ႏွလံုးသားထဲက ပုဂံျပည္ ( ၁ ) . . .

ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ 

ပထမဆံုးတက္(ဂ္)ပို႔(စ္)ကို စ်ာန္၀င္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ လူငယ္ေရးရာေတြကိုေရးဖို႔ အရွိန္နည္းနည္းက်သြားတာေၾကာင့္ ေႏြရာသီအားလပ္ရက္က ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ပုဂံကို အပန္းေျဖခရီးရက္ရွည္သြားခဲ့သမွ် ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းအျဖစ္ေရးထားခဲ့တာေတြကို ျမန္မာျပည္နဲ႔ အေ၀းမွာေရာက္ေနၿပီး ျမန္မာ့ေျမ၊ ျမန္မာ့ေရ၊ ျမန္မာ့သဘာ၀ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတေနသူေတြ အလြမ္းေစဖို႔ ခရီးသြားမွတ္တမ္းအျဖစ္ တင္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂံမွာ ၁၂ ရက္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ ေနၿပီး တစ္ၿမဳိ႕လံုးအႏွံ႔ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ သြားခဲ့၊ လာခဲ့၊ ေလ့လာခဲ့တာမို႔ ပုဂံရဲ႕အလွ၊ ပုဂံရဲ႕အႏွစ္သာရနဲ႔ ပုဂံသားေတြရဲ႕ ျဖဴစင္တဲ့ႏွလံုးသားနဲ႔ ၀ိညာဥ္ကိုပါ ထဲထဲ၀င္၀င္ျမင္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ ဒီခရီးသြားမွတ္တမ္းဟာ အေျခအေန အေကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ တိုင္းျခားကို ေရာက္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္စြာေသာ ျမန္မာျပည္သားမ်ားအတြက္ အလြမ္းေျပစရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔လဲ ယူဆမိပါရဲ႕...

၄.၄.၂၀၁၁

ဒီေန႔ အိပ္ရာထတာ ေနာက္က်ပါတယ္။ ၁၀နာရီေက်ာ္ေလာက္မွပဲ ႏိုးပါတယ္။ ထမင္းသြားမစားေတာ့ဘဲ ၿမဳိ႕မေစ်းမွာ အဆင္ေျပတဲ့စားစရာတစ္ခုခု စားလိုက္တယ္။ တစ္လက္စတည္းနဲ႔ ပုဂံလက္မွတ္ပါ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ေရွ႕ခံုေတြ ကုန္ေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးတန္းပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးသြားမ်ားတဲ့ ရာသီျဖစ္တာမို႔ ေၾကးမမ်ားရဲေတာ့ပါ။ ရတဲ့ခံုကိုပဲ ၀မ္းပန္းတသာ ယူခဲ့ပါတယ္။ ကားခက ႏွစ္ေယာက္စာကို ၁၁၂၀၀ က်ပါတယ္။

 ၿပီးေတာ့ junction center ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္သြားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိလည္ေနတာေၾကာင့္ ေစ်းပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ တလည္လည္ျဖစ္ေနၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ လမ္းညႊန္ေပးတဲ့သူ ေက်းဇူးနဲ႔ သေျပကုန္းအ၀ိုင္းႀကီးကေန ေတာင္ဘက္(မေသခ်ာပါ သူမ်ားေဒသမွာ ေတာင္ေျမာက္မကြဲပါ) ကို ေမာင္းခ်သြားမွပဲ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မ၀ယ္ေတာ့ဘဲ အေပၚထပ္တက္ၿပီး ကစားရုံမွာကစားတယ္။ ကိုယ့္အရြယ္က ကေလးမဟုတ္ေတာ့တာေၾကာင့္ ကေလး ကစားတဲ့ဂိမ္းေတြက အဆင္မေျပပါ။ ေသနတ္ပစ္တာပဲ ကစားျဖစ္ပါတယ္။  ၿပီးေတာ့ အရုပ္ေကာက္တဲ့ဂိမ္း ကစားျပန္ေတာ့ လည္း တစ္ခါထည့္ရင္ ကြိဳင္ေလးခုကုန္ၿပီး အရုပ္ေတြကို က်ပ္ညပ္ေနေအာင္ ထည့္ထားတာေၾကာင့္ ႏွစ္ခါေကာက္အၿပီး မွာ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ 

အမ်ဳိးသမီးကေတာ့ ဆံပင္တစ္ခါထပ္ျပင္ပါတယ္။ ၅နာရီေလာက္ကတည္းက ဆံပင္ျပင္တာ ည၇နာရီခြဲမွပဲ ၿပီးပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ခမ်ာလည္း ေတာင္သြားေျမာက္သြားနဲ႔ ေျခရာမ်ားေတာင္ ထပ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ အမ်ဳိးသမီး ဆံပင္ျပင္ေနတဲ့ ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းၿပီး စနည္းနာၾကည့္ေတာ့ သူ႕ဆံပင္ကို ျပင္ေပးေနတဲ့ဆရာက ရန္ကုန္က နံမည္ႀကီး Tony ထြန္းထြန္းပါတဲ့။ ၾကားဖူးနား၀ရွိေနတဲ့နံမည္ျဖစ္ေပမယ့္ မာမီေတြေတြ႕ရင္ ေၾကာစိမ့္တဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။ အမ်ဳိးသမီးကေတာ့ သူတို႔ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ ေလေပးေျဖာင့္ေနတာ ေတြ႕ရပါရဲ႕။ အေရးထဲမွာ အဲဒီမာမီက ကိုယ့္ကို တိုးရစ္လို႔ ထင္ေနတာေၾကာင့္ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ေနပူစပ္ခါးမွာ မနားမေန ခရီးသြားခဲ့တာေၾကာင့္ ေၾကးနီေရာင္ အသားအရည္ျဖစ္ေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို အာဖရိကန္မ်ား ထင္ေနေရာ့သလား ခ်စ္စြာေသာ မာမီ တိုနီထြန္းထြန္းရယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲက ေျပာမိပါေတာ့တယ္။ 

သူတို႔အနားမွာ ရပ္ေနရင္း ေၾကာစိမ့္လာတာေၾကာင့္ ဆံပင္အလွျပင္ဆိုင္ေရွ႕က စားေသာက္ဆိုင္မွာ တစ္ခုခုစားရင္းေစာင့္မယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ သြားထိုင္ၿပီး မီႏူးဖတ္လိုက္မိတာ ေခါင္းႀကီးပါ ေတာ့တယ္။ ကိုရီးယားစားစရာေတြကိုလည္း ခံတြင္းမေတြ႕ပါ။ တရုတ္ဟင္းေတြၾကည့့့္ျပန္ေတာ့လည္း ၄၀၀၀ တန္ ေစ်းအေပါဆံုးပါ။ ႏွစ္ေသာင္းတန္အထိေတာင္ ရွိပါေသးတယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ေစ်းအေပါဆံုးျဖစ္တဲ့ တစ္ေထာင္တန္ vanilla coffee ဆိုတာပဲ ေသာက္ရင္းေစာင့္လိုက္ပါတယ္။ အရသာကေတာ့ ခပ္ေကာင္းေကာင္းပါ။ ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာ အႃမႈပ္ေလးေတြကို လွတပတ စီစဥ္ထားတာေၾကာင့္ မေသာက္ဘဲ အလွၾကည့္စရာေတာင္ ေကာင္းေနပါေသးရဲ႕။ ေကာ္ဖီအေဖ်ာ္ေကာင္းမယ္ထင္တဲ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး နဲ႔ ေဒၚေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) တို႔ကိုေတာင္ မဆီမဆိုင္ သတိရလိုက္မိပါေသးေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီနဲ႔မတည့္တာမို႔ ေနာက္ထပ္ေသာက္ဖို႔ေတာ့ စိတ္ေတာင္မကူးပါ။

၈နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး  စည္ပင္ရိပ္သာထဲကဆိုင္မွာပဲ ညစာစားျဖစ္ပါတယ္။ မစားျဖစ္တာၾကာေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ငါးရွဥ့္ေျခာက္စပ္စားၾကည့္ပါတယ္။ စပ္ေတာ့စပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေျခာက္ပါ။ တစ္ကယ္ဆိုရင္ ငါးရွဥ့္စိုစပ္လို႔ နံမည္ေပးသင့္တယ္လို႔ ဆိုင္ရွင္ကို ေျပာခ်င္ေပမယ့္ မွန္တာေျပာရင္ ရြာျပင္ထုတ္ခံရမွာ စိုးရိမ္ရတာေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ ေစ်းကေတာ့ တစ္ပြဲကို ၄၀၀၀ ပါတဲ့။ အရသာရွိတာမို႔ တန္တယ္လို႔ပဲ ယူဆလိုက္ပါေတာ့တယ္။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ည ၁၀ နာရီ၀န္းက်င္ရွိေနၿပီမို႔ နားလိုက္ပါတယ္။

  

၅.၄.၂၀၁၁

မနက္အိပ္ရာထၿပီး ေစ်းသြားမနက္စာစားပါတယ္။ ေစ်းထဲကဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဒံေပါက္စားျဖစ္တယ္။ ေစ်းသင့္ပါတယ္။ အရသာလည္း မဆိုးပါ။ ဒါေပမယ့္ အပူဒဏ္ျပင္းလြန္းတာေၾကာင့္ ဘာစားစား အရသာ မေတြ႕ပါ။ စားၿပီးေတာ့ ရိပ္သာျပန္ၿပီး ထုပ္စရာပိုးစရာေတြ ထုပ္ရပိုးရပါေတာ့တယ္။ ဒီညေန ၇ နာရီထိုးရင္ေတာ့ ေနပူေတာ ကို ႏႈတ္ဆက္ပါေတာ့ မယ္။ ဒီေလာက္ပူေလာင္လြန္းတဲ့ေဒသႀကီးကေန ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခ်က္ခ်င္းေျပးခ်င္ပါၿပီ။ ကိုယ္တိုင္က အပူဒဏ္ကို ေၾကာက္လြန္းတာေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခါလာဖို႔ေတာ့ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ရဲေတာ့ပါ။ ဒီေဒသဟာ ေန႔ပိုင္းဆိုရင္ ပူလြန္းေလာင္လြန္းတာမို႔ လူေတြအားလံုး အိမ္တြင္းပုန္းေနၾကၿပီး ညပိုင္းေရာက္မွ မီးေရာင္ေတြ တထိန္ထိ္န္နဲ႔ အသက္၀င္တဲ့ေဒသလို႔ ဆိုရင္ မွားမယ္မထင္ေတာ့ပါ။ တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာလည္း မလိုအပ္ဘဲ ေ၀းကြာလြန္းတာေၾကာင့္ သြားေရးလာေရး ခက္ခဲလြန္းပါရဲ႕။

  

 ၿမဳိ႕မေစ်းရဲ႕ ေစ်းတန္းတစ္ေနရာ...

 

ေနျပည္ေတာ္ရဲ႕ ၿမဳိ႕မေစ်းအ၀င္ တစ္ေနရာ...

 

ပူပူေလာင္ေလာင္ေနေရာင္ေအာက္က ဒီဗီဒီဆိုင္ကေလးေတြ...

စားခ်င္တာစား၊ ပူဖို႔ကေတာ့ အာမခံၿပီးသား...

ညေန ၆နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ၿမဳိ႕မေစ်းေရွ႕က ေညာင္ဦးမန္း ကားဂိတ္ကို သြားရပါတယ္။ ညေနစာကိုေတာ့ ေစ်းတန္းမွာ ဆိုင္ေတြခင္းၿပီးေရာင္းေနတဲ့ အထဲမွာပဲ စားလုိက္ပါတယ္။ ၿမိတ္ကတ္ေၾကးကိုက္ပါတဲ့။ နည္းနည္းမွ အရသာမရွိပါ။ စားမိတဲ့လွ်ာကိုပါ ကတ္ေၾကးနဲ႔ ကိုက္ပစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ပါေတာ့တယ္။

ေနျပည္ေတာ္ေစ်းရဲ႕ ညဘက္ရႈခင္း...

မီးဆိုင္းနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ့ ကားမ်က္ႏွာက်က္...

 ခံုတန္းၾကားက တရုတ္ဆိုင္ကယ္...

