က္စိသူငယ္ႏွင့္။ သင္းကေလးတို႔ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ဓာတ္မက်ေစရန္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ျပန္ရွင္းျပ ျပန္သင္ရျပန္သည္။ ေသာက္ထားေသာ Paracetamol တစ္လံုးကပဲ စြမ္းေလသေလာ ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႔ကပဲ စြမ္းေလသေလာ မေျပာတတ္ေတာ့ စာသင္ခ်ိန္ တစ္နာရီ မျပည့္ခင္ပင္ ဦးဟန္ၾကည္ ေခၽြးစို႔လာေခ်ၿပီ။ ဆရာတစ္ေယာက္၏ အဖ်ားျဖတ္ေဆးကား စာသင္ၾကားျခင္းပင္ ျဖစ္မည္ထင္၏။

ေခၽြးစို႔၍ အထိုက္အေလ်ာက္ အဖ်ားသက္သာသြားေသာ္လည္း ေျခဆစ္လက္ဆစ္တို႔ ကိုက္သည့္ဒဏ္က မသက္သာေသး။ အခါတိုင္းကဲ့သို႔ စာသင္ခ်ိန္အျပည့္ မသင္ႏိုင္။ ပံုမွန္စာသင္ခ်ိန္ထက္ တစ္နာရီေစာ၍ ေက်ာင္းလႊတ္ေပးလိုက္ရေတာ့သည္။ ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ားကား အေတာ္ပင္ ျမဴးသြားၾကေလသည္။ ဦးဟန္ၾကည္ ေန႔တိုင္းဖ်ားပါေစဟုမ်ား စိတ္တြင္းမွ ဆုေတာင္းေနၾကမည္လား မေျပာတတ္။ စာသင္ရာမွ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ကား ဦးဟန္ၾကည္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ဆိုင္ကယ္ေပၚတြင္ပင္ တဟီးဟီး ညည္းရေလေတာ့သည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ မဒမ္ဟန္ၾကည္လည္း ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္လာေသာ ဦးဟန္ၾကည္ကို ၾကည့္ရင္း ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ။ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း ဖ်ားေနလွ်င္ ေဒါသႀကီးတတ္ျပန္ေလရာ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ပ်ာယာခတ္မည္ဆိုလည္း ခတ္စရာပင္။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ႏွိပ္နယ္ေပးေသာေၾကာင့္ အကိုက္အခဲ အတန္အသင့္ သက္သာေသာ္လည္း ေခါင္းကမထူႏိုင္။ မူးလိုက္ေ၀လိုက္သည္မွာလည္း ဆိုဖြယ္ရာပင္မရွိ။ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာမ၀င္ျဖစ္သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုမွ် ရွိေသာ အက်င့္ဆိုးႀကီးက တစ္ဒုကၡျဖစ္ျပန္သည္။ ဖ်ားေနေသာေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္လိုေသာ္လည္း အိပ္မေပ်ာ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားမည္ကိုလည္း မသိစိတ္က ေၾကာက္ေနျပန္သည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဖ်ားပေဟ့ဆိုလွ်င္ အိပ္မက္ဆိုးမ်ား မက္တတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ ႏိုးလာလွ်င္ တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ် မမွတ္မိေသာ ထိုအိပ္မက္ဆိုးကား မည္မွ် ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းသည္ကို မမွန္းႏိုင္။ ထိုအိပ္မက္ႀကီး မက္ၿပီးလွ်င္ အျပင္းအထန္ အဖ်ားတက္၍ ေကာ့ေနေအာင္ အန္ရသည္မွာ အၿမဲလိုလို ျဖစ္သည္။ ယခုတစ္ခါ အိပ္ေပ်ာ္သြားလွ်င္လည္း ဖ်ားေနက် ထံုးစံအတိုင္း အိပ္မက္ မက္ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အခါတိုင္း မက္ေနက် အိပ္မက္ဆိုး မဟုတ္ေတာ့။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ဦးဟန္ၾကည္ လူႀကီးျဖစ္ေနသည္။ ဟိုလူ႔ကို ဟိုေနရာပို႔ သည္လူ႔ကို သည္ေနရာပို႔ လုပ္ေနသည္မွာ တစ္ညလံုးပင္။ ဟိုပို႔သည္ပို႔ လုပ္၍ အားရလွ်င္ လန္႔ႏိုးျပန္သည္။ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားလွ်င္ ဟိုပို႔သည္ပို႔ လုပ္ျပန္၏။ မပို႔ခ်င္လွ်င္လည္း မရ။ အိပ္မက္ကို ဦးဟန္ၾကည္မွ မပိုင္ဘဲ။

