Wednesday, 26 May 2010

အသိဉာဏ္ အလင္းခလုတ္ဖြင့္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြ . . .

Saturday, April 17, 2010

သိန္းႏိုင္
ေက်ာင္းပညာေရးမွာ အျခားကေလးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္ အမ်ားၾကီး ေနာက္က် က်န္ေနရတဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေန႔စဥ္လိုလို ၾကားေနရပါတယ္။ ေက်ာင္းကိုလည္း စိတ္မ၀င္စား၊ စာေတြလည္း မလိုက္ႏိုင္နဲ႔ မဟုတ္လား၊ ရလဒ္ေတြလည္း မေကာင္း။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ (မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ ဆရာဆရာမတစ္ဦးဦး) က အဲဒီကေလး အတြက္ “အသိဥာဏ္အလင္းခလုတ္” ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ဖြင့္ေပးလုိက္ႏုိင္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ အဲဒီ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ရုတ္တရက္ ဆိုသလို ေက်ာင္းကို ျပန္လည္ စိတ္ပါ၀င္စားမႈ ရွိလာျပီး အနာဂတ္ ေအာင္ျမင္မႈ ေတြကိုလည္း ရရွိေတာ့တယ္။

ငယ္ရြယ္တဲ့ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕အတြက္ေတာ့ အဲဒီ “အသိဥာဏ္ အလင္းခလုတ္” ဆိုတာဟာ အႏုပညာ ဘာသာရပ္ ျဖစ္တယ္။ ကေလး အမ်ားစုကေတာ့ သိပၸံ၊ သခ်ၤာ၊ (သို႔မဟုတ္) ဘာသာစကား အတန္းေတြမွာ စိတ္ပါ၀င္စားမႈနဲ႔ အနာဂတ္ ေရြးခ်ယ္စရာ အေနနဲ႔ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျခားကေလးေတြမွာေတာ့ ဂီတ၊ အက၊ ျပဇာတ္နဲ႔ အျခားေသာ အျမင္အာရံုဆိုင္ရာ အႏုပညာ ေတြကသာလွ်င္ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ပါ၀င္စားမႈကို ရရွိေစျပီး အနာဂတ္ဘ၀ေတြ ေတာက္ပမႈ အတြက္လည္း မ်ားစြာ အေရးၾကီး ျပန္ပါတယ္။

မႏၱေလးျမဳိ႕က မူလတန္း ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ပန္းခ်ီအႏုပညာျပ ဆရာမတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ မခင္စပယ္ဖူး အေနနဲ႔ ကေလးေတြကို အႏုရသဘာသာရပ္နဲ႔ ထိေတြ႔ေလ့လာခြင့္ ေပးလိုက္တာႏွင့္ တျပိဳင္တည္းလိုလိုမွာ အၾကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲမႈေတြ ျဖစ္လာတာကို ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရဖူးပါျပီ။ “ရွက္ရြံ႕ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ ကေလးငယ္ ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ကုိယ္ဘာသာေနေနရာကေန အျပင္ကို ထြက္လာၾကျပီး ေျပာရဲ၊ ဆိုရဲ၊ ဆက္ဆံရဲ လာၾကတယ္။ အရင္တုန္းက မေတြ႔ခဲ့ဘူးတဲ့ မိမိကုိယ္ကို ယံုၾကည္မႈကိုလည္း ေတြ႔ရေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးလိုစိတ္ လည္း တိုးပြား လာတာပါ။”