၇ နာရီထိုးမွာေတာ့ ကားေပၚတက္လို႔ရပါၿပီ။ ကားကေတာ့ ေျမျပန္႔ကားထံုးစံ ခပ္ခ်ာခ်ာပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး က ေနာက္ဆံုးခံုတန္းေရွ႕မွာ အလ်ားလိုက္တင္ထားလိုက္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးခံုတန္းေအာက္မွာ အင္ဂ်င္ရွိတာ ေၾကာင့္ ေသခ်ာေပါက္ ပူပူေလာင္ေလာင္နဲ႔ စီးရမွာကို စိတ္ညစ္ေနတုန္းမွာ ကားဒရိုင္ဘာက ကိုယ္တို႔ကို အလယ္ပိုင္းေလာက္က ခံုတန္းေတြကို ေျပာင္းၿပီးေနရာခ်ေပးပါတယ္။ ဗီအိုင္ပီ ခံုတန္းေတြခ်န္ထားေပးတာမွာ စီးမယ့္လူေတြ မလာလို႔ပါတဲ့။ အခုမွပဲ ကားေတြမွာလည္း ဗီအိုင္ပီဆိုတာ ရွိေသးမွန္း ဗဟုသုတရပါေတာ့တယ္။ လာရင္ေတာ့လည္း သူတို႔ေျပာတဲ့ ဗီအိုင္ပီဆိုတာ ဘယ္လိုသတၱ၀ါေတြလည္း ၾကည့္ရဦးမွာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒါက္တာဟန္ၾကည္ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နံမည္ဟာ က်န္တဲ့ေနရာမွာ အသံုးမ၀င္ေပမယ့္ ခရီးသြားတဲ့ေနရာ မွာေတာ့ ထိုက္သင့္သေလာက္ အေထာက္အကူျပဳရွာတာမို႔ ေဆးတကၠသိုလ္(မႏၲေလး)ကို လွမ္းၿပီးေက်းဇူးတင္ရင္း ဗီအိုင္ပီထိုင္ခံုမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ခ်ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ 

 

တညလံုး တပင္တပန္းကားစီးၿပီးေတာ့ ေရာက္ခ်င္လွတဲ့ ပုဂံကို မနက္ ၅ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ သေဘာေကာင္းလြန္းလွတဲ့ ကားစပယ္ယာက ကိုယ္တို႔ကို တည္းခိုခန္းမဖြင့္ေသးတာကို ဖြင့္ခိုင္းေပးမယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ သူမ်ားကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ ဖြင့္ထားတဲ့ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ မနက္လင္းေအာင္ ထုိင္ေစာင့္လိုက္ပါတယ္။ အခ်ိန္က ေစာလြန္းေနတာေၾကာင့္ ဘာစားစရာမွေတာ့ အဆင္သင့့္ မျဖစ္ေသးပါ။ အလြယ္တကူရတဲ့ အမည္ခံရွမ္းေခါက္ဆြဲကိုပဲ အားနာပါးနာနဲပ မွာၿပီးစားျဖစ္ပါတယ္။  ၆ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာေတာ့ အနီးအနားက ၾကည္ၾကည္ျမ ဧည့္ရိပ္သာမွာ အခန္း၀င္ယူလိုက္ပါေတာ့တယ္။ 

ပုဂံခရီးစဥ္ကေတာ့ စပါၿပီ…

၆.၄.၂၀၁၁

မႈိင္းျပာေ၀သီ ပုဂံမနက္ခင္း...

ဧည့္ရိပ္သာမွာက ပန္ကာခန္း ၈၀၀၀ အဲကြန္းခန္း ၁၂၀၀၀ ပါတဲ့။ အခန္းမအားေသးတာေၾကာင့္ ပန္ကာခန္းတစ္ခန္းမွာ ၀င္ၿပီး အနားယူရပါတယ္။ တစ္ညလံုးကားစီးလာရတာ ပင္ပန္းလြန္းတာေၾကာင့္ ေရခ်ဳိးအၿပီး အိပ္ရာေပၚေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ တေရးတည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ေန႔လည္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေရာက္မွ ႏိုးပါေတာ့တယ္။

အိပ္ရာက ႏိုးႏိုးခ်င္း ပုဂံေျမကို ေျခလ်င္ေလွ်ာက္လို႔ အနီးအနားက ဘုရားေတြကို ပတ္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ေတြ႕တဲ့လမ္း၀င္ ျမင္တဲ့ဘုရားဓာတ္ပံုရိုက္ရင္း အပန္းေျဖေလ့လာေရးခရီး အစစ္က အဲဒီကပဲ စပါေတာ့တယ္။ 

ပုဂံၿမဳိ႕ေဟာင္း သီရိပစၥယာရြာက ေက်ာက္စာတိုင္...

ေသဥ္လည္ေၾကာင္မင္းလက္ထက္တကည္းက တည္ခဲ့တဲ့ရြာ...

သိရိပစၥယာရြာထဲက ျဖတ္ၿပီးသြားရင္း ေနပူလြန္းတာေၾကာင့္ လမ္းေဘးမွာ ျမင္တဲ့ေစတီႏွစ္ဆူ၀န္းထဲ ၀င္ၾကပါတယ္။ ဘာဘုရားမွန္းမသိတာေၾကာင့္ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတုန္းမွာ ဘုရားတာ၀န္ခံေရာက္လာၿပီး ဘုရားဥမင္ေသာ့ ဖြင့္ေပးၿပီး ရွင္းျပမွပဲ ၾကားဖူးရုံပဲ ၾကားဖူးခဲ့တဲ့ ဖက္လိပ္ဘုရားႏွစ္ဆူျဖစ္မွန္းသိပါေတာ့တယ္။ ဘုရားလိုဏ္္အတြင္းမွာ ပတ္လမ္းႏွစ္ခုရွိၿပီး နံရံေတြမွာ ပုဂံေခတ္၅၅၀နိပါတ္ေတာ္ ရုပ္ႁကြေတြနဲ႔ စီျခယ္ထားပါတယ္။ မွတ္ရလြယ္ေအာင္ ၅၅၀ လို႔ ေခၚေနၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ၅၄၇ ဇာတ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ရုပ္ႁကြေတြမွာ ပုဂံစာနဲ႔ အမွတ္စဥ္ထိုးထားပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပ်က္စီးေနတာကို ႏွေျမာစရာေကာင္းေအာင္ ေတြ႕ရပါတယ္။ မ်က္ႏွာက်က္ကိုေတာ့ အဂၤလိပ္မင္း လက္ထက္ကတည္းက အဂၤေတသရြတ္ကိုင္ထားပါတယ္။

 

အေရွ႕ဖက္လိပ္ဘုရား...

ဖက္လိပ္ဘုရားထဲက ေခါင္မိုး အဂၤေတ ေပါင္းကူးလက္ရာ...

အေနာက္ဖက္လိပ္ဘုရား...

အေနာက္ဖက္လိပ္ဘုရားကေတာ့ အေရွ႕ဖက္လိပ္ထက္ ထုထည္ပိုႀကီးသလို ဥာဏ္ေတာ္လည္း ပိုျမင့္ပါတယ္။ ဒီဘုရားထဲက ရုပ္ႁကြေတြက အပ်က္အစီးပိုမ်ားပါတယ္။ သမိုင္းစာအုပ္ထဲမွာေတာ့ ဖက္လိပ္နားေတာင္းနဲ႔တူတာမို႔ ဒီဘြဲ႕ေတာ္အမည္ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အရင္က ဘုရားေအာက္ေျခေတြမွာ ေျမသားေတြျပည့္ေနတာေၾကာင့္ ေအာက္မွာ လိုဏ္ဂူရွိမွန္းမသိခဲ့ဘဲ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လို႔ တူးေဖာ္ၾကည့္ၾကမွ ဒီရုပ္ႁကြေတြျပည့္ေနတဲ့ လိုဏ္ေတြကို ေတြ႕ရတာပါ။ ဒီဘုရားႏွစ္ဆူမွာရွိတဲ့ အုပ္ရိုးအသြားေတြကို ေလ့လာၾကည့္ၿပီး အရင္ေခတ္ေတြက ဒီႏွစ္ဆူကို အုတ္ရိုးေစာင္းတန္းနဲ႔ ဆက္ထားမယ္လို႔လည္း ယူဆပါတယ္တဲ့။ အေနာက္ဖက္လိပ္ဘုရားမွာ ငရဲခန္းရုပ္ႁကြတစ္ခုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါေသးတယ္။

 ဖက္လိပ္ဘုရားထဲက စဥ့္ကြင္းေတြ...

မသမာသူေတြရဲ႕ လက္ခ်က္နဲ႔ အခိုးခံရတဲ့ စဥ့္ကြင္းေနရာလပ္ေတြ...

ဖက္လိပ္ဘုရားထဲက ငရဲခန္းရုပ္ႁကြ...

တစ္ခု၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းတာက ဒီဘုရားကို တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ေလက ဘုရားမွန္းမသိဘဲ ပုဂံေခတ္က ေထာင္လို႔ယူဆေနၾကတာပါတဲ့။ တခ်ဳိ႕ကားသမားေတြက ဒီေရွ႕ေရာက္ရင္ ခရီးသည္ေတြကို ပုဂံေခတ္ကေထာင္ႀကီးလို႔ ခရီးသည္ေတြကို ရွင္းျပၾကတယ္လို႔ အဲဒီဘုရားက ၀န္ထမ္းက စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္ဆို ဘုရား၀န္းေရွ႕မွာ ဘုရားဘြဲ႕ေတာ္ကို ဆိုင္းဘုဒ္တပ္ထားရင္ အခုလိုျဖစ္မွာ မဟုတ္ေၾကာင္းရွင္းျပေတာ့ အထက္က လုပ္ခြင့္မေပးလို႔ပါတဲ့။ အထက္က ခြင့္မေပးတာနဲ႔ပဲ ေစတီေတာ္ႏွစ္ဆူခမ်ာ ေထာင္ျဖစ္ရရွာပါေတာ့တယ္။ 

ဖက္လိပ္ဘုရား အတြင္းပရ၀ုုုဏ္...

ပ်က္စီးေနတဲ့ ငါးရာ့ငါးဆယ္ စဥ့္ကြင္းေတြ...

ဖက္လိပ္ဘုရားတြင္းမွာ အမွတ္တရ...

ရွင္းျပတဲ့ ၀န္ထမ္း(ရြာသားထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို တာ၀န္ေပးထားတာပါ။ ခမ်ာမွာ ယူနီေဖာင္းအသာထားလို႔ အေပၚအက်ၤီေတာင္ မပါရွာပါ) ကို ေက်းဇူးတင္တာေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္ဖိုး ၂၀၀၀ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဘာမဆို ေစတနာပါလြန္းတဲ႔ အိမ္ရွင္မရဲ႕ လက္ခ်က္ပါ။

ညီညီညာညာရွိေနတဲ့ စဥ့္ကြင္းစီ နံရံ...

 ငါးရာ့ငါးဆယ္ ဇာတ္ေတာ္တစ္ခု...

  

ေစတီႏွစ္ဆူကေန အျပင္ထြက္ၿပီး ျမစ္ဆိပ္ဘက္ထြက္အလာမွာ ဇီးကြက္စိန္ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္ကို သြားေတြ႕ပါတယ္။ ဇီးကြက္စိန္ဆိုတာ ပီက်ဴထရီဂလင္း ေဖာက္ျပန္တဲ့ေရာဂါေၾကာင့္ အရပ္ ၇ေပေက်ာ္ျဖစ္လာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးပါ။ အစားႀကီးလြန္းတာကို ေလာက္ငေအာင္ မေကၽြးႏိုင္တာေၾကာင့္ ေသရတယ္လို႔ေတာ့ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့လည္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိပါ။ သူ႔အရိုးစုကိုေတာ့ မႏၲေလးေဆးေက်ာင္းက ျပတိုက္မွာ ျပထားတာေၾကာင့္ ရင္းႏွီးေနပါတယ္။ ကိုယ္တို႔မတ္တပ္ရပ္ၿပီး သူ႔အရိုးစုနားသြားကပ္ရင္ သူ႔ရင္ညြန္႔ရိုးနဲ႔ ကိုယ္တို႔ေခါင္းနဲ႔ တစ္တန္းထဲပါ။ သူ႔ေခါင္းက မ်က္ႏွာက်က္ထိလုမတတ္ျဖစ္တဲ့ အထိ အရပ္ျမင့္လွပါတယ္။

 

ဇီးကြက္စိန္အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္... 

ဧရာ၀တီျမစ္ရိုးတေလွ်ာက္သြားရင္း ဓာတ္ပံုတစ္ခ်ဳိ႕ရိုက္ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ငါးေၾကာ္ေတြေရာင္းေနတာကို ေတြ႕တာေၾကာင့္ ထိုင္စားျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္အရသာရွိတဲ့ ငါးေၾကာ္ပါ။ အေၾကာ္တစ္ခုမွာ ငါးသံုးေကာင္ပါၿပီး ခ်ဳိေနေအာင္ အရသာရွိပါတယ္။ တစ္ပြဲလံုးကုန္ေအာင္ စားပစ္လိုက္ၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ ၁၀၀၀ ပဲက်ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္က်မယ္လို႔ထင္ထားမိတာေၾကာင့္ ေစ်းသက္သာတာကို တအံ့တၾသျဖစ္ယူုရပါရဲ႕။ 

ဧရာျမစ္ကမ္းက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ငါးေၾကာ္...

စားေသာက္အၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ေလာကနႏၵာေစတီေတာ္ကို ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ ပုဂံမွာရွိတဲ့ စြယ္ေတာ္ေလးဆူထဲက တစ္ဆူအပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ ေစတီေတာ္ပါ။ ဧရာျမစ္ကမ္းမွာ တည္ထားတာမို႔ တည္ေနပံုေတာ္ေတာ္ လွပါတယ္။ ရႈခင္းလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ျပင္ေတာ္က်ယ္ၿပီး ေက်ာက္ျပားအျပည့္စီထားတာေၾကာင့္ အရိပ္မရွိေတာ့ဘဲ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ မ်က္ရည္က်မတတ္ပူတဲ့ဒဏ္ကိုေတာ့ ႀကိတ္မွိတ္ခံရပါတယ္။ 

ေလာကနႏၵာအတက္လမ္း...

