Monday, 29 August 2011

ဘေလာ့ဂ္ေဒး - ၃ ( တက္ဂ္ပို႔စ္အဆံုး ) . . .

ဦးဟန္ၾကည္ အၿမဲသြားေလ့ရွိတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုက ေဒၚေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) ရဲ႕ဘေလာ့ပါ။ facebook ေပၚမွာ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ထားေပမယ့္ တရင္းတႏွီးစကားမေျပာျဖစ္ပါ။ သူ႔ဓာတ္ပံုထဲက ရႈတင္းတင္းဒီဇိုင္းကို လန္႔တာေၾကာင့္လည္း တစ္ေၾကာင္းပါပါတယ္။ သူေရးတဲ့ပို႔္စ္ေတြထဲက “ေနျပည္ေတာ္ဆဖာရီဥယ်ာဥ္သို႔” ကို အိမ္ရွင္မနဲ႔အတူဖတ္ရင္း စိတ္ပါသြားၾကတာေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီက ေနျပည္ေတာ္ကို တစ္ပတ္ၾကာေအာင္ အပန္းေျဖခရီးသြားျဖစ္ၿပီး ဆဖာရီဥယ်ာဥ္အစစ္နဲ႔ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ေတြ႕ေတာ့မွပဲ ပိုလို႔အမွတ္တရျဖစ္ေစခဲ့ပါရဲ႕။ ဟင္းခ်က္ေကာင္းလွတဲ့ ေဒၚေခ်ာနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္ဖို႔ မၾကာမၾကာလည္း ဆုေတာင္းမိပါေသးတယ္။ အိမ္နားသာနီးရင္ သူ႔အိမ္က ဟင္းန႔ံရတိုင္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဧည့္သည္သြားလုပ္လို႔ ရမယ္လို႔ လိုရာဆြဲေတြးမိလို႔ပါ။ ေဒၚေခ်ာရဲ႕ ဘာဘာညာညာေတြက ရိုက္ထုတ္ေတာ့လည္း အနည္းဆံုးေတာ့ အေျပးက်င့္ၿပီးသားျဖစ္မယ္ မဟုတ္ပါလား။

ဆိုက္ပရပ္စ္ကၽြန္းမွာ စံျမန္းေတာ္မူတဲ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး ကိုလည္း အေၾကာင္းသံုးပါး ေရြးမွာမဟုတ္တဲ့ သူ႕မ်က္ေစာင္းကို ေၾကာက္ရတာေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္မွာ ခ်န္ထားလို႔မျဖစ္ပါ။ မ်က္ေစာင္းစာမိရင္ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေခ်ာကလက္ေရာင္ အသားအရည္ကေန သပိတ္ေရာင္ေပါက္သြားမွာ စိုးရိမ္ရတယ္ မဟုတ္ပါလား။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးညေက်ာ္ေလာက္ကပဲ “ဦးဟန္ၾကည္ႀကီး အသားေတြ ပိုမည္းပါေစေတာ္ ”လို႔ ဂ်ီေတာ့မွာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္တာကို ခံရၿပီးကတည္းက သူ႔ကိုေတာ့ လန္႔ရပါတယ္။ နတ္သမီးရဲ႕ဘေလာ့ကိုေတာ့ ဆိုက္ပရပ္စ္ကၽြန္းရဲ႕ အလွေတြ ဆီပရီယိုေတြရဲ႕ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈေတြကို သြားဖတ္ရင္းနဲ႔ အခုထိ ဖတ္ျဖစ္ေနပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒီနတ္သမီးက အခုတေလာ အလုပ္မ်ားတာရယ္၊ ဖ်ားတာရယ္ အေၾကာင္းျပၿပီး စာေရးက်ဲေနပါေတာ့တယ္။ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ေမြးေန႔ေတြကို က်က်နန လုပ္ေပးေလ့ရွိတာလည္း အႏွီနတ္သမီးပါ။ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ဧၿပီလမွာေရာက္မယ့္ သူ႔ရဲ႕ေမြးေန႔ကို နတ္သမီးကို ကန္ထရိုက္ေပးၿပီး Remy Martin နဲ႔ပဲက်င္းပခုိင္းရမလား၊ Hennessey နဲ႔ပဲ က်င္းပခိုင္းရမလား စဥ္းစားေနမိပါရဲ႕။
( နတ္သမီးက သူ႔နံမည္ကို အခါတစ္ရာျပည့္ေအာင္ ထည့္ရမယ္လို႔ ရာဇသံေပးပါတယ္။ နတ္သမီးနံမည္အေပၚမွာ ထပ္ညႊန္း ၁၀၀၀ တင္ၿပီး ဖတ္ေပးေတာ္မူၾကပါ )

ဒီလပိုင္းမွာ facebook မွာ မၾကာမၾကာဆံုျဖစ္တာကေတာ့ ကိုေဇာ္ ပါ။ သူ႔ဘေလာ့မွာ ထိပ္စည္းတင္ထားတဲ့ “ေရးတဲ့စာနဲ႔ စာေရးတဲ့သူကို မေရာေထြးေစခ်င္ပါ ”ဆိုတဲ့စာသားကို ဦးဟန္ၾကည္ အင္မတန္ႀကဳိက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က အခ်စ္ကဗ်ာေတြ အေရးမ်ားတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္ေကာင္မေလးကိုမ်ား ရည္ရြယ္ၿပီးေရးသလဲဆိုတာ မယံုသကၤာတဲ့အေမးေတြနဲ႔ မၾကာမၾကာအေမးခံခဲ့ရတာေၾကာင့္ ေရလဲနဲ႔သံုးခဲ့ရတဲ့ စကားလံုးျဖစ္ေနလို႔ပါ။ သူက facebook မွာ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအေၾကာင္းေရးဖို႔ ဘေလာ့ဂါေတြကို တက္ဂ္ထားပါေသးတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ ကိုေဇာ္က ခင္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ျမင္ပါတယ္။ သူလုပ္ေပးထားတဲ့ “ ဘေလာ့ဂါမ်ားရဲ႕ ပို႔စ္မ်ား ” ဆုိတဲ့ ဆုိဒ္ကေလးက ဘေလာ့ဂ္ေလာကသားေတြအတြက္ အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ားပါရဲ႕။ အဲဒီဆိုဒ္ကို သြားၾကည့္ၿပီး ဘာေတြအသစ္တက္သလဲဆိုတာ အသာေလးဖတ္လိုက္ရုံပါပဲ။ သူ႔ကိုေတာ့္ ဦးဟန္ၾကည္က ဘေလာ့ရြာရဲ႕ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ လို႔ နံမည္ေပးခ်င္ပါရဲ႕။ အႏွီကိုေဇာ့္မွာက ဂ်ီေတာ့ခ္မိတ္ေဆြေပါင္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္ရွိတာကေတာ့ စံခ်ိန္လို႔မ်ားဆိုရမလားမသိပါ။ ဂ်ီေတာ့ခ္မိတ္ေဆြ ၂၀ ျပည့္ေအာင္ေတာင္ ေလာက္ေလာက္လားလား မရွိရွာတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ကိုေဇာ္ရဲ႕ မိတၱဗလဋီကာ ေက်ပံုကို ၾသခ်ယူရပါရဲ႕။

ကိုျမစ္ ( ျမစ္က်ဳိးအင္း) ကိုေတာ့ “ကမၻာေျမမွာ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြကုန္သြားရင္ေတာင္ က်န္ေနေစခ်င္တာ ရသစာေပပါ”ဆိုတဲ့ စာသားနဲ႔တြဲၿပီး မွတ္မိေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါပါ။ သူလုပ္ေနတဲ့ အြန္လိုင္းေရႊ၀ထၳဳဆုကို ဦးဟန္ၾကည္ အင္မတန္မွ အားရသလို ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုလည္း အင္မတန္ေလးစားပါတယ္။ ရသစာေပအတြက္ သူလိုလူေတြ အမ်ားႀကီးလိုပါတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ ဘႀကီးျမစ္လို႔ နံမည္တပ္ၿပီးေရးေလ့ရွိတဲ့ ကိုျမစ္က ပင္ကိုေရးအေရးေကာင္းသူျဖစ္လို႔ စာေပနယ္မွာ ေအာင္ျမင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူက International Look မဂၢဇင္းမွာ က႑တစ္ခုကို တာ၀န္ယူၿပီး အြန္လုိင္းဘေလာ့ေတြေပၚက ဘေလာ့ဂါေတြကို offline မွာ ခ်ျပေနပါတယ္။ “အြန္လိုင္းမွာလည္း ပညာရွင္ေတြရွိေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ခ်ျပခ်င္တာအစ္ကို”လို႔ တစ္ဖြဖြေျပာေလ့ရွိတဲ့ ကိုျမစ္ရဲ႕ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ပါေစလို႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါရေစ။

အျဖဴေလး ရဲ႕ ဘေလာ့ကိုေတာ့ မာန္(ေတာင္လံုးျပန္)ရဲ႕ ၀ထၳဳကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခိဳက္သြားဖတ္မိရင္းက ပို႔စ္အသစ္တင္တိုင္း ေရာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ အျဖဴေလးက ဘာသာေရးကိုလည္း ေလးေလးနက္နက္ သက္၀င္ယံုၾကည္သူျဖစ္တာေၾကာင့္ သံသရာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြကို ဒီဘက္ကာလေတြမွာ မၾကာမၾကာတင္ေနပါတယ္။
ဘာသာေရးအသိရွိေပမယ့္ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျဖစ္ေနေလ့ရွိတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို တရားကပ္ေအာင္ သတိေပးႏိုင္တဲ့ အေတြးအေခၚေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အျဖဴေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမယ့့္ ဘေလာ့ဂါစာရင္းကေန ခ်န္ထားလို႔ မရစေကာင္းျပန္ပါ။

ဘေလာ့ရြာကို ေရာက္တာ မၾကာေသးေပမယ့္ ေရးအား၊ ဖတ္အား အင္မတန္ေကာင္းသူကေတာ့ အန္တီတင့္ ပါ။
ျပည္တြင္းမွာေနၿပီး ရသမွ်ကြန္နက္ရွင္ကေလးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္အသံုးခ်ၿပီး ပို႔စ္ေတြတင္ေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါအန္တီတင့္ကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ေလးစားပါတယ္။ အန္တီတင့္က သူ႔ေဖေဖအေၾကာင္း၊ သူလုပ္စားျဖစ္တဲ့မုန္႔ေတြအေၾကာင္း၊ ဘုရားသမိုင္းေတြအေၾကာင္းကို စီကာပတ္ကံုးေရးတတ္သူပါ။ ကိုယ္တိုင္က အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ထက္ အမ်ားႀကီးစီနီယာက်တဲ့အန္တီတင့္ရဲ႕ ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္ေလးေတြကို ဖတ္ရတာ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ “ အေမ့ေရွးစကား ” ကိုေတာင္ ျပန္သတိရသြားေစပါရဲ႕။ ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ အသက္အႀကီးဆံုးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ခ်ီးက်ဴးမိတဲ့အျပင္ ဘေလာ့ဂ္အလည္သြားတဲ့ေနရာမွာ စံခ်ိန္တင္ရေလာက္ေအာင္ ဘေလာ့ဂ္အားလံုးနီးပါးကို ေရာက္ျဖစ္တဲ့ အန္တီတင့္တစ္ေယာက္လည္း ဆက္ၿပီးဘေလာ့ဂင္းႏိုင္ပါေစ။ ဦးဟန္ၾကည္ ရန္ကုန္ကိုအလည္လာျဖစ္ရင္လည္း အိမ္မွာဖိတ္ၿပီး မုန္႔လုပ္ေကၽြးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါရေစ။

ဒီလပိုင္းမွာ ဦးဟန္ၾကည္ဆီကို မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာသူကေတာ့ မဒိုးကန္ (မဒန္ကိုး) ပါ။ သူ႕ဘေလာ့ကိုေရာက္တဲ့အခါမွာ ကိုရင္သာေပ်ာ့ ပါ အင္တိုက္အားတိုက္ေရးေနတာေတြ႕ရတာမို႔ တယ္လည္းညီတဲ့စံုတြဲလို႔ မုဒိတာပြားရပါတယ္။ သူ႔ဘေလာ့ကိုေတာ့ ရင္းႏွီးတာ သိပ္မၾကာေသးတာမို႔ ဦးဟန္ၾကည္ ေ၀ဖန္ခ်က္သိပ္မေပးႏိုင္ေသးပါ။ ေ၀ဖန္ခ်က္အေပးမွားရင္လည္း ကေလးကလားဆန္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ တရြတ္ဆြဲၿပီး ႏွက္ထည့္လိုက္မွာေၾကာက္ရေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။ လြန္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္သံုးေလးခုေက်ာ္ေလာက္က သူတင္လိုက္တဲ့ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အေတြးအျမင္ပို႔စ္ေလးတစ္ခုကေတာ့ျဖင့္ ရင္ထဲကို ထဲထဲ၀င္၀င္ေရာက္သြားခဲ့တာမို႔ သတိတရေတာ့ ရွိေနပါရဲ႕။

ဘေလာ့ရြာက စံုတြဲေတြမွာ အားက်စရာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းလွတဲ့ ေနာက္တပ္စံုတြဲကေတာ့ ေငြလမင္းတို႔စံုတြဲလို႔ပါ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးစာအေရးအသားေကာင္းသလို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုခ်စ္ေၾကာင္း၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးေၾကာင္း အျပန္အလွန္ေရးၾကတာေတြကိုဖတ္ရင္း ဦးဟန္ၾကည္ေတာင္ အသက္ေတာ္ေတာ္ျပန္ငယ္လာတယ္လို႔ ခံစားမိရပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အခ်စ္ပိုလြန္းၾကတဲ့ ဒီစံုတြဲကို ဦးဟန္ၾကည္ မၾကာမၾကာ ကြန္မန္႔ထဲမွာ ရန္တိုက္ေပးေလ့ရွိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ေယာက္က ရန္ျဖစ္တာကိုလည္း ပို႔စ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးႏိုင္သူေတြမို႔ ကုန္ၾကမ္းသြားေပးသလို ျဖစ္တာက မ်ားပါလိမ့္မယ္။ ကဖိုးေငြက သမိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္၊ အေထာက္အထားေလးေတြ၊ သိစရာ၊ မွတ္စရာေလးေတြကိုလည္း ေရးတတ္သူျဖစ္တာမို႔ ေလးလည္းေလးစားမိပါေသးတယ္။

ေနာက္ထပ္ဘေလာ့ဂါစံုတြဲျဖစ္တဲ့ ကိုရင္ေနာ္နဲ႔ မခင္ေလးငယ္ တို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခိဳက္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ရြာကို ေရာက္စအခ်ိန္က မၾကာမၾကာ စာသြားဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေနရာေတြထဲမွာ သူတို႔ဘေလာ့လဲ ပါပါရဲ႕။ ဒီဘက္ကာလေတြမွာေတာ့ အဲဒီဘက္ကို မေရာက္ျဖစ္တာၾကာၿပီမို႔ ဒီစံုတြဲဆက္ေရးျဖစ္သလား၊ မေရးေတာ့ဘူးလား မသိေတာ့ပါ။ ဘေလာ့ဂါစံုတြဲေတြကို အားက်လာရင္း မဒမ္ဟန္ၾကည္ကိုပါ ဘေလာ့ရြာထဲေခၚဖို႔ စဥ္းစားမိတဲ့အထိ ဆြဲေဆာင္မႈရွိလွတဲ့ ဘေလာ့ဂါစံုတြဲဆိုတာ ဘေလာ့ရြာရဲ႕ က်က္သေရေဆာင္ ေတြ မဟုတ္ပါလား။