သုေတသနေတြ႔ရွိခ်က္ေတြအရ ဂီတနဲ႔ အျခားေသာ အႏုပညာဘာသာရပ္ေတြကို ေလ့က်င့္ခြင့္ရျခင္းဟာ ဦးေႏွာက္ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈကေန ဘာသာရပ္ရမွတ္ေတြအထိ၊ စာေလ့လာတဲ့ အေလ့အထကေန ေက်ာင္းကို စိတ္ပါ၀င္စားမႈအထိ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ သက္ေရာက္မႈရွိေနတာကို ေထာက္ျပထားပါတယ္။ အႏုရသဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အခုလို အေထာက္အထားေတြ ရွိေနေပမယ့္လည္း ေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ ဘာသာရပ္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဆရာေတြ မထားႏို္င္ေသးသလို သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာလည္း သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထည့္သြင္းထားတာမရွိေသးပါဘူး။ ေက်ာင္းေတြမွာ တပတ္မွာ ၁ခ်ိန္၊ ၂ ခ်ိန္ေလာက္ကို ထည့္သြင္းထားၾက ေပမယ့္လို႔ ပံုမွန္ဖြံ႔ျဖိဳးမႈရွိလာေအာင္ တိက်တဲ့ သင္ၾကားေရးအစီအစဥ္ေတြကို မဆြဲႏိုင္ၾကေသးပါ။

သာမန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အားလပ္ခ်ိန္လိုလို ျမင္ေနၾက တာကလည္း ဘာသာရပ္တန္ဖိုးကို ေမွးမွိန္ေစျပန္ ပါတယ္။ အျခားေသာ “အေရးၾကီးတယ္” လို႔ မွားယြင္းစြာ၊ တဖက္ေစာင္းနင္း ယူဆထားတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြ အၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတယ္မဟုတ္လား။ “စာေမးပြဲ” ရယ္လို႔လည္းမရွိျပန္၊ “ရမွတ္” နဲ႔လည္း မတိုင္းတာ ေတာ့ အႏုရသ ဘာသာရပ္ကို မိဘေတြ၊ ကေလးေတြတင္မကဘဲ ေက်ာင္းဆရာဆရာမမ်ားနဲ႔ ပညာေရး တာ၀န္ရွိသူေတြကပါ လ်စ္လ်ဴရႈထားၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာက အျခားေသာ အခက္အခဲေတြမ်ားစြာ ရွိေနျပန္ တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ “ပင္ရင္းဘာသာရပ္” ေတြရယ္ “စာေမးပြဲ” အေပၚမွာသာ အာရံုစိုက္တတ္ၾကပါတယ္။

ဂီတဆရာမတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ မျမိဳင္က အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။ “သိပ္ကို ထူးျခားလွပါတယ္။ အႏုပညာမွာ မျမင္ႏို္င္တဲ့ စြမ္းအားသတၱိေတြ ရွိေနတာ။ ကိုယ္လုပ္ေနတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အမွား၊ အမွန္၊ အေကာင္း၊ အဆိုးကို တျပိဳင္ တည္းမွာ ပိုင္းျခားေ၀ဘန္ေနရတယ္၊ သိျမင္ခံစားေနရတယ္။ ကို္ယ္ ဖန္တီးေနတဲ့အရာေတြကိုပါ။” မူလတန္းအရြယ္ ကေလးငယ္ေတြနဲ႔အတူ တေယာသံစမ္းရင္း သူမရဲ႕ အျမင္သေဘာထားကို ဆက္ေျပာျပခဲ့ ပါတယ္။ “၀ါသနာပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ ကေလးေတြဟာ ဂီတတူရိယာ တစ္ခုခုကို ေလ့လာခြင့္ ရရွိသင့္ပါတယ္။ ရသခံစားတတ္မႈကို အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျဖစ္ေစတယ္။ ျပီးေတာ့လည္း စိတ္ႏွလံုးသား ေတြ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔လာၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ စူးစိုက္ နားေထာင္တတ္တဲ့ စြမ္းရည္တိုးတက္လာတယ္။ လူမႈ ဆက္ဆံေရးေတြအတြက္ အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူျပဳတာပါ။”