ရင္ျပင္ေပၚက ဇရပ္တစ္ခုမွာ ထိုင္နားေနၾကတုန္းမွာ ကေလးတစ္ေယာက္က သဲပန္းခ်ီကားေတြလာေရာင္းပါတယ္။ အေသးတစ္ကားကို ၇၅၀၀ ပါတဲ့။ ေက်ာင္းစရိတ္ရေအာင္ ေရာင္းတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ အေၾကာင္းသိေနတာေၾကာင့္ မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ စကားလွေအာင္ ေျပာၿပီး အသာထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေစတီေတာ္ကုန္းကအဆင္းမွာ အမွတ္တရပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မွာ အပူဒဏ္ကာကြယ္ဖို႔ တစ္ေယာက္ကို ဦးထုပ္တစ္လံုးစီ၀ယ္ေဆာင္းရပါတယ္။ တန္မတန္ မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ပူေလာင္လွတဲ့ ေနျပင္းဒဏ္ကို အခ်ိန္မီကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔က အေရးႀကီးေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ထေနာင္းပင္ႀကီးေတြ ေပါမ်ားတဲ့ေဒသျဖစ္တာမို႔ အရိပ္အာ၀ါသကေတာ့ အင္မတန္ေပါပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ က်တ္တီးကုန္းေလာက္ေတာ့ ပူပူေလာင္ေလာင္မဟုတ္ပါ။

 

ေလာကနႏၵာ...

ေလာကနႏၵာေပၚကျမင္ရတဲ့ ခ်စ္ေသာဧရာ၀တီ...

ေလာကနႏၵာေစတီေတာ္ေျခရင္းကဆိုင္မွာေရာင္းတဲ့ ဓာတ္ပံုေဘာင္နဲ႔ ဖုန္းတင္တဲ့စင္ေလးေတြ...

ေလာကနႏၵာအနီးက ေရကန္...

ေရခ်မ္းစင္နဲ႔ အိမ္ရွင္မ...

လာလမ္းအတိုင္းျပန္လာၿပီး တည္းခိုရိပ္သာျပန္အေရာက္မွာေတာ့ ပန္ကာခန္းမွာ ထားခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို အဲကြန္းခန္းထဲ ျပန္ေရႊ႕ယူရပါတယ္။ အခန္းအက်ယ္ အတူတူပါ။ တီဗီေလးတစ္လံုးေတာ့ အပိုပါပါတယ္။ အဲကြန္းကလည္း ေရွးေဟာင္းပစၥည္းဆန္ဆန္ Door type ျဖစ္တာမို႔ ထင္သေလာက္ေတာ့ မေအးပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပန္ကာတစ္လံုးပါ အပိုတပ္ေပးထားပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါထြက္တဲ့ ခရီးမွာ သက္ေတာင့္သက္သာေလးေတာ့ ေနခ်င္ေသးတာမို႔ အဲကြန္းခန္းပဲ ယူျဖစ္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာ အျပင္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတြ႕တဲ့စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ညစာစားျဖစ္ပါတယ္။ ငါးေခါင္းဟင္းရည္ ၁၅၀၀ ပြဲေသးတစ္ပြဲ၊ ၀က္ကုန္းေဘာင္ ၃၀၀၀၊ ထမင္း ၁၀၀၀၊ ျမန္မာဘီယာ ႏွစ္ပုလင္း ၄၀၀၀ စုစုေပါင္း ၉၅၀၀ ေခ်ာပါတယ္။ ေစ်းႀကီးလြန္းတာေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခါ စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးေတြမွာ မစားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးသား ျဖစ္သြားတဲ့ အထိပါ။

တည္းခိုရိပ္သာအတြင္းပိုင္း...

တည္းခိုရိပ္သာကို ၉နာရီေလာက္ျပန္ေရာက္ၿပီး ည ၁နာရီခြဲမွာ မန္ယူ၊ ခ်ယ္လ္ဆီးပြဲကို အားေပးျဖစ္ပါတယ္။ အခန္းမွာ တီဗီထားေပးေပမယ့္ ေအာက္စက္ေတာ့ မရွိပါ။ တစ္ခန္းကို စေလာင္းတစ္လံုးမဟုတ္ဘဲ ႀကိဳးသြယ္ထားတာမို႔ ေကာင္တာကလူၾကည့္သမွ်ပဲ ကိုယ္တို႔ၾကည့္ရပါတယ္။ စေလာင္းကလည္း ၈ ေပစေလာင္းေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ဘာမွလည္း ၾကည့္စရာမရွိပါ။ သူၾကည့္သမွ်ထိုင္ၾကည့္ရင္း မနက္ ၄နာရီသာသာမွပဲ အိပ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ လြမ္းေမာဖြယ္ ပုဂံရဲ႕ပထမညကေတာ့ ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ရင္း ကုန္သြားတယ္လို႔ေျပာရင္ ကဗ်ာဆန္ေတာ့မယ္မထင္ပါ။

စာႁကြင္း။

ခရီးသြားမွတ္တမ္းဆိုတာ ဓာတ္ပံုေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔တင္ရတဲ့ သဘာ၀ရွိတာေၾကာင့္ ပုဂံခရီးမွာရိုက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုေပါင္းမ်ားစြာထဲက ပို႔စ္နဲ႔ လိုက္ဖက္မယ္လို႔ယူဆတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို ေရြးၿပီးတင္ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ကြန္နက္ရွင္အားနည္းေနသလို ဓာတ္ပံုေတြကလည္း ဖိုင္ဆိုဒ္ႀကီးေနတာေၾကာင့္ ၁၂ နာရီထိုးေလာက္ကတည္းက တင္ေနတဲ့ ဒီပို႔စ္ဟာ မနက္ ၄နာရီထိုးမွပဲ ၿပီးပါေတာ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုဂံကိုခ်စ္ၾကသူမ်ား၊ ပုဂံကိုလြမ္းေမာတမ္းတၾကသူမ်ားအတြက္ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕တာ၀န္အရ အလြမ္းေျပ၊ အတမ္းတေျပေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔သိရရင္ ေက်နပ္ေနမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း...။   ။

ညက္ၿပီ . . .

ဒီပို႔(စ္)ကေတာ့ အခန္းဆက္တက္(ဂ္)ပို႔(စ္)ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပို႔(စ္)လို႔ ဆုိရပါလိမ့္မယ္။

အရင္ပို႔(စ္)မွာ တစ္ခါတည္း ေပါင္းေရးလိုက္ဖို႔ စိတ္ကူးမိေပမယ့္ လိုတာထက္ပိုရွည္သြားရင္ စာဖတ္သူကို ႏွိပ္စက္ရာက်မွာ စိုးရိမ္တာေၾကာင့္ ပို႔(စ္)အသစ္တစ္ခုအျဖစ္ မခြဲခ်င္ဘဲ ခြဲလိုက္ရပါေၾကာင္း…

( ၃ ) အ၀တ္အစား

အစားအေသာက္က္ို ေၾကးမမ်ားတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ဟာ အ၀တ္အစားကိုေတာ့ အင္မတန္မွ ေၾကးမ်ားပါတယ္။ ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့ အက်င့္ျဖစ္တာမို႔ ျပင္လို႔လဲ မရႏိုင္သလို၊ ျပင္ဖို႔လဲ လိုတယ္မထင္တာေၾကာင့္ အခုအခ်ိန္အထိ အ၀တ္အစားကို ေၾကးမ်ားတုန္းပဲ ရွိပါရဲ႕။ မလိုအပ္ဘဲ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးတာေၾကာင့္ ကေလးဘ၀ကတည္းက စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္နဲ႔ မေနခဲ့ဖူးပါ။

( နံရိုးအေခ်ာင္းအေခ်ာင္းနဲ႔၊ စပုတ္တံ လက္ေမာင္းေလးေတြကို လူျမင္မွာ စိုးရွာလို႔နဲ႔ တူပါတယ္… ) ကေလးဘ၀မွာေတာ့ မိဘ၀ယ္ေပးသမွ်ကိုပဲ ၀တ္ရတာမို႔ ေၾကးမ်ားခြင့္ သိပ္မရွိေပမယ့္ မႀကဳိက္တဲ့အ၀တ္အစားကို ေခ်ာင္ထိုးထားၿပီး ႀကိဳက္တာေလးေတြကိုပဲ လွည့္ပတ္၀တ္ေနျဖစ္တာေၾကာင့္ မၾကာမၾကာ အဆူခံရတာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။

မိဘမ်ားက အစစအရာရာ စည္းစံနစ္က်လြန္းတာမို႔ သံုးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ခ်ဳပ္ေပးထားတဲ့ အက်ႌဟာ ငါးတန္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္က်မွပဲ ခႏၶာကုိယ္နဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေလာက္ဆိုရင္ ေလးတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ အဲဒီအက်ႌႀကီးေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္စတိုင္ထြားမလဲဆိုတာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လို႔ရႏိုင္ပါရဲ႕။ လက္တိုအက်ႌဆိုေပမယ့္ ငါးတန္းအထိ ၀တ္ဖို႔ စီမံခ်က္နဲ႔ ခ်ဳပ္ေပးထားတဲ့ စီမံကိန္းအက်ႌျဖစ္တာမို႔ အက်ႌလက္က လက္ဖ်ံေပၚေရာက္ေနၿပီး ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာင္ မ၀တ္ၾကေသးတဲ့ ေခတ္အမီဆံုး အမ်ဳိးသား၀တ္ လက္စက အက်ႌနဲ႔ စတိုင္ထြားခဲ့ရပါတယ္။ အခုမွသာ ျပန္ႁကြားႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီအရြယ္တုန္းကေတာ့ အင္မတန္မွ စိတ္ညစ္ခဲ့ရပါရဲ႕။ စာတစ္ခါ ေရးဖို႔အေရးမွာ ၀န္ႀကီးအက်ႌႀကီးရဲ႕ လက္ကိုပင့္ေနရတာနဲ႔တင္ ခရီးက မတြင္ရွာေတာ့ဘူးကိုး။ အက်ႌေအာက္နားကလည္း ရွည္လြန္းေနတာမို႔ ျပာဂေလာင္၊ ျပာလေခ်ာင္ညီေနာင္၀တ္တဲ့ အက်ႌဒီဇိုင္းမ်ဳိးနဲ႔လဲ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ေနၿပီး တစ္ခါတစ္ခါမွာမ်ား အက်ႌကို အျပင္ထုတ္၀တ္လိုက္ရင္ ေဘာင္းဘီတိုကေလးကိုေတာင္ မျမင္ရေအာင္ ျဖစ္ရတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက မၾကာမၾကာ စတာေနာက္တာ ခံရေလ့ရွိပါတယ္္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ရွိတာ ကိုယ္၀တ္တာမို႔ သူမ်ားကို သိပ္ဂရုမစိုက္တဲ့ ေမာင္ဟန္ၾကည္ကေလးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ ေနေလ့ရွိပါသတဲ့။

 တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အက်ႌအျဖဴလက္ရွည္နဲ႔ ပုဆိုးအေရာင္ရင့္ရင့္ကို ပထမႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုး ဒံုးခံ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ထက္ငါ အၿပဳိင္အဆိုင္ ၀တ္ၾကစားၾကတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ေမာင္ဟန္ၾကည္ကေလးဟာ လူၾကားထဲမွာ ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနပါေရာတဲ့။ ( နံမည္ႀကီးခ်င္တဲ့လူမ်ားၾကေတာ့ အဲသလိုကို နံမည္ႀကီးရွာတာကလား… ) ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းကထိန္မွာ သီခ်င္းတက္ဆိုရင္း ေဘာင္းဘီရွည္၀တ္ရာက အႀကဳိက္ေတြ႕သြားေတာ့တာမို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဘာင္းဘီရွည္ကိုပဲ မခၽြတ္တမ္းနီးနီး၀တ္လာတာ ဒီေန႔အထိပါ။ စီးပြားေရးအရ တြက္ေခ်ကိုက္တာေၾကာင့္ ၀တ္ျဖစ္ေနတာလည္း ပါပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ေစ်းကြက္ထဲမွာ နံမည္အႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ဦးဂ်မ္းတံဆိပ္ ပုဆိုးတစ္ထည္ကို ၈၀၀၀ ေလာက္ေပးၿပီး ေလးထည္ေလာက္၀ယ္၀တ္ရင္ေတာင္္ လြန္ေရာကၽြံေရာ သံုးေလးလေလာက္ပဲ ၀တ္လိုက္တာနဲ႔ အေရာင္ေရာ၊ အေသြးပါ က်ၿပီး ႏြမ္းကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘာင္းဘီရွည္ အမ်ုဳိးအစား ေကာင္းေကာင္းတစ္ထည္ကို ၀ယ္ထားရင္ေတာ့ အနည္းဆံုး တစ္ႏွစ္ေလာက္ ဒံုးခံ၀တ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စီးပြားေရးတြက္တြက္ၿပီး ေဘာင္းဘီကို ၀တ္ေနျဖစ္တယ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါ။ ဒါေပမယ့္ Jeans ေဘာင္းဘီကိုေတာ့ ကိုယ့္အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းနဲ႔ မကိုက္ညီဘူးလို႔ ယူဆမိတာေၾကာင့္ State ေက်ာင္းသားဘ၀က ၀တ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္ကစလို႔ လံုး၀မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီက ပုဂံကို အားလပ္ရက္ခရီးရွည္ထြက္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွပဲ Jeans ေဘာင္းဘီကို ျပန္၀တ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