မနက္မိုးလင္းလွ်င္ အဖ်ားအေတာ္က်သြားေလၿပီ။ ေသာက္ထားေသာ ေဆးစြမ္းေၾကာင့္လား၊ မဒမ္ဟန္ၾကည္ ႏွိပ္နယ္ေပးေသာေၾကာင့္လား၊ ဟိုပို႔သည္ပို႔ လုပ္ခဲ့ေသာ အိပ္မက္ေၾကာင့္လားေတာ့ မေျပာတတ္။ အိပ္ရာမွထလွ်င္ ေမးခြန္းထုတ္သည္။ စာသင္ခ်ိန္သို႔ သြားသည္။ ဆရာျဖစ္သူက ဖ်ားေနသည့္ၾကားမွ ကုန္းရုန္း၍ စာသင္ခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာပါလွ်က္ ေက်ာင္းသား သံုးေယာက္က ေက်ာင္းပ်က္ေနျပန္သည္။ စာေမးပြဲသီတင္းပတ္တြင္ ေက်ာင္းပ်က္ျခင္းသည္ ဦးဟန္ၾကည္၏ သင္တန္းတြင္ အႀကီးမားဆံုး ပစ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ က်န္းက်န္းမာမာရွိေနလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္၏ ေဒါသယမ္းအိုးကား မီးခိုးမဆံုး မိုးမဆံုး ေပါက္ကြဲေပဦးေတာ့မည္။ ယခုမူကား သင္းကေလးတို႔အေရးထက္ ကိုယ့္အေရးကို ပဓာနထားေနရေသာေၾကာင့္ ေဒါသမထြက္ႏိုင္။ အဖ်ားေကာင္းေကာင္း မေပ်ာက္ခင္ ေဒါသထြက္မိလွ်င္ ေခါင္းကိုက္ဦးမည္မွာ မုခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ နင္မလာရင္လည္း နင္စာမရရုံေပါ့ဟယ္ဟု ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ ေတြးပစ္လိုက္သည္။ မတတ္ႏိုင္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္လည္း ဆရာျဖစ္သူက ကိုယ့္ဘက္ကို ၾကည့္ပါဦးမွ။ သင္းကေလးတို႔ဘက္ခ်ည္း ၾကည့္ရင္း ငဲ့ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာေကာင္မွန္းပင္ မသိေတာ့ေသာ အႀကိမ္ေပါင္းက မနည္းေတာ့ၿပီကိုး။ စာေမးပြဲစစ္ၿပီးလွ်င္ စာသင္ခ်ိန္မဆက္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ နာလန္ထအခ်ိန္ကား အင္မတန္ ႏုံး၏။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို တန္းျဖဳတ္ေပးလိုက္လွ်င္ တေဟးေဟး တဟားဟားျဖင့္ ေပ်ာ္ၾကေလေတာ့သည္။ ကေလးမ်ားကား သည္လိုခ်ည္းပင္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ကိုလည္း မသြားႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ညေနေစာင္းလွ်င္ အဖ်ားတက္ခ်င္သည္ မဟုတ္လား။ အိမ္ျပန္၍ တီဗီေရွ႕ထိုင္ကာ သီခ်င္းကေလး နားေထာင္ရင္း အားေမြးရန္ စိတ္ကူးသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ တီဗီေရွ႕တြင္ ဦးဟန္ၾကည္ ေနရာမရ။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ႏွင့္ သူ႔ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းသားတို႔က ေနရာဦးၿပီးေနေလၿပီ။ ဘာေတြ သင္ေနသည္ မသိ။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကလည္း လင္မယားခ်င္းပင္ မာနအေတာ္ႀကီးသည္။ သူစာသင္ေနလွ်င္ ဦးဟန္ၾကည္ မၾကည့္ရ။ သူသင္တာ မွန္သည္ မွားသည္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဦးဟန္ၾကည္ ၀င္မပါရ။ သူမွားေန၍ ဦးဟန္ၾကည္ ေထာက္ျပလွ်င္လည္း လက္မခံ။ ဟုတ္ကဲ့ ေအးပါ လုပ္မွ ေက်နပ္ေလသည္။ ေကာင္းပါေလ့။ သီခ်င္းနားမေထာင္ဘဲ အိပ္ရာထဲမွာ လွဲေနလိုက္ရင္လည္း အားျပည့္သြားမွာပါပဲေလဟု ဦးဟန္ၾကည္ အေတြးေျပာင္းလိုက္ရသည္။ အိပ္ခန္းထဲ၀င္၍ ႏွပ္ေနလိုက္ရေသာ္လည္း ေခါင္းက သိပ္မၾကည္ေသး။ ဘယ္ၾကည္လိမ့္တုန္း။ အိပ္ရန္ ျပန္လာခဲ့သည္မွ မဟုတ္ဘဲကိုး။ စာအုပ္တစ္အုပ္ယူ၍ ဖတ္ေသာ္လည္း စာထဲတြင္ အာရုံမရ။ အိပ္ေသာ္လည္း မေပ်ာ္။ ခဏၾကာလွ်င္ မဒမ္ဟန္ၾကည္က ဆန္ျပဳတ္တစ္ပန္းကန္ လာပို႔သည္။ မေသာက္ခ်င္ဟု ျငင္း၍လည္း မရ။ ဦးဟန္ၾကည္ ဘယ္ေသာက္ခ်င္မလဲ။ ခံတြင္းပ်က္သည္မွ မဟုတ္ဘဲကိုး။ ရွိေစေတာ့ သဒၶါႏွင့္ေကၽြးလွ်င္ ေသေဆးေတာင္ စားရေသးသည္ မဟုတ္လား။ တစ္ပန္းကန္ကုန္ေအာင္ ဖ်စ္ညွစ္၍ ေသာက္လိုက္ရသည္။ သမီးေတာ္ ခ်ီလီကို ကုတင္ေပၚ ေကာက္တင္ထားလိုက္သည္။ သမီးေတာ္ ခင္နန္႔နန္႔စိန္ကလည္း ေမ်ာက္ေျခာက္ခ်က္က ကမ္းကုန္သည္။ ဦးဟန္ၾကည္ ဖ်ားေနသည္ကိုလည္း သင္းကေလးမသိ။ ကိုက္လိုက္ခဲလိုက္ ဆြဲလိုက္ႏွင့္ အားရေအာင္ ကျမင္း၍ အားရမွ ခုတင္ေပၚမွ ဆင္းသြားေလ၏။ ခ်ီလီဆင္းသြားမွ ဦးဟန္ၾကည္လည္း အိပ္ေကာင္းျခင္း အိပ္ရေတာ့သည္။ အိပ္ရာမွတေရးႏိုးလွ်င္ တစ္ကိုယ္လံုး ေခၽြးမ်ားျဖင့္ ရႊဲရႊဲစိုေနေလၿပီ။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ဖ်ားၿမဲထံုးစံကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် အပ်က္မခံေသာ ဦးဟန္ၾကည္၏ ရာသီဖ်ားကား လြန္ေျမာက္ခဲ့ေခ်ၿပီတည္း။