ကြန္မန္႔မေပး၊ ေျခရာမခ်န္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ အြန္လိုင္းစသံုးျဖစ္ကတည္းက အၿမဲတမ္းေရာက္ျဖစ္တဲ့ေနရာကေတာ့ ကိုပီတာရဲ႕ အေတြးပံုရိပ္မ်ား ပါ။ သူက ႏိုင္ငံတကာက ထူးျခားဆန္းျပားေလးေတြကို ရွာရွာေဖြေဖြေကာက္ႏုတ္ဘာသာျပန္ၿပီး စုစုေဆာင္းေဆာင္းနဲ႔တင္ျပတတ္သူမို႔ သူ႕ဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ ဦးဟန္ၾကည္ မျမင္ဖူးခဲ့၊ မၾကားဖူးခဲ့သမွ်ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ကိုပီတာက ပံုညႊန္းတပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ဟာသဓာတ္ခံအျပည့္ရွိသူမို႔ သူ႔ပံုညႊန္းေလးေတြကို အရသာခံၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ယူေအအီးႏိုင္ငံမွာ လုပ္တဲ့ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္၊ ဆရာခ်စ္ဦးညဳိတို႔ရဲ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲကိုလည္း အဓိက ၀ါယမစိုက္ထုတ္ခဲ့သူမို႔ ( သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ TTMY ေတာက္တုိမယ္ရလို႔ပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါသတဲ့ )ကိုပီတာရဲဲ႕ စာေပသစၥာကို ေလးစားမိပါေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိ္တ္ပ်က္၊ စိတ္ညစ္ေနပါေစ ကိုပီတာရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါတိုင္းမွာ အံ့ၾသရ၊ ရယ္ရတာနဲ႔တင္ စိတ္ညစ္ေျပသြားေလ့ရွိတာမို႔ ကိုပီတာကို ဘေလာ့ရြာရဲ႕ စိတ္ကုဆရာ လို႔ ဦးဟန္ၾကည္က ကင္ပြန္းတပ္ေပးခ်င္ပါရဲ႕။

ကြန္မန္႔ေဘာက္စ္ေရာ၊ စီေဘာက္စ္ပါ မရွိလို႔ ေျခရာခ်န္ခြင့္မရေပမယ့္ အၿမဲလိုလို သြားဖတ္ျဖစ္တဲ့ေနရာကေတာ့ ခင္မမမ်ဳိး ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ပါ။ သူက ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ပညာေရးစီမံခ်က္ေတြ၊ အယူအဆေတြကို အင္မတန္အေရးေကာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ရသထက္ သုတဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ေရးေလ့ရွိတာေၾကာင့္ သူ႔ပို႔စ္ေတြက Term paper ဆန္ေနေပမယ့္ အေရးအသားက အင္မတန္ ရွင္းလင္းတာေၾကာင့္ အလြယ္နဲ႔ သေဘာေပါက္ေစပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က မအားမလပ္ျဖစ္ေနတဲ့ၾကားက ပညာေရးေလာကကို သံေယာဇဥ္ႀကီးလွတဲ့ ခင္မမမ်ဳိးက ပညာေရးေလာကသားေတြကိုလည္း အင္မတန္သံေယာဇဥ္ႀကီးသူလည္း ျဖစ္ပါေသးရဲ႕။ ဦးဟန္ၾကည္ ဖတ္ခ်င္လွတဲ့ ပညာေရးဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြရႏိုင္မယ့္ေနရာကိုလည္း လမ္းညႊန္ေပးခဲ့ဖူးတာမို႔ တိုးတက္ခ်င္လြန္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္စာရင္းထဲမွာ သူ႕ကို ထိပ္ဆံုးက မထည့္လို႔ ျဖစ္ကိုမျဖစ္ပါ။

ကိုၿငိမ္းနိုင္ ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ သတိထားမိတာ သိပ္မၾကာေသးပါ။ မဒိုးကန္ရဲ႕ဘေလာ့မွာ ကြန္မန္႔ေလးေတြနဲ႔ ကလိတတ္လြန္းတာေၾကာင့္ သတိထားမိၿပီး လင့္ခ္ကေန သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကို သြားလည္ျဖစ္မွ အေတြးသြက္သြက္၊ အေရးညက္ညက္နဲ႔ ဖတ္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ေကာက္ရလိုက္ပါေတာ့တယ္။ တစ္ခုခုဆိုရင္ အေတြးသန္လြန္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ ေတြးေဖာ္ေတြးဖက္ တစ္ေယာက္ရလာသလို ခံစားရတာမို႔ မဖတ္မိလိုက္တဲ့ သူ႔ပို႔စ္အေဟာင္းေတြကိုလည္း အားရင္အားသလို သြားဖတ္ေနျဖစ္ပါတယ္။

ဒီရက္ပိုင္းမွာ ဦးဟန္ၾကည္ဆီကို ပံုမွတ္လိုလို စာလာလာဖတ္ေနတဲ့ Blackrose ကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔မရျပန္ပါ။ အရင္ပို႔စ္မွာကတည္းက သူ႔ဘေလာ့ဂ္အေၾကာင္းကို ထည့္ေရးဖို႔ လာၿပီးသတင္းပို႔သြားတာမို႔ပါ။ သူ႕ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ရင္းႏွီးတာ သိပ္မၾကာေသးတာမို႔ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတာ့ မေပးနိုင္ေသးပါ။ ဖတ္မိသမွ်ကေတာ့ သူ႔ခ်စ္ခ်စ္အေၾကာင္းေလးေတြ စီကာပတ္ကံုးေရးထားတာပါပဲ။ ခင္စရာေကာင္းတဲ့ “ပစ္ပစ္”ကေလး အစစအဆင္ေျပပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းလိုက္ပါရဲ႕။

အခုလပိုင္းမွာ မိုးယံ ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ေရာက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ႔နံမည္ကို ျမင္ဖူးၾကားဖူးတာၾကာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ အေရာက္အေပါက္ နည္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူႀကီးမင္း(ကိုကိုေမာင္)ရဲ႕ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းအိုလံပစ္မွာ မစားရ၊ မေသာက္ရတဲ့ ပထမဆုႀကီးကို ဆြတ္ခူးသြားကတည္းက စိတ္၀င္တစားရွိမိတာေၾကာင့္ ဒီဘက္ကာလမွာ ပို႔စ္အသစ္တိုင္းလိုလို သြားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ နတ္သမီးကေတာ့ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ မိုးယံ(ဗိုက္ပူ)လို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ၀ိေသသ ထိုးေပးထားပါရဲ႕။ မဒိုးကန္ကေတာ့ ေပတရာေပၚ ေရကူးတဲ့ မိုးယံလို႔ အမည္ေပးထားျပန္ပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အဲဒီလို ဂုဏ္ထူးေတြရခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကမိုးယံနဲ႔ေတြ႕မွပဲ ေမးရေတာ့မွာပါ။

ဘေလာ့ဂါေတြထဲက လူခ်င္းပါဆံုျဖစ္ၿပီး ရင္းႏွီးတာကေတာ့ ဘေလာ့ဂါမင္းသား လို႔ဆိုရမယ့္ ေမာင္မ်ုဳိး ပါ။ သူက ဦးဟန္ၾကည္ထက္ငယ္ေပမယ့္ ဘေလာ့ရြာမွာ စီနီယာျဖစ္တာမို႔ ကိုယ့္ထက္ ၀ါႀကီးတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ေမာင္မ်ဳိးက သူ႔ေဆြမ်ဳိးေတြအေၾကာင္း၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြကို စီကာပတ္ကံုးနဲ႔ ဖတ္ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးတတ္သူမို႔ သူူေရးတဲ့ မဲ့ေဆာက္ ကဗ်ာကတည္းက သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကို အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အခုထိ ဦးဟန္ၾကည္ ဆက္တိုက္ဖတ္ျဖစ္ေနပါရဲ႕။သူ႔ပံုေတြကို facebook ေပၚမွာ ျမင္ဖူးတုန္းက အေကာင္ႀကီးႀကီးျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းဆံုျဖစ္ေတာ့ ဒီဘက္ေခတ္ ကိုရီးယားမင္းသားမ်ားလို ေသးေသးသြယ္သြယ္ ျဖဴျဖဴေလးျဖစ္ေနလို႔ တအံ့တၾသျဖစ္ရပါေသးတယ္။ ေမာင္မ်ဳိးက သူ႔ဘေလာ့ထဲမွာ ခပ္ရႊင္ရႊင္ေရးေလ့ရွိေပမယ့္ အျပင္မွာေတာ့ ၿပံဳးရုံရယ္ရုံေလာက္ပဲ ရွိၿပီး စကားနည္းတဲ့ ခပ္ေအးေအးလူငယ္တစ္ေယာက္ပါ။ ဘာမဆို ကူညီတတ္သူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္ မဲ့ေဆာက္ကို ေစ်း၀ယ္ထြက္ျဖစ္ရင္ ယိုးဒယားလို စကားျပန္လုပ္ေပးဖို႔ သူ႕ကိုပဲ အားမနာတမ္း စစ္ကူေတာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ သူ႔ဆီက အကူအညီရရုံသာမကဘဲ ညေနစာပါ ဇြတ္အတင္း လုၿပီးေကၽြးတတ္တဲ့ ေမာင္မ်ဳိးပါ။ လက္ေဆာင္ေပးတာလည္း အင္မတန္၀သီပါတဲ့ ဘေလာ့ဂါျဖစ္တာမို႔ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ပစၥည္းေတြထဲကို သူ၀ယ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ မသိမသာ ထိုးထည့္တတ္တာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ အားနာပါးနာနဲ႔ သိရတတ္ပါေသးရဲ႕။ မဒမ္ဟန္ၾကည္ကေတာ့ အႏွီ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္မ်ဳိးကို သူ႔ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ ခင္ပါသတဲ့ဗ်ား။
( ဘေလာ့ဂ္ေဒး ၂ မွာ သူ႔အေၾကာင္းမပါလို႔ စိတ္ေကာက္ၿပီး အိပ္ၿပီလို႔ ေအာ္သြားတဲ့ ေမာင္မ်ဳိးေရ…ေနာက္ဆံုးပိတ္မွာ အိတ္နဲ႔လြယ္ၿပီးထားတာ ျမင္ၿပီမဟုတ္လား…)

ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲမွာ ပရိုစာေရးဆရာေတြရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္းရွိတာမို႔ ဦးဟန္ၾကည္ စာၾကမ္းပိုးအတြက္ အင္မတန္အဆင္ေျပပါတယ္။ ဦးဘုန္း(ဓာတု) ကေတာ့ ဥပမာေပးတာေလးေတြ လွလွပပနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေတြးတတ္သူမို႔ အသစ္တက္တိုင္း သြားဖတ္ရပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို အင္မတန္တိုးတက္ေစခ်င္လြန္းတဲ့ ဆရာဦးေအာင္သင္း ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ပညာေရးအေတြ႕အႀကံဳေတြကိုပါ မၾကာမၾကာတင္ေလ့ရွိတာေၾကာင့္ ပညာေရးေလာကသား ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ တကယ့္ကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္ အထက္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ကတည္းက မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္အျဖစ္ တရိႈက္မက္မက္ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ UNV volunteer ေမ့ေဆးဆရာ၀န္ စိုးျမင့္(ေမ့ေဆး) ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႕ရျပန္တာေၾကာင့္ ပို႔စ္အတင္ႀကဲေပမယ့္ အလုပ္အားရင္ အားသလို တင္ေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့စာေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္သြားဖတ္ရင္း မျဖစ္လိုက္ရတဲ့ UNV ဆရာ၀န္ဘ၀ကို အလြမ္းေျဖျဖစ္ပါရဲ႕။ တစ္ေခတ္တစ္ခါက ဦးဟန္ၾကည္ကလြဲလို႔ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အသည္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ လြန္းထားထား(ေဆးတကၠသိုလ္) ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ပဲ အလည္ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ထၳဳေတြထဲမွာ အမ်ားနားမလည္ႏုိင္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးေတြ ေဖာေဖာသီသီညွပ္သံုးေလ့ရွိၿပီး မယံုခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သဘာ၀နဲ႔ကင္းကြာလွတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြကို စက္နဲ႔လွိမ့္ထုတ္သလို ေရးႏုိင္လြန္းတဲ့ လြန္းထားထားရဲ႕ စာေတြကိုေတာ့ Savage Garden ရဲ႕ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္
 Truly, madly, deeply ကို တိုက္ရိုက္ဘာသာျပန္ၿပီး ယူထားတဲ့ “ စစ္မွန္စြာ၊ ရူးသြပ္စြာ၊ နက္ရႈိင္းစြာ ” တစ္အုပ္ထဲနဲ႔တင္ သံေယာဇဥ္ျပတ္သြားတာမို႔ အြန္လိုင္းေပၚမွာေတြ႕ေပမယ့္ ေယာင္လို႔ေတာင္ ထပ္မသြားျဖစ္ေတာ့ပါ။

အြန္လိုင္းေပၚတက္ရင္ စာဖတ္တဲ့အလုပ္က္ိုပဲ ခံုခံုမင္မင္လုပ္တတ္ေလတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္က ရသစာေပဘေလာ့ေတြ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဘေလာ့ေတြ၊ သုတဆိုင္ရာဘေလာ့ေတြကို အားလံုးနီးပါးလိုလို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေရာက္ျဖစ္သမွ်ဘေလာ့ေတြမွာ လက္လွမ္းမီသေလာက္ပို႔စ္ေတြကိုေတာ့ စိတ္၀င္တစားဖတ္ၿပီး က်က်နန ကြန္မန္႔ေပးျဖစ္ပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ကြန္မန္႔ဆိုတာ ဘေလာ့ဂါရဲ႕ အားေဆးျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ကိုယ္ေရးတဲ့ ကြန္မန္႔တစ္ခုေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂါမွာ ပညာျဖစ္ျဖစ္၊ စိတ္ေက်နပ္မႈပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆက္ၿပီးေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚလာ၊ ရလာရင္ ကြန္မန္႔ေပးရက်ဳိးနပ္တယ္လို႔လဲ ယူဆပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကြန္မန္႔ေပးျခင္းဟာလည္း ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ျမန္မာစာေပတိုးတက္ေရးကို ပံ့ပိုးကူညီေနတယ္လို႔လည္း ဦးဟန္ၾကည္က လႈိက္လွႈိက္လွဲလွဲ ယံုၾကည္ပါတယ္။ စာကို က်က်နနဖတ္ၿပီး ထိိထိမိမိ ကြန္မန္႔ေလးေတြေပးတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ အလြန္ခ်ီးက်ဴးေလးစားပါတယ္။ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ ဘေလာ့ရြာရဲ႕ ရြာေစာင့္နတ္ ေတြပါ။ အဲဒီလိုပုဂၢဳိလ္ေတြသာမရွိရင္ ဘေလာ့ဂါဆိုတာလည္း ေရးအားရွိေတာ့မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာလို႔ေနပါရဲ႕။

ဒီဘေလာ့ဂ္ေဒးပို႔စ္မွာ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ဘေလာ့ေတြကိုပဲ ညႊန္းထားတယ္လို႔လဲ မယူဆေစခ်င္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ဒီဘေလာ့ရႊာမွာ ရွိသမွ် ဘေလာ့ဂါအားလံုးအား ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ကေတာ့ စာေပညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမေတြပါပဲ။ တစ္ခ်ဳိ႕ဘေလာ့ေတြကို ရုတ္တရက္စဥ္းစားလို႔မရတာရယ္ ဘေလာ့ဂ္အားလံုးကို ညြန္းေနရင္ မတန္တဆ ရွည္လြန္းလွတဲ့ ပို႔္စ္ႀကီးျဖစ္သြားမွာရယ္ေတြေၾကာင့္ တစ္ခ်ဳိ႕ဘေလာ့ဂ္ေတြကိုေတာ့ အက်ယ္တ၀င့္ မညႊန္းေတာ့ပါ။ အခုညႊန္းသေလာက္နဲ႔တင္ ပို႔္စ္က ေတာ္ေတာ္ကိုရွည္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ သြားေနက်ဘေလာ့ဂ္တစ္ခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ညႊန္းလက္စနဲ႔ အတိုေကာက္ဆက္ညႊန္းလိုက္ပါဦးမယ္။ အဲဒီဘေလာ့ေတြကေတာ့ -