ေက်ာင္းေတြမွာ အႏုရသ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေရး

ႏိုင္ငံတကာပညာေရးသုေတသနေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကေတာ့ျဖင့္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွပါတယ္။ နယူးေယာက္ ျမိဳ႔၊ အနုရသဘာသာရပ္ေလ့လာေရးဌာနရဲ႕ အမႈေဆာင္ဒါရိုက္တာျဖစ္တဲ့ ကက္စ္လာအေနနဲ႔ေတာ့ အႏုရသ ဘာသာရပ္ဟာ ပညာေရးနဲ႔ လူမႈေရးမွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရရွိေစႏိုင္ေပမယ့္ ေက်ာင္းေတြမွာ အေလးထား မလုပ္ေသးတဲ့ အတြက္ စိုုးရိမ္ေၾကာင္းကို ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ဌာနရဲ႕ ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္အရ အႏုရသ ဘာသာရပ္ကို အေလးထားျပီး ေလ့က်င့္သင္ၾကားတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ ဒီျမိဳ႕ရဲ႕ ေအာင္ခ်က္ အေကာင္းဆံုုးျဖစ္ေနတာကိုပါ။

အျခားေသာ အႏုရသဘာသာရပ္ ျမႇင့္တင္ေရးပညာရွင္မ်ားလိုဘဲ ကက္စ္လာက အႏုရသဘာသာရပ္ဟာ ကေလးရဲ႕ ဘက္စံုဖြ႔ံျဖိဳးေရးမွာ အလြန္အေရးၾကီးတယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားပါတယ္။ “ကေလးေတြဟာ အရည္အေသြးျပည့္မီျပီး ဘက္စံုပညာေရးကို ရရွိသင့္တယ္ဆိုတာ အမွန္တကယ္ ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အႏုရသပညာေရးဟာ ပညာေရးညီမွ်ျခင္းမွာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္လွပါတယ္။”

ျမန္မာ့ေက်ာင္းပညာေရးမွာ မညီမွ်မႈေတြရွိေနတဲ့အတြက္ အႏုရသဘာသာရပ္နဲ႔ ဂီတပညာေရးကို ကေလးတုိင္း လက္လွမ္းမမီ ေသးတာ ကေတာ့ျဖင့္ အံ့ၾသစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္နဲ႔ အျခားေသာျမိဳ႕ၾကီးေတြမွာရွိတဲ့ top ten ေက်ာင္းၾကီးေတြရယ္၊ အခေၾကးေငြ မ်ားစြာေပးရတဲ့ ပုဂၢလိကေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ အႏုရသပညာ ဘာသာရပ္နဲ႔ ဂီတကို သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထည့္သြင္းသင္ၾကားေပးၾကေပမယ့္ အစိုးရေက်ာင္းေတြ၊ ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထ ေက်ာင္းေတြနဲ႔ ေက်းလက္ေဒသက ေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ အင္မတန္မွ အလွမ္းေ၀းေနဆဲပါ။ ဘက္စံုမဟုတ္တဲ့၊ အခ်ဳိးမညီတဲ့၊ စြမ္းရည္အေထြေထြ အတြက္ မျပင္ဆင္ေပးႏိုင္ေသးတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း ကိုသာ သံုးေနၾကရတယ္။

ေအာင္ခ်က္မျမင့္တဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ အႏုရသဘာသာရပ္ကို ငယ္စဥ္ကတည္း ေလ့က်င့္သင္ၾကားဖို႔ ပ်က္ကြက္တာ ကိုလည္း ေလ့လာ ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတုိင္းမွာ မသင္မေနရ ထည့္သြင္း သင္ၾကား ႏိုင္ေအာင္လို႔ ဘာသာရပ္ တန္ဖိုးကို ျမႇင့္တင္ေပးရမွာပါ။ ရိုးရာနဲ႔ ေခတ္ေပၚ နည္းစနစ္ေတြလည္းပါ၀င္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြနဲ႔ အႏုရသ ဘာသာရပ္သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကို တည္ေဆာက္သင့္ပါတယ္။