အိပ္ခန္းတြင္းမွ အျပင္သို႔ထြက္လိုက္လွ်င္ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းသား မရွိေတာ့။ ဦးဟန္ၾကည္ သီခ်င္းနားေထာင္ရန္ အခြင့္သာေပၿပီ။ အြန္လိုင္းေပၚမွ စိတ္ႀကဳိက္ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေဒါင္းယူထားေသာ သီခ်င္းမ်ားစုစည္းထားသည့္ Memory stick ကို evd player တြင္တပ္သည္။ မာမာေအး၏ ၿမဳိ႕မသီခ်င္းမ်ားကို သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ အသံကိုညွိ၍ဖြင့္သည္။ ၿပီးလွ်င္ တီဗီေရွ႕တြင္ dream bed ကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ခင္း၍ က်က်နနႀကီး ေက်ာခင္းခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။ အဖ်ားေၾကာင့္ ယုတ္ေလ်ာ့ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ေသာ ဦးဟန္ၾကည္၏ ကိုယ္ခံအားမ်ားကို အလကၤာေက်ာ္စြာ ဆရာၿငိမ္းက အလကၤာဂီတစြမ္းျဖင့္ တစ္မုဟုတ္ခ်င္း ျဖည့္ေပးေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာ့ဂီတသည္ ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ ႏွလံုးသား၏ ဓာတ္စာပင္ မဟုတ္ပါလား။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ခ်စ္စြာေသာ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကား ျမန္မာသီခ်င္းမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ဖြင့္တိုင္း လုပ္ၿမဲလမ္းစဥ္ကို လုိက္နာ၍ အိပ္ခန္းတြင္း၀င္ကာ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးျဖင့္ ဖြဘုတ္သံုးကာ ေနေလေတာ့သည္။ ထံုးစံကို ဗုန္းမွန္၍ပင္ ပ်က္ႏိုင္ပါအ့ံနည္း . . . း) ။   ။

ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ ပရဟိတ . . .