ေရွးေဟာင္းသုေတသနနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အားထားရတဲ့ - ေရွးျမန္မာ နဲ႔ ညလင္းျဖဴ
ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားလုပ္ငန္းအေၾကာင္းနဲ႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြ ေရးတတ္တဲ့ - ကိုေအေအတူ
အိမ္မွာဟင္းမေကာင္းတိုင္း သြားသြားၿပီးသြားရည္က်ျဖစ္တဲ့ - Baby tester နဲ႔ Lu Lu
ဆရာျမင့္သန္းရဲ႕ စာေတြကို သြားသြားဖတ္ျဖစ္တဲ့ - ေတဇာ(လေရာင္လမ္း)
ပညာသင္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေလးေတြကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ေရးတတ္တဲ့ - စန္းထြန္း
ျမန္မာစာ စကားေျပကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ရွိလြန္းလွတဲ့ - ဆရာဦးမင္းဒင္
၀ထၳဳတုိေလးေတြ အေရးေကာင္းလွတဲ့ - ကိုသတိုး နဲ႔ဲ႔ ျမေသြးနီ
ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို အားသန္လွတဲ့ - ေမာင္ဘႀကဳိင္(ခ်ဥ္ေပါင္ၿခံ)
မိုးေငြ႕ဆိုတဲ့ နံမည္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ မိုးမိၿပီးအေအးပတ္လို႔ ဖ်ားေနတတ္တဲ့ - မိုးေငြ႕
ဇာတ္လမ္းေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ရင္ဖြင့္ေကာင္းတဲ့ - ကိုစိုစီ(တည္ၿငိမ္ေအး)
အခုမွပဲ ျပန္ေပၚလာတဲ့ - အလင္းစက္မ်ား
ထူးဆန္းေထြလာေလးေတြနဲ႔ ေဆးပညာဆိုင္ရာေလးေတြ ေရးေလ့ရွိတဲ့ - သက္တန္႔ခ်ဳိ
အလုပ္ေတြမ်ားေနလို႔ စာအေရးက်ဲေနတဲ့ အိပ္မက္မွာရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ညီေတာ္ - Deedoe
ခင္စရာေကာင္းတဲ့ - ခ်င္းကေလး KMC
……………………………………………

က်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲမွာ ဦးဟန္ၾကည္ မဖတ္မိေသးတဲ့၊ အေရာက္အေပါက္နည္းတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနပါေသးတယ္။ မံမံတစ္လုပ္၊ မွန္မွန္အုပ္ေရးအတြက္၊ အလုပ္မပ်က္၊ စာသင္လ်က္က၊ အနားရမွ စာဖတ္ရသူျဖစ္တာမို႔ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ကိုယ့္မိတ္ေဆြေတြ ပို႔စ္အသစ္တင္တာေတာင္ သြားမဖတ္ျဖစ္တဲ့အခါေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိႏုိင္ပါေသးရဲ႕။ ညဘက္ညဘက္ ဘေလာ့လည္ရင္းစာဖတ္ေနတာေၾကာင့္ မနက္နဲ႔ည အၿမဲမွားၿပီး လင္းအားႀကီး ၃ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွ အိပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဒုကၡကလည္း သိပ္မေသးလွတာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ရက္ပ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုေတာင္ ေဟာသလို စပ္မိပါေသးတယ္။
“ ညစဥ္ညတိုင္း အိပ္ေရးပ်က္...အိပ္ရခက္ေတာ့ စိတ္ေတြပ်က္...မနက္ထဖိုိ႔ အက်င့္ပ်က္...အလုပ္လုပ္ရင္း မ်က္ေခ်းထြက္...အြန္လိုင္းႏွိပ္စက္ အေနခက္...ၾကာရင္ေသဖြယ္ ခက္မွခက္... ”
 ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ရြာထဲမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးက်င္လည္ေနၾကတဲ့ သာတူညီမွ် ရြာသူရြာသားေတြ ျဖစ္ၾကတာမို႔ အလုပ္မ်ားရွာတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။ အခု ဒီဘေလာ့ဂ္ေဒး တက္ဂ္ပို႔စ္မွာလည္း က်န္ေနခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြမ်ား ရွိရင္ ဦးဟန္ၾကည္ အေကာင္းစားေလးကို၊ ႏွာေခါင္းျပားေအာင္ ထုမယ္လို႔၊ ေဒါသမမ်ားဘဲ မေနာဟဒယပြားရင္ျဖင့္၊ (ဆံုးသြားတဲ့)ေတာကအဖြားနဲ႔ ေပးစားပါ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေစတနာအေပါင္းနဲ႔ ေၾကျငာေမာင္းခတ္လိုက္ရပါရဲ႕ ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာ့ဂါအေပါင္းတို႔။     ။

Saturday, 27 August 2011

ဘေလာ့ဂ္ေဒး - ၂ ( တက္ဂ္ပို႔စ္ ) . . .

 ဘေလာ့ဂ္အသက္ တစ္ႏွစ္သားေက်ာ္လာတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ 
အထိုက္အေလ်ာက္ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ ရလာခဲ့ပါၿပီ။ တစ္သီးပုဂၢလဘ၀နဲ႔ ကိုယ္ႀကဳိက္တာေတြကို ေရးခ်င္သလိုေရးေနခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို အၿမဲကြန္မန္႔လာေပးေလ့ရွိတဲ့ ေလးစားရတဲ့ အစ္ကိုႀကီး ကိုေက်ာက္(ေရႊရတုမွတ္တမ္း) ကိုလည္း အခုအခ်ိန္အထိ ပို႔စ္တစ္ခုေရးတိုင္း သတိတရရွိေနဆဲပါ။ ဦးဟန္ၾကည္ လုပ္အားေပးေက်ာင္းဆရာဘ၀အေၾကာင္းေရးရင္  “ ကႀကီးေရးကသတ္ေက်ာက္ ” ၊ စာေမးပြဲေျဖတဲ့အခါ သူမ်ားတပည့္ေတြက အူၿပီးထြက္လာၿပီး ဦးဟန္ၾကည္တပည့္ေတြကေတာ့ မအူဘဲ ေဟာင္ၿပီးထြက္လာၾကတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေရးလိုက္ရင္ “ ၀ုတ္၀ုတ္ေက်ာက္ ” စသည္ျဖင့္ က်က်နနဖတ္ၿပီး လွလွပပ ကြန္မန္႔ေပးေလ့ရွိတဲ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ဟာ ဘေလာ့ရြာရဲ႕ ဗီတာမင္ပါပဲ။ တိုက္ပြဲေတြၾကားမွာ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေျပးရလႊားရတဲ့အခါကလည္း စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ကြန္မန္႔လာေပးေလ့ရွိတဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကီးတဲ့ ဘေလာ့ဂါအစ္ကိုႀကီးေက်ာက္၊ ေသမင္းကိုေတာင္ သေရာ္ရဲတဲ့ သူရဲေကာင္း အစ္ကိုႀကီးေက်ာက္ ေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ဒီပို႔စ္ကေနပဲ ေလးစားသမႈနဲ႔ ဦးညြတ္လိုက္ပါရေစ။

ဘေလာ့ရြာနဲ႔ အသားက်လာတဲ့ ဒီဘက္ကာလမွာေတာ့ အေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလာခဲ့ပါၿပီ။

အယူအဆ၊ ရပ္တည္မႈ၊ ခံစားခ်က္၊ ပညာအဆင့္အတန္း၊ လုပ္ငန္းသဘာ၀ေတြ မတူၾကေပမယ့္ စာေပကို ျမတ္ႏိုးၾကတဲ့၊ ၀ါသနာပါၾကတဲ့ မေရးရမေနႏိုင္ၾကသူခ်င္းတူၾကတာမို႔ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီအေပါင္းကိုလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ညီအစ္ကိုေတာ္၊ ေမာင္ႏွမေတာ္ေတြအျဖစ္ ဦးဟန္ၾကည္သေဘာထားပါတယ္။ ေရးသမွ် ေငြရ၊ လုပ္သမွ် နံမည္ႀကီးတဲ့ offline က စာေရးဆရာတစ္ခ်ဳိ႕ထက္ေတာင္ ဘေလာ့ဂါေတြကို ေလးစားပါတယ္။ ကိုယ့္အခ်ိန္နဲ႔ေငြကို အကုန္ခံလို႔ နံမည္ႀကီးျခင္း၊ မႀကီးျခင္းကို အေရးမစိုက္ဘဲ စာေပ၀ါသနာတစ္ခုအတြက္ အပင္ပန္းခံၾကတာဟာ ဘေလာ့ဂါေတြပါ။ ဘေလာ့ဂါေတြေၾကာင့္ပဲ online မွာ စာေပဟာ သက္၀င္လႈပ္ရွားေနတာပါ။ ျမန္မာစာနဲ႔ အေ၀းမွာေနၾကရတဲ့ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာေတြကို စာေပနဲ႔အဆက္အသြယ္မျပတ္ေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးေနတာ ဘေလာ့ဂါေတြပါ။ ျမန္မာစာေပကို တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာကေန ပံ့ပိုးေနတာကလည္း ဘေလာ့ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဘေလာ့ေတြကို အသက္သြင္းေနၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီအေပါင္းကို ျမန္မာစာေပကိုယ္စား ဦးဟန္ၾကည္က ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါရဲ႕။

ဘေလာ့ဂါေတြ၊ ဘေလာ့ဂီေတြ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုေတြ မွားၾကတာကိုလည္း offline မွာ မၾကာမၾကာ ေ၀ဖန္သံေတြၾကားရပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္လည္း စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအမွားေတြကို ျမင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျပစ္လို႔မျမင္ပါ။ စာေပကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတာ၊ စာေရးသားျခင္းကို ခံုမင္တာတစ္ခုထဲနဲ႔တင္ ဒါေတြကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေရးရင္းနဲ႔ပဲ ေရးသားက်၊ စာဖတ္နာလာတဲ့အခါမွာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအမွားဟာ နည္းသထက္နည္းလာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ အမွားကင္းသြားမယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေတြ စာလံုးေပါင္းမွားတာကို ဦးဟန္ၾကည္တို႔ လူႀကီးေတြက ေစတနာနဲ႕၀ိုင္း၀န္းေထာက္မေပးၾကဖို႔ပဲ လိုတာပါ။ မွားမွာစိုးတာေၾကာင့္ မေရးၾကရင္ျဖင့္ ျမန္မာစာေပ ပိုလို႔က်ဆင္းသြားပါလိမ့္မယ္။

 ကဳိက္ျခင္းမႀကဳိက္ျခင္းကို အသာေဘးခ်ိတ္လို႔ စာေပခ်စ္သူခ်င္း ယိုင္းပင္းကူညီခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုကိုပဲ အရင္းခံလို႔ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ သတ္ပံုေလးေတြ ျမင္မေကာင္းေအာင္ မွားေနရင္ ေထာက္ျပျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာတစ္လံုးေၾကာင့္ အရသာပ်က္သြားႏုိင္တဲ့ ကဗ်ာေတြမွာ ပိုၿပီးသတိထားေပးျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလိုု သတ္ပံုေလးေတြျပင္ေပးဖို႔ တခုတ္တရနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံသူေတြထဲမွာ ညီငယ္ မင္းဧရာ က ေရွ႕တန္းကပါ။ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးၿပီးတိုင္း သူ႕ကြန္မန္႔ေဘာက္စ္မွာ သတ္ပံုမွားရင္ ျပင္ေပးၾကဖို႔ ကိုယ္တိုင္ပဲ ေတာင္းပန္ထားေလ့ရွိတာမို႔ မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္ပါ။ သူေရးတဲ့ကဗ်ာေလးေတြက ေလးလံုးစပ္ကို အေျခခံထားၿပီး ရိုးသားမႈအျပည့္၊ ျမန္မာရန႔ံအျပည့္နဲ႔မို႔ ဦးဟန္ၾကည္အင္မတန္ ႀကဳိက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ အနားယူေနတဲ့ ညီငယ္မင္းဧရာ အျမန္က်န္းမာပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

အသည္းကြဲတဲ့ကဗ်ာေတြပဲ အေရးမ်ားတဲ့ Jasmine ( ေတာင္ႀကီး ) ဆီကိုလည္း ဒီဘက္ပိုင္းမွာ ဦးဟန္ၾကည္ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အသက္အရြယ္အရ အသည္းကြဲဖို႔မလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ သူ႕ကဗ်ာေတြကို ခံစားရတာေတာ့ အရသာရွိပါတယ္။ သူကလည္း ကဗ်ာစာလံုးေပါင္းေတြျပင္ေပးတိုင္း ေက်ေက်နပ္နပ္ရွိသူမို႔ ျမန္မာစာေပကို အျမတ္တႏိုးရွိသူလို႔ ယူဆၿပီး အားရေက်နပ္သလို ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ကဗ်ာတစ္မ်ဳိးထဲကိုပဲ စိုက္လိုက္မတ္တပ္ေရးသူမို႔ ပိုလို႔ေလးစားမိပါတယ္။ ေရွးရိုးကဗ်ာေတြကိုပဲ အဖတ္မ်ားခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ သူ႕ေက်းဇူးနဲ႔ပဲ ေမာ္ဒန္ဆန္ဆန္ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ခြင့္ရေတာ့တာပါ။

ျမန္မာမႈကိုျမတ္ႏိုးၿပီး၊ ျမန္မာကဗ်ာဖြဲ႕နည္းေတြကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ရွိတဲ့အျပင္ ဘာသာေရးကိုပါ အာရုံစိုက္လွတဲ့ အစ္မ ေမဓာ၀ီ ဟာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ေဖးဘရိတ္ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ ထိပ္တန္းကပါ။ အစ္မေမဓာ၀ီေရးတဲ့ ရတုတစ္ခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ႀကဳိက္လြန္းတာေၾကာင့္ က်က္ေတာင္ က်က္ထားလိုက္မိပါေသးတယ္။ အင္မတန္မွ ရွားပါးေနၿပီျဖစ္တဲ့ စေလဦးပုညရဲ႕ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀ထၳဳတစ္ပုဒ္လံုးကို တပင္တပန္းစာရိုက္တင္ေပးတဲ့ အစ္မေမဓာ၀ီက ကြန္မန္႔ေပးရင္လည္း ကဗ်ာေလးေတြ ကေျပာင္ေလးေတြနဲ႔ ေပးတတ္သူမို႔ သူ႔ဘေလာ့မွာ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ကေျပာင္ကြန္မန္႔ေတြ သြားသြားေရးျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာ အၿငိမ္းစားဘ၀ကေန ပင္စင္ယူၿပီး အလုပ္၀င္ေနရလို႔ စာေရးက်ဲ၊ အိမ္အလည္နည္းေနတဲ့ အစ္မေမဓာ၀ီရဲ႕ ပို႔စ္ေကာင္းေလးေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနပါေၾကာင္း စကားလက္ဆင့္ကမ္းလိုက္ပါရေစ။