အက်ႌအေၾကာင္အၾကားေတြကိုေတာ့ လူမွန္းသိတတ္ခ်ိန္ကတည္းက တစ္ခါမွ မ၀တ္ဖူးပါ။ လက္ေဆာင္ရရင္လည္း မ၀တ္ဘဲ သိမ္းထားလိုက္တာပဲ မ်ားပါတယ္။ တီရွပ္လည္း သိပ္မ၀တ္ျဖစ္ပါ။ အိမ္ေနရင္း ၀တ္တာမ်ဳိးေတာ့ရွိေပမယ့္ အျပင္သြားရင္ တစ္ခါမွ ၀တ္မသြားျဖစ္ပါ။ ပုဂံကို ခရီးသြားတုန္းကေတာ့ ၀တ္ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ အၾကာဆံုး၀တ္ျဖစ္တာလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ရွပ္လက္ရွည္၊ လက္တိုေတြပဲ အ၀တ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က အသားမျဖဴတာမို႔ အေရာင္ အင္မတန္ေရြးရပါရဲ႕။ အနီေရာင္၊ အ၀ါေရာင္ေတြဟာ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ငခ်ိတ္ေရာင္အသားအရည္ကို သပိတ္ေရာင္ေပါက္သြားေစတာမို႔ အနားေတာင္ မသီ၀ံ့ပါ။ အႀကဳိက္ဆံုးအေရာင္ျဖစ္သလို ကိုယ္နဲ႔လဲ သဟဇာတျဖစ္တဲ့ အျပာႏုေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ ေတြထဲကပဲ ပတ္ၿပီး ၀တ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ( တစ္ခါတစ္ခါမ်ားက်ရင္လည္း ဘာေရာင္မဆို ၀တ္လို႔အဆင္ေျပၾကတဲ့ အသားအရည္ရွိသူမ်ားကို အားက်မိတတ္တာလည္း မညာတမ္း၀န္ခံပါရေစ… ) ရွပ္အက်ႌ အဆင္ဆန္းဆန္းဆိုရင္လည္း ဦးဟန္ၾကည္တို႔ မ၀တ္ျပန္ပါ။ ရိုးႏိုင္သမွ် အရုိးဆံုးအဆင္ကို ေရြးၿပီး၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အကြက္မပါတဲ့ အက်ႌေျပာင္ေတြကိုပဲ ၀တ္ေလ့၀တ္ထရွိပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လူႀကီးဆန္ျခင္းနဲ႔ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ျခင္းကို ျမတ္ႏိုးတာေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် အရုိးဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၀တ္ေလ့ရွိျခင္းလို႔ ဆိုရင္လည္း မွားမယ္မထင္ပါ။

တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ကိုေတာ့ ျမန္မာလို ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ လည္ကတံုးအျဖဴနဲ႔ ပုဆိုးအေရာင္ရင့္ရင့္တစ္ထည္ ေကာက္စြပ္လိုက္ရုံနဲ႔ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ျဖစ္သြားတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စံုကိုလည္း အင္မတန္မွ သေဘာေတြ႕ပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္သက္သာသလို ဘယ္ေတာ့မွ မရုိးႏိုင္တာ ျမန္မာ၀တ္စံုပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္လိုရုပ္ရည္ ရူပကာမ်ုဳိးပဲ ရွိေနပါေစ လည္ကတံုးအျဖဴနဲ႔ ပုဆိုးအေရာင္ရင့္ရင့္ကေလး ၀တ္လိုက္ရင္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ျဖစ္လာတယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ဒါတင္မကဘဲ အက်ႌအ၀တ္အစား ေရြးရ၊ အေရာင္ေရြးရတဲ့ ဒုကၡလည္း ကင္းတာမို႔ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ျမန္မာအမ်ဳိးသားနဲ႔ ျမန္မာအမ်ဳိးသား၀တ္စံုဟာ လိုက္ဖက္အညီဆံုးပဲ မဟုတ္ပါလား။

အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကိုလည္း ဦးဟန္ၾကည္ အင္မတန္သေဘာက်ပါတယ္။ Tie နဲ႔ Coat ၀တ္ရတာကို အင္မတန္သေဘာက်တာေၾကာင့္ မၾကာမၾကာ ၀တ္ျဖစ္ပါရဲ႕။ Formal Suite ေတြဟာ လူကို တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ေစတယ္လို႔လဲ ကိုယ့္တရားကိုယ္ စီရင္ေနက် ဦးဟန္ၾကည္က ယူဆထားပါရဲ႕။ အဲဒီလို ၀တ္ျဖစ္တဲ့ အခါမွာလည္း Neck Tie အေရာင္ကို အင္မတန္ ဂရုစိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ေဘာင္းဘီအေရာင္နဲ႔ အက်ႌအေရာင္ သဟဇာတျဖစ္ရမယ့္အျပင္ Tie နဲ႔လည္း လိုက္ဖက္ညီေအာင္ ေရြးရျခင္းက တကယ့္အႏုပညာဆန္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ပန္းခ်ီမ်က္စိကိုပါ ေလ့က်င့္ေပးရာေရာက္တယ္လို႔ ယူဆမိပါေသးတယ္။ လူမႀကီးတႀကီးျဖစ္ေပမယ့္ ဧရာမလူႀကီးအလုပ္ႀကီးကို လုပ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခံယူထားတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ Tie ကိုလည္း အစင္းရိုးရိုးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရြးေလ့ရွိျပန္ပါသတဲ့။

ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ အ၀တ္အစား၀တ္သမွ်မွာ ေခတ္မီေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ုဳိးနဲ႔ မ၀တ္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ အမ်ား၀တ္လို႔လည္း လိုက္မ၀တ္ခဲ့ဖူးပါ။ ကိုယ္နဲ႔လိုက္ဖက္ညီမယ့္ အ၀တ္အစားမ်ဳိးကိုပဲ ေရြး၀တ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘဲ ကိုယ္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားဟာ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ကိုယ္စိတ္ေက်နပ္မႈရွိေအာင္ ဦးစားေပးပါတယ္။ သူမ်ားအတြက္ ၀တ္တာမဟုတ္ဘဲ ကို္ယ့္အတြက္ကို ၀တ္တာမို႔ တစ္ဖက္သားရဲ႕ အျမင္ကို အာရုံခံေနဖို႔ မလိုေတာ့ဘဲ အ၀တ္အစားနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အေႏွာင္အဖြဲ႕ကင္းကင္းနဲ႔ ေနတယ္လို႔ ဆိုရပါဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပြဲလမ္းသဘင္၊ အခမ္းအနားတစ္ခုခုအတြက္ ၀တ္ၾကဆင္ၾကတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္သိကၡာနဲ႔ အဆင့္အတန္းကို ေဖာ္ျပႏိုင္ၿပီး ကိုယ္လည္းသေဘာက်မယ့္ အေရာင္မ်ဳိး၊ အဆင္မ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားမ်ဳိးကို ေရြး၀တ္ဖို႔ပဲ လိုေတာ့တာေၾကာင့္ ေခါင္းကိုက္ခံၿပီး ဘာ၀တ္ရမလဲ စဥ္းစားဖို႔ မလ္ိုေတာ့တာလည္း အင္မတန္မွ ေကာင္းတဲ့ ပါရမီ မဟုတ္ပါလား။

ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္မွာေတာ့ အ၀တ္အစားကို လွခ်င္စိတ္တစ္ခုထည္းနဲ႔ ၀တ္ခဲ့ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ အ၀တ္အစားကို သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ၀တ္ရဆင္ရျခင္းရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို သေဘာသိပ္မေပါက္ခဲ့ပါ။ အခုလို အရြယ္ကေလးရလာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့  “ ေတာင္းမွာအကြပ္၊ လူမွာအ၀တ္ ” ဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားကို ျပည့္ျပည့္၀၀ နားလည္လက္ခံလာရပါၿပီ။ ကေလးဘ၀မွာေတာ့  ျမန္မာဘုရင္ေတြလက္ထက္က ၀န္ႀကီးေတြဟာ ေခါင္းေပါင္းေတြ၊ သိုရင္းအက်ႌေတြ၊ စလြယ္ေတြနဲ႔ တထီးတနန္း ၀တ္တာစားတာေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို စဥ္းစားလို႔မရႏိုင္ပါ။ မလိုအပ္ဘဲ ဇာခ်ဲဲ႕တယ္လို႔ပဲ ေတြးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအရြယ္မွာ ျပန္စဥ္းစားမိတဲ့အခါမွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕အဆင့္အတန္းနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္မယ့္ အဆင္အယင္၊ အေဆာင္အေယာင္မ်ဳိး ၀တ္စားထားျခင္းေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားရဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း၊ ရိုေသခန္႔ညားျခင္းကို ပါးစပ္က ထုတ္ေျပာစရာမလိုဘဲ ရႏိုင္ေအာင္လို႔ ၀တ္ဆင္ျခင္းလို႔ သိလာရပါေတာ့တယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ္ေျပာသမွ်၊ ကိုယ္လုပ္သမွ်ကို တေလးတစားနဲ႔ လိုက္နာၾကမယ္ မဟုတ္ပါလား။ အဲဒီလို သေဘာေပါက္လာမွပဲ ပါးစပ္ကေနေျပာပ်င္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္လည္း ကိုယ့္အေနအထားေလးနဲ႔ကိုယ္ လိုက္ဖက္ညီေအာင္ ၀တ္မွျဖစ္မယ္လို႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မိပါေတာ့တယ္။

လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေတြ႕ၾကဆံုၾကတဲ့အခါမွာ ေခါင္းထဲက ဦးေဏွာက္ေတြ၊ ပညာေတြ၊ ရင္ထဲက ႏွလံုးသားေတြကို ေနာက္မွျမင္ၾကရတာမို႔ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈနဲ႔ ကိုယ္ဟန္အမူအယာကို အရင္ဆံုးၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အကဲျဖတ္ၾကတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ပညာနဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကို မထိခို္က္ေစဖို႔ သန္႔ျပန္႔ေအာင္ ၀တ္စားဆင္ယင္ျခင္းကလည္း အေရးအင္မတန္ ႀကီးတယ္မဟုတ္ပါလား။ လွဖို႔ပဖို႔ ေခတ္မီဖို႔ဆိုတာထက္ အရြယ္၊ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမရွိတဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈေၾကာင့္ ကိုယ့္ပညာနဲ႔ သိကၡာကို အထင္ေသးမခံရဖို႔ကို ဦးစားေပးၿပီး ၀တ္သင့္ပါေၾကာင္း ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အ၀တ္အစားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမူအက်င့္နဲ႔ ခံယူခ်က္ေတြကို တက္(ဂ္)ပို႔(စ္)ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပို႔(စ္)အျဖစ္ တင္ဆက္လိုက္ရပါတယ္။               ။

ေက်းဇူးတင္လႊာ။        ။

ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ကုိယ္ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာကို ေရးေနခဲ့တဲ့ဦးဟန္ၾကည္ကို တက္(ဂ္)ပို႔(စ္) ေရးျဖစ္ေအာင္ အေၾကာင္းဖန္ေပးလိုက္တဲ့ ညီမေတာ္ Angelhlaing နဲ႔ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး တို႔ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း တခုတ္တရ ေျပာပါရေစ။ ဒီတက္(ဂ္)ပို႔(စ္)ကို ေရးရင္းကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္မိသလို ကိုယ့္ရဲ႕အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြကိုလည္း က်က်နန ျပန္သံုးသပ္မိတာမုိ႔ ( ထည့္ေရးသည္ မေရးျဖစ္သည္ အပထားလို႔ ) အေတာ္ေလးကို အက်ဳိးရွိသြားပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ Personal စစ္စစ္ Tag Post ႀကီးကို ၿပီးတဲ့အထိ မညည္းမညဴ ( ညည္းခ်င္လည္း ညည္းၾကေပမေပါ့…ကိုယ္မွ မၾကားရဘဲ )  ေစာင့္ဖတ္ေပးၾကတဲ့ ဘေလာ့ရြာက ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွစ္မ အေပါင္းတို႔ကိုလည္း လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးဥပကာရ အထူးတလည္ တင္ရွိပါေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းလို႔ ေျပာပါရေစလား။                   ။

ေထာင္းရင္းနဲ႔ပဲ ညက္လုခ်ိန္ . . .