ေခတ္ႀကီးကား တိုးတက္လွသည္။ လူထုကလည္း သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ မႀကံဳစဖူး တက္ႁကြလွပါ၏။

photo credit to Google

Civil society ဟု အမည္တြင္သည့္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ားလည္း မိုးဦးက်မႈိမ်ားကဲ့သလို႔ အလွ်ဳိအလွ်ဳိေပၚလာလာလိုက္ၾကသည္မွာ ေဟာတစ္ဖြဲ႕ ေဟာတစ္ဖြဲ႕။ ေခါင္းစဥ္ေပါင္းစံု လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေပါင္းစံုျဖင့္ လူထုအက်ဳိးကို စြမ္းသမွ် သယ္ပိုးၾကမည့္ ထိုလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ခ်စ္သည္။ ထိုအဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏွစ္ျမွဳပ္လုပ္ကိုင္ေနသူ လူငယ္လူႀကီးမေရြးကို ဦးဟန္ၾကည္ ေလးစားသည္။ လူထုကို ဦးဟန္ၾကည္ ခ်စ္သည္ မဟုတ္ပါလား။

ဦးဟန္ၾကည္ကိုယ္တိုင္လည္း ပရဟိတအလုပ္ကို ႏိုင္သေလာက္ စြမ္းသေလာက္ လုပ္ျဖစ္သည္။ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခု၏ ေခါင္းစဥ္ေအာက္သို႔ကား မ၀င္ျဖစ္ခဲ့။ မည္သည့္လုပ္ငန္းကိုမဆို ကိုယ္စိတ္ကိုယ္ပိုင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ကိုင္လိုေသာ ဆႏၵေၾကာင့္ပင္ ၀ါသနာတူရာ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ညွဳိႏႈိင္းၿပီး လိုအပ္ေသာေနရာမ်ားကို ျဖည့္သည္။ သို႔ေသာ္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္တစ္ဖက္ လုပ္ရျပန္ေသာေၾကာင့္ စဥ္ဆက္မျပတ္မလုပ္ႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏိုင္သေလာက္ကိုသာ က်က်နန လုပ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ကိုယ္တိုင္ ပရဟိတ လုပ္ရုံႏွင့္ အားမရေသးဘဲ တပည့္မ်ားကိုလည္း ပရဟိတစိတ္ဓာတ္၀င္ေစရန္ ေဟာေျပာျခင္းသည္ ဦးဟန္ၾကည္၏ တစ္ေန႔တာ လုပ္ငန္းမ်ားထဲမွ တစ္ခု။ မလိုအပ္ဘဲ မုန္႔၀ယ္စားပစ္လိုက္ေသာ ပိုက္ဆံသည္ ျဖဳန္းတီးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထိုေငြပမာဏ တစ္ေထာင္ႏွစ္ေထာင္သည္ မရွိဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ ထမင္းတစ္နပ္ ျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္း အသိပညာေပးသည္။ ေငြ ေလးငါးေထာင္ မွ်ျဖင့္ ဘ၀ပ်က္ၾကရသူမ်ားရွိေၾကာင္းကို သေဘာေပါက္ေစရန္ ရွင္းျပသည္။ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္မႈရပါ၏။ ရာႏႈန္းျပည့္ ေအာင္ျမင္မႈရေစရန္ေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ မစြမ္း။ မုန္႔ဖိုးတစ္ေထာင္သံုးမည့္ေနရာတြင္ ငါးရာသာသံုးလွ်င္ပင္ ေက်နပ္ရေပၿပီ။

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ဦးဟန္ၾကည္ႏွင့္ စိတ္တူကိုယ္တူ မိတ္ေဆြမ်ား ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းသို႔သြား၍ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေလ့လာၾကသည္။ ေက်ာင္းကေလးကား သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ ေက်ာင္းသားအတန္ငယ္မ်ားသည္။ ေလးတန္းအထိ အတန္းငါးတန္းတြင္ ေက်ာင္းသားတစ္ရာ့ငါးဆယ္သည္ ေက်ာင္းႏွင့္ မဆန္႔ရင္ကာ။ ဆရာမအင္အားငါးေယာက္ျဖင့္ ရုန္းၾက ကန္ၾကရွာသည္။ ဆရာမေလးမ်ား၏ လစာကလည္း တစ္လမွ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ေလးေသာင္း။ ေနစရိတ္ႀကီးျမင့္ေသာ ဤေဒသတြင္ ထိုေငြပမာဏျဖင့္ ရပ္တည္ရန္မလြယ္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ လက္နက္ကိုင္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႕မ်ားက ထိုဆရာမေလးမ်ားအတြက္ ေနစရာ အိမ္ခန္းမ်ား စီစဥ္ေပးထားရာ ေနေရးအဆင္ေျပသည္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ က်ဴရွင္ျပၾကသည္။ ျပၾကပါေစ။ သူရို႕ရေသာ လစာက စားမွမစားေလာက္ေပပဲ။