ဘိလပ္မွာေနၿပီး တုံးဖလားသူႀကီးအျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားလွတဲ့ သူႀကီးမင္း ကိုကိုေမာင္ ( ပန္းရန႔ံ ) ကိုေတာ့ ကိုႀကီးေက်ာက္ဘေလာ့မွာ ကြန္မန္႔ေပးရင္း ဆံုျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကိုႀကီးေက်ာက္ ေနာက္ဆံုးေရးသြားတဲ့ “ ေျခေထာက္ဆြဲသရဲ ” ပို႔စ္မွာ အရင္ဆံုးေရာက္သြားတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ကြန္မန္႔ေပးေနရင္းက တကယ္တန္းကြန္မန္႔တင္တဲ့အခါ သူႀကီးမင္းက စကၠန္႔၀က္ေလာက္ ဦးသြားတာမို႔ မွတ္မွတ္သားသားရွိေနပါတယ္။ ( သူႀကီးတို႔က အဲဒီလို ေျခသြက္လက္သြက္ရွိတာပါ… ) သူ႕ဘေလာ့ကိုသြားရင္း သူ႔ပံုျပင္ေတြကို နားေထာင္ရင္းက သူ႔ပရိတ္သတ္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနခဲ့တာ အခုအထိပါ။ သူေရးတဲ့ေၾကာင္ဖမ္းဆရာေတာ္ကေတာ့ တကယ့္ကို ရွားရွားပါးပါး အခန္းဆက္ ပံုျပင္မို႔ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ တပည့္ေတြကိုေတာင္ ေျပာျပယူရတဲ့အထိ ေျပာင္ေျမာက္လွပါရဲ႕။ အႏွီသူႀကီးမင္းက သူ႕ေမြးေန႔မွာ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးၾကသူေတြကို မႀကံဳစဖူး အကဲျဖတ္၊ အမွတ္ေပးၿပီး သူ႕ဖာသာသူ အဆင့္ေတြ သတ္မွတ္ၿပီး ဆုေရြးခ်ယ္ေပးျပန္ပါေသးရဲ႕။ ဦးဟန္ၾကည္ အေကာင္းစားေလးခမ်ာ သူႀကီးမင္းေပးသနားေတာ္မူတဲ့ ဒုတိယဆုကေလးကို အသာယူၿပီး မစားရမေသာက္ရနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ သူ႕ကို စြံေအာင္လည္း ဆုေတာင္းေပးရေသးရဲ႕….ဦးဟန္ၾကည္ဟာ ရွိစုမဲ့စု အိမ္ရွင္မကို ေၾကာက္ေနရတယ္လို႔ လူႀကားထဲမွာ ေမာင္းထုလႊတ္လိုက္တာေၾကာင့္ ခ်စ္မွန္းမသိ၊ ေၾကာက္မွန္းမသိတဲ့ သူႀကီးေပပဲလို႔ ကိုယ့္ဖာသာ သတ္မွတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ လူပ်ဳိသိုးသူႀကီးမင္း သိၾကားမင္းေကာင္းမႈနဲ႔ စြံမွပဲ ဘယ္လိုေၾကာက္ျပ၊ ခ်စ္ျပမယ္ဆိုတာကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္ပါရဲ႕။

အခုဒီပို႔စ္ကို ေရးဖို႔ တက္ဂ္လိုက္တဲ့ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) ကိုေတာ့ သိေနခဲ့တာ ဦးဟန္ၾကည္ ဘေလာ့စေရးစအခ်ိန္ကတည္းကပါ။ ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေရးျဖစ္ၾကတဲ့ ဒီဘေလာ့ဂ္ေဒးတက္ဂ္ပို႔စ္အတြက္ အစျပဳသူ ကိုေအာင္ကို အားလံုးကိုယ္စား ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ သူေရးတဲ့ သရဲအေၾကာင္းပို႔စ္ေတြကို အရသာရွိရွိ ဖတ္ခဲ့ရတာေတာ့ တကယ့္အမွတ္တရပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ကြန္မန္႔မေပးျဖစ္ပဲ တိတ္တိတ္ကေလးျပန္သြားမိတာေၾကာင့္ စာဖတ္သူတာ၀န္ မေက်သလို ျဖစ္သြားခဲ့ရင္လည္း ဒီပို႔စ္နဲ႔ပဲ ေတာင္းပန္ရေတာ့မွာပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ “ပ်ဴႏိုင္ငံ” ဆုိတဲ့ သူ႔နံမည္က ထူးဆန္းလြန္းေနတာေၾကာင့္ ပိုလို႔ေတာင္ မွတ္သားမိပါေသးရဲ႕။ ဦးဟန္ၾကည္ကလည္း ေဒါက္တာသန္းထြန္းေရးတဲ့ “ပ်ဴေတြဘယ္ေပ်ာက္သြားသလဲ” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးတကည္းက ပ်ဴဆိုရင္ အင္မတန္ စိတ္၀င္စားေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္သြားတာေၾကာင့္လည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ပ်ဴေတြကို ဘေလာ့ဂ္ရြာမွာ ျပန္ေတြ႕ၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ တက္ဂ္လိုက္ေသးတယ္လို႔ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္းထြန္းကို ၀မ္းသာအားရေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးက မရွိရွာေတာ့ပါေလ။

အစ္မ ေရႊစင္ဦး ရဲ႕ဘေလာ့နဲ႔လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ခဲ့သူျဖစ္တာမို႔ သူတင္တဲ့စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္မွာရွိၿပီး၊ ဖတ္ၿပီးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သူ႔ဘေလာ့ကို အေရာက္အေပါက္ ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္၊ ကိုယ့္ခံယူခ်က္အတိုင္း၊ ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း မယိုင္မလဲဘဲ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ အစ္မေရႊစင္ဦးကိုလည္း မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္ပါ။ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာေတြအတြက္ သူတင္တဲ့၀ထၳဳေတြဟာ စိတ္အာဟာရေတြျဖစ္မွာ ေသခ်ာေနတာမို႔ ဆက္ၿပီး တင္ေစ ေရးေစေၾကာင္း တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

ဦးဟန္ၾကည္ကို ဘေလာ့ေလာကမွာ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ အခၽြန္နဲ႔မေတာ္မူလိုက္တဲ့ ညီငယ္ ေန၀သန္ နဲ႔ ဘေလာ့ေပၚမွာသိတာ ဒီဘက္ကာလေတြမွာပါ။ ဦးဟန္ၾကည္ကိုယ္တိုင္က ပညာေရးကို အင္တိုက္အားတိုက္ ႀကဳိးစားတဲ့သူေတြကို အလြန္အင္မတန္ ခ်စ္ခင္ေလးစားတာေၾကာင့္ သူေရးတဲ့စာေတြကို က်က်နနဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူေရးထားတဲ့ “ ျမန္မာျပည္မွလာသည္ ” ဆိုတဲ့ပို႔စ္ကိုဖတ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားတာေၾကာင့္လည္း အသစ္တင္တိုင္း အေျပးအလႊားသြားဖတ္ေနက်ပါ။ သူက “ေျပာၾကမယ္ေဟ့ အတင္း” လုိ ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးနဲ႔ စာဖတ္သူစိတ္၀င္စားေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္သူျဖစ္တာမို႔လည္း သေဘာက်မိသလို၊ အေရးအသားညက္ေညာတာေၾကာင့္လည္း သူ႔စာေတြကို ဦးဟန္ၾကည္ အင္မတန္ ခံတြင္းေတြ႕ပါတယ္။ ဒီဆရာေလးက ဦးဟန္ၾကည္ကို facebook မွာ add ပံုကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ “ ဆရာဦးဟန္ၾကည္ နံမည္ႀကီးမို႔ အက္လိုက္ပါ၏ ”တဲ့။ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ ဘယ္ေနရာမွာ ကိုယ္နံမည္ႀကီးရွာပါလိမ့္လို႔ အေျပးအလႊားေတြးယူရတဲ့အထိ ေခါင္းေျခာက္သြားရပါေသးရဲ႕။ ညီေတာ္ေမာင္ေန၀သန္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ဘာေရး၊ ညာေရးေတြပါ အဆင္ေျပပါေစေၾကာင္း ဘေလာ့ေဒးမွာ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါရဲ႕ဗ်ား။

မအိမ္သူ ဆုိတဲ့ ျမန္မာဆန္ဆန္နံမည္နဲ႔ ခမာျပည္ကထြက္လာတဲ့ ၀ါေခါင္မိုး ဘေလာ့ကိုေတာ့ “ခမာေခါင္းေဆာင္ ပိုေပါ့ ” အေၾကာင္းေရးထားတာကို သြားဖတ္ရင္းက အခုအထိ ဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ပါ။ သူ႕ေမြးေန႔မွာေတာင္ ကဗ်ာလက္ေဆာင္ ေပးျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သူက အေတြးေလးေတြလည္း ေကာင္းတဲ့ဘေလာ့ဂါပါ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ေတြေၾကာင့္ ပို႔စ္တစ္ခုတစ္ခုကို ရွည္ရွည္မေရးဘဲ ခပ္တိုတိုဘဲ ေရးတာလည္း မအိမ္သူရဲ႕စတိုင္လ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ခမာယဥ္ေက်းမႈေတြအေၾကာင္းေရးဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာကို ေလ့လာရဦးမယ္လို႔အေၾကာင္းျပၿပီး အခုအထိ မေရးျဖစ္ေသးတဲ့ အစ္မႀကီး မအိမ္သူကိုလည္း ဒီပို႔စ္နဲ႔ပဲ ထပ္ၿပီးသတိေပးလိုက္ပါရေစဦး။

ဦးဟန္ၾကည္ ေရးတဲ့ပို႔စ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလာဖတ္ေလ့ရွိသလို ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အက်င့္ေပါင္းမ်ားစြာကို လူတကာသိေအာင္ တက္ဂ္လိုက္ပါတဲ ခင္စရာ့ ညီမေတာ္ Anglehlaine ကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔ ျဖစ္မယ္မထင္ပါ။ သူ႔ကိုခ်န္ထားျပန္ရင္လည္း ဒီထက္ပိုေကာင္းတဲ့ တက္ဂ္ပို႔စ္ေတြနဲ႔ တိုးမွာေၾကာက္ရပါေသးရဲ႕။

ဘေလာ့အဖတ္နာလွတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတာက္ ( ေတာက္ပၾကယ္စင္ ) ကိုလည္း အခုပို႔စ္မွာ ခ်န္ထားလို႔ ရစေကာင္းမွာမဟုတ္ပါ။ ဘုန္းဘုန္းေတာက္ရဲ႕ ခရီးသြားမွတ္တမ္းေလးေတြဖတ္ရတာ အရသာရွိပါတယ္။ ပန္းၿခံထဲကိုသြားတဲ့အေၾကာင္း ေရးတဲ့ပို႔စ္တစ္ခုမွာ သူမ်က္စိက်တဲ့ပန္းေလးေတြကို ရိုက္တင္ရင္း ပန္းၿခံတစ္ခုလံုးကုန္တဲ့အထိပါပဲ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ႏွလံုးသားအာဟာရစာစုေလးေတြကို ဘာသာျပန္ၿပီးတင္ေနတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတာက္က စာေရးေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိႏၵိယမွာ ပညာသင္ယူတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြေရးဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာ အခုထိ မေရးေသးပါ။

ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ဘေလာ့ဂ္ေတြအေၾကာင္းကို ေရးရင္းက အလြန္အင္မတန္မွ ရွည္လ်ားတဲ့ပို႔စ္တစ္ခု ျဖစ္သြားျပန္တာေၾကာင့္ ထံုးစံအတိုင္း ေနာက္ဆက္တြဲကို ေမွ်ာ္ဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါရေစဦး။ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြအေၾကာင္းကို စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႔ ေရးထားတာမို႔ က်န္ေနေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြအေၾကာင္းကို မၾကာခင္မွာ ဆက္တင္ပါ့မယ္။     ။


Friday, 26 August 2011

ဘေလာ့ဂ္ေဒး ( တက္ဂ္ပို႔စ္ ) . . .

ဘေလာ့ရြာထဲမွာ က်င္လည္ေနတာ ႏွစ္ႏွစ္၀န္းက်င္ရွိလာၿပီမို႔ 
ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီေတြနဲ႔ ဘေလာ့ဂင္းအေၾကာင္း၊ တက္ဂ္ပို႔စ္ေတြအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာေတြ၊ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေတြ သာမက သတင္းပလင္း၊ အတင္းအဖ်င္းေတြပါမက်န္ သိစျပဳလာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ အႏွီဘေလာ့ဂ္ေဒးဆိုတာႀကီးကိုေတာ့ သတိမမူလို႔ဂူမျမင္ခဲ့မိတာေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းခ်က္လို႔ပဲ ဆိုရပါေတာ့မယ္။ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဆိုတဲ့ပို႔စ္ကို သြားဖတ္မိေတာ့မွ အဲဒီလိုေန႔လည္း ရွိေသးသကိုးဆိုတာ သိရပါေရာလား။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ဦးဟန္ၾကည္ကိုပါ တက္ဂ္ထည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ ဒီပို႔စ္ျဖစ္လာရျပန္ပါတယ္။

တကယ္လို႔သာ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဆိုတာကိုသာ ေစာစာက သိခဲ့ရင္ ကိုယ္သံေယာဇဥ္တြယ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေလာကအေၾကာင္းကို အမွတ္တရအျဖစ္ ေရးကိုေရးျဖစ္မွာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုမသိ၊ ဘမသိနဲ႔ နလပိန္းတံုးျဖစ္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) အသိေပးမွပဲ အခုလိုသိရေတာ့တာပါ။ ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာပါရေစဦး။

Rose ကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအေၾကာင္းကို အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြဖတ္ရႈၿပီးမွ သူ႔ပို႔စ္ကို ေရးပါသတဲ့။ ဦးဟန္ၾကည္လည္း အားက်မခံ အင္တာနက္ထဲမွာ တစ္ညလံုးေမႊေႏွာက္ရွာေပမယ့္ အႏွီဘေလာ့ဂ္ေဒးဆိုတာႀကီးကို မေတြ႕ရွာပါ။ wikipedia မွာသြားၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ျမန္မာျပည္မွာ ၂၀၀၇က က်င္းပခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအခမ္းအနားပံုပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ  ျမန္မာ့ဘေလာ့ေလာက အေၾကာင္းကို တေစ့တေစာင္း မီးေမာင္းထိုးျပထားတာကိုလည္း ဖတ္ရပါရဲ႕။ ဒါကိုမေက်နပ္ႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ မ်က္စိႀကီးနားႀကီးနဲ႔ အရွာအေဖြေကာင္းလွပါတဲ့ ဂုရုႀကီး Google ကိုအပူကပ္ၿပီး ေမႊခိုင္းေႏွာက္ခိုင္းျပန္ေတာ့လည္း ဘေလာ့ဒ္ေဒးကို မေတြ႕ျပန္ပါ။ Blog Action Day ဆိုတာနဲ႔တင္ ေက်နပ္ရတာေၾကာင့္ အစာမေက်ျဖစ္က်န္ခဲ့တာပဲ အဖတ္တင္ပါရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာေနျပန္တာမို႔ ဘေလာ့ဂ္ေဒးအေၾကာင္းကို က်က်နနသိႏိုင္မယ့္ ဆိုဒ္ကေလးတစ္ခုေလာက္မ်ား ခ်ထားေပးသနားေတာ္မူႀကရင္ျဖင့္ မ်က္စိက်ဥ္း၊ နားေသးပါတဲ့ ဘေလာ့ဂါ အညံ့စား ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ အတိုင္းထက္အလြန္ တံခြန္နဲ႔ကုကၠားျဖစ္မွာ ေသခ်ာပါရဲ႕ . . .