Anglehlaing က တက္(ဂ္)လိုက္တဲ့ ပို႔(စ္) ကို ဦးဟန္ၾကည္ တေမ့တေမာ ေရးေနလိုက္တာ သံုးခုေျမာက္ပါၿပီ။ ေခါင္းစဥ္သံုးခုပဲ တက္(ဂ္)လိုက္တာကို ေရးရင္းနဲ႔ စိတ္ပါသြားတာေၾကာင့္ ပို႔(စ္)ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ကိုင္း…ကိုရီးယားစတိုင္ တက္(ဂ္)ပို႔(စ္)အတြဲရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ လာပါၿပီ…

( ခ) လူႀကီးမျဖစ္တျဖစ္

ေက်ာင္းေတြၿပီးလို႔ လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲကို သြားေရာ့လဟယ္ဆိုၿပီး ပလံုခနဲျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်ခံလိုက္ရတဲ့ အခုအရြယ္ကိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညွာတာေသာအားျဖင့္ လူႀကီးမျဖစ္တျဖစ္လို႔ ေခါင္းစဥ္ခြဲတပ္လိုက္ရပါတယ္။

ဒီအရြယ္မွာလည္း ေမြးသေႏၶ၊ ေသမွေဖ်ာက္မယ့္ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ေမြးရာပါ အက်င့္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ငယ္ရည္းစားအမွတ္နဲ႔ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ရွိေနဆဲပါ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ငန္းသဘာ၀အရ လူေပါင္းစံုနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရေတာ့တာမို႔ ကိုယ့္ဗီဇဆိုးေလးကို လူမျမင္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းတတ္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းေလးေတာ့ ရေနပါၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ဆိုး၊ ေဒါသထြက္ေနပါေစ တစ္ဖက္သား နား၀င္ခ်ဳိေအာင္လည္း ေျပာတတ္ဆိုတတ္ေလေတာ့ သေဘာေကာင္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္လိုိ႔လည္း နံမည္ႀကီးလွပါေပရဲ႕။ ( ဒါေတာင္ သေဘာေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း တကယ္သေဘာေကာင္းမိသြားတာေၾကာင့္ အႏိုင္က်င့္ခံရတာေတြ ထည့္မေရးေသးပါ…) ပညာေတြ သင္ထားခဲ့မိတာေၾကာင့္ လူနဲ႔လူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္လည္း ေနတတ္လာပါၿပီ။ ( တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ေတာ့ ပညာရွိအမ်က္၊ အျပင္မထြက္ လို႔ ဆိုရိုးစကားထားခဲ့တဲ့ ေရွးလူႀကီးေတြကို အျမင္ကတ္ခ်င္ပါေသးတယ္။ သူတို႔ေၾကာင့္ပဲ ဦးဟန္ၾကည္တို႔မွာ ေဒါသထြက္ခ်င္ပါလ်က္နဲ႔ မထြက္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းေနရရွာတယ္ မဟုတ္ပါလား…)

အခုအရြယ္မွာလည္း ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္ ေကာင္းေကာင္းေလးလုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးကေတာ့ ရွိေနဆဲပါ။ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ သူမ်ားထက္ေတာ့ သာေစခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး

( ေကာင္းသလားဆိုးသလားေတာ့ မေ၀ဖန္ခ်င္ေတာ့ပါ…ပင္ပန္းတာေတာ့ ေသခ်ာပါရဲ႕…) က ပိုလို႔ေတာင္ ေခါင္းေထာင္လာပါေသးတယ္။ သူမ်ားကို ကူညီရင္လည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အင္တိုက္အားတိုက္ ကူညီရမွ ေက်နပ္ပါတယ္။ အဲဒီစိတ္ေၾကာင့္လည္း သူမ်ားအႏုိင္က်င့္တာ မၾကာမၾကာခံရပါရဲ႕။ ဒီၾကားထဲမွာ အားနာလြန္းတဲ့စိတ္ကလည္း ထင္သာျမင္သာ ရွိလြန္းပါေသးတယ္။

( ရုပ္နဲ႔မလိုက္ေလျခင္း…) ကိုယ့္ပိုက္ဆံေပးၿပီး၀ယ္စားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကိုေတာင္ ရွာႀကံၿပီး အားနာတတ္တာေၾကာင့္ လာခ်သမွ် အစားအစာကို ဘယ္ေလာက္ပဲညံ့ညံ့ အတင္းဇြတ္မွိတ္ၿပီး ၿမဳိေလ့ရွိပါေသးတယ္။ စိတ္ထဲက မအီမလည္ႀကီးခံစားရေပမယ့္ မ်က္ႏွာကေလးၿပံဳးရင္း စားလို႔ေကာင္းလိုက္တာေနာ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးလွလွေလးလည္း သံုးတတ္ပါေသးတယ္။ ( အဲဒါကိုက လူႀကီးလူေကာင္းေတြရဲ႕ အမူအက်င့္လို႔ အေနာက္တိုင္းသားေတြရဲ႕က်င့္၀တ္စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးေပသကိုး…)

လူရယ္လို႔ျဖစ္လာခဲ့တာေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္းဆံုးႀကဳိးစားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားျပန္တာေၾကာင့္ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးတိုးတက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနတတ္ပါေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စာ လက္ေရးလွက်င့္တာ၊ မီးနင္းက်က္တာေတြလည္း အခုအခ်ိန္အထိ လုပ္ျဖစ္ေနတုန္းပါ။ တစ္ရက္ကို ရုပ္ရွင္ႏွစ္ကား ပံုမွန္ၾကည့္ရင္း အဂၤလိပ္စကားေျပာ တိုးတက္ေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ေနတုန္းပါ။ ဒါေပမယ့္ အထင္မႀကီးဖို႔ ႀကဳိၿပီး တားထားရပါဦးမယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲက်င့္က်င့္ ရိုးရာျဖစ္တဲ့ ငါးပိသံက ေပ်ာက္ကို မေပ်ာက္ႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ေတာင္ အသံတိတ္ေျပာယူရတာ ကိုယ္ပဲသိတာမို႔ပါ။ ကိုယ့္လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ပညာေရးလုပ္ငန္းကိုလည္း အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ခ်င္လြန္းတာေၾကာင့္ ပညာေရးဆိုဒ္ေတြသြား၊ ပညာေရးစာအုပ္ေတြဖတ္ရင္း ကိုယ့္ကို္ယ္ကို စိတ္ရွိလက္ရွိ ႏွွိပ္စက္ေလ့ရွိပါေသးတယ္။

တစ္ေလာကလံုးမွာ ရွိသမွ်ကို ေကာင္းေစခ်င္တာကလည္း လူမႀကီးတႀကီး ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ မ်ားျပားလွေသာ ဆႏၵေတြထဲက ဆႏၵတစ္ခုျဖစ္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္မလုပ္ဘဲ ေဘးထိုင္ဘုေျပာလုပ္တဲ့သူေတြကို က်ည္ေပြ႕နဲ႔ နားရင္းကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး ကပၸိခ်င္ေအာင္ ၾကည္ညဳိတာကလည္း ဦးဟန္ၾကည္ပါပဲ။ ဘယ္အလုပ္မဆို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏွစ္ၿပီးႀကိဳးစားတဲ့လူတိုင္းကို ေလးစားတတ္တာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ မနက္ေစာေစာ လာေတာင္းတဲ့ သူေတာင္းစားကိုေတာင္ ေလးစားမိေနလြန္းတာေၾကာင့္ အိမ္ရွင္မက မ်က္ေစာင္းထိုးတာကိုလည္း မၾကာမၾကာခံရရွာပါရဲ႕။ မခိုး၊ မ၀ွက္၊ မလိမ္၊ မညာဘဲ ကိုယ့္အလုပ္ကို အရိုးသားဆံုးနဲ႔ ႀကဳိးစားတဲ့လူကိုပဲ ခင္မင္ရင္းႏွီးတတ္တဲ့ စိတ္ရင္းရွိတာေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္မွာ ဆိုက္ကားသမားဘ၀ကေန တပင္တပန္းႀကိဳးစားၿပီး ေအာင္ျမင္လာတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖြင့္ထားတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကလြဲရင္ တစ္ျခားမိတ္ေဆြရင္းခ်ာ မရွိရွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မဆံုျဖစ္တာေတာင္ ႏွစ္ေပါက္ေနျပန္ပါၿပီ။ ( ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး…) အေရအတြက္ထက္ အရည္အခ်င္းကိုပဲ ဦးစားေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ရင္းေၾကာင့္ မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြ ေပါေပါမ်ားမ်ား မရွိတာကိုလည္း တစ္ခါမွ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ခဲ့ရိုး အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္အထိ ဦးဟန္ၾကည္ကို တူးတူးခါးခါး မုန္းတီးသူသိပ္မရွိတာကိုေတာ့ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

Mother Teresa ကေတာ့ ေျပာဖူးပါတယ္။ “ လူေတြကို မေ၀ဖန္ပါနဲ႔၊ ေ၀ဖန္ရင္ သူတို႔ကိုခ်စ္ဖို႔ အခ်ိန္ ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ” တဲ့။  လူေတြကို ေ၀ဖန္ဖို႔ သံုးသပ္ဖို႔ အင္မတန္မွ ပ်င္းလြန္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ သူတို႔ကို ခ်စ္ဖို႔ထက္ လူ႔တာ၀န္ေက်ဖို႔ကိုပဲ ေခါင္းထဲမွာ ထားတဲ့သူျဖစ္တာေၾကာင့္ Mother Teresa ရဲ႕လမ္းစဥ္ကို တ၀က္ပဲ လိုက္နာတဲ့သူလို႔ ဆိုရင္လည္း မွားမယ္မထင္ပါ။ ( ဒါေၾကာင့္လဲ ဟိုတစ္ေယာက္က Nobel ဆုရၿပီး ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ့ စာသင္စားေနရတာေပါ့ေလ… )

ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္သမွ်ကိစၥတိုင္းကို အေရးတယူျပဳတတ္သူမဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ့ သူေတြ လမ္းေၾကာင္းမွားေနရင္ အမုန္းခံၿပီး ျပဳျပင္ေပးတတ္တာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ Trade Mark ပါ။ အဲဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဒုတိယအသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ပညာေရးနယ္ပယ္မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္ေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္တပည့္ေတြ ေကာင္းဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ဘာပဲရင္းရရင္းရ နည္းနည္းမွေနာက္မတြံ႕တတ္တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္ကို အခုအခ်ိန္အထိ ဂုဏ္ယူေနပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ျပဳျပင္လို႔မရႏိုင္တဲ့လူစားမ်ဳိးေတြကို တင္းတင္းျပတ္ျပတ္ ဥေပကၡာျပဳေလ့ရွိတာကိုေတာ့ အားနည္းခ်က္လို႔ဆိုရင္ဆိုလို႔ ရႏိုင္ေပမယ့္ အခ်ိန္ရွားပါးလွတဲ့ သက္တန္းတိုတုိေလးမွာ ဘယ္လိုမွ မေပါက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အပင္ကို ေရကုန္ခံၿပီး မေလာင္းခ်င္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ စိတ္ကိုေတာ့ နားလည္ႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ( နားမလည္လည္း အေရးမႀကီးပါဘူးေလ…မွန္တယ္ထင္လို႔ကေတာ့ ကိုယ့္တရားကိုယ္စီရင္တာကို က်င့္သားရေနတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ ဆက္လုပ္ေနဦးမွာပဲ…)

ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးရုံတစ္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္အေပၚမွာ အေပၚစီးကေန အသားယူခ်င္တဲ့ လူမ်ားကိုေတာ့ ဦးဟန္ၾကည္ အင္မတန္မွ ျမင္ျပင္းကတ္ပါတယ္။ ဘာမွ အားမစိုက္ရဘဲ တစ္ရက္တစ္ရက္၊ စားလိုက္၊ ေသာက္လိုက္၊ အိမ္သာတက္လိုက္လုပ္ရုံနဲ႔ သူ႕အလိုလို ႀကီးလာတဲ့ အသက္အရြယ္ကေလး အားကိုးနဲ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက တပင္တပန္းႀကဳိးစားၿပီး ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္အေပၚ ႏိုင့္ထက္စီးနင္းလုပ္ၿပီး၊ ကိုယ္ေမြးရင္ ကိုယ့္သားေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ ဆိုတဲ့ အခ်ဳိးမ်ုဳိး ခ်ဳိးလာသူမ်ားကိုေတာ့ အားနာတတ္တဲ့စိတ္ကို အသာေဘးခ်ိတ္ၿပီး “ ၀ယ၀ုဒၶိ” နဲ႔ အႏိုင္ယူခ်င္တဲ့လူေတြကို “ဂုဏ၀ုဒၶိ” အားကိုးနဲ႔ ရင္ဆိုင္တတ္ပါေသးရဲ႕။ လူငယ္ေတြမွားသမွ် ခြင့္လႊတ္တတ္ေပမယ့္ လူႀကီးေတြ အသံုးမက်ရင္ အင္မတန္မွလည္း စိတ္ဆိုးတတ္ပါေသးတယ္။ အမွားနဲံ႔မကင္းတဲ့လူသားသဘာ၀ကို နားလည္တာမို႔ ခြင့္လႊတ္ေပမယ့္ ပံုစံတူထပ္ၿပီး မွားတာမ်ဳိးကိုေတာ့ အင္မတန္ေဒါပြတာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ပါ။ ေနေသးသပ၊ ၿခံဳထဲက၊ ခ်ဳိက်ဳိးကာ၊ သံုးမရတဲ့ဘ၀မွာေက်နပ္ၿပီး ျဖစ္သမွ်ဘ၀ကို ကံတစ္ခုအေပၚပံုခ်ၿပီး “ေလလာရာဖင္ေပး၊ ေအးေအးေန” တတ္တဲ့လူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ဖို႔ဆိုတာ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အိပ္မက္မွာေတာင္ ထည့္မမက္တဲ့ အရာတစ္ခု ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