ထိုေက်ာင္းကေလးကိုၾကည့္ၿပီး ဦးဟန္ၾကည္တို႔ မိတ္ေဆြတစ္သိုက္ ေခါင္းခ်င္းရိုက္သည္။ ေက်ာင္းတြင္လိုအပ္ေနေသာ နည္းပညာ အကူအညီမ်ားေပးရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္စံုလွဴရန္ မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္ ညွိလိုက္ၾကသည္။ ဦးဟန္ၾကည္၏ ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ဦးက printer တစ္လံုး လွဴသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္းစာအုပ္ ဒါဇင္ငါးဆယ္ခန္႔ လွဴၾကသည္။ ဆရာမမ်ားကို ကြန္ပ်ဴတာ အေျခခံသင္ေပးရန္ ဦးဟန္ၾကည္ စိုင္းျပင္းသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္က ညွိမရ။ သူမအား ကိုယ္မအားျဖင့္ ေႏြေပါက္သြားသည္။ လာမည့္ႏွစ္တြင္မွ သင္ေပးရန္ ဦးဟန္ၾကည္ တာစူရျပန္သည္။

ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ အညာတစ္ခြင္ ခရီးထြက္၍ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ထိုဘကေက်ာင္းတာ၀န္ခံ ဦးပဥၨင္းထံသြားသည္။ တာ၀န္ခံကိုယ္ေတာ္ကား မ်က္ႏွာမေကာင္း။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ႏွင့္ ျပႆနာျဖစ္သည္ဟု ဆို၏။ ကိုယ္ေတာ္ကလည္း သူ႔ဘကေက်ာင္းကို သူ႔ေျခသူ႔လက္ စီမံလိုသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကလည္း သူ႔ကိုေဘးဖယ္ထားသည္ဟု ယူဆသည္။ အပ်က္အပ်က္ျဖင့္ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္ၾကရင္း တာ၀န္ခံကိုယ္ေတာ္က ဘကေက်ာင္းကို စြန္႔ရန္ဆံုးျဖတ္သည္။ အျခားတစ္ေနရာတြင္ တစ္ေက်ာင္းေထာင္မည္ဆို၏။ လက္ရွိေက်ာင္းသားမ်ားကေတာ့ ေက်ာင္းေဟာင္းတြင္ ေနရစ္ၾကေပလိမ့္မည္။ ဆရာမမ်ားက မည္သို႔ရပ္တည္ၾကမည္ မသိေတာ့။ ဦးဟန္ၾကည္ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ပရဟိတအေရးအတြင္ အတၱမာနမ်ား ၿပဳိင္ေနၾကလွ်င္ မည္သို႔သဘာ၀က်မည္နည္း။

အဆံုးသတ္ သတၱဳခ်လိုက္လွ်င္ တာ၀န္ခံကိုယ္ေတာ္ လူထြက္သြားသည္။ အျခားတစ္ေနရာတြင္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းေထာင္၏။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ လွဴထားေသာ ကြန္ပ်ဴတာမ်ားလည္း ပါသြားသည္။ ထိုေက်ာင္းေအာင္ျမင္သည္ မေအာင္ျမင္သည္ကို ဦးဟန္ၾကည္ စိတ္မ၀င္စားေတာ့။ ပရဟိတသမားမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ ဆန္းစစ္ရေပဦးေတာ့မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ပရဟိတ လုပ္ၾကပါသနည္း။ မိမိ၏ တစ္ကိုယ္ရည္ ထင္ေပၚမႈအတြက္ ပရဟိတ လုပ္ၾကေလသေလာ မေျပာတတ္ေတာ့။

လူသည္ အတၱျဖင့္ ရွင္သန္ေသာ သတၱ၀ါျဖစ္ေၾကာင္း ဦးဟန္ၾကည္ သိပါသည္။ အလွဴအတန္းကိစၥတြင္ပင္ အတၱကင္းၾကသည္ မဟုတ္။ လွဴသမွ် ဆုေတာင္းလိုက္လွ်င္ မိမိကိုယ္က်ဳိးခ်ည္း မဟုတ္ပါလား။ အတၱမည္မွ်ပင္ရွိပါေစ ပရႏွင့္ႀကံဳလွ်င္ မိမိ၏ အတၱကို စြန္႔ၾကရေပလိမ့္မည္။ ထိုသို႔မွ မစြန္႔ႏိုင္ၾကလွ်င္ လုပ္သမွ် အေဟာသိကံပင္ မဟုတ္လား။ ကိုတာေရးေသာ ပရဟိတ လုပ္ငန္းမ်ားဆိုင္ရာ စာတစ္အုပ္ကို ဦးဟန္ၾကည္ ဖတ္မိလွ်င္ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ား၏ ဦးတည္ခ်က္ လုပ္ရပ္မ်ား တလြဲဆံပင္ေကာင္းျဖစ္ေနေသးသည္ကို သေဘာေပါက္မိသည္။ လွဴတန္းရုံတစ္ခုတည္းျဖင့္ လူတို႔၏ ဘ၀ကို ျမင့္မားေအာင္ မစြမ္းႏိုင္။ ရွိေစေတာ့။ မလုပ္ဘဲ ေဘးထိုင္ဘုေျပာေနသူမ်ားထက္ လုပ္ေနကိုင္ေနၾကသူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ရေပလိမ့္မည္။