ငယ္ငယ္ကတည္းက စာတိုေပစ ကေမ်ာက္ကေခ်ာက္ကေလးေတြ ေရးရမွ စား၀င္အိပ္ေပ်ာ္တဲ့အတြက္ လူငယ္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကဗ်ာေတြ၊ ၀ထၳဳတိုေတြနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးၾကည္ေနခဲ့တာမို႔ အေၾကာင္းအခြင့္တိုက္ဆိုင္လို႔ အင္တာနက္ဆိုတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းႀကီးေပၚ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ဦးဟန္ၾကည္ အလုပ္ခ်င္ဆံုးအလုပ္က စာေရးတဲ့အလုပ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဖြတ္ကလိဒဂၤါးေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္မယ့္အေရးကို ႏွေျမာတာေၾကာင့္ ေပသီးအတန္တန္ေခါက္ေနခဲ့မိတာမို႔့ အႏွီ အင္တာနက္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကို ျမင္သာျမင္ရ မၾကင္ရပဲ အကၽြမ္းတ၀င္မရွိ ျဖစ္ေနခဲ့ပါရဲ႕။ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ဖုန္းကေလးနဲ႔ေတာ့ အင္တာနက္ေပၚေမႊေနာက္ေနျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က ဖုန္းေတြထဲမွာ ျမန္မာစာေဖာင့္ေတြ ထည့္လို႔မရေသးတာမို႔ ၾကားဖူးနား၀ ဘေလာ့ေတြဘာေတြကို ဖုန္းနဲ႕ၾကည့္တဲ့အခါ ေလးေထာင့္တုံးကေလးေတြပဲ ျမင္ရတာမို႔ ဖတ္လို႔ရတဲ့ အဂၤလိပ္ဘေလာ့ေလးေတြနဲ႔ပဲ အာသာေျဖခဲ့ရရွာပါတယ္။

လုပ္ငန္းလိုအပ္ခ်က္အရ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းကြန္ပ်ဴတာေလးတစ္လံုး၀ယ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာလိုေရာ၊ ဘုိလိုပါ ဖတ္လို႔ရသြားၿပီမို႔ ေတြ႕ရသမွ် url ေတြကို Firefox browser ထဲကို ရိုက္ထည့္ၿပီး ေတာင္ေမႊေျမာက္ေမႊ၊ ေမႊျဖစ္ပါတယ္။ ၾကားဖူးနား၀ရွိတဲ့ facebook မွာ အေကာင့္တစ္ခု စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ဖြင့္ရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အဆက္အသြယ္ရလို႔ရျငားႀကဳိးစားရင္းက social network နဲ႔အကၽြမ္းတ၀င္ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ တစ္ရက္သားမွာေတာ့ facebook ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းဘိုဘုိလန္းစင္ ညႊန္းထားတဲ့ လင့္ခ္တစ္ခုကို လုိက္ၾကည့္ရင္းကေန ကိုႀကီးေက်ာက္( ေရႊရတုမွတ္တမ္း ) ဘေလာ့ကို ေရာက္ျဖစ္သြားၿပီး သေဘာတက်နဲ႔ မၾကာမၾကာ သြားၿပီးဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုႀကီးေက်ာက္ရဲ႕ဘေလာ့မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ဘေလာ့ခ္လင့္ခ္ေတြေနာက္လိုက္ရင္းနဲ႔ပဲ က်န္တဲ့ဘေလာ့ေတြကိုပါ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြန္မန္႔မေပးတတ္တဲ့ နည္းပညာေတာသားျဖစ္ခဲ့တာမို႔ ဘာေျခရာမွ မခ်န္ျဖစ္ဘဲ Silent reader ဘ၀မွာပဲ က်င္လည္ခဲ့ရပါရဲ႕။

ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ေလးတစ္ခု မလုပ္ျဖစ္ခင္မွာ အိပ္မက္ ကိုမ်က္စိလည္ၿပီး ေရာက္သြားရာကေန ဂ်ီေတာ့အေကာင့္ေလးတစ္ခုရလာရင္ မည္းမည္းျမင္ရာမွာ မန္ဘာ၀င္ခ်င္တဲ့ နည္းပညာဆုိတဲ့ အုန္းသီးကို စကိုင္ရကာစ ၂၁ရာစုေမ်ာက္တို႔ရဲ႕သဘာ၀အတိုင္းပဲ မန္ဘာ၀င္ၿပီး ကဗ်ာေလးေတြ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ႀကီးေကာင္းႀကီးမွ အြန္လိုင္းေပၚ ေရာက္ရတာျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကဗ်ာေလးမွာ ပထမဆံုးကြန္မန္႔ဆိုတာေလး ေတြ႕ရေတာ့ အင္မတန္ေပ်ာ္မိပါေသးတယ္။ အိပ္မက္မွာ ေဆာ္ဒီေရာက္ ေရနံတြင္းအင္ဂ်င္နီယာ ကို္လင္း ၊ ျပည္တြင္းက အပ်ဳိႀကီး ေအး တို႔ဟာ နည္းပညာေလာကမွာ အပ်ံသင္ကာစ ဦးဟန္ၾကည္ကေလးကို အားေဆးေတြတိုက္ခဲ့ၾကသူေတြမို႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ကိုလင္းကေတာ့ စာခ်ဳပ္သက္တန္းေစ့သြားၿပီမို႔ မႏၲေလးမွာ သူ႔ရဲ႕ခ်စ္စြာေသာဇနီးနဲ႔အတူ ျပန္ေနရင္း ေနာက္ထပ္အလုပ္သစ္အတြက္ ေခၚစာကို ေစာင့္ေနပါတယ္။ ေဒၚေအးကေတာ့ အိပ္မက္မွာ အခုထိရွိေနဆဲပါ။ အိပ္မက္မွာပဲ အိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ နဲ႔ သိျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူ႔ဘေလာ့ကိုလည္း ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ညက္ေညာတဲ့ အေရးအသားနဲ႔ စာဖတ္သူအေပၚထားတဲ့ ေစတနာေတြကိုလည္း မွတ္မွတ္သားသား ရွိမိပါတယ္။ သူက အျပင္မွာလည္း စာေရးေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ဆရာၿငိမ္းေက်ာ္၊ ျမသန္းတင့္၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္တို႔ကလြဲရင္ က်န္တဲ့စာေရးဆရာသစ္ေတြရဲ႕စာေတြကို စြဲစြဲလမ္းလမ္းမဖတ္တတ္ေလတဲ့ Conservative ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အခုထိေတာ့ သူ႔စာေတြကို offline မွာ မဖတ္ဖူးပါ။ အင္တာနက္ေပၚမွာ စာစေရးျဖစ္တဲ့ေနရာဟာ အိပ္မက္ ျဖစ္ေနတာမို႔ အခုအခ်ိန္အထိ သံေယာဇဥ္မျပတ္ဘဲ မၾကာမၾကာ ေရာက္ျဖစ္ေနဆဲပါ။ စာေရးခ်င္တဲ့သူတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးႏုိင္တဲ့ေနရာမို႔ ဒီဆိုဒ္ကေလးကို တိုးတက္ေစခ်င္မိပါရဲ႕။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဧၿပီလဆန္း ေလာက္မွာေတာ့ ဘေလာ့စေပါ့ဆိုတဲ့ Google service ကို ထံုးစံအတိုင္း ေတာင္ေမႊေျမာက္ေမႊလုပ္ရင္းက ဘေလာ့ေလးတစ္ခုကို စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ စလုပ္မိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေတာသားလည္း လွည္းနဲ႔ႏြားနဲ႔ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီေပါ့…။ ဘေလာ့စလုပ္ကာစမွာ ကို္ယ့္အျပင္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘေလာ့ေရးတဲ့လူလည္း မရွိတာေၾကာင့္ ပို႔စ္ဘယ္လိုတင္ရမယ္ဆိုတာေတာင္ တစ္ေန႔ခင္းလံုးကုန္ေအာင္ ႀကဳိးစားယူခဲ့ရတာကေတာ့ တကယ့္အမွတ္တရပါ။ သူမ်ားဘေလာ့ေလးေတြ အလည္သြားတဲ့အခါတိုင္းမွာ template ေလးေတြႁကြႁကြရႊရြနဲ႔ျမင္ရတိုင္း Blogspot ကေပးထားတဲ့ ခပ္တုံုးတုံုး template နဲ႔ႏွစ္ပါးသြားေနရတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ခမ်ာ သြားရည္တျမားျမားနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းကလည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိခဲ့ပါရဲ႕။ ေနာက္ဆံုးမွာ မတတ္သာေတာ့ဘဲ မၾကာမၾကာေရာက္ျဖစ္ေနတဲ့ စံပီး ကိုပဲ အခမဲ့ template ေလးေတြ ဘယ္မွာရႏိုင္မလဲလို႔ ေမးလ္ကေန တစ္ဆင့္ေမးၿပီး ကို္ယ္ထူကိုယ္ထ စံနစ္နဲ႔ Blog template ေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု မတတ္တတ္နဲ႔ ေျပာင္းၾကည့္ရင္း လာၾကည့္တဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမြးကင္းစ ဘေလာ့ေလးကို အလွဆင္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

ဘေလာ့ဂ္စေရးလို႔ တစ္ႏွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ၾကာတဲ့အထိ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔ သူ႕ဘေလာ့နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဒီဘေလာ့ရြာထဲမွာ မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ ေနခဲ့ရရွာပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စကမ်ား ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ကြန္မန္႔ေလးလာေပးထားတာေတြ႕ရရင္ျဖင့္ အဲဒီေန႔ဟာ အင္မတန္မွ မဂၤလာရွိတဲ့ေန႔ျဖစ္သြားၿပီး မႀကီးမငယ္နဲ႔ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳးျဖစ္ေနခဲ့ရတာ အခုထိ တသိမ့္သိမ့္နဲ႔ ၾကည္ႏူးရယ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမိဆဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ကြန္မန္႔ေပးတဲ့လူေတြေနာက္ကို ဘယ္လိုျပန္လိုက္ရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ေလတဲ့ နည္းပညာေတာသားခမ်ာမွာ သူမ်ားေတြနဲ႔ အဆက္အဆံမရွိဘဲ တသီးပုဂၢလဘ၀နဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ kp 3 မိသားစု ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္လမ္းညႊန္လို႔ေခၚရမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ကို ေရာက္သြားျဖစ္တဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေတာသားမအူမလည္ဘ၀ကေန ေတာသားလူလည္ဘ၀ကို ေရာက္လာၿပီး သူမ်ားဘေလာ့ေတြမွာလို ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးထဲမွာ ဆီပံုးေတြ ေရပံုးေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာသံုးတတ္လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း kp 3 ကို ဒီပို႔စ္ကေနပဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ တစ္ခါသားမွာေတာ့ ညီေနမင္း ရဲ႕ နည္းပညာဘေလာ့ထဲကို သြားၾကည့္ရင္း ေခါက္လို႔ရတဲ့ ပို႔စ္ Peak-a-boo ကိုစမ္းသပ္ၾကည့္ရာမွာေတာ့ မေအာင္ျမင္လို႔ အခုအထိ ထပ္မစမ္းရဲပါ။ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ညံ့ရွာတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ပါပဲ။

ဘေလာ့စေရးတတ္ကာစအခ်ိန္မွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀လြန္ကတည္းက ေအာင့္ထားရတဲ့ စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ ရွိေနတာကို အားပါးတရ ဖြင့္ခ်ရင္း တစ္ခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာဆို ဘယ္သူဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္ တစ္ရက္ကို နွစ္ပုဒ္ေလာက္အထိ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာမေရးရရင္ကို မေနႏိုင္လို႔ ေရးေနတာျဖစ္လို႔ ဘယ္သူေတြလာဖတ္တယ္၊ မဖတ္ဖူးဆိုတာလည္း သတိမထားမိပါ။ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဆိုဒ္ေတြကို ၀င္ဖတ္ရင္း ကိုယ္ႀကဳိက္တဲ့စာေတြကို ဘာသာျပန္ၿပီးလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတင္ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ေတြ၊ အယူအဆေတြကိုလည္း “သင္ေထာက္ကူ”ဆိုတဲ့ က႑တစ္ခုဖြင့္ၿပီး ေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။ ခံစားရရင္ ရသလိုေရးထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေဟာင္းေတြ၊ အသစ္ေတြကိုလည္း ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာပဲ တစ္စုတစ္ေ၀းထဲ သိမ္းထားျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့စာေတြ ကိုယ္ျပန္ဖတ္တဲ့အခါတိုင္းမွာ  ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းေရးတဲ့အက်င့္ကို ဘေလာ့ေပၚတင္လုိက္သလို ခံစားရၿပီး ကိုယ့္ပီတိေလးနဲ႔ကိုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျဖစ္လို႔ေနခဲ့ပါရဲ႕။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ပို႔စ္ေပါင္း ၁၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိခ်ိန္အထိ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ “ အေတြးစေလးေတြ ” ဟာ လူမသိ၊ သူမသိဘ၀နဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့ရရွာပါတယ္။


စာႁကြင္း။     ။
တက္ဂ္ပို႔စ္တစ္ခါေရးရင္ အရွိန္ရသြားတတ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဒီတစ္ခါလည္း အခန္းဆက္ျဖစ္သြားျပန္ပါၿပီ။ ေနာက္တစ္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ရြာထဲမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ရသူေတြနဲ႔ ႀကဳိက္ႏွစ္သက္ခံစားမိတဲ့ ဘေလာ့ေတြအေၾကာင္းကို သံုးသပ္ခ်က္အက်ဥ္းအျဖစ္ တင္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုင္း Happy blog day ပါ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီအေပါင္းတို႔ေရ...

Tuesday, 23 August 2011

ႏွလံုးသားထဲက ပုဂံျပည္ ( ၂ ) . . .

( ေရွးေဟာင္းသုေတသနျပတိုက္၊ ကန္ေတာ့ပလႅင္၊ ပုထိုးသားမ်ား၊ သဗၺညဳ၊ ဓမၼရံႀကီး၊ အပယ္ရတနာ၊ အာနႏၵာ )

၇.၄.၂၀၁၁

ဒီေန႔မနက္ အိပ္ရာထေနာက္က်ျပန္ပါတယ္။ မနက္၁၀နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွပဲ အိပ္ရာထျဖစ္ပါတယ္။ အခုတည္းေနတဲ့ “ၾကည္ၾကည္ျမ” တည္းခုိခန္းက ၁၂ရက္နဲ႔ ၁၃ ရက္မွာ အခန္းမအားတာေၾကာင့္ ရက္ရွည္ဆက္တိုက္တည္းခ်င္တဲ့ ကိုယ္တို႔အတြက္ အဆင္မေျပပါ။ ဒါ့အျပင္ မေန႔ကပဲ ပုဂံေျမပံုမွာၾကည့္မိေတာ့ ဒီေနရာဟာ ပုဂံၿမဳိ႕သစ္ျဖစ္ၿပီး သူ႔အနီးအနားမွာ ဘုရားပုထိုးလည္း လည္စရာပတ္စရာ သိပ္မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၁၂နာရီထိုးလို႔ check out  မလုပ္ခင္မွာ ေနာက္တည္းခိုခန္းတစ္ခန္းရွာၾကဖို႔ မေန႔ကတည္းက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလို အိပ္ရာထေနာက္က်သြားတာေၾကာင့္ ေနာက္ရက္မွပဲ တည္းခိုခန္း ကိစၥကို စီစဥ္ဖို႔ အေျခအေနအရ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ထြက္ၿပီး အသင့္ေတြ႕တဲ့ လိုင္းကားေပၚ တက္လို႔ ပုဂံၿမိဳ႕ေဟာင္းဘက္ကို ခရီးစခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံ-ေညာင္ဦးကို ေျပးေနတဲ့ လိုင္းကားေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ကားခအင္မတန္မွ သက္သာပါရဲ႕။

စိမ္းလန္းလွတဲ့ ၾကည္ၾကည္ျမ ဧည့္ရိပ္သာ . . .

လိုင္းကားခ တစ္ေယာက္၂၀၀(တကယ္ေတာ့ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ လိုင္းကားမဟုတ္ပါ။ ပုဂံေညာင္ဦးေျပးေနတဲ့ ေခါက္ျပန္ ကားေတြပါ) ကုန္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ပုဂံေရွးေဟာင္းသုေတသနျပတုိက္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ျပတိုက္၀င္ေၾကးက တစ္ေယာက္ ၅၀၀၊ ကင္မရာခြန္က အေပ်ာ္တန္းအတြက္ တစ္လံုးကို ၃၀၀ပါ။ ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ယွဥ္ရင္ တကယ့္ပုဂံေနျပည္ ေတာ္အစစ္က ေစ်းပိုသက္သာတဲ့သေဘာပါပဲ။ ေနျပည္ေတာ္မွာက ကင္မရာခြန္ တစ္ခါေဆာင္ရရင္ ၂၀၀၀ က်ေပသကိုး။  ျပတိုက္က တကယ့္ကို ထုထည္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ခမ္းခမ္းနာနားေဆာက္ထားပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းက်ယ္က်ယ္ေဘးမွာ သစ္ပင္ႀကီးမရွိတာေၾကာင့္ ေနပူသက္သာေအာင္ ခပ္သုတ္သုတ္ေလးေတာ့ သြားယူရပါရဲ႕။

ေျမပံုအားကိုးနဲ႔ ေတြ႕သမွ် သြားခဲ့တယ္ . . .