လူမ်ားမ်ားနဲ႔ ေပါင္းရသင္းရမွာကို စိတ္မ၀င္စားေပမယ့္ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြကိုေတာ့ အင္မတန္မွ တန္ဖိုးထားပါတယ္။ မိတ္ေကာင္းေတြေကာင္းဆိုတာ ဘ၀ခရီးမွာ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အိုေအစစ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ထားပါရဲ႕။ ကုိယ္နဲ႔အေတြးအေခၚမတူတဲ့ လူငါးေယာက္နဲ႔ တစ္ေနကုန္စကားထိုင္ေျပာမယ့္အစား ကိုယ္နဲ႔စိတ္တူကိုယ္တူ၊ ခံယူခ်က္တူတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ငါးမိနစ္စာေလာက္ စကားေျပာရတာကိုပဲ ပိုတန္ဖိုးထားခ်င္တာ ဦးဟန္ၾကည္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ေမ့ေဆးပါရဂူသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သံုးေလးလကို တစ္ခါေလာက္ ဆံုျဖစ္ၾကရင္ ေလး၊ငါးနာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ထမင္းေမ့၊ ဟင္းေမ့ စကားေျပာျဖစ္ၾကပါရဲ႕။ သူကလည္း ဦးဟန္ၾကည္လို တည့္တည့္မသြားတတ္တဲ့ ဂဏန္းမ်ဳိး ျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ စိတ္ဓာတ္ကအစထားလို႔ အစစအရာရာမွာ တူလြန္းေနျပန္သကိုး။

အဲဒီအခ်က္ေတြအျပင္ အေကာင္းႀကဳိက္လြန္းတာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြထဲက တစ္ခုလို႔ ဆိုရပါဦးမယ္။ ကိုးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သင္ခဲ့ရတဲ့ အိုင္ခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ ပါသလို

“ ပန္ပါရလို၊ ပန္ရလွ်င္လည္း၊ ပန္းမ်ားသခင္၊ ေဂၚသဇင္မွ ” ဆိုတဲ့ စာသားဟာ ဦးဟန္ၾကည္ကို ေစာင္းဆိုတာ မဟုတ္ဘဲ တည့္တည့္ပဲ ဆိုထားဟန္တူပါတယ္။ အေကာင္းကိုမွ မရရင္ေတာ့လည္း မယူတာပဲ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးလည္း ရွိေနပါေသးရဲ႕။ အရြယ္ကေလး နည္းနည္းရလာတဲ့ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့  Something is better than nothing ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို လက္ကိုင္ထားၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ေနရေပမယ့္ စိတ္တိုင္းက်လွတယ္ မရွိပါ။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကို သူမ်ားထက္ ပိုႀကဳိးစား၊ ပိုေအာင္ျမင္၊ ပိုထူးခၽြန္တဲ့လူေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ရုံသာမကေသးဘဲ ေခြးခ်င္းကိုက္ရင္ေတာင္ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ေခြးပဲ ႏို္င္ေစခ်င္တာ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ Prominence feature လို႔ေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေရးေလာကသားဘ၀ကို ေရာက္လာတဲ့ ဒီဘက္ကာလေတြမွာလည္း ကိုယ့္ေက်ာင္းသားေတြကို စိတ္ဓာတ္၊ စည္းကမ္း၊ စာရိတၱကစလို႔ အေထြေထြဗဟုသုတ၊ ဘာသာေရးဆိုင္ရာပါမက်န္ သူမ်ားထက္ ေရွ႕တန္းမွာေရာက္ေအာင္ အင္တိုက္အားတိုက္ ႀကဳိးစားေပးေနျဖစ္ပါတယ္။ အျပင္လူေတြျမင္ရင္ ပင္ပန္းစရာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီလိုမွ မလုပ္ရရင္ ဖ်ားခ်င္တာလည္း ရွာမွရွားတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ပဲ ျဖစ္ပါသတဲ့။

ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို အတုိဆံုးနဲ႔ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ “ မာနမႀကီးေပမယ့္ ဖင္ေခါင္းက်ယ္တဲ့သူ ”  လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ၿပည့္စံုပါလိမ့္မယ္။ မာနမရွိတာေၾကာင့္ ဘယ္သူနဲ႔မဆို လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိေအာင္ ( စိတ္ပါသည္၊ မပါသည္ အပထားလို႔ ) ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေလ့ရွိပါတယ္။ လူတန္းစားခြဲျခားဆက္ဆံေလ့မရွိေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္အတန္းအစားကိုေတာ့ က်က်နနခြဲျခားဆက္ဆံခ်င္ပါရဲ႕။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ႀကိဳးစားရင္ ရႏိုင္၊ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို အထက္ဆံုး  ျဗဟၼာ့ျပည္က အျမင့္ဆံုး ဘံုဗိမၼာန္ထိပ္ဖ်ားမွာ တက္ခ်ိပ္ထားတာေၾကာင့္ ဖင္ေခါင္းကေတာ့ နည္းနည္းက်ယ္ပါတယ္။ အေကာင္းဆံုး၊ အျမင့္ဆံုးဆိုတဲ့ ေနရာေတြဟာ ဦးဟန္ၾကည္ ပိုင္ဆိုင္ရမယ့္အရာေတြလို႔ပဲ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေတြးထားပါရဲ႕။ တကယ္ျဖစ္တာ မျဖစ္တာ အပထား၊ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျမင့္ဆံုးမွာ တင္ထားတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ လူျဖစ္ရႈံး၊ လူညြန္႔တံုးေနတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးကို အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္မွ ေယာင္လို႔မမက္ခ်င္တာလည္း ဦးဟန္ၾကည္ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္္။

 

( ၂ )အစားအေသာက္

အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ ကုန္းမွာကုတင္၊ ေရမွာသေဘၤာ၊ ေလမွာ ေလယာဥ္ ကလြဲရင္ က်န္တာအားလံုးစားပါတယ္။အသီးထဲမွာ ေဂါက္သီး၊ မီးသီး။ အရြက္ထဲမွာ စာရြက္ ။ အသားထဲမွာ လူသားနဲ႔ သစ္သား ကလြဲလို႔ က်န္တာအားလံုး စားလို႔ရသမွ် စားပါတယ္။ အစားနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဘာမဆို စားတတ္ေအာင္ မိဘမ်ားက က်င့္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ( လာဘ္စားနည္း မပါ၀င္ပါ ) အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အင္မတန္ အဆင္ေျပလွပါတယ္။ ဘာမဆို စားလို႔ရတာေၾကာင့္ ဘယ္ကိုပဲသြားသြား၊ ဘယ္မွာပဲ ဧည့္သည္လုပ္ရလုပ္ရ ျပႆနာမရွိပါ။ ဘာပဲခ်က္ေကၽြးေကၽြး မညည္းမညဴ စားေလ့ရွိတာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အိမ္ရွင္မလည္း အေတာ္စိတ္သက္သာရာရပါတယ္။

အစားအစာထဲမွာေတာ့ စားလို႔မ၀င္ေအာင္ မႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာ တစ္ခုမွကို မရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ လံုး၀မႀကဳိက္တဲ့ အစားအစာလည္း မရွိပါ။ ထမင္းဖိတ္ေကၽြးမယ္ဆိုရင္လည္း ဘာနဲ႔ေကၽြးေကၽြး( ဟင္းေကာင္းရင္ ) အဆင္ေျပေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာလိုက္ျခင္းပါ။ ဘုိစာဆိုရင္လည္္း စားသလို၊ ကုလားစာ၊ တရုတ္စာဆိုရင္လည္း ျငင္းရိုးထံုးစံမရွိပါ။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ လက္ဖက္သုပ္ကေလးနဲ႔လဲ ထမင္းစားလို႔၀င္သလို ခပ္ငယ္ငယ္ကဆိုရင္လည္း ထမင္းၾကမ္းခဲနဲ႔ ထန္းလ်က္တစ္ခဲနဲ႔လဲ ျဖစ္ေအာင္ စားခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္အထိ ဘယ္အစားအစာကို စားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ခ်ဥ္ျခင္းတပ္တာမ်ဳိးလဲ တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ အင္မတန္မွ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယူဆပါတယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ဟိုဟာစားခ်င္၊ သည္ဟာစားခ်င္ဆိုတဲ့ ရသတဏွာေနာက္ကို လိုက္ရင္း စိတ္ပင္ပန္း၊ လူပင္ပန္း ျဖစ္ေနရရွာတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကိုေတြ႕ရင္ အင္မတန္ သနားပါတယ္။ အစားအစာဆိုတာ လွ်ာဖ်ားတစ္ေထာက္ပဲ အရသာခံရတာပါ။ လွ်ာကိုေက်ာ္သြားတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ေအာ့ေအာ့တစ္ပိုင္းျဖစ္သြားတာခ်င္း အတူတူမို႔ လွ်ာကိုျဖတ္သြားရုံ ခရီးတစ္ေထာက္စာေလးအတြက္ တပင္တပန္း ဒုကၡခံရတဲ့ အိမ္ရွင္မေတြကိုလည္း အင္မတန္မွ ကရုဏာသက္မိပါေသးရဲ႕။

ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ အခုလို အစားအေသာက္ ျပႆနာကင္းကင္း ေနႏိုင္ေအာင္ အဓိက ေက်းဇူးရွိသူေတြက ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ မိဘေတြပါ။ ခပ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဘာအစားအစာကိုမွ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိဘဲ စားေအာင္ ေကၽြးခဲ့ပါတယ္။ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ေဖေဖေျပာေလ့ရွိတဲ့ “ ငါ့သား…အလုပ္ကို ေရြြးလုပ္ခ်င္လုပ္….အစားကိုေတာ့ ေရြးမစားနဲ႔၊ မိဘအိမ္မွာေနရင္ေတာ့ မိဘေကၽြးတာပဲ စားရမယ္၊ ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ေနရင္ေတာ့ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကို္ယ္စား ” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုလည္း ဒီအခ်ိန္အထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အိမ္မွာကလည္း အဲဒီမူအတိုင္းပဲ က်င့္သံုးတာမို႔ ငယ္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဟင္းေၾကးမ်ားခြင့္ မရွိခဲ့ပါ။ ခ်က္သမွ်ကို ထည့္မစားရင္ ဒဏ္ေပးခံရေလ့ ရွိတာမို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ဳိခ်ပစ္လိုက္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းက ႀကီးတဲ့အရြယ္အထိ စြဲလို႔ေနပါေတာ့တယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္က ၾကက္ဟင္းခါးသီး၊ ေၾကာင္လွ်ာသီး၊ ကင္းပံုသီးစတဲ့ ခါးတဲ့ဟင္းေတြဆိုရင္ သိပ္မႀကဳိက္လွတာမို႔ ေမေမ့ကို တစ္ခါက ေျပာျပမိလိုက္ရာမွာ တစ္ပတ္လံုးလံုး ၾကက္ဟင္းခါးသီးဟင္းခ်က္ေကၽြးၿပီး ပညာေပးခံလိုက္ရတာေၾကာင့္ ေနာက္မ်ားဆိုရင္ ကိုယ္မႀကဳိက္တာေလးမ်ားရွိရင္ ပါးစပ္ကေတာင္ ေယာင္လို႔မဟရဲေတာ့ပါ။

ဒီအရြယ္အထိ အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ စြဲေနတဲ့ အက်င့္ကေတာ့ သိပ္မႀကဳိက္တဲ့ ဟင္းကို အရင္ကုန္ေအာင္ စားပစ္လိုက္ျခင္းပါပဲ။ ကေလးဘ၀ကတည္းက ကိုယ့္ပန္းကန္ထဲထည့္ေပးသမွ်ကို ကုန္ေအာင္ စားရတာမို႔ မစားခ်င္တဲ့ဟင္းပါလာရင္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး “ သြားေရာ့လဟယ္ ” လို႔ ေႁကြးေၾကာ္လို႔ အဲဒီဟင္းကို အရင္ဆံုး ၿမဳိခ်ပစ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမွမလုပ္ရင္လည္းဲ မစားခ်င္တဲ့ဟင္းကို ပန္းကန္ထဲမွာ ျမင္ေနရတာေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္လြန္းတာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကိုအရင္ ရွင္းပစ္လိုက္ေလေတာ့ က်န္တဲ့ဟင္းကို အရသာရွိရွိ စားႏိုင္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီအရြယ္မွာလည္း ပန္းကန္ထဲမွာ အိမ္ရွင္မ ထည့္ေပးသမွ်ဟင္းကို မၿငီးမျငဴ စားေလ့ရွိေပမယ့္ သိပ္မႀကဳိက္ရင္ အရင္ကုန္ေအာင္ စားပစ္လိုက္တာမို႔ အထာေပါက္လာတဲ့ အီမ္ရွင္မက မႀကဳိက္ရင္လည္း ေစာေစကမေျပာဘူးဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔ ၾကည့္ေလ့ရွိပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ အိမ္ရွင္မက ဦးဟန္ၾကည္ စားခ်င္တဲ့ဟင္းေလးဘာေလးရွိရင္ ေျပာဖို႔ လြတ္လပ္ေရးေပးေပမယ့္ ကိုယ္ဘာစားခ်င္တယ္ဆိုတာကို ထိုင္စဥ္းစားရမွာေတာင္ ပ်င္းလြန္လြန္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကေတာ့ “ ခ်က္ခ်င္ရာသာခ်က္ပါကြာ…ခ်က္သမွ် စားပါတယ္ ” လို႔ ေလျပည္ေလးထိုးရင္း လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကို အိမ္ရွင္မလက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးလိုက္တာပဲ မ်ားပါရဲ႕။

စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ သြားစားျဖစ္ရင္လည္း ခံတြင္းလိုက္ျခင္း၊ မလိုက္ျခင္းကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီး လာခ်သမွ်ကို ဗိုက္ထဲေရာက္ေအာင္ စားပစ္တတ္တာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ အိမ္ရွင္မ မစားႏိုင္လို႔ ခ်န္ထားတဲ့ လက္က်န္ပါမေရွာင္ ထိုးထည့္ပစ္တတ္ပါေသးတယ္။ စားစားမစားစား၊ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကေတာ့ ေပးရေတာ့မွာမို႔ အလဟႆျဖစ္ခံမယ့္အစား ဗိုက္ထဲထိုးထည့္လိုက္တာကမွ အစာအိမ္ျပည့္ဦးမယ္လို႔ ခံယူထားသူျဖစ္တာမို႔ ဦးဟန္ၾကည္နဲ႔အတူ စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားျဖစ္တဲ့လူေတြက ဦးဟန္ၾကည္ကို အင္မတန္ သေဘာက်က်ပါသတဲ့။ ( သေဘာက်ဆို ဘာမွ အေလအလြင့္ မျဖစ္ပဲကိုး…)

ေတာႀကဳိအံုၾကားမွာ ေဆးအိတ္တစ္လံုးနဲ႔ ရႊံ႕ေတြဗြက္ေတြၾကားမွာ ရုန္းရင္း ဆရာ၀န္အလုပ္ကို ယာယီလုပ္ခဲ့စဥ္ကဆိုရင္ အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေၾကးမမ်ားတတ္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ ပိုလို႔အဆင္ေျပခဲ့ပါေသးတယ္။ ဘာေႁကြးေႁကြး ပါးစပ္ထဲထိုးသြတ္လိုက္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို လူနာမ်ားက အင္မတန္မွ ခ်စ္ၾကပါသတဲ့။ ( မယံုရင္ ပံုျပင္လို႔မွတ္ေပေတာ့…) တစ္ခါတစ္ေလမွာမ်ား ညစ္ပတ္ေပက်ံေနတဲ့ လက္အစံုနဲ႔ ဆရာစားဖို႔မုန္႔ကို ကိုင္လာေပးရင္ေတာင္ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ၿမဳိခ်ပစ္လိုက္တာမ်ားပါတယ္။ ( စိတ္ထဲမွာ မသိုးမသန္႔ျဖစ္လာရင္လည္း လူနာေတြ မျမင္ကြယ္ရာေရာက္မွ ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲကိုယ္ လက္ထုိးထည့္ၿပီး အန္ထုတ္လိုက္တာေပါ့ေလ…။ အဓိကက်တာကေတာ့ သူ႔ေစတနာကို အသိအမွတ္ျပဳရာေရာက္ၿပီး သူေက်နပ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္ မဟုတ္ပါလား….) ကြမ္းႀကဳိက္တဲ့ ဦးဟန္ၾကည္အတြက္ သူ႔လူနာေတြက “ ကြမ္းရြက္က ကြမ္းရြက္ေပါင္း၊ ထံုးက နီနီ၊ ကြမ္းသီးက ကြမ္းသီးအစို၊ ကြမ္းစားေဆးက ကြမ္းသီးဖက္ေဆးလိပ္ထဲက ထုတ္ထားတဲ့ေဆး ” နဲ႔ ယာထားတဲ့ ကြမ္းယာကို ပါးစပ္ထဲလာထည့္ေပးရင္လည္း ၀ါးပစ္လိုက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ( က်န္းမာေရးအသိ ေတာ္ေတာ္ရွိတဲ့ ဆရာ၀န္ပဲေနာ္… )

အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ မက္မက္စက္စက္ မရွိလွေပမယ့္ အစားအေသာက္ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္တာကိုလည္း မဆီမဆိုင္ ၀ါသနာ ပါျပန္ပါေသးတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ အရြယ္ကတည္းက ဦးႀကီးပုခ်က္နည္းျပဳတ္နည္း ၅၀၀ လို စာအုပ္မ်ဳိးေတြကို အားတိုင္းထိုင္ဖတ္ၿပီး ဟင္းခ်က္နည္းေတြကို ထိုင္ေတြးရင္း သြားရည္က်တတ္ရုံသာမက တစ္ခါတစ္ခါမွာ လက္စြမ္းပါ ျပတတ္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ခ်က္တဲ့ အစားအစာကို သူမ်ားေတြ အားပါးတရ စားေနရင္ ေက်နပ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ေတာ့ တစ္ခါမွ ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ ျပန္မစားျဖစ္ပါ။ ( ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ ့စာဖိုမွဴးဟဲ့… ) ခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္ကတည္းက ဟင္းမရွိရင္ ရွိတဲ့ အရြက္ကို ခူးၿပီး အသုပ္ျဖစ္ေအာင္ သုပ္လို႔ ထမင္းနဲ႔ စားရုံသာမက ေနာက္ဆံုးမွာ ႀကံရာမရရင္ ထမင္းကိုပဲ သုပ္စားျဖစ္ပါေသးတယ္။ အခုလည္း တစ္ခါတစ္ခါမွာ စိတ္လိုလက္ရရွိရင္ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ၿပီး လက္စြမ္းျပေလ့ရွိပါေသးတယ္။ ( အထင္လည္း သိပ္မႀကီးေစခ်င္ပါ။ စိတ္လိုလက္ရဆိုတာ တစ္ႏွစ္ကိုမွ သံုးေလးခါေလာက္ စိတ္လုိလက္ရ ရွိရွာတာပါ…)  

အစားအစာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အဲဒီေလာက္အထိ အာေ၀နိကဒုကၡ ကင္းလြန္လြန္းတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို အားက်ကုန္ၾကရင္လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေထာင္းလက္စကို ၿပီးေအာင္ေထာင္း၊ ေဖာ္လက္စကို ၿပီးေအာင္ေဖာ္လို႔ တာ၀န္ေက်ရမွာ ဘေလာ့ဂါ က်င့္၀တ္ နံပါတ္တစ္ ျဖစ္တယ္ မဟုတ္ပါလားေလ။

တက္(ဂ္)ပို႔(စ္) အခန္းဆက္ကို ေရးေနတာ ဒီတစ္ပို႔(စ္)နဲ႔႔ပါဆိုရင္ သံုးပုဒ္ေတာင္ ရွိသြားပါၿပီ။

ဒီပို႔(စ္)ကို ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ေရးလိုက္ေပမယ့္ ေရးရင္းနဲ႔ အေတာ္ရွည္သြားျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တက္(ဂ္)ပို႔(စ္) ေနာက္ဆက္တြဲကို ေနာက္တစ္ပိုင္းက်မွပဲ ဆက္ေရးရေတာ့မွာမို႔ ခ်စ္စြာေသာ ညီေတာ္၊ ေနာင္ေတာ္၊ ညီမေတာ္၊ အစ္မေတာ္ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီ အေပါင္းတို႔ကို အေၾကာင္းခံနဲ႔ ေတာင္းပန္သမႈ ထပ္ျပဳလိုက္ရပါေၾကာင္း။

စာႁကြင္း။          ။

( ညီမေတာ္ Angelhlaing ကေတာ့ ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ ဦးဟန္ၾကည္ကို ေယာင္လို႔ေတာင္မွ တက္(ဂ္)ရဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ထင္ပါ့။ ကိုင္း ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီအေပါင္းတို႔ေရ ဖတ္ေပ်ာ္တဲ့ တက္(ဂ္)ပို႔(စ္)ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ေရးသူဦးဟန္ၾကည္ကို ခ်ီးက်ဴးၾကကုန္ၿပီး၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ အင္မတန္ေကာင္းေပထေသာ တက္(ဂ္)ပို႔(စ္) ျဖစ္သြားခဲ့ရင္လည္း ပရိသတ္ၾကားမွာ ေအးေအးလူလူ ေဘးထုိုင္ေနပါတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္ကို တက္(ဂ္)လိုက္ပါတဲ့ Anglehlaing နဲ႔ ဇာတ္လမ္းစသူ အျဖဴေရာင္နတ္သမီး တို႔ကို ေမတၱာပို႔ေတာ္မူၾကပါကုန္…)

ေထာင္းလက္စနဲ႔ ဆက္ေထာင္းျခင္း . . .

ခႏၶာကိုယ္အေၾကာင္းေရးလိုက္မိတဲ့ 

ပထမတက္(ဂ္)ပို႔(စ္) တစ္ပိုင္းအၿပီးမွာ ေပါင္က်ိန္းသြားတာေၾကာင့္ သံုးေလးရက္ေလာက္ အနားယူလို္က္ရရွာတဲ့ ဦးဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ ေထာင္းလက္စနဲ႔ ဆက္ေထာင္းရမယ့္ တာ၀န္တစ္ရပ္ေၾကာင့္ က်န္ေနေသးတဲ့ တက္(ဂ္)ေခါင္းစဥ္ေတြကိုလည္း ဆက္ၿပီးေရးရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေဖာ္ မသူေတာ္ဆက္လုပ္လိုက္ရျပန္ပါၿပီ။ အရပ္ရပ္ေနျပည္ေတာ္ လူၾကားလို႔မွမေတာ္တဲ့ အမူအက်င့္ေတြပါသြားရင္လည္း ကိုယ္ဖတ္သမွ်ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာထားဖို႔၊ ဦးဟန္ၾကည္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး၊ ေမာင္းထုမေၾကာ္ျငာဖို႔ အေၾကာင္းခံနဲ႔ အရင္ေတာင္းပန္ထားပါရေစဦး။ 

ေၾကာ္ျငာေကာင္းၾကတာေၾကာင့္ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ ခ်စ္စရာ၊ ၾကည္ညဳိစရာ အင္မတန္ေကာင္းလွစြာေသာ ဂုဏ္ပုပ္( ဂုဏ္ပုဒ္ မဟုတ္ရွာပါ )ေတြကို ေဟာလိ၀ုဒ္က James Cameron, Martin Scorsese, Steven Spielberg  စတဲ့ ဒါရိုက္တာ အေက်ာ္အေမာ္ႀကီးေတြ သတင္းရသြားရင္ျဖင့္ မင္းသားတင္ရိုက္မွာ စိုးရိမ္ရတာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီလိုသာ မင္းသားတင္ရိုက္လိုက္ရင့္ ေဟာလိ၀ုဒ္ ရုပ္ရွင္သမိုင္းေၾကာင္းမွာ သရဲဇာတ္ေကာင္အျဖစ္ မိတ္ကပ္အကူမလိုဘဲ ပထမဆံုးသရုပ္ေဆာင္သြားေသာ ျမန္မာျပည္မွ ဦးဟန္ၾကည္ ဆိုၿပီး စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ျပဴးတူၿပဲတဲ ပါကုန္ၿပီး ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ယားလို႔ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမကုတ္အားရွာတဲ့ ဆားပုလင္းဟန္ၾကည္တစ္ေယာက္ Paparazzi ေတြရန္က ပုန္းေနရမွာကို စိုးရိ္မ္ရေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ကိုင္း…နိဒါန္းနဲ႔တင္ ေပမရွည္ေတာ့ဘဲ ေဖာ္လက္စေလးကိုပဲ ဆက္ေဖာ္ၾကပါစို႔ရဲ႕…

( ၂ ) အျပဳအမူ  

အျပဳအမူနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ငယ္ဘ၀နဲ႔ လက္ရွိဘ၀လို႔ ႏွစ္ပိုင္းခြဲမွ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါမွပဲ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ တိုးတက္မႈ၊ ဆုတ္ယုတ္မႈေတြကို ႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါလား။

ငယ္ဘ၀ဆိုတာကို လူမွန္းသူမွန္းသိတဲ့အရြယ္ကစလို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္အထိ သတ္မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေရာက္ရင္ လူႀကီးျဖစ္ၾကေပမယ့္ ဦးဟန္ၾကည္တို႔ ေရႊျပည္ႀကီးမွာေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ဆိုတာ ကေလးႀကီးသာသာပဲ ရွိၾကပါေသးတယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ မုန္႔ဖိုးေတာင္းၿပီး ေက်ာင္းသြားရတာခ်င္းအတူတူမို႔ အေျခခံပညာအဆင့္ေက်ာင္းသားနဲ႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဟာ ဘ၀ခ်င္းလည္း သိပ္ေတာ့မကြာျခားလွေသးတာလည္း မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳဖူးၾကမယ္ထင္ပါရဲ႕။ (ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကို မသိမသာဲ စိတ္၀င္စားတာနဲ႔ အင္တိုက္အားတိုက္ စိတ္၀င္စားတာက လြဲရင္ေပါ့ေလ…)