ပရဟိတအသင္းအဖြဲ႕မ်ားထဲတြင္ နာေရးကူညီမႈအသင္းမ်ားကလည္း ၿမဳိ႕တိုင္းတြင္ အင္အားေကာင္းလွသည္။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ေဒသတြင္ နာေရးကူညီမႈအသင္းတစ္သင္း ဖြဲ႕ထား၏။ ၿမဳိ႕သူၿမဳိ႕သားမ်ား အထိုက္အေလ်ာက္ အဆင္ေျပသည္။ ၀မ္းသာရပါ၏။ သို႔ေသာ္ အသင္းသက္တန္း သံုးေလးႏွစ္မွ်ၾကာလွ်င္ လူ႔ဇာတိတို႔ ထႁကြလာျပန္ေလၿပီ။ ၿမဳိ႕တြင္းသု႔ိအလွဴခံထြက္ေသာအခါတြင္ ကၽြန္မတို႔က က်န္တဲ့အလွဴခံေတြလို မဟုတ္ဘူး။ ရွင္တို႔ကို တကယ္ကူညီေနတာ။ ထည့္ခ်င္သလို မထည့္ခ်င္သလို မလုပ္ၾကပါနဲ႔ ဟူေသာစိန္ေခၚသံတို႔ကို ဦးဟန္ၾကည္ နားကေလာလာသည္။ အလွဴေငြပမာဏနည္းလွ်င္ ရပါတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထည့္ထည့္ ခင္ဗ်ားတို႔ အသုဘကို ေကာင္းေကာင္းလုပ္ေပးမွာပါ ဟူေသာ ခနဲ႔သံမ်ားကို ၾကားျပင္းကတ္လာသည္။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ အိမ္နားမွ လူတစ္ေယာက္ တက္စီဆြဲစားရာမွ အဆင္မေျပသျဖင့္ နာေရးအသင္းထဲ၀င္သည္။ တစ္လမွ် မၾကာခင္ ေတာက္ေျပာင္အေရာင္ထြက္ၿပီး စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ ဆူၿဖဳိးလာေလရာ ဦးဟန္ၾကည္ မ်က္စိလည္ေလေတာ့၏။ နာေရးအသင္းကားေပၚမွ နာေရး ယူနီေဖာင္း၀တ္မ်ား၏ ထီမထင္ေသာမ်က္ႏွာေပး၊ သင္းတို႔ေသရင္ ငါတို႔လက္ထဲေရာက္မွာပဲ ဟူသည့္ စိတ္ထားမ်ားကို ဦးဟန္ၾကည္ စိတ္ကုန္ေနေလၿပီ။

လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ရက္ေက်ာ္က မိတ္ေဆြစည္ပင္ဒုဦးစီးမွဴးႏွင့္ စကားစပ္မိလွ်င္ နာေရးအသင္း ေနာက္တစ္သင္း ထပ္ေပၚလာေသာ သတင္းဆန္းကို တအံ့တၾသ ၾကားရျပန္ေလသည္။ ရွိၿပီးသား တစ္သင္းသည္ပင္ လံုေလာက္ေနေပၿပီ။ ဤၿမဳိဳ႕တြင္ အသုဘကို ရက္ဆက္ပို႔ရသည္မွာ ခပ္ရွားရွား။ တစ္ရက္လွ်င္ အသုဘႏွစ္ခုရိွဖို႔ဆိုသည္မွာလည္း ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲ။ ပရဟိတ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္စရာ ဒုႏွင့္ေဒး ရွိပါလွ်က္ႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္ နာေရးအသင္းကိုသာ မ်က္ေစ့က်ေနရသနည္း မေျပာတတ္ေတာ့။ မိတ္ေဆြက မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္ဟူသည့္ ဆိုရိုးစကားကို ေထာက္ျပသည္။ အႏွီလိုသာဆိုလွ်င္ သူရို႕ပရဟိတ လုပ္ၾကသည္မွာ အတၱဟိတ ျဖစ္ေနေပေရာ့မည္။ မိမိအတြက္ အက်ဳိးအမ်ားဆံုး ရွိမည့္ ပရဟိတမ်ဳိးကိုသာ လုပ္လိုသည္ဆိုပါက အဘယ္မွာလွ်င္ ပရဟိတ ျဖစ္ပါဦးမည္နည္း။