ပုဂံေရွးေဟာင္းသုေတသနျပတိုက္ . . .

ေရွးေဟာင္းျပတိုက္ထဲက မင္းက်န္စစ္ . . .
ျပတိုက္ထဲကို ဓာတ္ပံုကင္မရာ၊ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ ယူခြင့္မေပးပါ။ အစကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ သေဘာမေပါက္ေပမယ့္ ျပတုိက္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ကရွင္းျပမွပဲ အရင္က ျပတိုက္မွာ မိုင္းကြဲခဲ့တာေၾကာင့္ရယ္၊ ျပတိုက္မွာ ရွိတဲ့ အဖိုးတန္ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြအေၾကာင္း အျပင္လူေတြ မသိေစခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ ဆိုတာ သိရပါတယ္။ ခရီးေဆာင္အိတ္မယူရတာ သဘာ၀က်ေပမယ့္ ဒုတိယအေၾကာင္းျပခ်က္ကို သိပ္ဘ၀င္မက်ပါ။ ကိုယ့္ျပတိုက္က အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြအေၾကာင္း အမ်ားသိရမွ ျပတိုက္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာပိုတိုးတက္လာ မယ္လို႔ ယူဆမိတာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘတ္ဂ်က္နည္းတဲ့ ဌာနျဖစ္တာေၾကာင့္ လုံၿခံဳေရး အသံုးစရိတ္ မ်ားမ်ားစားစား မတတ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျပခန္းအ၀င္က တာ၀န္ခံအရာရွိတစ္ေယာက္က ကိုယ္ကိုင္ထားတဲ့ ပုဂံေျမပံုကို ေထာက္ျပၿပီး ပုဂံမွာသြားေလ့လာသင့္တဲ့ ေနရာေတြကို အႀကံေပးပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ဒီမွာပဲရွိတဲ့ ပဉၥေလာဟာ ရုပ္ပြားေတာ္ေတြကို ဖူးျဖစ္ေအာင္ဖူးသြားဖို႔လည္း အႀကံေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒီေဒသက ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ေဖာ္ေရြပံုကို မွတ္မွတ္သားသားျဖစ္မိပါေတာ့တယ္။ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ တစ္ျပည္လံုးမွာ ရွိတ့ဲ၀န္ထမ္းအားလံုး ပုဂံက ၀န္ထမ္းေတြလို ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာေစခ်င္ပါရဲ႕ေလ။

ျပတိုက္ေျမညီထပ္မွာ ခန္းမက်ယ္ႀကီးတစ္ခုရွိၿပီး ပုဂံေခတ္က ထင္ရွားခဲ့တဲ့ မင္းေတြရဲ႕ ပုံတူေၾကးရုပ္တုေတြ ထားပါတယ္။ ဒါေတြက ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတာ့မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ေလ့လာၿပီး အရပ္အေမာင္း အခ်ဳိးအစားကို ခန္႔မွန္းယူ၊ နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အ၀တ္အစားေတြကို ညွိႏႈိင္းၿပီး မ်က္နာေတြကိုေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် အဆင္ေျပေအာင္ သြန္းလုပ္ထားတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္လက္ရာေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ စာတန္းထိုးရာမွာ ပုဂံေခတ္အေရးအသားကို သံုးထားတာေၾကာင့္ မသိရင္ေတာ့ မ်က္စိလည္စရာပါ။ ဒီအရုပ္ေတြအျပင္ ပုဂံသားေတြ တီးမႈတ္ကခုန္ေနပံုေတြ၊ ဆြမ္းေလာင္းေနပံုေတြကိုပါ ရုပ္ထုေတြထုတားပါတယ္။ ဒီရုပ္ထုေတြကေတာ့ ေၾကးရုပ္တုမဟုတ္ပါ။ ဖေယာင္းရုပ္တုေတြ ကို ေၾကးေရာင္ေပါက္ေအာင္ ေဆးျဖန္းထားတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္ထပ္ခန္းမၾကယ္ႀကီးရဲ႕ ေဘးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္ အခန္းငယ္ေလးေတြထဲမွာ ျပခန္းငယ္ေလးေတြ ခြဲၿပီးျပထားပါတယ္။ ၀င္၀င္ခ်င္း ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ပုဂံဘုရားေတြကေန တူးေဖာ္ရရွိတဲ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကို ျပထားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ပုဂံသားေတြရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုေတြ ပုဂံသူေတြရဲ႕ ဆံထံုးပံုစံ ၅၇မ်ဳိးကိုလဲ ပံုစံတူလုပ္ၿပီး ျပထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီဆံထံုးပံုစံေတြကို ေဒၚေစာမံုညင္းေရးတဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး၀တ္စားဆင္ယင္ပံုက်မ္းထဲမွာ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

အဲဒီအခန္းနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ ပုဂံနန္းေတာ္ျပခန္းပါ။ ပုဂံေခတ္စစ္လက္နက္ေတြျဖစ္တဲ့ ဓားေတြ၊ လွံေတြ၊ အဲေမာင္းေတြလည္းေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီဓားေတြကိုၾကည့္မိေတာ့ ပုဂံသားေတြဟာ အနည္းဆံုးေတာ့ ေျခာက္ေပနီးပါးျမင့္ၿပီး ခြန္အားဗလ သန္မာထြားႀကိဳင္းၾကမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။ ဒါေတြကိုၾကည့္မိေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုယ္ကာယႀကံ႕ခိုင္မႈ နည္းသထက္နည္းလာေနတဲ့ ကိုယ္အပါအ၀င္ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္မိပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ကိုင္တဲ့ဓားႀကီးေတြက ေရာမေခတ္က စစ္သားေတြကိုင္တဲ့ ဓားေတြနဲ႔ ပံုစံခ်င္းေတာ္ေတာ္တူပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ လႈိင္းတြန္႔လို တြန္႔ထားတဲ့ဓားႀကီးတစ္လက္လည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ က်န္တာကေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္နန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ပႏၷက္ပံုေတြျပထားတာပါ။

နန္းေတာ္ျပခန္းနဲ႔ကပ္လ်က္အခန္းကေတာ့ ပုဂံေခတ္စာေပျပခန္းပါ။ ဘုရားေတြကေတြ႕ရသမွ် ေက်ာက္စာမူရင္းေတြကို ဒီအခန္းမွာ ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ နံမည္ေက်ာ္ ျမေစတီေက်ာက္စာမူရင္းကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာအကၡရာ ေျပာင္းလဲပံုေတြအေၾကာင္း နည္းနည္းပါးပါးေလ့လာဖူးေပမယ့္ ဒီေက်ာက္စာေတြကိုေတာ့ သံုးေလးလံုးထက္ပို မဖတ္တတ္ ခဲ့ပါ။ ဒီျပခန္းမွာ တာ၀န္က်တဲ့ တာ၀န္ခံ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသမီးကရွင္းျပတာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားပါတယ္။ ဒီတာ၀န္ခံအမ်ဳိးသမီကပဲ ကိုယ္တို႔ကို အေပၚထပ္က ပဥၥေလာဟာ ေစတီႏွစ္ဆူကို လို္က္ျပၿပီး က်က်နန ရွင္းျပပါတယ္။

အေပၚထပ္မွာ ပုဂံတစ္ခြင္က ရခဲ့တဲ့ ရုပ္ပြားေတာ္ေတြရဲ႕ မူရင္း ၁၃၀ ေက်ာ္ကို ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပုဂံပုထိုးေတြမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ရုပ္ပြားေတာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ပံုစံတူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မတ္ရပ္ရုပ္ပြားေတာ္ေတြမွာ သကၤန္းေတာ္ဟာ ပါးလွပ္ေနၿပီး ဒူးဆစ္ေတာ္မွာ အဖုပါရင္ ဒါဟာမူလ ပုဂံလက္ရာျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သူရွင္းျပမွပဲ သိရတာပါ။ ဒါ့အျပင္ အာနႏၵာဘုရားက မတ္ရပ္ရုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူမွာ ေတာင္ဘက္နဲ႔ အေရွ႕ဘက္ကပဲ မူရင္းပုဂံေခတ္ ရုပ္ပြားေတာ္ ျဖစ္ၿပီး က်န္ႏွစ္ဆူက ေနာက္ပိုင္းေခတ္လက္ရာေတြ ျဖစ္မွန္းလည္း သိရပါတယ္။

ပထမ မဥၥေလာဟာရုပ္ပြားေတာ္ဟာ ပုဂံအ၀တ္အစားေတြျပတဲ့အခန္းရဲ႕ အေပၚမွာရွိပါတယ္။ ရုပ္ပြားေတာ္ကို သံတန္းနံရံ ေတြထဲမွာ ကာကြယ္ထားၿပီး လံုၿခံဳေရးကင္မရာနဲ႔လည္း ေစာင့္ၾကပ္ေနပါတယ္။ ဒီရုပ္ပြားေတာ္ဟာ ၁၁ရာစု လက္ရာျဖစ္တာေၾကာင့္ က်န္စစ္သားမင္းရဲ႕ ကုသိုလ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေညာင္ဦးၿမဳိ႕နယ္ စဥ့္ကူေက်းရြာမွာ ရွိတဲ့ နဂါးရုံဘုရားကေန ေတြ႕ရွိခဲ့ရတာပါ။ ပဥၥေလာဟာဆိုတာကေတာ့ ဆင္းတုေတာ္ထုလုပ္ရာမွာ သံုးထားတဲ့ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေၾကး၊ သံ၊ သြပ္ စတဲ့ သတၱဳငါးမ်ဳိးစပ္ကို အစြဲၿပဳၿပီး ေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီရုပ္ပြားေတာ္မွာ ထူးျခားခ်က္ ေျခာက္ခ်က္ ရွိပါတယ္။
(၁) ရုပ္ပြားေတာ္ လည္ပင္းေတာ္ဟာ ေစတီေတာ္ရဲ႕ ပစၥယံအဆင့္ေတြ၊ လည္ပင္းေတာ္ဟာ ၾကာဖူး၊ ႏွာေခါင္းေတာ္ဟာ ထီးေတာ္ပံုျဖစ္တာေၾကာင့္ ၿခံဳၾကည့္ရင္ ေစတီေတာ္တစ္ဆူပံုျဖစ္ပါတယ္။
(၂) ရင္အုပ္ေတာ္ႏွစ္ဘက္ဟာ ျမင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ မ်က္လံုးႏွစ္ဖက္ပံုရွိၿပီး ၀မ္းဗိုက္ေတာ္ဟာ ျမင္းရဲ႕ႏွာေယာင္ပံုျဖစ္တာမို႔ ၿခံဳၿပီးၾကည့္ရင္ ျမင္းရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေရွ႕တည့္တည့္က ၾကည့္တာနဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ပုဂံသားေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ပံုေတာ္ကို စိတ္မွန္းနဲ႔ ပူေဇာ္ရာမွာ သူတို႔စိတ္ထဲကေန ျမင့္ျမတ္တယ္လို႔ ယူဆၾကတဲ့ သိေႏၶာျမင္းရဲ႕ပံုကို ထည့္ၿပီးထုၾကတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။
(၃) ရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ ခ်က္ေတာ္မွာ ေရႊအစစ္ထည့္သြင္းထုလုပ္ထားပါတယ္။
(၄) ရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ လက္၀ဲဘက္လက္သန္းဟာ ေငြျဖစ္ပါတယ္။
(၅) ရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ စကၡဳအိေႃႏၵခ်ထားတဲ့ မ်က္လံုးေတာ္ေတြကို ေရႊနဲ႔ထုလုပ္ထားပါတယ္။
(၆) ရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ နဖူးကို ေရႊျပားနဲ႔ ပူေဇာ္ထားပါတယ္။
ဒီရုပ္ပြားေတာ္ဟာ တန္ခုိးႀကီးၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္တာေၾကာင့္ ေရွးအရင္ကတည္းက တကူးတကသြားၿပီး ဖူးၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဒုတိယရုပ္ပြားေတာ္ကေတာ့ ပုဂံနန္းေတာ္ျပခန္းအထက္ဘက္မွာ ရွိပါတယ္။ ၁၁ရာစု လက္ရာျဖစ္ၿပီး က်န္စစ္သားမင္းႀကီးရဲ႕ ကုသိုလ္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂံၿမဳိ႕ေဟာင္း ပုဆစ္တုပ္ဘုရား ကေန ရခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပုဆစ္တုပ္ဘုရားဆိုတာကေတာ့ ခမည္းေတာ္မင္းႀကီးကို က်န္စစ္သားမင္းက ဒူးတုပ္ၿပီးဦးခ်ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ တည္ထားတာမို႔ ဒီဘြဲ႕ေတာ္တြင္တာပါ။ ဒီရုပ္ပြားေတာ္ဟာ ပထမရုပ္ပြားေတာ္ထက္ ဥာဏ္ေတာ္ပိုျမင့္ပါတယ္။ သတၱဳအေရာ အခ်ဳိးအဆ အားနည္းတာေၾကာင့္ အေရာင္ပိုရင့္ၿပီး အညိဳရင့္ေရာင္ပိုသန္းပါတယ္။ ထူးျခားခ်က္ေတြကေတာ့ ပထမရုပ္ပြားေတာ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ရွိၿပီး ဘယ္လက္ေတာ္မွာကိုင္ထားတဲ့ သကၤန္းေတာ္ဟာ ငါးၾကင္းၿမီးပံုရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ငါးဆိုတာေအးခ်မ္းတဲ့ သဘာ၀ရွိတာမို႔ နိမိတ္ေကာင္းနဲ႔ ထုလုပ္ထားခဲ့တာလို႔ ယူဆရပါတယ္။ လက္၀ါးေထာင္ထားတဲ့ ညာဘက္လက္ေတာ္က လကၡဏာေတာ္ အေရးအေၾကာင္းေတြကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ေညာင္ရြက္ပံုျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီရုပ္ပြားေတာ္ႏွစ္ဆူအျပင္ အလိုေတာ္ျပည့္ ရုပ္ပြားေတာ္ မူရင္း ကိုလည္း ဖူးခဲ့ရပါတယ္။ အလိုေတာ္ျပည့္ေစတီေတာ္မွာ အခုဖူးေနၾကတဲ့ ရုပ္ပြားေတာ္က အစစ္မဟုတ္ပါ။ မူလရုပ္ပြားေတာ္ကို ပံုစံတူလုပ္ထားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရုပ္ပြားေတာ္ေတြမွာ ဘြဲ႕ေတာ္ေတြ ထိုးမထားတာေၾကာင့္ ေသေသခ်ာခ်ာသိဖို႔မလြယ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအလိုေတာ္ျပည့္ရုပ္ ပြားေတာ္ေရွ႕မွာ ယြန္းတိုင္ေတြနဲ႔ သံႀကဳိးတားထားတာမို႔ ရွာရတာ သိပ္မခက္ပါ ။ ဒီဘုရားသံုးဆူလံုးဟာ ဆုေတာင္းတိုင္း ျပည့္တာမို႔ လူႀကီးေတြ မၾကာမၾကာလာဖူးၿပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဘာဆုေတြမ်ား ေတာင္းၾကသလဲဆိုတာေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ပါ။ ဒီရုပ္ပြားေတာ္ရဲ႕ လည္ပင္းနဲ႔မ်က္ႏွာေတာ္ကလည္းေေစတီပံုျဖစ္ပါတယ္။ အနီးကပ္ဖူးရင္ စကဳၡအိေႃႏၵခ်ထားဟန္ရွိၿပီး အေ၀းကေနဖူးရင္ ၿပံဳးေတာ္မူေနဟန္ေပၚေအာင္ ထုလုပ္ထားပါတယ္။