( က ) ငယ္ငယ္တုန္းက

ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကေလးေလးေပါ့လုိ႔ေျပာရင္ အားလံုးက ၀ိုင္းၿပီးေမတၱာပို႔ၾကမွာ ေသခ်ာပါရဲ႕။ 

ဒါေပမယ့္ ေမာင္ဟန္ၾကည္ဆိုတဲ့ ကေလးေလးက သူမ်ားတကာနဲ႔မတူဘဲ အင္မတန္မွ ဇီဇာေၾကာင္ပါတယ္။ တျခားကေလးမ်ားလို ခ်ီတာပိုးတာ၊ ယုယတာကို နည္းနည္းမွမႀကဳိက္ပါ။ ပုခက္ထဲမွာ ပက္လက္လွန္ၿပီး လက္မကေလးစုပ္ရင္း ပုခက္အမိုးကို ေမာ့ၾကည့္လို႔ ဘာေတြႀကံမွန္းမသိဘဲ ၿငိမ္ေနတတ္တာေၾကာင့္ အိမ္မွာကေလးရွိတယ္ဆိုတာေတာင္ မသိရေလာက္ေအာင္ သေဘာေကာင္းခဲ့ပါသတဲ့။ ေတာ္ရုံနဲ႔ငိုခဲတာေၾကာင့္ မိဘမ်ားလည္း အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာခဲ့ပါသတဲ့။ ( အမွန္ကေတာ့ ငိုရမွာေတာင္ ပ်င္းတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…)

စကားေျပာတတ္ကာစအရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေကာက္ခ်ီလိုက္ရင္ “ သားသားပါစီ…ေနပါစီ ”  လို႔ မပီကလာပီကလာေျပာရင္း တစ္ကိုယ္ရည္လြတ္လပ္ခြင့္ Privacy ကို အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ေတာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ကေလးဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အခ်ီအပိုး၊ အယုအယ တစ္ခါမွ လုပ္စရာမလုိတာေၾကာင့္ ခ်စ္ၾကခင္ၾကတဲ့ အမ်ဳိးအေဆြေတြလည္း အင္မတန္မွ ေပါခဲ့ပါတယ္။ ( ႀကီးမွ ေပါင္းၿပီး ဆိုးမွာကို မသိၾကေသးလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…)

စာနည္းနည္းဖတ္တတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေရာက္ေတာ့လည္း ေတြ႕ကရာ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ကုပ္ၿပီး စာဖတ္ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ျခားကေလးေတြလို အေဖာ္အေပါင္းနဲ႔ ကစားခုန္စားလုပ္ဖို႔လည္း ၀ါသနာမပါခဲ့ပါ။ ဗလေသးေတာ့ အႏိုင္က်င့္ခံရမွာကို စိုးရိမ္တာေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ လူမ်ားမ်ားနဲ႔ မေနတတ္တာပါပဲ။ စာဖတ္ရတာၿငီးေငြ႔လာရင္လည္း တစ္ေယာက္တည္းပဲ ကစားေလ့ရွိပါတယ္။ ေဘာလံုးတစ္လံုးယူၿပီး နံရံကို တအုန္းအုန္းနဲ႔ နာရီ၀က္သာသာေလာက္ ကန္လိုက္ရင္ ကစားျခင္းကိစၥၿပီးပါေတာ့တယ္။ ဒါမွ အားမရေသးရင္လည္း ေတြ႕ကရာ တုတ္ရွည္ရွည္တစ္ေခ်ာင္းေကာက္ကိုင္ၿပီး ျမင္ဖူးသမွ် တရုတ္သိုင္းကားထဲက သိုင္းကြက္ေတြကို က်င့္သလိုလိုနဲ႔ ေတာင္ေအာ္ေျမာက္ေအာ္ ေအာ္ၿပီး ခုန္လိုက္ေပါက္လိုက္ လုပ္္တာကလည္း ေမာင္ဟန္ၾကည္ေလးရဲ႕ စိတ္ႀကိဳက္ကစားနည္းထဲမွာ ပါပါေသးတယ္။ အစစအရာရာ စည္းစနစ္က်တဲ့ မိဘႏွစ္ပါးက ကစားစရာအရုပ္ တစ္ခါမွ ၀ယ္မေပးခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ ရႊံ႕ေစးနဲ႔ အရုပ္ေတြလုပ္ၿပီးလည္း ကစားခဲ့ရပါတယ္။ ( အရုပ္ေတြ တစ္ပံုတစ္ေခါင္းႀကီးနဲ႔ ကစားေနၾကတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ကေလးေတြကို ျပန္ျမင္ရေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ေဒါပြၿပီး ကေလးျပန္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါေသးရဲ႕…)

ေလးတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္မွာေတာ့ ဆယ္တန္းမွာ စိတ္ႀကိဳက္ျမန္မာစာယူတဲ႔ အေဒၚျဖစ္သူရဲ႕ “ ျမန္မာစာ ကဗ်ာဖြဲ႕နည္း ” စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီး ကဗ်ာမေတာက္တေခါက္စေရးရာကေန ပိုး၀င္သြားတာမို႔ အားရင္အားသလို ကဗ်ာထိုင္ေရးေနတတ္တာေၾကာင့္ အေပါင္းအသင္းကိစၥဟူသမွ် ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ေတာ့ပါ။ အားရင္အားသလို စာဖတ္ခ်င္ဖတ္၊ ကဗ်ာေရးခ်င္ေရးေနတတ္တာေၾကာင့္ လူႀကီးေတြ အျမင္ကတ္စရာေကာင္းတဲ့ လူႀကီးေပါက္စကေလး အျဖစ္နဲ႔ လူလားေျမာက္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။

ကေလးဘ၀ကတည္းက ပြဲလမ္းသဘင္ကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါ။ ကိုယ့္အိမ္နားမွာ လာကတဲ့ဇာတ္ပြဲကိုေတာင္ သြားမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ အႏုပညာကို ျမတ္ႏိုးေပမယ့္ လူေတြၾကားမွာ တိုးေ၀ွ႕သြားရမွာကို စိတ္ပ်က္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ( ရုပ္မလွတာကို ရြာလည္ၿပီး မျပခ်င္တာေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္…)

အဲဒီေလာက္ တစ္သီးပုဂၢလဆန္ဆန္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ ေမာင္ဟန္ၾကည္ကေလးကို သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားက အင္မတန္မွ ေလးစားၾကတာေၾကာင့္ ေလးတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ကစလို႔ အတန္းစဥ္အတိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္ေျမွာက္ၾကပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔မတူတာေၾကာင့္ အထင္ႀကီးတာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ( ေမာင္ဟန္ၾကည္ကေလးကလည္း ထူးခ်င္ထူး…မထူးခ်င္လည္း ရူးဆိုတဲ့ ဒီဇိုင္းထဲမွာ ပါေနေပသကိုး…) အတန္းေခါင္းေဆာင္လုပ္ခဲ့တဲ့ သက္တန္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေပးသမွ်တာ၀န္ကို မေက်ေက်ေအာင္၊ မေကာင္းေကာင္းေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိတာေၾကာင့္ ဆရာမထုတ္ေပးတဲ့ေငြအျပင္ ကိုယ့္မုန္႔ဖိုးပါမေလာက္လို႔ မိဘေတြဆီမွာပါ ျပန္ေခ်းယူရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းကလည္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားလွပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အက်င့္စရိုုက္ေတြကို သိတာေၾကာင့္လည္း အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ ၀န္ထမ္းမလုပ္ဘဲ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းနဲ႔ ရပ္တည္ဖို႔ ေရြးခဲ့ရပါရဲ႕။ ၀န္ထမ္းလုပ္လို႔ အရာရွိ၊ အရာခံမ်ားျဖစ္သြားရင္လည္း မ၀ါးတတ္၊ မၿမဳိတတ္ဘဲ ဘာမဆို ေကာင္းခ်င္တဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ လုပ္ေနျဖစ္ရင္ အထက္ကလည္း မၾကည္၊ ေအာက္ကလည္း အစာမေက်ျဖစ္ၿပီး ဒုကၡနဲ႔ လွလွေတြ႕လို႔ လွလွပါ ရြာျပန္ရမယ့္ကိန္းဆိုက္မွာ ေသခ်ာေနတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ခပ္ငယ္ငယ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ကတည္းက ဘာမဆို မတန္ရင္ မယူတတ္ေအာင္ မိဘေတြက က်င့္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ဘယ္အရာကိုမွ သူတစ္ပါးဆီက အလကားမလိုခ်င္ခဲ့ပါ။ တစ္ခုလိုခ်င္၊ တစ္ခုေပးရမယ္ဆိုတဲ့မူကိုပဲ လက္ကိုင္ထားၿပီး ႀကီးျပင္းခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္ဟန္ၾကည္ေလးရဲ႕ မိဘေတြက မုန္႔ဖိုးေငြကိုေတာင္ အလကားေပးတဲ့ မိဘေတြမဟုတ္ပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေရခပ္၊ ထင္းခြဲ၊ ၿခံရွင္းတာေလာက္ကေတာ့ လုပ္ခိုင္းၿပီးမွ မုန္႔ဖိုးေပးတဲ့ မိဘေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေငြကိုတန္ဖိုးထားတတ္တဲ့အက်င့္ကိုပါ ရခဲ့ပါတယ္။ ( တန္ဖိုးမထားဘဲေနရိုးလား…တစ္က်ပ္တစ္ျပားရဖို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေခၽြးဒီးဒီးက်ခံၿပီး လုပ္ထားရတာကိုး…) ဒါတင္မကေသးဘဲ မခိုးရ၊ မညာရတဲ့ ဘယ္အလုပ္ကိုမဆို မရွက္မေၾကာက္လုပ္ရဲေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ေပးတာကို ခံခဲ့ရတာေၾကာင့္ သမၼာအာဇီ၀က်တဲ့ ဘယ္အလုပ္ကိုမဆို ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္ရဲကိုင္ရဲခဲ့ပါတယ္။ ( ဒါေၾကာင့္ေပါ့… ႀကီးလာတဲ့အခါ ၀န္ထမ္းမလုပ္ရဲတာ…)

တကၠသိုယ္ေက်ာင္းသားအရြယ္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေပါင္းအသင္းမရွိတဲ့ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ျပင္ဖို႔ရည္မွန္းခ်က္ ဧရာမႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ကရာရွစ္ေသာင္းနဲ႔ အေပါင္းအသင္းလုပ္ခဲ့ရာမွာ ပထမႏွစ္က သူငယ္ခ်င္း ၁၅၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း လူမ်ားရင္၊ ေလမ်ားၿပီး သူမ်ားစိတ္နဲ႔ကိုယ့္ကိုယ္ လုပ္ရျပန္တာကို စိတ္ညစ္လာေတာ့တာေၾကာင့္ ဒုတိယႏွစ္ကစၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေရြးၿပီးေပါင္းရာမွာ လက္ေရြးစင္သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ( ေကာင္းလိုက္တဲ့ လက္ေရြးစင္ေရြးနည္း…ဆန္ကာတင္ေရြးတဲ့ ဆန္ကာက ဆင္ေတာင္ ကၽြံေလာက္ေအာင္ က်ဲတယ္ထင္ပါရဲ႕…၁၅၀ မွာ သံုးေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္လို႔…။ ကိုင္း…ရည္းစားတစ္ေထာင္ကေန လင္ေကာင္တစ္ေယာက္ေရြးဖို႔ အခက္အခဲျဖစ္ေနၾကကုန္ေသာ ဘေလာ့ဂါ၊ ဘေလာ့ဂီအေပါင္းတို႔ ဆန္ကာတင္ေရြးနည္း နိႆရည္းကို ဦးဟန္ၾကည္ထံတြင္ နည္းယူၾကပါကုန္… )

ေၾကာင္ဖမ္းဆရာေတာ္ပံုျပင္ကို ေခါင္းစဥ္တည္ၿပီး ပို႔(စ္)ေပါင္းမ်ားစြာျဖစ္ေအာင္ အင္တိုက္အားတိုက္ ေရးတတ္လြန္းတဲ့ တံုးဖလားသူႀကီးမင္း ကိုကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႕) ကို အားက်မိတာေၾကာင့္ အျပဳအမူနဲ႔ဆိုင္တဲ့ တက္(ဂ္)ပို႔(စ္)ကိုလည္း အပိုင္းပိုင္းျဖစ္ေအာင္ခြဲစိတ္လို႔ ( ေခတ္စားေနတဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားလို ) အခန္းဆက္တက္(ဂ္)ပို႔(စ္) ျဖစ္ေအာင္ ေရးေတာ့မွာမို႔ ဖတ္ရင္းကေန ၿငီးေငြ႕ေတာ္မူၾကရင္လည္း လြန္တာရွိက ၀ႏၵာမိလုပ္ရင္း လူႀကီးမျဖစ္တျဖစ္အရြယ္ ဦးဟန္ၾကည္ရဲ႕ အျပဳအမူနဲ႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ တက္(ဂ္)ပို႕(စ္)အဆက္ကို စိတ္မရွည္လက္မရွည္ ဆက္ၿပီးအားေပးၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံသမႈ ျပဳလိုက္ရပါေၾကာင္း…။   ။