အသစ္ေထာင္ေသာ နာေရးအသင္းကလည္း စကတည္းက ယဥ္သကိုဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။ နာေရးအသင္းရုံးအတြက္ ေျမေနရာေရြးၾကရာတြင္ သစ္ေတာဌာနႏွင့္ ညွိႏႈိင္းၿပီး သူရို႕လိုခ်င္ေသာ ေနရာကို လက္ညွဳိးထိုးျပလိုက္သည္ ဟူ၏။ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ျပႆနာမျဖစ္လိုေသာ သစ္ေတာကလည္း ေျမပံုထုတ္ေပးၿပီး ဟုတ္ကဲ့ေအးပါ လုပ္လိုက္ေလရာ စည္ပင္ေခါင္းေပၚသို႔ ထိုအထုပ္က အပံုလိုက္က်ေလေတာ့သည္။ သူရို႕ေရြးထားေသာ ေျမေနရာက သခ်ဳႋင္းေျမျဖစ္ေနသည္။ စည္ပင္လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားအရ သခ်ဳႋင္းေျမဟူသည္မွာ ေဒသႏၲရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕ အေရးမပိုင္။ ၀န္ႀကီးအဆင့္မွ တိုက္ရိုက္ကိုင္တြယ္သည္။ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းက သမာသမတ္က်သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္လွ်င္ ၿမဳိ႕ျပအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕အစည္းက သခ်ဳႋင္းေျမကို အလြဲသံုးစားလုပ္ၾကမည္ မဟုတ္ေလာ။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ခံဘက္ဂေရာင္း ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္လာေသာ နာေရးအသင္းသစ္က စည္ပင္ရွင္းျပသည္ကို လက္မခံ။ သူရို႕လိုေသာေျမေနရာကို ေပးလွ်င္ေပး မေပးလွ်င္ ၀န္ႀကီးထံတိုင္မည္၊ လႊတ္ေတာ္သို႔တင္ျပမည္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္ေလေတာ့သည္။ ဗဟိုဦးစီးစနစ္မွ စုေတစိတ္က်ၿပီး ျပည္နယ္အစိုးရေအာက္တြင္ ကိုးရိုးကားယားျဖစ္ေနေသာ စည္ပင္ခမ်ာ ေနစရာမရွိေတာ့။

အခ်ဳပ္ဆိုရလွ်င္ ၀န္ႀကီးကိုတင္ျပၿပီး သူရို႕လိုေသာ ေျမေနရာကို အတည္ျပဳေပးလိုက္ရပါသတည္း။ အတည္မျပဳ၍လည္း မျဖစ္။ လူမႈေရးကိစၥတြင္ ကဖ်က္ယဖ်က္လုပ္သည္ဟူေသာ နာမည္ဆိုးႀကီးထြက္လာလွ်င္ သတင္းႏြားတို႔ အႀကဳိက္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထိုအသင္းသစ္ရုံးစိုက္မည့္ ေနရာကား ယခင္ရွိၿပီးသား အသင္းေဟာင္းနွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္။ ႏွစ္သင္းၾကားတြင္ လမ္းတစ္ခုသာ  ျခားေလရာ မည္မွ် ျပႆနာရွဳပ္ၾကမည္ကို စဥ္စားစရာပင္ မလို။ အသင္းေဟာင္းထူေထာင္သူ ပုဂၢဳိလ္ႏွင့္ ယခု အသင္းသစ္ထူေထာင္သူ ပုဂၢဳိလ္တို႔တြင္လည္း ေက်ာင္းေတာ္က ရန္စရွိၾကသည္ဟူ၏။ ေသခ်ာသည္မွာ ယခုအသစ္ဖြင့္ေသာ နာေရးရုံးသစ္၏ အေဆာက္အဦသည္ ယခင္ရံုးေဟာင္းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမိုႀကီးက်ယ္ေပလိမ့္မည္။ နာေရး၀န္ထမ္းသစ္မ်ားကိုလည္း အသင္းေဟာင္းထက္ ပိုမိုေထာက္ပံ့ေပလိမ့္မည္။ ေကာင္းပါေလ့။