ဒီအခ်က္ေတြအျပင္ ထိုင္ေတာ္မူ ဆင္းတုေတာ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မွတ္သားစရာေတြလည္း ရခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္ေတာ္မူ ရုပ္ပြားေတာ္ေတြမွာ ဒူးဆစ္ေတာ္ႏွစ္ဖက္ၾကားအကြာအေ၀းဟာ ေအာက္ေျခကေန-
ေမးေတာ္အထိအကြာအေ၀းနဲ႔တူရင္ - ဆင္းရဲသားရဲ႕ ကုသိုလ္
ႏွာေခါင္းေတာ္အထိအကြာအေ၀းနဲ႔တူရင္ - သူေဌးသူႁကြယ္ရဲ႕ ကုသိုလ္
မ်က္လံုးေတာ္အထိ အကြာအေ၀းနဲ႔တူရင္ - မွဴးမတ္ေတြရဲ႕ ကုသိုလ္
နဖူးေတာ္အထိ အကြာအေ၀းနဲ႔တူရင္ - ဘုရင္ရဲ႕ ကုသိုလ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ တကယ့္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ဗဟုသုတပါ။

ကိုယ္တို႔ကို လိုက္ၿပီးရွင္းျပေပးတဲ့ ၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသမီးကို ေက်းဇူးတင္တာေၾကာင့္ ပိုက္ဆံေပးေပမယ့္ ဒီအတိုင္းယူလို႔ မရပါ။ ေအာက္ထပ္မွာရွိတဲ့ တာ၀န္ခံအမ်ဳိးသမီးကို ေပးရပါတယ္။ ရွင္းျပတဲ့ ၀န္ထမ္းကို တ၀က္ခြဲေပးၿပီး က်န္တ၀က္ကို ဘံုေငြထဲမွာ ထည့္ရပါတယ္။ ညေနရုံးဆင္းရင္ အဲဒီဘံုေငြကို ၀န္ထမ္းေတြအားလံုး ခြဲေ၀ယူရပါတယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေလးပါ။ အားလံုးအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ေပးထားတာ ခ်စ္စရာပါ။

ပုဂံရဲ႕ အိုေအစစ္ . . .

အညာဟင္းေတြပါ . . .

ျပတိုက္က အထြက္မွာေတာ့ ဗိုက္ျဖည့္ဖို႔ တစ္ခါျပင္ ၆၀၀ လို႔ေရးထားတဲ့ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲကို ၀င္ၾကပါတယ္။ အေရးထဲမွာ ကိုယ္တို႔ကိုပါ တူးရစ္မွတ္ၿပီး ဟဲလိုလာလုပ္ေနတာေၾကာင့္ ရယ္ရပါေသးတယ္။ တစ္ခါျပင္ပံုစား မဟုတ္ဘဲ ဟင္းပြဲမွာၿပီး စားျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္က ေစတနာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရွိသမွ်အရံဟင္းေတြ အကုန္ခ်ေပးတာေၾကာင့္ စားပြဲေတာင္ မဆံ့ပါ။ ဒါတင္အားမရေသးဘဲ ကို္ယ္တို႔စားေနတုန္းမွာပဲ ခရမ္းခ်ဥ္သီးသုတ္တစ္ပြဲထပ္ခ်ေပးပါတယ္။ စားၿပီးျပန္ေတာ့လည္း ဖရဲသီးစိတ္တစ္ပန္းကန္၊ ဇီးယိုတစ္ပန္းကန္၊ မန္က်ီးေတာ္ဖီတစ္ပန္းကန္ခ်ေပးၿပီး အခ်ိဳတည္းခိုင္းပါ ေသးတယ္။ ပုိက္ဆံရွင္းေတာ့ သံုးေထာင္ေတာင္ မျပည့္ပါ။ အနားပတ္၀န္းက်င္ဘုရားေတြကို သြားဖို႔လမ္းေမးလိုက္ေတာ့လည္း က်က်နန လမ္းျပလိုက္ပါေသးတယ္။ တကယ့္ ျမန္မာစစ္စစ္ေတြကို ျပန္ေတြ႕ရသလို ခံစားရပါတယ္။

မီးမေလာင္ေက်ာင္း ေျခေတာ္ရင္းမွာ . . .
မီးမေလာင္ေက်ာင္း . . .
မီးမေလာင္ေက်ာင္း အတက္ေလွကား . . .
ထမင္းစားအၿပီးမွာ အနားမွာရွိတဲ့ မီးမေလာင္ေက်ာင္း ကို ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းက သိပ္ေတာ့မႀကီးလွပါ။ အေပၚမွာေတာ့ ေစတီငယ္တစ္ဆူရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းေပၚကတက္ၾကည့္ရင္ သဗၺညဳဘုရားဘက္ကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ရပါတယ္။ မီးမေလာင္ေက်ာင္းကို ၾကည့္အၿပီးမွာ ကန္ေတာ့ပလႅင္ ကို သြားၾကပါတယ္။ 

ေအးခ်မ္းလွတဲ့ ကန္ေတာ့ပလႅင္ . . .

ကန္ေတာ့ပလႅင္က အဂၤေတပန္းေတြ . . .

ကန္ေတာ့ပလႅင္ ဆင္းတုေတာ္ . . .

ဆင္းတုေတာ္ေနာက္ေက်ာက နံရံပန္းခ်ီေတြ . . .


ပရ၀ုဏ္က်ယ္က်ယ္ ၀န္း၀န္းမွာ ထေနာင္းပင္ႀကီးေတြရွိတာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။ ထေနာင္းပင္ႀကီးေတြ ေအာက္မွာလုပ္ထားတဲ့ အဂၤေတြကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ခဏအနားယူျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ စိမ္းစိမ္းစိုစို ထေနာင္းပင္ေတြ၊ ေရတမာပင္ေတြနဲ႔ နီနီရဲရဲ ဘုရားပုထိုးေတြနဲ႔ ပုဂံဟာ ဒီေန႔အထိ ခန္႔ညားေနတုန္းပါ။

ၿခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြၾကားက ပုဂံ . . .
ေတာလမ္းကလာခဲ့သည္ . . .
ကန္ေတာ့ပလႅင္ကအထြက္မွာ ေတာလမ္းကေလးအတိုင္းေလွ်ာက္ရင္း အာနႏၵာ ရွိရာဘက္ကို စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ သြားၾကပါတယ္။ လမ္းတ၀က္မွာ ေတြ႕ရတဲ့ ေစတီတစ္ဆူကို ၀င္ၾကည့္ရင္းေမးလိုက္မိေတာ့ ပုထိုးသားမ်ား ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အထဲ၀င္ရုံတင္မကဘဲ တာ၀န္ခံတစ္ေယာက္ဖြင့္ေပးတဲ့ အတြင္းေလွကားအတိုင္း ေစတီေတာ္ေပၚကို တက္ၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒီေစတီေတာ္ေပၚကေန ပုဂံဘုရားေတြကို ဖူးရတဲ့ အရသာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ ရႈခင္းေတြကို ၾကည့္ရတဲ့အရသာကေတာ့ ကိုယ္တို႔လို ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ ေပါက္ခ်င္ရာေပါက္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ သူေတြပဲ ရႏိုင္တဲ့ အရသာစစ္စစ္ပါ။ ဘုရားထဲမွာ နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီေတြေတြ႕တာေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားမ်က္ႏွာက်က္က မည္းေနတာေၾကာင့္ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဂ်ပန္ေခတ္က စစ္သားေတြ ဒီဘုရားထဲမွာ စတည္းခ်ရင္း ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကတဲ့ ၾကပ္ခိုးေတြေၾကာင့္ လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့လည္း မေျပာတတ္ပါ။ သဲပန္းခ်ီကား ေတြ ေရာင္းတာေၾကာင့္ တစ္ကားကို ၃၀၀၀ နဲ႔ ၀ယ္ခဲ့လိုက္ပါတယ္။ ဟိုတစ္ေန႔က ၇၀၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ မ၀ယ္လိုက္မိတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္မိပါေသးရဲ႕။


အရိပ္အေယာင္ျပတယ္ . . .

ပုထိုးသားမ်ား ေရာက္လုၿပီ . . .

ပုထိုးသားမ်ားက လက္မႈပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ကေလး . . .

က်န္ေနေသးတဲ့ နံရံေဆးေရး ပန္းခ်ီေတြ . . .

ပုထိုးသားမ်ားေပၚတက္တဲ့ေလွကား . . .

ပုထိုးသားမ်ားေပၚက ျမင္ရတဲ့ သဗၺညဳ . . .

ပုထိုးသားမ်ား အေပၚမွာ . . .

ပုထိုးသားမ်ားေပၚက စဥ့္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ေရထုတ္ႃပြန္ . . .

ပုထိုးသားမ်ားေပၚက ျမင္ရတဲ့ ပုဂံ . . .

လြမ္းစရာ့ ပုဂံျပည္ . . .

ညာဏ္သဗၺညဳကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း . . .

ပုထိုးသားမ်ားေပၚက ဆင္းေတာ့မယ့္ အိမ္ရွင္မ . . .

ပုထိုးသားမ်ားအဆင္း ဥမင္လုိဏ္ေခါင္း . . .

ပုထိုးသားမ်ားထဲက ရုပ္ပြားေတာ္ . . .

ပုုထိုးသားမ်ားထဲက သဲပန္းခ်ီဆရာမ . . .

ပုထိုးသားမ်ားကေန ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြကို မညွာမတာႏိွပ္စက္ရင္း ေတာလမ္းအတိုင္းဆက္သြားလိုက္ေတာ့ ပုဂံမွာ ဥာဏ္ေတာ္အျမင့္ဆံုး သဗၺညဳ ေစတီကို ေရာက္ပါတယ္။ ေစတီေတာ္ေပၚကို တက္တဲ့ စႀကၤန္လမ္းကို ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ အေပၚတက္လို႔မရပါ။ ဒီဘုရားမွာေစ်းေရာင္းတဲ့ ကေလးေတြက ရဲတင္းလြန္းတာေတြ႕ရပါတယ္။ ခဏပဲဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ေစတီေတာ္ေျခရင္းက ဆိုင္မွာ အမ်ဳိးသမီးက ကိုယ္တို႔ၿမဳိ႕မွာ ရွားပါးၿပီး ေစ်းႀကီးလြန္းတဲ့ ႀကိမ္လက္ကိုင္အိတ္ေတြ ၀ယ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မပ်က္မခ်င္းေတာ့ ခိုင္မယ့္ အိတ္ေတြ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

သဗၺညဳအ၀င္ . . .
ရိုးရာႀကိမ္လက္ကိုင္အိတ္ေတြ . . .

ျဖန္႔ခင္းထားတဲ့ သဲပန္းခ်ီကားေတြ . . .

ေအးေအးလူလူအိပ္ရင္း ၀ယ္လက္ကိုေစာင့္မယ္ . . .

သဗၺညဳကေန ေတာလမ္းအတိုင္းပုဂံဘုရားေတြထဲမွာ ထုတည္အႀကီးဆံုး  ဓမၼရံႀကီး ေစတီေတာ္ကို သြားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေစတီေတာ္ေျခရင္းမွာ အေနာ္ရထာမင္းႀကီး ရဲ႕ နန္းေတာ္ရာကုန္းကို တူးေနတာေတြ႕ရပါတယ္။

စိမ္းေနဦးမယ္ ပုဂံေျမ . . .
 
ဓမၼရံႀကီးေပၚကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ သဗၺညဳ . . .
အေနာ္ရထာမင္းရဲ႕ နန္းေတာ္ရာ . . .
ဓမၼရံႀကီးမွာေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ တံခါးက ပန္းေျပာက္အမြမ္းေတြ . . .


ပုဂံေခတ္က သစ္ထြင္းပန္းပု . . .
 
ဘုရားက ေစ်းသည္တစ္ေယာက္က ကိုယ္တို႔ကို လိုက္ၿပီးရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီလိုရွင္းမျပရင္ ေစ်းမေရာင္းရဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားပါသတဲ့ ။ ဒါကေတာ့ သူ႔အေျပာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ marketing promotion တစ္မ်ဳိးလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ဒီေစတီေတာ္ႀကီးကို အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီးက ၇ လနဲ႔ အၿပီးတည္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူရွင္းျပတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေတြပဲဲ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ မွတ္မွတ္သားသား မလုပ္ျဖစ္ပါ။ ပင္ပန္းလြန္းေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အတင္းအၾကပ္ အားေပးရင္း ေလွကားထစ္ေတြကို ႀကိဳးႀကဳိးစားစားတက္ရင္း ေစတီေတာ္ အေပၚပစၥယံကို တက္ၾကည့္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ျပန္ဆင္းလာၾကေတာ့ ရွင္းျပတဲ့ အမ်ဳိးသမီးဆိုင္မွာ ယြန္းထည္ေလးေတြ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွမသယ္ခ်င္ေအာင္ ေညာင္းေနၿပီမို႔ ခပ္ေသးေသးေလးေတြပဲ ၀ယ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေညာင္းေညာင္း အာနႏၵာကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္ သြားရပါလိမ့္ဦးမယ္။

အာနႏၵာကို လွမ္းအျမင္ . . .

အာနႏၵာဘုရားေရာက္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ႀကီးအားတင္းေလွ်ာက္ယူရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ပင္ပန္းလြန္းအား ႀကီးတာေၾကာင့္ ဘုရားထဲကို တိုက္ရုိက္မ၀င္ႏိုင္ဘဲ ၀န္းအျပင္က ႀကံရည္ဆိုင္ေလးေတြမွာ နားေနရပါေသးတယ္။

ရင္ထဲကို ေအးျမသြားေစတဲ့ ပုဂံက ႀကံရည္ . . .
အာနႏၵာက ရုပ္ပြားေတာ္ . . .
တံခါးရြက္ေပၚက ပုဂံလက္ရာ ပန္းေျပာက္အမြမ္းေတြ . . .
အာနႏၵာဘုရားက အဂၤေတပန္းလက္ရာ . . .