မူလတန္းအရြယ္မွာကတည္းက စတင္ျပီး ေလ့က်င့္ ေပးသင့္တယ္လို႔ အႏုရသပညာေရး ကၽြမ္းက်င္သူေတြက ဆိုပါတယ္။ ကေလးတုိင္းဟာ မသင္မေနရ ေလ့လာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပါ၀င္ လုပ္ေဆာင္ေစသင့္တယ္။ ဆရာမ မခင္စပယ္ဖူးကေတာ့ “ပန္းခ်ီျဖစ္ျဖစ္၊ ဂီတျဖစ္ျဖစ္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးဖို႔ဆိုတာကေတာ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း အၾကီးၾကီး တည္ေဆာက္ထားမွ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာ ထည့္သြင္းတဲ့အခါ ရိုးစင္းလြယ္ကူစြာ လုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ပါတယ္။ သင္တဲ့ဆရာဆရာမအေနနဲ႔လည္း စပယ္ရွယ္လစ္ ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူး။ အေျခခံ သေဘာ ေလာက္ကို သိရွိ နားလည္ထားျပီး အႏုရသ ပညာေရးရဲ႕ တန္ဖိုးကို သေဘာေပါက္ထားဖို႔က အဓိက ျဖစ္တယ္။” လို႔ အက်ပ္အတည္းကို ေျဖရွင္းႏို္င္တဲ့ နည္းအခ်ဳိ႕ကို ရွင္းျပပါတယ္။ “အပတ္စဥ္ အႏုရသအခ်ိန္တိုင္းမွာ ပံုမွန္ လုပ္ေဆာင္ ႏို္င္ဖို႔က အေရးအၾကီးဆံုးပါ။ ကိုးကားစရာ စာအုပ္ေတြကိုလည္း ရွာေဖြစုေဆာင္း ထားသင့္ပါတယ္။”

အျခားေသာ ဘာသာရပ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မႈ

အႏုပညာပံုစံ ၃၊ ၄ မ်ဳိးဆက္စပ္ျပီး သင္ၾကားျခင္းဟာ ပိုမို ထိေရာက္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဂီတ၊ အကနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ျခင္းတို႔ ေပါင္းစပ္ထားသလိုမ်ဳိးပါ။ အျခားေသာ ဘာသာရပ္ေတြကို ေလ့က်င့္သင္ၾကား ရာမွာလည္း သင္ခန္းစာတိုင္းလိုလိုမွာ သက္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာအလိုက္ ရုပ္ပံုေတြေရးဆြဲျခင္း၊ သီခ်င္း သီဆိုျခင္း၊ ကဗ်ာ ရြတ္ျခင္းနဲ႔ ကုိယ္လက္လႈပ္ရွားျခင္းေတြကို ဖန္တီးႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကိုယ္ဟန္ပန္အမူအယာ၊ အသက္ရႈပံု၊ စာသားကို ဖတ္ရႈျခင္းနဲ႔ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ရျခင္းေတြ ပါရွိေနတယ္။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ဆန္းသစ္လာေအာင္လည္း အားေပးရာေရာက္ပါတယ္။ ရသခံစားတတ္မႈ စြမ္းရည္ကိုလည္း တျပိဳင္နက္တည္း ေလ့က်င့္ေပးရာေရာက္ပါတယ္။ မူလတန္းအတန္းေတြမွာ အလြန္ဘဲ အသံုးတည့္လွပါတယ္။

အတန္းၾကီးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အႏုပညာဆိုင္ရာ ဖန္တီးခ်က္ေတြကို ေ၀ဘန္ပိုင္းျခားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြ လိုအပ္လာပါျပီ။ ရသခံစားမႈအျပင္ ပညာရပ္ပိုင္းကို ေလ့လာစူးစမ္းျခင္းျဖစ္တယ္။ ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းကို ေလ့က်င့္ေပးျခင္းပါ။

ဒါဟာ ဘာသာရပ္အလုိက္ အဓိက အသိပညာနဲ႔ အႏုရသပညာေရးတို႔ ေပါင္းစည္းမႈျဖစ္တယ္။ အသိပညာကို ပိုမိုျမဲျမံေစျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာ စာသင္ခန္းေတြလည္းျဖစ္လာပါမယ္။

သိန္းႏိုင္

No comments:

ႀကဳိက္ရင္ေပါ့ေလ . . .