ဦးဟန္ၾကည္ တစ္ခုေတာ့ စိုးရိမ္မိသည္။ အသင္းႏွစ္သင္း မသာလုေနလွ်င္ ခက္ရေပေတာ့မည္။ မေသခင္ အသက္ငင္ေနစဥ္က မသာလာမွတ္ေနလွ်င္ အဆင္မေျပ။ ႏွစ္သင္းၿပဳိင္ မသာခ်ရင္း ေစာင္းၾကေျမာင္းၾကလွ်င္ ေသၿပီးသားမသာ အေနခက္ အထိုင္ခက္ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္မ်ား ေဖာင္းပြျခင္းထက္ ေခါင္းေဆာင္လုပ္လိုစိတ္မ်ား ေဖာင္းပြျခင္းက အႏၲရာယ္ မ်ားလွပါ၏။ ဘုန္းႀကီးမွန္လွ်င္ ဘက...လူမွန္ရင္ မသာခ် ေနၾကသည္မွာ ထူးေပဆန္းေပစြ။ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ တိုင္းျပည္ႀကီးတြင္ ပရဟိတလုပ္ငန္းလုပ္စရာကိုင္စရာမ်ား ဒုႏွင့္ေဒး။ မရွိရွိရာ ရွာႀကံ၍ ပရဟိတေနစရာမလို။ နာဂစ္ေဘးသင့္ ဒုကၡသည္မ်ားပင္ ယခုအခ်ိန္အထိ ဘ၀ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္မ်ား ပံုမွန္ျပန္မျဖစ္ၾကေသး။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ သူရို႕ေဒသကို ျပန္လွ်င္ နာဂစ္ဒုကၡသည္မ်ား၏ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားကို မ်က္ျမင္ေတြ႕ေနက်။ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ ႏိုင္သေလာက္ ေထာက္ပံ့ေနက်။ ဘကသင့္သေလာက္ ဘက၊ မသာခ်သင့္သေလာက္ ခ်ၿပီးလွ်င္ က်န္ပရဟိတမ်ားကိုလည္း လုပ္ၾကပါဦးစို႔။ ဒုတိယဦးေက်ာ္သူ ျဖစ္ခ်င္စိတ္၊ ဒုတိယေရႊည၀ါဆရာေတာ္ ျဖစ္လိုစိတ္မ်ား ေဘးဖယ္ၾကပါဦးစို႔။ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အတၱတရားမ်ား ေလွ်ာ့ၾကပါဦးစို႔။

အသင္းကေလး အဖြဲ႕ကေလးတစ္ခု ထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္လာလွ်င္ စိတ္ႀကီး၀င္တတ္ေသာ ငါတေကာေကာတတ္ေသာ ျမန္မာ့ စိတ္ဓာတ္ကို မျပင္ႏိုင္ၾကလွ်င္ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ား အေဟာသိကံ ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။ ပရဟိတသည္ တစ္ကိုယ္ရည္ ေက်ာ္ၾကားမႈ မဟုတ္၊ ဂုဏ္တုဂုဏ္ၿပဳိင္ရမည့္ အရာမဟုတ္၊ ႏိုင္သေလာက္ စြမ္းသေလာက္ ရိုးရိုးကုတ္ကုတ္ လုပ္ၾကကိုင္ၾက ပံ့ပိုးၾကရမည့္ လုပ္ငန္းျဖစ္ေၾကာင္း ေရႊျပည္သားမ်ား အမွန္ျမင္ႏိုင္ၾကပါေစသတည္း။   ။

( photo credit to Google )

“ ႏြံ ”

 

 မလာနဲ႔ခင္

ေႏြရင္ခြင္ထဲ  ပူေလာင္ဆဲမို႔...

မလြမ္းနဲ႔ခင္

ေမ့တတ္ရင္လည္း  ေက်နပ္ဆဲမို႔...

မငိုနဲ႔ခင္

ေႏွာင္တြယ္ငင္ျခင္း  ကင္းၾကစို႔...

ခင္ထားရာေန  ခင္ေစရာသြား

ခင့္အနားတြင္  ခစား၀ပ္စင္း

ခ်စ္ျခင္း၏ကၽြန္  ေသာက၀န္ထမ္း

ေမာင္ပင္ပန္းၿပီ...

မ်က္ႏွာေတာ္ဦး ေမာ္မဖူးခ်င္

ၾကည္ခ်ဳိရႊင္ျပ  စကားလွတို႔

တမ္းတတတ္ျခင္း  ေႏွာင္တြယ္ကင္းစြာ

ေနလိုပါလည္း...

ရစ္ခ်ည္ေနွာင္ဖြဲ႔  ၿငိ မိခဲ့ေသာ

ထိုသံေယာဇဥ္  ႏြယ္တစ္မွ်င္ေၾကာင့္

ခင္ေစသမွ်  လိုတရေသာ

ေမွာ္ရုံေတာ၀ယ္  မ်က္စိလည္ရင္း

ခ်စ္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ရူးခဲ့ၿပီ...။     ။

ဟန္ၾကည္

၁၉.၉.၂၀၁၃ ( ၾကာသပေတးေန႔ )

သမုဒယကဗ်ာေတြ မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ အမွတ္မထင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စိမ့္ထြက္လာတာမို႔ အမိအရ ဖမ္းထားလိုက္မိပါတယ္။ လူၾကမ္းႀကီးဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အႏုသယေႏွာတဲ့ ရွားပါးကဗ်ာလို႔ ဆိုႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။

image credit to

Nude Descending a Staircase, No.2 - Marcel Duchamp - WikiPaintings.

wikipaintings.org

http://uploads4.wikipaintings.org/images/marcel-duchamp/nude-descending-a-staircase-no-2-1912.jpg