ဘုရားထဲကို ေရာက္ေတာ့ အမ်ဳိးသမီးက ဘုရားထဲမ၀င္ႏိုင္ေအာင္ ပင္ပန္းေနၿပီမို႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက ကြပ္ပ်စ္တစ္ခုမွာ နားေနရစ္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း ဟိုဟိုသည္သည္ ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီး ျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားအျပင္မွာရပ္ထားတဲ့ ျမင္းလွည္းတစ္စီးကို ငွားၿပီး တည္းခိုခန္းစံုစမ္းဖို႔ ၀က္ႀကီးအင္းရြာဘက္ထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ Golden Express ေရာက္ေတာ့ အခန္းမရပါ။ Golden Express မွာ တစ္ညကို ၁၅၀၀၀၊ ၂၀၀၀၀ နဲ႔ ၃၀၀၀၀ တန္ေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ နည္းနည္းဆက္သြားေတာ့ New Wave မွာ အခန္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ေန႔မွပဲ ေျပာင္းလာဖု႔ိ book လုပ္ၿပီး ထြက္ခ့ဲပါတယ္။ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကေန တည္းခုိခန္းျပန္သြားဖို႔ ျပႆနာတက္ပါေတာ့တယ္။ ညေန ၆ နာရီေက်ာ္သြားၿပီမို႔ လို္င္းကားလည္း မရွိေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းသမားကိုပဲ အကူအညီေတာင္းရပါေတာ့တယ္။ သေဘာေကာင္းတဲ့ ျမင္းလွည္းသမားက သူ႔ရြာထဲကို၀င္ၿပီး ဆိုင္ကယ္တက္စီရွာေပးပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ ဆို္င္ကယ္ တစ္စီးမွ မရခဲ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အသိကားတစ္စီးကို ငွားၿပီး ျပန္ရပါေတာ့တယ္။ ျမင္းလွည္းခက ၆၅၀၀ ကားခက ၆၀၀၀ ဆိုေတာ့ သံုးမိုင္သာသာ ခရီးေလးအတြက္ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ကုန္ပါေလေရာ။

တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ ခဏနား ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ညစာထြက္စားၾကပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ တရုတ္စာေတြ မစားေတာ့ဘဲ တည္းခိုခန္းကေန တစ္လမ္းေက်ာ္မွာ ၁၀ မိနစ္သာသာ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း ေတြ႕ရတဲ့ ျမန္မာဆုိင္မွာပဲ စားျဖစ္ပါတယ္။ တီဗီဂိမ္းဆိုင္နဲ႔ တြဲဖြင့္ထားတဲ့ ဆိုင္ကေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ အရံဟင္းေလးငါးမ်ဳိးခ်ေပးၿပီး ဆက္ဆံေရးေကာင္းတာေၾကာင့္ ထမင္းစားလို႔ ေတာ္ေတာ္ၿမိန္ပါတယ္။  စားေသာက္ၿပီးေတာ့ တည္းခိုခန္းျပန္ၿပီး နားရင္း အိပ္ရပါေတာ့တယ္။ လူေတြလည္း မလႈပ္ႏိုင္ေအာင္ ေညာင္းကိုက္ေနၾကၿပီ မဟုတ္ပါလား။



၈.၄.၂၀၁၁

ဒီေန႔ေတာ့ အိပ္ရာႏိုးကတည္းက တည္းခိိုခန္းေျပာင္းဖို႔ ထုပ္ရပိုးရပါတယ္။ ၁၁နာရီေလာက္မွာ မေန႔ညက စားခဲ့တဲ့ ျမန္မာထမင္းဆိုင္ကိုသြားၿပီး မနက္စာ စားၾကပါတယ္။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ၾကည္ၾကည္ျမတည္းခိုရိပ္သာကေန ႏွစ္ရက္စာ ၂၄၀၀၀ က်တာကို check out လုပ္ၿပီး တည္းခိုခန္းအသစ္ဆီကို လိုင္းကားစီးၿပီးသြားၾကပါတယ္။ လိုင္းကားခက တစ္ေယာက္မွ ၂၀၀ ပါ။ ကားေပၚမွာ ကေလးတၿပံဳနဲ႔ တစ္မိသားစုတက္လာလို႔ ၾကည့္ၿပီး ရယ္ၾကရပါေသးတယ္။ ဆင္းရဲသားမ်ားဟာ ေငြမခ်မ္းသာေပမယ့္ ကေလးေတာ့ တယ္ခ်မ္းသာၾကတာကလား။

တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ က်န္တဲ့ အခန္းေတြမအားေသးတာေၾကာင့္ သံုးေယာက္စာ မိသားစုခန္းတစ္ခန္းကို ၁၅၀၀၀ နဲ႔ ငွားေနရပါတယ္။ air con ေရာ ပန္ကာပါ တပ္ထားေပမယ့္ စိတ္တိုင္းက် မေအးပါ။ တီဗီတစ္လံုးေတာ့ ထားေပးပါတယ္။ ညေန ၂နာရီထိုးေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေတြ႕တဲ့ လိုင္းကားကို တက္စီးၿပီး ပုဂံၿမိဳ႕သစ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ေဟာင္းတစ္၀က္က မႏူဟာေစတီ ကို သြားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ပုဂံၿမိဳ႕ေဟာင္းကို သြားမယ့္ တူးရစ္တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕လို႔ စကားလက္ဆံု ေျပာျဖစ္ၾကပါေသးတယ္။ ၁၇၊ ၁၈ အရြယ္သာ ရွိဦးမယ့္ အဲဒီတူးရစ္မေလးက ၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ျမန္မာဘာသာသင္တန္းကို တက္ေနပါသတဲ့။ မႏူဟာေစတီက သထံုဘုရင္ မႏူဟာမင္းႀကီးရဲ႕ ကုသိုလ္ေတာ္ပါ။ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးက သထံုၿပည္က္ို ဂၽြမ္းစစ္သည္ေတြရန္က ကူညီတိုိက္ခိုက္ေပးၿပီး အျပန္မွာ လံုၿခံဳေရးအတြက္ သထံုဘုရင္ မႏူဟာမင္းႀကီးကိုပါ တပါတည္းေခၚခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေစာင့္ေရွာက္ထားေပမယ့္ ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္မဟုတ္ေလေတာ့ သထံုဘုရင္ခမ်ာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ဟန္တူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္စစ္မင္းႀကီးကို ဘုရားတည္ခြင့္ေတာင္းၿပီး သူ႔ရဲ႕လက္၀တ္ေတာ္ကိုေရာင္းၿပီး ဒီဘုရားကို တည္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈကိုပါ ေပၚလြင္ေအာင္ ဒီဘုရားကိုတည္ရာမွာ ေလ်ာင္းေတာ္မူနဲ႔ ထိုင္ေတာ္မူရုပ္ပြားေတာ္ႀကီးသံုးဆူကို ဘုရားလိုဏ္ဂူက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ထုလုပ္ပူေဇာ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီဘုရားထဲကို ၀င္တာနဲ႔ ဘုရားဖူးေတြပါ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈကို ခံစားရတာေၾကာင့္ စိတ္ခံစားခ်က္ကို အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ မႏူဟာမင္းကို ေလးစားမိသလို ကိုယ္ခ်င္းလည္း စာမိပါေတာ့တယ္။ အေျခအေန၊ အေၾကာင္းမ်ဳိးစံုေၾကာင့္ ျပည္ပမွာ လူေနမႈအဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေနၾကရေပမယ့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားငယ္စိတ္ေတြနဲ႔ အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ျပန္လြမ္းၾကတဲ့ ကိုယ့္မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း လွမ္းၿပီးသတိရလိုက္မိပါေသးတယ္။

မႏူဟာေစတီ . . .

ေလ်ာင္းေတာ္မူရဲ႕ ေျခေတာ္ရင္းမွာ . . .

ဥမင္နဲ႔အျပည့္ ေလ်ာင္းေတာ္မူ . . .

မႏူဟာေရွ႕က ဧရာမသပိတ္ႀကီးနဲ႔အတူ . . .


မႏူဟာဘုရားက ထြက္ခဲ့ၿပီးေတာ့ ေျမပံုကိုၾကည့္ရင္း အပယ္ရတနာ ေစတီရွိရာဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေျမပံထဲမွာ သိပ္မေ၀းေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ၁၅မိနစ္သာသာေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရပါေသးတယ္။ အပယ္ရတနာေစတီက က်န္စစ္မင္းႀကီးရဲ႕ ကုသိုလ္ေတာ္ပါ။ ေစာလူးမင္းရဲ႕ရန္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးပုန္းေရွာင္ေနရခ်ိန္မွာ အပယ္ရတနာမိဖုရားေလာင္းက စားနပ္ရိကၡာေတြ တိတ္တဆိတ္လာပို႔ခဲ့တဲ႔ ေနရာမွာ တည္ထားခဲ့တာလို႔ သိရပါတယ္။ ေစတီေတာ္ ပရ၀ုဏ္အတြင္းမွာ ဓာတ္ပံုရ္ုိက္ခြင့္မရွိပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားေစာင့္မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ယူခဲ့ပါေသးတယ္။ အနီးအနား ကားလမ္းေဘးမွာ ပုဂံေခတ္က စဥ့္ဖိုေဟာင္းေနရာကိုေတြ႕လို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ယူခဲ့ပါေသးတယ္။

ပုဂံေခတ္က စဥ့္ဖိုေဟာင္းေနရာ . . .

အပယ္ရတနာ အ၀င္လမ္း . . .

အပယ္ရတနာ ဂူဘုရား . . .

အပယ္ရတနာထဲက ေဆးေရးပန္းခ်ီေတြ...( တိတ္တိတ္ကေလး ခိုးရိုက္လာတာ )

အပယ္ရတနာထဲက ရုပ္ပြားေတာ္ . . .

စဥ့္ဖိုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္းတစ္ဘက္မွာရွိတဲ့ နဂါးရုံဘုရား ကိုပါ သြားဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂံငလ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ၿပိဳက်ပ်က္စီးခဲ့တဲ့ ဒီဘုရားကို အခုျပန္တည္ထားပါတယ္။ ဘုရား၀န္းေတာ္ေတာ္က်ယ္ပါတယ္။ လူလည္း အေရာက္အေပါက္နည္းပါတယ္။ ဓာတ္ပုံနည္းနည္း ရိုက္ယူၿပီးေတာလမ္းအတိုင္း ကားလမ္းမဘက္ကို ျပန္ၾကပါတယ္။ 

ပုဂံနန္းေတာ္ကို လွမ္းအျမင္ . . .
ခ်ီေလတဲ့ ခ်ီေလ . . .
ျမန္မာျပည္က တူးရစ္ . . .

ကားလမ္းေဘးက ေစတီတစ္ဆူမွာထိုင္ရင္း ကားေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္ႏို္င္တာေၾကာင့္ ေတြ႕တဲ့ရြာခံတစ္ေယာက္ကို ေမးၿပီး ထန္းရည္ဆိုင္ကို သြားျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့လူတိုင္းက ဒီနားေလးတင္ပဲလို႔ေျပာေပမယ့္ ကားလမ္းမႀကီးအတိုင္း ေနပူႀကဲႀကဲမွာ နာရီ၀က္သာသာေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရပါေသးတယ္။ “ေရွ႕တစ္ျပ” နဲ႔ နံမည္ႀကီးလွတဲ့ “ၿမဳိ႕ေရႊမန္းသား”ကို တမင္သက္သက္မ်ား ပညာျပေလေရာ့သလား ေတြးမိပါေသးရဲ႕။ ထန္းရည္ဆိုင္ေရာက္ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကရင္းက ကားလမ္းေဘးမွာ စိုးမင္းႀကီးေစတီ နဲ႔ စိုးမင္းႀကီးေက်ာင္း ေတြ႕လို႔ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ပင္ပန္းေနတာေၾကာင့္ ၀င္မဖူးျဖစ္ေတာ့ပါ။


နဂါးရုံဘုရား အ၀င္မုခ္ဦး . . .

ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ နဂါးရုံ . . .


နဂါးရုံဘုရားထဲက ရုပ္ပြားေတာ္ . . .
လက္ရာေျမာက္လွတဲ့ ပုဂံဗိသုကာ မ်က္ႏွာက်က္ ေပါင္းမိုးခံုး . . .

တစ္၀က္တစ္ပ်က္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ နံရံပန္းခ်ီေတြ . . .

နဂါးရုံဘုရားထဲက ရပ္ေတာ္မူရုပ္ပြားေတာ္ေတြ . . .

ပုဂံလက္ရာ အဂၤေတ ရုပ္လံုး . . .

စိုးမင္းႀကီး အုတ္ေက်ာင္းအ၀င္ . . .
အညာေဒသရဲ႕ ရိုးရာထန္းရည္ဆိုင္က ထန္းေတာထဲမွာ ဖြင့္ထားတာပါ။ ထန္းေတာအ၀င္က ထန္းပင္တစ္ပင္မွာ ေရးထားတဲ့စာသားက “ ရၿပီလား OK ” ပါတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ရင္း မၿပံဳးဘဲကို မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ရပါရဲ႕။ ရိုးရာထန္းရည္ကို ၿမဴအိုးထဲမွာထည့္ အုန္းမႈတ္ခြက္နဲ႔ ခပ္ေသာက္ရင္း အျမည္းအျဖစ္ခ်ေပးထားတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ကို ၀ါးရတဲ့အရသာကေတာ့ ဘာနဲ႔မွကို မလဲႏိုင္တဲ့ ေလာကစည္းစိမ္လို႔မ်ားတင္စားရင္ လြန္အံံ့မထင္ေတာ့ပါ။ ေညာင္ဦးေျမပဲဆားေလွာ္က ၾကက္သြန္ျဖဴနံ႕ေလး တသင္းသင္းနဲ႔မို႔ ပဲေပါတဲ့ေဒသမွာ လူျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္မွာ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ကို မစားဖူးဘူးလို႔ ေျပာရရင္ ယံုၾကမယ္ မဟုတ္မွန္း ေသခ်ာပါရဲ႕။ ထန္းရည္ဆိုင္မွာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ၾကာေအာင္ အခ်ိန္ျဖဳန္းၿပီး အျပန္မွာေတာ့ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္လံုး ၀ါးတားတား ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ထန္းရည္တန္ခိုးနဲ႔ ပုဂံေနအပူကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အံတုႏိုင္ၿပီေပါ့။ 

ရၿပီလား အိုေခ . . .

ရိုးရာ ငွက္ခါးေတာင္ ထန္းရည္ . .
လမ္းမမွာ ကားေစာင့္ေနရင္း ကားမလာႏုိင္တာေၾကာင့္ လမ္းမအတိုင္း မိနစ္၂၀ ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္သြားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနပူျပင္းေပမယ့္ ေႏြရာသီမွာ အေကာင္းဆံုးအေဖာ္မြန္ျဖစ္တဲ့ ထေနာင္းပင္ရိပ္ေတြေၾကာင့္ ထိုက္သင့္သေလာက္ေတာ့ အရိပ္ရပါတယ္။ လမ္းမအတိုင္းနားရင္းေလွ်ာက္ရင္းကေန ေရခ်မ္းစင္ကေလးနဲ႔ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ကေလးေတြ႕ရတာေၾကာင့္ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ အနားယူၾကရင္း အညာပုဂံကို အရသာရွိရွိခံစားျဖစ္ပါရဲ႕။ အေတာ္ၾကာလို႔ လိုင္းကားေရာက္လာမွ တက္စီးရပါတယ္။ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္း လမ္းေလွ်ာက္ထားတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ လူေတြလည္း လူပံုေတာင္ သိပ္မေပါက္ေတာ့ပါ။

အျပန္လမ္းမွာေတြ႕ရတဲ့ ျပန္တည္ေစတီတစ္ဆူက အဂၤေတပန္းေတြ . . .

တေရးတေမာ . . .
 
တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရခ်ဳိးအၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ “မ်ဳိးမ်ဳိး” ထမင္းဆိုင္ကို ၁၅ မိနစ္လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သြားရပါတယ္။ ပုဂံခရီးစဥ္ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာနဲ႔ပဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေလ့က်င့္ခန္းျဖစ္ေနပါၿပီ။ မ်ဳိးမ်ဳိးထမင္းဆီဆမ္းဆိုင္က လမ္းဘယ္ဘက္မွာပါ။ ဟင္းပြဲေတြ အစံုခ်ထားေပးၿပီး ကိုယ္စားသေလာက္ ကိုယ္ရွင္းတဲ့စနစ္ပါ။ ႏွစ္ေယာက္စာအတြက္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ပဲက်တာေၾကာင့္ ေစ်းသက္သာတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ပင္ပန္းတာနဲ႔ တည္းခိုခန္းျပန္နားပါတယ္။ အခန္းမွာ တီဗီထားေပးေပမယ့္ ရွစ္ေပစေလာင္းက ဘာမွၾကည့္စရာ မရွိပါ။ ကုလားနဲ႔ တရုတ္လိုင္းေတြ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္ရင္း ညသန္းေခါင္ေလာက္မွာ မီးျပတ္သြားတာေၾကာင့္ အဲကြန္းလဲအလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ပူပူေလာင္ေလာင္ႀကီးွမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ဇြတ္မွိတ္ၿပီး အိပ္ယူလိုက္ရပါေတာ့တယ္။     ။

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .